هری پاتر نخستین مرجع فارسی زبان هواداران هری پاتر

هری پاتر نسخه موبایل

مدرسه هاگوارتز

لیگ کوییدیچ




پاسخ به: سال اولی ها از این طرف: کلاه گروهبندی
پیام زده شده در: ۲۱:۱۰ پنجشنبه ۱۶ بهمن ۱۳۹۳
#31
سلام!
من یه دختره شونزده ساله ام. خیلی کم پیش میاد که واقعا عصبانی بشم ولی اگه بشم... ترجیح می دم در موردش صحبت نکنم! خونواده چطورن!؟
معمولا در حال شیطنت و خراب کاری و پایین آوردن درودیوار مدرسه ام ولی خیلی کم پیش میاد که گیر بیفتم.
از گریه کردن متنفرم و خیلی خیلی کینه ای می باشم.
با وجود این بعضی از آدم های دوروبرم رو خیلی دوست دارم. درسم خوبه هرچند براش وقت نمی ذارم.
همیشه هوای دوستامو دارم و به اصالت و خانواده خیلی اهمیت می دم. از مشنگ ها متنفرم! ترجیح می دم از گرسنگی بمیرم تا اینکه از یه مشنگ چیزی بخوام!
علایق من هم موسیقی، شنا، مهمونی و شکار هستن!
خودم ترجیح می دم اسلیترین باشم ولی هرچی شما صلاح بدونین!
(عاخه دلتون میاد من نیفتم اسلیترین ؟؟!)



پاسخ به: کارگاه نمایشنامه نویسی
پیام زده شده در: ۱۹:۳۸ پنجشنبه ۱۶ بهمن ۱۳۹۳
#32
مردی آهسته در راهروی ممنوعه حرکت می کرد. پوشیده در شنل سیاهش، همانند سایه ای بود که به سرعت حرکت می کرد، محو می شد و دوباره ظاهر می گشت. شمع یا فانوسی در دست نداشت اما بدون تردید گام برمی داشت، مانند کسی که راه را در ذهن خود و با چشمی دیگر می بیند. سرانجام مقابل در کوچکی در انتهای راهرو ایستاد و به آرامی آن را گشود.
اتاقی درهم ریخته و نامرتب بود، پر از چیز هایی که کسی آن هارا نمی خواست. چیز های فراموش شده و دور ریخته شده، درست مثل خودش.

راهش را از میان صندلی های شکسته، پاچه های کهنه و تار عنکبوت هایی که در اثر گذر زمان محکم شده بودند، گشود و به "آن" رسید. جسمی مستطیل شکل که با پرده ای سیاه پوشانده شده بود. پارچه ی ضخیم را با دستانی لرزان کنار زد و چهره ی سوروس اسنیپ در آینه ی نفاق انگیز پدیدار شد.

سوروس نفس عمیقی کشید و خودش را برای دیدن "او" آماده ساخت. یک لحظه تنها بود و لحظه ای دیگر، لیلی ایوانز با زیبایی خیره کننده اش در کنار او ایستاده بود. لیلی لبخندی زد و سرش را روی شانه ی او گذاشت.

گیسوان ابریشمینش مانند آبشار روی شانه هایش فروریخته بود. موهای لَختی که از میان انگشتان سوروس فرو می ریختند. هرگز تا این حد احساس شادی نکرده بود. به چشمان سبز و خمار لیلی خیره شد. چشمانش مانند آب برکه ای سبز و زلال بودند، شفاف و معصوم. لیلی دوباره کم سن و سال به نظر می رسید، حداقل شانزده ساله.

این دیوانگی بود اما درست چیزی بود که در مقابل چشمان سوروس قرار داشت. سوروس زمزمه کرد:
- اگه قرار باشه لیلی رو توی جنون ببینم، دلم می خواد برای همیشه مجنون باشم.

به زحمت نگاهش را از چهره ی لیلی شانزده ساله برگرفت و به تصویر خودش در آینه نگریست. تصویرش لبخندی پر از آرامش برلب داشت. چشمانی سیاه و براق، پر از عشق و امید و چهره ای معصوم که قطعا متعلق به او نبود اما... شاید زمانی در گذشته ها، تنها گرفتن دستان لیلی مرحم تمام دردهایش بود. تنها لیلی بود که می توانست او را وادارد این طور لبخند بزند.


دوباره به لیلی نگاه کرد و سعی کرد دستش را روی شانه اش، جایی که سر دخترک روی آن بود بگذارد. دستش فضای خالی روی شانه اش را لمس کرد. مانند همیشه، لیلی آن جا نبود.

سوروس شوری اشک هایش را حس کرد و به آینه نگریست. سوروسِ درون آینه لبخند می زد اما نه به لیلی، به خودش! سپس دستش را دور شانه های لیلی حلقه کرد و خندید، در حالی که او در اتاقی خاک گرفته به آن زوج خیره شده بود. قطرات اشک بر روی گونه هایش می لغزیدند، لحظه ای میان هوا و زمین می درخشیدند و سپس بر کف خاکی اتاق جاری می شدند.

صدای جیغ لیلی در گوشش پیچید، آخرین فریادی که او در این جهان زده بود. با وحشت سرش را بلند کرد و به لیلیِ کوچکِ آینه نگاه کرد. لیلی هنوز لبخند می زد اما صدای جیغ و التماسش برای زنده ماندن پسرش در گوش او تکرار می شد. باصدایی بلندتر از زمزمه گفت:
- خدا می دونه تنها چیزی که می خوام یکم آرامشه! چیزی که هیچوقت به دستش نمی آرم.

همان لحظه بود که حرکت نامحسوسی را در آینه حس کرد. لیلی آهسته از سوروس فاصله گرفت و لبخند زنان برای او دست تکان داد. سوروس، وحشتزده دستش را به سمت آینه دراز کرد. با تمام وجود می خواست لیلی را، تصویرش را، تمام چیزی که از او باقی مانده بود را نگه دارد. انعکاس خودش در آینه به او اخم کرد، دستش را تکان داد و به همراه لیلی در بی نهایت نقره ای رنگ آینه ناپدید شد.
سوروس حیرت زده برجای مانده و به آینه ی خالی خیره شده بود. مدتی طولانی و تا سر زدن نخستین شعاع های طلایی خورشید، ساکت ایستاده بود و به آن آینه ی نفرین شده می نگریست.
هنگام طلوع خورشید، رنگ های شگفت انگیزی از تنها پنجره وارد اتاق شده بودند و حالا، طرح های کم رنگی بر روی آینه ی خالی به وجود آورده بود. شبیه طرحی از یک چهره!
در مقابل چشمان شگفت زده ی سوروس، رنگ ها و سایه های روی آینه به هم پیوستند، گسترش یافتند و چهره ی او را بر روی آینه به تصویر کشیدند.

حالا او تنها بود و کاملا مثل خودش به نظر می رسید. مردی با موهایی به سیاهی شب که مقداری رنگ خاکستری در آن به چشم می خورد. چهره ای بی حالت و چشمانی بی فروغ اما... سوروس با دقت بیشتری به تصویرش نگاه کرد. آرامشی باورنکردنی در چشمان سیاهش می دید، تنها چیزی که از ته دل آرزویش را داشت.
سوروس بالاخره به آرزویش رسیده بود.

_______________

عاقا می دونم خیلی بد بود ولی به روم نیارین!!


حقیقتا منم شگفت زده شدم!
زیبا و جالب بود.

تایید شد!


سال اولیا از این طرف


ویرایش شده توسط کلاه گروهبندی در تاریخ ۱۳۹۳/۱۱/۱۶ ۲۰:۲۷:۲۰


پاسخ به: اگه یهو یه لولوخرخره جلوت ظاهر بشه ،چه شکلی میشه؟
پیام زده شده در: ۲۲:۵۳ چهارشنبه ۱۵ بهمن ۱۳۹۳
#33
یکی از این سه تاگزینه:
1- معلم ریاضی اول راهنماییم!

2- از اون سوسک بالدارا که می چسبن به آدم!

3- دیگه این دوتا رو زدم ترسیدم سومی یادم رفت!(چقد من بامزه ام!حالم بهم خورد!)







هرگونه نسخه برداری از محتوای این سایت تنها با ذکر نام «جادوگران» مجاز است. ۱۴۰۰-۱۳۸۲
جادوگران اولین وبسایت فارسی زبان هواداران داستان های شگفت انگیز هری پاتر است. به عنوان نخستین خاستگاه ایرانی ایفای نقش مبتنی بر نمایشنامه نویسی با محوریت یک اثر داستانی در فضای مجازی، پرورش و به ارمغان آوردن آمیزه ای از هنر و ادبیات برجسته ترین دستاورد ما می باشد.