هری پاتر نخستین مرجع فارسی زبان داستان های شگفت انگیز هری پاتر

هری پاتر نسخه موبایل




پاسخ به: خاطرات مرگ خواران
پیام زده شده در: ۱۲:۰۹:۴۲ دوشنبه ۱۶ تیر ۱۳۹۹
#1
شب بود و لرد جلسه‌ای برای مرگخواران گذاشته بود. وقتی جلسه تمام شد و مرگخواران در حالی که در گوش یک‌دیگر پچ‌پچ می‌کردند از اتاق بیرون آمدند.
-ارباب گفت یه هنر یا چی رو یاد بگیریم؟
-یه شغل یا یه چیزی مثل همین.
-تا کی؟
-فکر کنم یه روز وقت داریم.

اکثر مرگخوارانی که حضور داشتند، می‌دانستند که چه هنری دوست دارند، اما ربکا نمی‌دانست در چه هنری استعداد دارد و این کمی کارش را سخت می‌کرد.

ساعت 9صبح فردا
-تام تام تام! میشه بهم نقاشی یاد بدی؟

ربکا در حیاط خانه ریدل‌ها بالا و پایین می‌پرید و برای تام دست تکان می‌داد تا او را ببیند. ولی تام می‌خواست خودش را بزند به نشنیدن و راهش را بگیرد و برود. ربکا که متوجه این موضوع نشده بود (یا نمی‌خواست بشود!) به سمت تام دوید.
-تام تام تام تام...
-چیشده؟
-میشه بهم نقاشی یاد بدی؟
-من؟
-آره دیگه! تو!
-

ساعت 12 ظهر
-این 38امین بایه که داری سعی میکنی نقاشی بکشی ربکا! وقتی استعداد نداری...

ربکا با استرس زیاد در اتاق تام راه می‌رفت و در تلاش این بود که بتواند از یک گل نقاشی بکشد.
تام هم از صبح معطل ربکا شده بود، می‌خواست به او بفهماند که در این هنر، استعدادی ندارد؛ شاید دست از سر او بردارد!

-من استعداد دارم! من یه ریونیم! تو همه چی استعداد دارممممممم!
-اگه یه ریونی‌ای پس لطفا منطقی رفتار کن! تو تو این هنر استعدادی نداری!
-چرا دارممممم!

ربکا در واقع مطمئن شده بود که در نقاشی استعدادی ندارد ولی نمی‌خواست به روی خودش بیاورد.

ساعت 4 بعد از ظهر
-ربکا، میشه من برم؟
-تام؟ دلت می‌خواد دوباره از هم جدا بشی؟ از تو بعیده که انقدر زود جا بزنی! من میخوام نقاشی یاد بگیرم!
-ای بابا، نقاشی استعداد می‌خواد که تو نداری! منو ول کن جان هر کی دوست داری!
-باشه، برو. ولی وقتی نقاشیم فوق‌العاده شد، میگم تو بهم کمک نکردی!
-باشه!

ساعت 7 غروب
-تــــــــــــام! ببین چی کشیدم!
-آفرین! خیلی عالی شده! منم نمی‌تونم انقدر خوب بکشم!
-عه واقعا؟ خب پس من می‌رم سراغ هنر دوم!
-عه، من که نگفتم...
-آخ جون! می‌رم سراغ هنر دوم!
-وای!

ساعت 9 شب
-ربکا؟ چرا رو لامپ آویزون شدی؟
-این یه استعداده که فقط من دارم!
-بعله، یادم نبود! فقط حواست باشه تو یکم بدشانس تشریف داریا.
-من؟ منو بدشانسی؟ خیلی بامزه بود!

ساعت 11 شب
-تام تام تام تام! کی تو خونه ریدلا برق‌کار خوبیه؟
-نگو لامپ...
-ترکید!
-وای!
-تام اگه درست نشه ارباب هرچی تا الان بهش نشون دادمو قبول نمی‌کنه!
-من برق‌کار خوبی نیستم. برق‌کار خوبم نمی‌شناسم! دتس یور پرابلم!
-تام خیلی بی‌رحمی! می‌گم رودولف دوباره تیکه تیکه‌ات کنه.
-تو لامپو ترکوندی، من چرا باید تیکه تیکه بشم؟

تام درحالی که با همان چهره به ربکا نگاه می‌کرد، متوجه فریاد لردسیاه شد.
-کدوم مرگخوار جسوری لامپ اتاقمون رو ترکونده؟

حالا تام متوجه ترس ربکا شده بود.
او لامپ خانه ریدل‌ها را نترکانده‌بود، بلکه لامپ اتاق لردسیاه را ترکانده‌بود!

-دلم خیلی برات می‌سوزه رب، خیلی!


تصویر کوچک شده

...My Dark Great Lord...
Fille française
♡Only Raven♡


پاسخ به: جانورنماها
پیام زده شده در: ۱۵:۱۲:۴۴ جمعه ۱۳ تیر ۱۳۹۹
#2
سدریک از روی شانه‌های هکتور پایین پرید و سعی کرد خودش را بیدار نگه دارد. هکتور هم با تمام وجودش به دنبال آب می‌گشت.
همان موقع سدریک دوراهی‌ای دید که هرگز ندیدیه بود. البته، کل راهی که هکتور می‌دوید را خواب بود ولی مطمئن بود هکتور هم آن را ندیده.
-اون دوراهی رو میبینی؟ به نظرم از سمت چپیه بریم بهتره.
-نه سمت راستیه.
-نه چپیه.
-راستیه.
-چپیه!

هکتور و سدریک با فریادهای بلندی به راه‌های مد نظرشان اشاره می‌کردند، تا اینکه کلاغی از بالای سرشان گذشت.
-چه خبرتونه؟ چه خبرتونــــــــــه؟! چرا داد میزنین؟
-من میگم چپیه، اون میگه راستیه. کدوم درسته؟
-راستیه چیه؟ چپیه چیه؟

هکتور و سدریک با تعجب به کلاغ نگاه کردند. کلاغ با تاسف برای آنها سر تکان داد و از آنجا دور شد.
-اومدیم کمکشون کنیما! چپیه، راستیه!

سدریک دوباره به هکتور نگاه کرد و خمیازه‌ای کشید.
-باشه، همون راستیه. من که حال دعوا ندارم.
-آفرین! همیشه به هکتور دانا اعتماد کن!

سدریک می‌دانست، هکتور با اینکه چندین بار از اینجا رد شده ولی از این راه نرفته، وگرنه تا الان چیزی پیدا می‌کردند!
سپس با دهن دره‌ای بزرگ، همراه هکتور، وارد راه سمت راست شد تا آب را زودتر بیابد.


تصویر کوچک شده

...My Dark Great Lord...
Fille française
♡Only Raven♡


پاسخ به: باشگاه دوئل
پیام زده شده در: ۱۰:۱۶:۲۴ چهارشنبه ۲۱ خرداد ۱۳۹۹
#3
دوئل ربکا لاک‌وود vs. پیتر جونز
سوژه: نفوذ


ساعت 12 شب بود.
ربکا وارد اتاق نیمه روشن ریاست سازمان جادویی جاسوسان فرانسه شد.

مثل همیشه اتاقی تاریک بود و دود سیگار در اتاق می‌پیچید. سیگار و ظرف‌های نوشیدنی پر و نیمه خالی هم در اطراف میزها افتاده بود. جایی عجیب برای خدمت به کشور.
اینجا جای خطرناکی بود و انسان‌های خطرناکی در آن بودند.

جلوتر رفت. معاون تئو و بقیه اعضا نشسته بودند. ربکا روی نزدیک‌ترین صندلی نشست و به لرد اسپیون، رئیس کل آنجا، نگاه کرد.
-من باید چی‌کار کنم لرد اسپیون؟

لرد اسپیون سرش از سایه بیرون آورد و به ربکا نگاه کرد.
موهایش در روشنایی لامپ‌ها می‌درخشید. دندان‌های سفیدش در لبخند شرورانه‌ای خودنمایی می‌کردند. لرد اسپیون آرام آرام لب‌هایش را از هم جدا کرد و خیلی آهسته حرفش را شروع کرد.
-تو خونه شماره 12گریمولد یه گنج مهم هست. یه گنج از گذشته فرانسه، که خیلی وقته نبودش موزه فرهنگ و هنر پاریس رو اذیت می‌کنه. یه گنج مهم و تاریک.
-چی؟
-گردنبند شب.

موسیو تئو عکس گردنبند را با آرامش زیر نور لامپ قرار داد.
-این گردنبند سیاه گم‌شده مادام ژوبین نیست؟
-چرا هست، ولی همون‌جور که خودت داری می‌گی... گمشده. ما آدرسش رو گیر آوردیم. تو اون خونه شماره 12 گریمولده.

ربکا لحظه‌ای به خود لرزید. چیزی نگفت. فقط سرش را به نشانه تایید تکان داد و فرم تاییده را برداشت تا پر کند.
باز هم باید وارد خانه شماره 12 گریمولد می‌شد.

فردا شب-خانه شماره 12گریمولد
-کیه؟
-فقیرم... بهم کمک کنین. خواهش می‌کنم.

جلوی خانه شماره دوازده گریمولد ایستاده بود. با چشمانش همه جا را بررسی کرد.
درِ خانه با آرامش باز شد. از لای در صدای مردی بلند شد.
-کی هستی؟ واسه چی اومدی؟
-فقیرم. بهم کمک کنین.

به زخم‌هایی که مجبور شده بود روی دستانش ایجاد کند نگاه کرد.
-همین الان از دست چندتا خفاش وحشی فرار کردم. لطفا به ساحره‌ی یتیم و کوچیکی مثل من کمک کنین. می‌شه بهم کمک کنین تا زخمام خوب بشن؟ لطفا بهم...
-باشه باشه. پرحرفی نکن. بیا تو.

ربکا همیشه می‌دانست چگونه انسان‌ها را وادار به انجام کاری بکند.
وارد خانه شد. هر قدمش بر کف خانه، با صدای پچ پچ محفلی‌های در آشپزخانه همراه می‌شد.
آرتور کسی بود که در را باز کرده بود. ربکا را به آشپزخانه آورد و به او تعارف کرد تا بنشیند. بعد خودش روبه روی ربکا نشست و به سرتا پایش نگاه کرد.
صورت ربکا کثیف و زخمی بود. موهایش خاکی و به هم ریخته‌تر از لباس پاره‌پاره‌اش بود.
آرتور آهی کشید و یک لیوان آب به ربکا داد. آن‌قدر ربکا زیر چشمانش را رنگ کرده بود که خواب‌آلود بودنش، واقعی به نظر می‌آمد.
آرتور لیوان را به جلوتر هل داد.
-چرا نمی‌خوری؟
-ممنون آقا. تشنه نیستم.
-از دور دهنت معلومه که اصلا آب نخوردی. بخور حداقل لب‌ت زخم نشه.
-آم... ممنون آقا. شما خیلی... خیلی مهربونین.

از گفتن حرفایی که از محفلی‌ها تعریف و تمجید کند، خوشش نمی‌آمد. اما مجبور بود.
اجبار همیشه به علاقه‌ی او توجه نمی‌کند.
لیوان را برداشت و با دستان لرزان و خاکی‌اش کمی از آن را خورد. خیلی مودب و آرام لیوان را روی میز گذاشت و تشکر کرد.
آرتور لیوان را گرفت و به جای خاکی دستِ ربکا نگاه کرد.
-اسمت چیه؟
-من؟ من... من ویولت شوفسوین هستم.
-آم، چه اسمی هم داری! این‌جا یکی هست که هم اسم توئه. ولی فامیلی‌ت... اهل کجایی؟
-استارسبورگ. فرانسه. ولی الان تو جنگل‌های نزدیک لندن زندگی می‌کنم.

آرتور لیوان را روی میز گذاشت. لبخندی به ربکا زد و بلند شد. از آشپزخانه بیرون رفت.
صدای آرام آرتور را شنید و فهمید دارد با کسی حرف می‌زدند.
کمی از کلاه هودی خاکی‌ای را کنار زد و گوش‌های خفاش‌گونه‌اش را فعال کرد.
باید تک تک حرف‌هایشان را می‌شنید.
مالی پشت در بود.
-کی بود؟
-یه دختر فرانسوی به اسم ویولت شوفسُوین. به نظرم آدم خوبی میاد. از بس ترسیده رنگ به صورتش نیست. تمام دست و صورتش زخمه.

صدای مالی دیگر نیامد به جایش سیریوس چیز دیگری گفت.
-مطمئنی میشه بهش اعتماد کرد؟ من شک دارم یه دختر این وقت شب از جنگل بیاد... اونم الان... ساعت 2نیمه شبه.
-خب خودش بهم گفت که از دست خفاشا داشته فرار می‌کرده. تو جنگل زندگی می‌کنه. یتیم و فقیره. به نظرم کار درستی نیست که این وقت شب ولش کنیم تو خیابونای لندن. نظر تو چیه مالی؟ بذاریم باشه؟
-هوم... باشه، ولی باید یکی رو بفرستیم کنارش باشه تا از بابتش مطمئن بشه.
-کی؟

دیگر صدایی نیامد. حتما داشتند فکر می‌کردند. از سکوت‌های احمقانه خوشش نمی‌آمد پس با چوبدستی پایه صندلی را شکاند و آن را در هودی‌اش قایم کرد.
وقتی پایه صندلی شکست، ربکا فریاد بلندی کشید و به پایش نگاه کرد. باید زخمی مصنوعی ایجاد می‌شد که شده بود. اما وقتی دردش را احساس کرد، مطمئن شد که واقعا خودش را زخمی کرده است.
-آی، کمک. پام!
-چی‌شده دختر؟ چی‌کار کردی با خودت؟ بیا اینجا بشین اینجا تا من اما رو بیارم.
-اما؟
-اما یکی از بچه‌های اینجاست. کارش خوبه. مطمئن باش.

پایش واقعا زخمی شده بود و درد واقعا در چهره‌اش موج می‌زد.
کمی نگذشت که اما با چهره‌ی خواب‌آلودش وارد آشپزخانه شد. گردنبند مشکی و براق اما، چشمانش را گرفت.
گردنبند شب در دستان اما بود. اما چرا در دستان محفلی‌ی سفیدی مثل او؟

-اماجان، ایشون می‌تونه امشب تو اتاق تو بخوابه؟

آرتور سرش را برگرداند و به ربکا نگاه کرد.
-اتاق اضافه نداریم. تخت اضافه هم همینطور. راحتی روی زمین بخوابی؟
-آره... فقط آروم بخوابم. تا حالا خواب آروم نداشتم.

اما لبخندی از سر دلسوزی زد. بعد او و مالی به کمک یکدیگر ربکا را تا اتاق اما همراهی کردند.

ساعت 8 شب-سه روز بعد
-واقعا؟ چه جالب! من این‌جور چیزا رو نمی‌دونستم!

اما با ربکا دوست شده بود و باعث شده بود ربکا به گردنبند شب نزدیک‌تر شود.
ربکا هر چند شب یکبار از اما می‌خواست تا درباره کتاب‌هایش به او بگوید. سپس موقعی که می‌خواست بخوابد کنارش بود و می‌دید که گرنبندش را کجا می‌گذارد.

-خب؟ دیگه چی بگم برات؟ از چی بگم برات؟
-خب اصلا از تاریخ فرانسه چیزی خوندی؟
-آم... فکر کنم آره. چون این گرنبند رو از یه فروشنده فرانسوی گرفتم. دوره گرد بود.
-آها... هنوزم میاد؟
-نه، خیلی کم پیدا شده. قبلا کل صبح اینجا بود.

ربکا لبخندی به پهنای صورتش زد تا مهربانی‌اش را نشان دهد.
-می‌تونم گرنبندت رو امتحان کنم؟ ببینم به منی که فرانسوی‌ام میاد یا نه؟!
-آره... چرا که نه؟

اما گردنبند را در آورد و یقه هودی ربکا را عقب زد. دستش را زیر موهای ربکا برد و گردنبند را خیلی آرام بست. بعد برگشت و با لبخند به ربکا نگاه کرد.
ربکا روبه روی اما ایستاد و مانند دخترها با خوشحالی به گردنبند نگاه کرد.
-بهم میاد؟
-آره خیلی.

اما بلند شد تا ربکا را در آغوش بگیرد... نه! قرار نبود او را در آغوش بگیرد.
-میدونی چیه، من همیشه از داشتن دوست خوشم میومد. از دوستام خیلی خوشم میاد. میایی با هم بچرخیم؟ کیف میده!

می‌خواست ساعد دستانش را بگیرد و با او دور اتاق بچرخد؟ ترسناک و غیرممکن بود.
همین که اما خواست دست چپش را بگیرد، خودش را عقب کشید.
اما تعجب کرد. بعد اخم کرد و دوباره تلاش کرد دست چپش را بگیرد.
-ویولت؟ تو... تو...
-من چی؟
-تو چرا نمی‌ذاری دستتو بگیریم؟
-خوشم نمیاد.
-چرا دست چپ؟ من دست راستتو گرفتم ولی نمی‌ذاری دست چپت رو بگیرم.
-خب...

ربکا سرش را برگداند و دستگاه تغییر صدا را به بیرون از پنجره تف کرد.
دست راستش را محکم از دستان اما بیرون کشید. آن‌قدر سریع و محکم این کار کرد که اما تکانی خورد.
-تو... تو کی هستی ویولت؟
-ویولت کیه؟ با منی؟
-تو ویولتی، هم اسم ویولت بودلر.
-هه...
-تو بهم گفتی از ویولت و محفلی‌ها خوشت میاد. تو این سه روز چیشد که تغییر کردی؟

ربکا پوزخندی زد و گردنبند را زیر هودی‌اش پنهان کرد.
-من هرگز نمی‌گم که از ویولت ومحفلی‌ها خوشم میاد. در ضمن... من ویولت نیستم. من ربکام، یه خفاش فرانسوی اصیل. حالا مثل آدمای بخشنده نگام نکن. من درواقع باید اینجوری نگات کنم...

ربکا خیلی عصبی شده بود. تمام حرص‌های آن چهار روز را سر اما خالی کرد و بالهای خفاشی‌اش را ظاهر کرد. قبل از این‌که از پنجره فرار کند، اما کلاه هودی‌اش را گرفت.
-چرا از همون اول نیومدی و گردنبند رو ازم نگرفتی؟ چرا این همه دردسر؟

ربکا کلاه هودی‌اش را کشید. بدون این‌که سرش برگرداند جواب سربالایی به اما داد.
-دلیلی برای توضیحش به تو نمی‌بینم.

از پنجره به بیرون پرواز کرد. وقتی خیلی از آنجا دور شد، تازه توانست ماه کامل را تماشا کند. نسیم خنک شب می‌وزید.
موفق شده بود. بالاخره توانست از دست بدشانسی‌هایش و اتفاق‌های ناخواسته فرار کند.
گردنبند را از زیر هودی‌اش بیرون آورد و محکم در دستانش فشرد.
روی سقف یک خانه ایستاد و به ماه روبه رویش نگاه کرد.
-زندگی پر از خواستن و نرسیدن‌هاست. ولی من این‌بار خواستم و رسیدم. این یه موفقیته!

ربکا دیگر هیچ چیز نگفت. نیشخندی به حرفش زد و پروازش را به سمت ماه ادامه داد.


تصویر کوچک شده

...My Dark Great Lord...
Fille française
♡Only Raven♡


پاسخ به: آزمایشگاه سرّی ریونکلا
پیام زده شده در: ۱۰:۰۱:۲۷ چهارشنبه ۲۱ خرداد ۱۳۹۹
#4
ربکا بی‌اراده با نوک کفشش سر آیلین را بلند کرد به چشمانش نگاه کرد.
-فکر فرار به ذهنت نزنه. به عنوان یه خفاش راحت‌تر از بلدم فرار کنم پس مجبورم نکن موقع فرار زمینت بزنم.

جیسون و هیزل بی‌احساسانه لبخند میزدند.
انگار آیلین مهم نبود.
و آن لحظه واقعا هیچ چیز غیر از صحبت‌های اربابشان مهم نبود.

-مسمومش کن ربکا. همین حالا!

ربکا سرنگ را در آورد و در بال‌های آیلین فرو کرد.
اما آیلین چندین بار با قدرت تلاش می‌کرد تا فرار کند. اما جیسون و پرنده اسکلتی‌اش آنقدر قوی بودند که تکان‌های شدید بال‌هایش، فقط خودش را خسته می‌کرد.
آیلین لحظه‌ای در بال زدن درنگ کرد.
مطمئن بود تلاش‌هایش بی‌فایده‌تر از قبل هستند.

-آفرین بچه‌ی خوب. حالا این پرنده رو بلند کن جیسون.
-باشه.

پرنده بلند شد و در سایه‌های اطراف اتاق پنهان شد.

-گادفری، لاتیشا، لیسا، ربکا، جیسون، هیزل، ربکا. آفرین... شما موفق شدین...

آنها بعد از شنیدن صدای اربابشان، آیلین را بلند کردند و به راه افتادند تا چند نفر دیگر را مسموم کنند.
اما...
پشت مجسمه روونا ریونکلاو، تام جاگسن باخبر از ماجرا و نگران بچه‌ها بود.


تصویر کوچک شده

...My Dark Great Lord...
Fille française
♡Only Raven♡


پاسخ به: آزمایشگاه سرّی ریونکلا
پیام زده شده در: ۱۰:۳۶:۰۱ سه شنبه ۲۰ خرداد ۱۳۹۹
#5
لیسا نوشیدنی‌ای که در لیوان ریخته بود را روی میز گذاشت.
ایستاد و سرنگ را دوباره در دستانش پنهان کرد.
به اطرافش نگاهی کرد.
بالاخره توانسته بود از شر کسی که از ماجرا باخبر شده بود، خلاص شود.
به طرف در خروجی تالار رفت و ربکا، گادفری و جیسون را تنها گذاشت.

-تو از من دستور می‌گیری ربکا. از اربابت. حالا اون پسر بچه رو ساکت کن.

ربکا بی‌اراده به نقشه‌ای فکر کرد که ممکن بود عملی نشود.
او هیچ وقت کاری را بدون اطمینان انجام نمی‌داد.

ایستاد و لیوان نوشیدنی مخصوص جیسون را برداشت.
لبخند بی‌روحی زد؛ به بی‌روحی جیسون.
جیسون سعی می‌کرد توجهی نکند و فقط به شومینه نگاه کند. اما در آخر برگشت و به ربکا نگاه کرد.
-چیزی شده؟ فکر کردم لیسا بهت... بهت حمله کرده. چرا از خودت دفاع نکردی؟
-دفاع؟... بذار یه چیزی بهت بگم. میدونی مرگ چیه؟

جیسون پوزخند بی‌جانی زد.
-آره... بهتر از هر کسی.
-می‌دونی چرا اتفاقی میوفته؟
-متفاوته ولی آره.

ربکا لیوان را به آرامی در دستانش چرخاند.
کنار جیسون نشست و با لبخندی کم‌رنگ‌تر از همیشه، به جیسون نگاه کرد.
-می‌دونی الان می‌خوام چی‌کار کنم؟
-ربکا...؟

جیسون کم کم داشت معنی آن سرنگی که لیسا پنهان کرده بود را می‌فهمید.
با خودش افکار زیادی را تکرار کرد...
-نکنه هیولا شده؟ نکنه اگه هیولا شده بوی منو شنیده؟ نه... نه اونم مثل منه... نه نمیشه! اون هیولا نیست! اون دختر پوسایدونه و دختر عموی منه! دروغه!

ربکا در میان افکارش پرید.
-پسر هادس، دختر پوسایدون. قدرت کدوممون بیشتره؟
-رب... میشه از این بحث بیاییم بیرون؟ زیاد ازش خوشم نمیاد.

ربکا لیوان را با آرامش روی میز گذاشت و سرنگی که لیسا به او داده بود را در دستش پینهان کرد.
برگشت و دستی که در آن سرنگ بود را محکم روی رگ دست جیسون فشار داد.
-منم بدم میاد، پس بذار بهت بگم؛ مرگ یه قانونه، و من می‌خوام پا روی این قانون بذارم. خوش اومدی...

جیسون بعد از کمی ناله، تکان آرامی خورد و سرش را بلند کرد.
او هم باید اربابش را خوشحال کند... حتی به قیمت پا گذاشتن روی قانونِ مرگ.


تصویر کوچک شده

...My Dark Great Lord...
Fille française
♡Only Raven♡


پاسخ به: زمان برگردان مرگخواران
پیام زده شده در: ۱۱:۴۶:۲۴ یکشنبه ۱۸ خرداد ۱۳۹۹
#6
-به نظرم یکم علیل‌تر و ذلیل‌تر حرف بزنی، بهت گالیون بدن.

گدای مذکور دوباره سرش را وارد سوژه کرده و باز هم می‌خواست وارد شود.
اما لرد دستانش را به پاهایش گره زده و او را دورتر از این سوژه، به سوژه‌ی دیگری پرتاب نمود.
-به ما گالیون بدهید.

همچنان رهگذران بی‌اهمیت به لرد از آنجا می‌گذشتند.

-به ما گالیون نمی‌دهید؟

لرد این بار فریاد زد و باعث شد رهگذران با ترس فرار کنند.
بعد با خشم فراوانی دست یکی از رهگذران بدبخت را گرفت و او را بی‌هوش کرد.
سپس با جدیت چوبدستی‌اش را بالای سر رهگذر گرفت و مردم متعجب و متحر نگاه کرد.
-اگر گالیون ندهید وی را می‌‎کشیم.

مردم آنجا بسی دل‌رحم بوده و به فکر رهگذر مذکور بودند تا او را نجات دهند.


تصویر کوچک شده

...My Dark Great Lord...
Fille française
♡Only Raven♡


پاسخ به: خانه اصیل و باستانی گانت ها
پیام زده شده در: ۱۱:۳۳:۵۳ یکشنبه ۱۸ خرداد ۱۳۹۹
#7
-عه واقعا؟ شنبلیله مگه آب هم داره که دارین می‌گیرینش؟
-رونالدوی مامان؟ این چه حرفیه؟ البته که داره! برای خیلی چیزام مفیده. مثلا برای...
-بله بله! می‌دونم. شما مشغول گرفتن آب شنبلیله باشین، مام به تیم فکر می‌کنیم!

ربکا بعد از این حرفش برگشت و مرگخواران که از سر و کول یکدیگر بالا می‌رفتند تا جزو بازیکن‌ها بشوند، نگاه کرد.
سپس گارد پرش گرفت.
عقب رفت... عقب‌تر... عقب‌تر...

-ربکای مامان، داری روی شنبلیله‌های مامان لگد می‌کنی؟
-نه نه نه!

ربکا این‌بار عقب‌تر نرفت. بلکه با پرشی بلند، به سمت بلاتریکس پرید.
بلاتریکس حرصش در آمده بود، و با چهره‌ی "برین یه گوشه تا فکرامو بکنم" به مرگخواران نگاه کرد.
اما مشکل از این بزرگتر بود.
چون تک تک اعضا می‌خواستند عضو تیم شوند و این نشدنی بود!


تصویر کوچک شده

...My Dark Great Lord...
Fille française
♡Only Raven♡


پاسخ به: سالن ورزشي دياگون
پیام زده شده در: ۱۵:۳۲:۳۲ چهارشنبه ۱۴ خرداد ۱۳۹۹
#8
خلاصه: لرد به سالن ورزشی دیاگون رفته. دامبلدور و اعضای محفل هم اونجا هستن. بطور اتفاقی لرد به تخته وزنه برداری می چسبه و در اثر معجون هکتور شخصیتش عوض می شه. هکتور دوباره معجونی روی لرد می ریزه که باعث آزاد شدن و برگشتن شخصیت لرد می شه. ولی این بار لرد نمی تونه حرکت کنه و فقط می تونه حرف بزنه.
....................


مرگخواران با سرعت مروپ را از لرد دور کرده و سپس محتویات چشم لرد را با یک پس‌گردنی تخلیه کردند.

-کدام مرگخوار ملعونی به ما پس‌گردنی زد؟

مرگخواران برای انجام کار آخر باید کمی فکر می‌کردند ولی حالا مرگخواران در معرض کار انجام شده قرار گرفته بودند.

-آن مرگخوار ملعون کیست؟
-ارباب مهم نیست. حالا یه مرگخوار تازه کاری بوده، خامی کرده، پس‌گردنی زده.
-


لرد مرگخوار خام و تازه‌کار را به افق‌های دور دست فرستاد و دیگر از آن مرگخوار خبری نشد.
-خب؟ مگر قرار نبود فکری برای خشکی بدن ما بکنین؟

مرگخواران با این حرف لرد با سرعت جلسه‌ای غیرعلنی گذاشته و دور یکدیگر جمع شدند.
-خب باید چیکار کنیم؟
-نظرتون چیه ارباب مثل من بشه؟ کار با تک تک اعضا راحت‌تر هم میشه!
-تام اگه از همون جونِ تیکه تیکه شده‌ات هم سیر شدی، می‌تونی این پیشنهاد رو عملی کنی!

تام که تک تک اجزای بدنش با این حرف بلاتریکس ریخته بود، آن‌ها را جمع کرد و سعی کرد با تف آن‌ها را به هم بچسباند.

-معجون شل‌کننده‌ی فوق‌قوی من چی؟
-هک؟
-آها، باشه. ولی معجونای من فوق‌العاده‌ان ها!
-هک!
-باشه باشه.

تک تک مرگخواران سعی کردند پیشنهادات خوبی بدهند اما همان موقع بود که ربکا متوجه محفلی‌ای شد که ترسان و لرزان به سمت لرد می‌رود.
-هی هی بلا! اونو!
-چی؟ مرگخوارا! جلوشو بگیرین!

مرگخواران با پرش چند متری به سمت محفلی مذکور، جلوی وی را گرفتند.
سپس از روی او بلند شدند و کنار یکدیگر ایستادند تا محفلی به لرد دسترسی نداشته باشد.
-با ارباب چی‌کار داری؟
-از طرف پروفسور باید یه چیزی به اسمشو نبر بگم.
-چی؟

محفلی مذکور کاغذ پوستی‌ای از جیب ردایش در آورد و آن را سریع خواند. بعد آن در جیبش چپاند و با همان قیافه مظلومش به مرگخواران نگاه کرد.
-پروفسور می‌خواد با اسمشو نبر حرف بزنه. با خود خودش.
-نمی‌شه. اجازه نداری به ارباب اینو بگی.

-اونجا چه خبره؟

لرد بالاخره متوجه شده بود و محفلی در تلاش این بود که از دست مرگخواران فرار کند.


تصویر کوچک شده

...My Dark Great Lord...
Fille française
♡Only Raven♡


پاسخ به: دارالمجانین لندن
پیام زده شده در: ۱۶:۱۰:۲۷ شنبه ۳ خرداد ۱۳۹۹
#9
صاحب مغازه که لرد بود با جدیت فراوان روبه روی مشتری ظاهر شد.
-چرا داد می‌زنی مردک؟! خب می‌شنویم. چه می‌خواستی بگویی؟
-خب این چیزی که تو ویترین گذاشتین رو می‌خوام. قیمتش چنده؟

لرد با لبخندی شیطانی به تام نگاه کرد. سپس در حالی که پوزخند میزد به قیمت فکر کرد.
-ما اون رو بالای 650گالوین می‌فروشیم.

تام وقتی این را شنید با خوشحالی فکر کرد:
-یعنی من این‌قدر برای لرد مهمم؟ این‌قدر ارزش دارم؟ 650 گالیون؟ حتی بیشتر!؟ آخ جونم! من بهترینم! من بالای 650گالوین می‌ارزم! من ارزشم خیلی...
-اما حاظر بودیم با قیمت 5 نات هم بفروشیمش ولی خب... 650گالیون بهتره.
-

مشتری با شنیدن قیمت، چند متر به هوا پرید و سرش به سقف خورد.
می‌خواست منصرف شود که فهمید اگر دست خالی به خانه برگردد، زنش قطعا او را محکم‌تر به سقف می‌کوباند!
از فکرش ترسید، پس سعی کرد سر قیمت کمی چانه بزند.
-ارزون‌تر چی؟


تصویر کوچک شده

...My Dark Great Lord...
Fille française
♡Only Raven♡


پاسخ به: کافه هاگزهد
پیام زده شده در: ۱۵:۴۷:۲۶ شنبه ۳ خرداد ۱۳۹۹
#10
-هاگرید؟! تو؟!
-تو؟! هکتور؟!

هاگرید از دیدن مرگخواران که خم شده بودند و می‌دویدند تعجب نکرد که هیچ، خنده‌اش گرفت. اما خیلی زود هکتور وصیتنامه‌ای ساخت و بلند بلند و با بغض خواند.
شاید هاگرید که محفلی بود، دلش برایش می‌سوخت!

-نه من زندگیمو می‌خوام! زندگی من پای دیگ‌های معجون‌م رفت و من پای این کار پیر شده‌ام. هیچ کس سوز و گداز آتش زیر پاتیل را درک نمی‌کند جز منی که ساعت‌ها، حتی پس از نیمه‌شب هم پای آن ایستاده‌ام، درک می‌کند. درد چشم‌هایم که با هر جرقه آتش بیشتر و بیشترمی‌شد و هرلحظه هیزم خشک قلبم، می‌سوخت. همان هیزمی که زیر پاتیل می‌سوخت، قلب من بود که با هر نگاه تمسخرآمیز مرگخواران می‌سوخت. آه زندگی، زندگی من با تو چه کردم که حالا باید اینگونه پایان مرا رقم بزنی؟ آیا قرار است این باشد... آخ!

هاگرید با بی‌حوصلگی آدامس را کند و روی زمین انداخت. همانگونه که آدامس را انداخت، هکتور را هم رها کرد. هکتور محکم زمین خورد و بدنش درد گرفت.

-دلم نسوخ که هیچ، بیشتر عصبی شودم. شومام با این شوخیاتون!

هکتور وقتی هاگرید دوباره وارد خانه شد، با خوشحالی کاغذ وصیتنامه را تا کرد و در جیبش گذاشت.
هکتور همیشه یک وصیتنامه در جیبش داشت!
-خب بریم دنبال خونه بعدیمون!
-
-نظرتون چیه؟

مرگخواران برای خانه‌ی بعدی باید درست انتخاب می‌کردند تا دوباره به این دردسر دچار نشوند.


تصویر کوچک شده

...My Dark Great Lord...
Fille française
♡Only Raven♡






هرگونه نسخه برداری از محتوای این سایت تنها با ذکر نام «جادوگران» مجاز است. ۱۳۹۹-۱۳۸۲
جادوگران اولین وبسایت فارسی زبان هواداران داستان های شگفت انگیز هری پاتر است. به عنوان نخستین خاستگاه ایرانی ایفای نقش مبتنی بر نمایشنامه نویسی با محوریت یک اثر داستانی در فضای مجازی، پرورش و به ارمغان آوردن آمیزه ای از هنر و ادبیات برجسته ترین دستاورد ما می باشد.