هری پاتر نخستین مرجع فارسی زبان داستان های شگفت انگیز هری پاتر

هری پاتر نسخه موبایل


در حال دیدن این عنوان:   1 کاربر مهمان





پاسخ به: خانه شماره دوازده گریمولد
پیام زده شده در: ۲۳:۵۰:۱۲ پنجشنبه ۲۱ فروردین ۱۳۹۹

ریونکلاو، محفل ققنوس

ریموند


نمایش اطلاعات کاربر
عضو شده از:
۱۴:۵۰ چهارشنبه ۱۴ فروردین ۱۳۹۸
آخرین ورود:
امروز ۱۹:۰۳:۲۰
از اون شاخاش
گروه:
محفل ققنوس
کاربران عضو
ایفای نقش
ریونکلاو
پیام: 272
آفلاین
پست پایانی!



به نظر فکر خوبی می اومد.
یعنی می شد گفت منطقی بود.
بذارید واضح تر بگیم! برای دلهای ساده و بی دوز و کلک محفلی ها این ایده ی قشنگی بود.

-جمع کنیم بریم باو، چشم محافظ از اولشم تو خود محفل بود!

جوزفین که احساس میکرد با اینکه چشم محافظ مدت ها کنار خودش بوده ولی هیچ وقت متوجه اش نمیشده، کمی پوکر فیس شده بود و با همون پوکریت گوشه خیابون منتظر تاکسی دربستی به سمت محفل شد.
-در بست...

وییژژژ(افکت رد شدن ماشین وکنف شدن محفلی ها)

-مونت اصل اول برای گرفتن تاکسی داشتن لبخنده! من و نیگا!

گوزن خوش بر و رو، دستی به سر وصورتش کشید و لبخندی به پهنای باند فرودگاه ریچارد به لب بست و دست شو برای تاکسی نارنجی رنگی که از دور، دود کنان و با ناز و عشوه می او مد بالا گرفت.
-دربستتت!

قیژژژژ(افکت ترمز شدید ماشین)

با کله ی گرد و قلمبه ای که راننده داشت و اهنگی که همون کله رو به تکون خوردن وادار کرده بود محفلی ها به شیوه ی همیشگی که در بست میگرفتن به سمت ماشین حمله ور شدن...

-هویییییییی! کجا؟ کجا؟ طرح فاصله گذاری اجتماعیه! فقط سه نفر!

نیم ساعت بعد جلوی محفل سه محفلی که از شدت اهنگ گوش دادن داخل تاکسی حالت تهوع گرفته بودن سینه خیز وارد مخروبه های محفل شدن!
هیچکس خونه نبود!
خبری از پروفسور هم توی اشپزخونه نبود! حتی هنوز خبری از شام هم نبود!

فقط یک عدد هری پاتر، به شکلی کاملا کیوت و در صلح وارامش کامل، روی کاناپه ی مخصوص خودش دراز کشیده وسخت مشغول گوش دادن به نوار صوتی چگونه با لبخند کیوت تر باشیم بود و اصلا متوجه ورود تازه وارد ها نبود.

-خب فکر میکنم اینکه یهویی کارمون و انجام بدیم خود هری هم کمتر درد بکشه! هاگرید تو پاهاش و میگیری، ری تو دستاش و میگیری، منم چشمش و در میارم!

آرتور چاقوی جیبی ظریفی رو بیرون کشید وضامن فینگولی شو جلوی چشمای هاگرید باز کرد. برق تیزیه چاقو، هاگرید و دو به شک کرد!
-میگم هری گوناه نداره؟ میخواین اول به خودش بیگیم؟

-دیگه دیره دیگه دیره دلم داره...
-ری!
-تخصیر راننده تاکسیه خو! با اون اهنگاش! ایششش...
- یک دو سه..
-همه بی خیال غصه...
-

لحضاتی بعد هری بی خبر از خبر، جیغ کشون، عربده زنون،حنجره پاره کنون در مقابل چاقوی ارتور که گوشه ی چشمش ومیشکافت مقاومت میکرد.
-ارتور دستم به موهات، تو رو به ریش مرلین قسمت میدم فقط بگو چیشده؟
-د اروم بگی بچه، خودت میفهمی...

تق تق تق

-کیه کیه در می زنه من دلم میلرزه...
-ریییی! بسه دیگه! حواست به کارت باشه!
-

تق تق تق


-کیه کیه؟
-منم تهی... نه اقا اشتب شد... مامور بیمه ام تشریف بیارین دم در...

هاگرید و ری مات ومبهوت از شنیدن اسم بیمه به همدیگه نگاه میکردن!
-مامور صیغه چه بیمه ایه؟
-اوم هاگ فکر میکنم بیمه رو قبلا شنیدم! یه رسم مشنگیه که هر چند وقت یه بار پول میدن به یه ادمی اونم میگه شما بیمه شدین! احتمالا یه لفظ لاکچریه که ماگل ها برای شنیدنش پول میدن! ماگلا کلا مشنگن!

ارتور سرش پایین انداخت وبا خجالت گفت:
-خب فک کنم رسم مسخره ایه ولی منم خودم و بیمه کردم!
-جون من؟
-...
هری که شاهد ابراز نظر های احمقانه چاقو به دست های بالای سرش بود، به تفصیل پرده از هویت انواع بیمه برداشت!


چند ماه بعد!

هری دفترچه خاطراتش وباز کرده بود وقلم دراز و بد رنگی رو محکم روی صفحه ی زمخت کاغذ کاهی دفترش میکشید!

به نام مرلین
امروز اولین روزیه که از بیمارستان مرخص شدم!
هنوز زندگی قشنگیای خودش و داره! مطمعنم زندگی با یه چشم هم زیباست!
البته خونه ی جدیدمون واقعا زیباست وافسوس میخورم که کاش با جفت چشام میتونستم این همه زیبایی رو ببینم!
خونه ی کوچیک و نقلی ایه ها ولی از اون وضع سابق که یه سقف درست ودرمون هم بالای سرمون نداشتیم بهتره!
هعیی! هنوز درست به یاد دارم! وقتی مامور بیمه به ارتور گفت بیمه هزینه ی خرید خونه جدیدی رو متقبل شده، و اینکه بیمه اتش سوزی به همین دردا میخوره برق خوشحالی توی چشم های ما حلقه میزد! خیلی لذت بخش بود! شنیدن یه خبر خوب، درست توی اوج بدبختی هامون!
ولی کی فکرش و میکرد!
کی فکرش و میکرد برق نگاه ما به هم اتصالی کنه و چش و چار مون از کار بیفته!
هعی! حالا به ما میگن چهار ذوق کن یه چشم! اسم ضایعیه میدونم!
به هر حال زندگی زیباست!
لبخند پروفسور زیباست!
نگاه ناز ومعصوم گربه ی پنی زیباست!


-چخههه توله سگ!
-فیششششش(افکت و دیالوگ اعتراض شدید گربه)

جیغ و داد توله ها... چیزه بچه های ارتور زیباست!
صدای شکستن شاخه های درخت زیر پای جوزفین زیباست!
البته شاید باید برای جوزفین توضیح بدم که شاخه های گل رز توی بالکن طبقه ی پنجم یه اپارتمان پنجاه متری تحمل وزنش و نداره.
اوم داشتم میگفتم!
داشتن یه اتاق خواب اشتراکی با شونصد نفر محفلی زیباست!
خوابیدن روی تخت خواب یه نفره ولی سه تایی زیباست!
اره زندگی هنوز زیبایی هاش و داره! حتی همین الان!
پایان


هری دفترچه خاطرات شو بست! با افسوس از این همه زیبایی، از بین دست و پای محفلی های تو اتاق راهش و باز کرد، به سمت بالکن رفت، نیم نگاهی به جوزفین انداخت! نفس عمیقی کشید!
و به دلیل اینکه دیگه تحمل این همه زیبایی رو نداشت از بالا... به پایین پرید!







ویرایش شده توسط ریموند در تاریخ ۱۳۹۹/۱/۲۲ ۱۲:۱۵:۳۶


پاسخ به: خانه شماره دوازده گریمولد
پیام زده شده در: ۲۳:۲۱:۳۷ سه شنبه ۱۹ فروردین ۱۳۹۹

گریفیندور، محفل ققنوس

اما دابز


نمایش اطلاعات کاربر
عضو شده از:
۱۶:۰۱ چهارشنبه ۶ شهریور ۱۳۹۸
آخرین ورود:
امروز ۱۲:۵۲:۴۸
از کتابخانه مرکزی
گروه:
کاربران عضو
محفل ققنوس
گریفیندور
ایفای نقش
پیام: 143
آفلاین
چند ساعت بعد!

- مسیر... پیدا کردن... چشم محافظ... کدوم وره؟
- از... این وره... از... اون وره.

محفلی ها که دیگر نایی برایشان نمانده بود؛ وارد غاری شدند تا کمی در آن استراحت بکنند.

اما استراحت آنها زیادی طول کشید و وقتی بیدار شدند فهمیدند سیصد سال گذشته و به سرنوشت اصحاب کهف دچار شده اند و اینگونه بود که افسردگی شدید گرفته و به خواب ابدی فرو رفتند و سوژه رو هم به کلی از یاد بردن.
پایان!

- پایان؟ یعنی چی؟ چه جور پایانی که واسه سوژه رقم زدی! اگه بلد نیستی بنویسی خب بگو بلد نیستم!
- ماندانگاس داری با کی حرف می زنی؟
- با راوی دیگه!

ماندانگاس نگاهی به جماعتی که با تعجب به او خیره شده بودند انداخت.
- مثل این که زیاد زیر آفتاب موندی قاطی کردی. راوی دیگه کیه؟
- یعنی نمی دونید راوی کیه؟ جدی صداش رو نمی شنوید؟
- نچ!... ولی اگه تو می تونی صداش رو بشنوی ازش بپرس کجا می تونیم چشم محافظ رو پیدا کنیم.

با شنیدن این جمله فکری به سر ماندانگاس زد.
ماندانگاس می توانست بالاخره بعد از گذشت این همه وقت از او انتقام بگیرد.
- محفلیا گوش کنید! راوی میگه می دونه چشم کی واسه چشم محافظ شدن خوبه.
- خب چشم کی؟ :confundo:

ماندانگاس از این که نقشه اش به این راحتی گرفته بود خیلی خوش حال شد و لبخند شیطانی زد.
- بیاین از اول شروع کنیم؛ می دونید چرا ما اینجاییم؟
- چون دنبال چشم محافظ می گردیم؟
-اون که آره ولی یه دلیل دیگه بگین.
- چون پرفسور دامبلدور دستور دادن؟
- نه.
- چون خونه گریمولد به فنا رفته؟
- اونم نه!
- چون خسته ایم؟
- نه خیر! هیچکس جواب درست رو نداد! ما به خاطر بلایی که معجون هکتور سر خونه گریمولد آورد اینجا...
- اه. می دونستم جواب اینه!
-منم می دونستم!... کاش زودتر می گفتم.

ماندانگاس دیگر داشت جوش می آورد.
- الان اینکه کی می دونست و کی نمی دونست مهم نیست! مهم این که مرگخوارا همیشه دنبال یه نفر بودن! فردی که به خاطر نجات اون ما جونمون رو به خطر انداختیم. فردی که باعث شد ما اینجا باشیم. فردی که الکی... چیز... یعنی با کلی تلاش و کوشش مشهور شد. فردی که پرفسور دامبلدور سعی کرد از اون محافظت کنه...
- ماندانگاس حرف حسابت چیه؟
- خب چیزه... منظورم این که ما تمام این چند سال از هری پاتر محافظت کردیم و چی میشه اونم یه چند سالی با چشم هاش از ما محافظت کنه؟






تصویر کوچک شده

من این رویا را خیلی دورتر از موعود تحمل می کنم! فرقی نمی کند. من آرزو دارم آزادانه پرواز کنم. از طرق آسمان آبی در قلبم . آسمان آبی دور از ذهن که در فردا ها جاری می شود.

Blue Sky in My heart

فقط در سکوت- کلمات
فقط در تاریکی - نور
فقط در مرگ- زندگی
به مبارزه شاهین ها نگاه کن؛ در آسمان خالی.

مزاحم شدم؟ میشه سوال بپرسم؟
1،2

هرگز ناامید و دلسرد نمی شم!
معتقدم حتی کوچکترین جرقه ها هم می تونن آتشی بزرگ به پا کنن.


بسیار سفر باید تا پخته شود خامی!


پاسخ به: خانه شماره دوازده گریمولد
پیام زده شده در: ۱۳:۲۵:۱۴ جمعه ۲ اسفند ۱۳۹۸

ریونکلاو، محفل ققنوس

ریموند


نمایش اطلاعات کاربر
عضو شده از:
۱۴:۵۰ چهارشنبه ۱۴ فروردین ۱۳۹۸
آخرین ورود:
امروز ۱۹:۰۳:۲۰
از اون شاخاش
گروه:
محفل ققنوس
کاربران عضو
ایفای نقش
ریونکلاو
پیام: 272
آفلاین
نشد! نشد که نشد!
محفلی چِش قشنگ دیگه اون طرفها پیداش نشد!

محفلی ها هم که در به در دنبال چشم محافظ میگشتن! به هر گوشه ای سرک میکشیدن!

توی کشوی شخصی پروفسور، مابین ریش های پروفسور، لا به لای موژه های پروفسور، زیر پای پروفسور، زیر ناخن پروفسور، گوشه چشمه پروفسور، توی جیب پیژامه پروفسور...
-دِدددددهَهههه! اینقد من و دست مالی نکنین! چشم محافظ میخوایین چرا منو میجورین؟

ناگهانی، خعلی یهویی، پنه لوپه دستش و بالا گرفت!
-پروف میجورین یعنی چی!
-میجورین دیگه! از مصدر جوریدن! یعنی زیر و رو کردن، ته و توش و در آوردن... دِههههَ الان چه وقت سوال پرسیدنه؟

پروفسور با اوقات تلخی ابروهای کَت و کلفتش و در هم کشید و صریحا اعلام کرد که:
-که دست به گلااا، نزنین... نه چیزه... چشم محافظ و امشب به دست من نرسونین خبری از شام نیست! گوفته باشم!

پنه لوپه دوباره با جهشی بلند، دستش و همراه با خودش به هوا پرتاب کرد!
-پروف شام چی داریم؟

لبخند موذیانه ای که خعلی از دامبلدورِ با شخصیت بعید بود به چهره ی گوگولیش نشست!(گوگولی از دید یک محفلی)
-سوپِ...
-پیاز؟
-نه بابا جانیا، اون دوران دیگه تموم شد! سوپ نوشابه! کلی از نوشابه های چند پست قبل هنوز مونده!

اعضای محفل که دست پخت پنه لوپه رو قبلا هم چشیده بودن، به سرعت مسیر پیدا کردن چشم محافظ رو در پیش گرفتن!
- مسیر پیدا کردن چشم محافظ از کدوم وره؟
-از این وره و از اون وره!

نصف محفل از این ور رفت نصف محفل از اون ور!

نصفه ی اونوری دوباره دست هم و گرفتن و با یورتمه رفتن تو کوچه های لندن گفتن:
-مسیر پیدا کردن چشم محافظ کدوم وره؟
-از این وره و از اون وره!
.
.
.



پاسخ به: خانه شماره دوازده گریمولد
پیام زده شده در: ۲۲:۴۳:۰۶ چهارشنبه ۳۰ بهمن ۱۳۹۸

آلبوس دامبلدور


نمایش اطلاعات کاربر
عضو شده از:
۱۱:۰۳ یکشنبه ۱۹ خرداد ۱۳۹۸
آخرین ورود:
۲۰:۵۰:۳۱ پنجشنبه ۴ اردیبهشت ۱۳۹۹
از دست شما
گروه:
شناسه های بسته شده
پیام: 265
آفلاین
محفلی‌ها با دیدن دامبلدور مدهوش نگاهی به هم انداختند و سپس با یک حرکت سریع و از قبل تمرین شده دور هم حلقه زدن.

- این چشه چیه؟
- نمی‌دونم!
- از کجا گیرش بیاریم؟
- نمی‌دونم!
- اصلا برا چی جمعمون کردی؟
- خب بذار این رو صراحتا بگم... نمی‌دونم.
-
- حالا نمی‌خواد اونجوری نگا کنی... راستی چه چشم خوبی داری.
- راست می‌گه چشمت خوب نگاه می‌کنه.
- به نظرتون چشمش حسه چشم محافظ نمی‌ده بهتون؟

- ... خب... ام... نععععع!

محفلی چشم قشنگ مذکور با سرعت زیاد دویده و به سمت پنجره نزدیک شده و دسته محفلی ها هم با سرعت به دنبالش بودند.
-استپ! این رو با گل‌ فروختن سر چهارراه خریدم.
محفلی با دقت و آرامش پنجره را باز کرد و پرید پایین. محفلیون نیز همگی با دقت و وسواس به سمت پنجره رفتند و با دقت خودشان را از درز پنجره به بیرون پرتاب کردند.

- کجا رفت؟

محفلی چشم قشنگ ناپدید شده بود.

- خب ببینید! برید بگردید یه نفر با یه چشم مناسب پیدا کنید، پروف از جیب مکاشفتش سر در آورد چشم باس اینجا باشه! یالا خودتون رو تکون بدین!



Vita brevis


پاسخ به: خانه شماره دوازده گریمولد
پیام زده شده در: ۱۱:۳۶:۲۶ جمعه ۲۵ بهمن ۱۳۹۸

ریونکلاو، محفل ققنوس

جوزفین مونتگومری


نمایش اطلاعات کاربر
عضو شده از:
۱۷:۱۵ چهارشنبه ۲۵ اردیبهشت ۱۳۹۸
آخرین ورود:
امروز ۱۹:۵۸:۴۴
از بالای درخت!
گروه:
کاربران عضو
ریونکلاو
ایفای نقش
محفل ققنوس
پیام: 233
آفلاین
ملت که شیرینی‌هایشان را خورده و گرم هم شده بودند، کم‌کم چشم‌هایشان نیز گرم شد و بعد از آن همه ماجرا و کشمکش پلک‌های سبک‌شان سنگین.
خواب ملت محفل ققنوس را فرامی‌خواند، اما ندای وظیفه بلندتر از این‌ها بود.

- باباجونی‌ها، یا چشم محافظ پیدا می‌کنین یا چشمای خودتونو چشم محافظ می‌کنم.

ملت محفلی‌ با شندیدن این جمله از رهبر ریش‌سفید ِ ریش‌سوخته‌شان از جای خویش خیزیدند و به‌پاخاستند و از پا خواستند.. ام.. چیز.. و از سقف بالای سر، زن و بچه، مارشملوهای ذخیره‌ای و آتش گرم برپا شده و خشکی لباس‌هایشان دل کندند و قدم در راه مأموریت نهادند.
- پروف، اگه من برم کی سقف محفل رو بالا سرتون نیگهداره؟
- بارون دیگه بند اومد باباجان. حالا اینو هم فال نیک بگیر و برو و به دنبال چشم محافظ باش! چشم محافظی که با نور چشم‌هاش از محفل محافظت می‌کنه!
- پروف داریم همچین چشمی؟
- بله باباجان.. البته که داریم.. چشمان سبز و نورانی و.. چیز.. محافظ محفل!
-

و نگاه محفلی‌ها به آلبوس دامبلدور خیره بود، ولیکن ریش‌سفیدشان در جای دیگری سیر می‌کرد.


ویرایش شده توسط جوزفین مونتگومری در تاریخ ۱۳۹۸/۱۱/۲۵ ۱۴:۱۰:۵۲
ویرایش شده توسط جوزفین مونتگومری در تاریخ ۱۳۹۸/۱۱/۲۵ ۱۴:۱۲:۴۷

بسوز! شعله‌ور شو، با اشتیاق. چنان بسوز که گرمای وجودت رو بشه حس کرد...!


پاسخ به: خانه شماره دوازده گریمولد
پیام زده شده در: ۱۲:۵۴:۳۰ پنجشنبه ۲۴ بهمن ۱۳۹۸

گریفیندور، محفل ققنوس

آرتور ویزلی


نمایش اطلاعات کاربر
عضو شده از:
۱:۰۲ جمعه ۱۵ بهمن ۱۳۹۵
آخرین ورود:
امروز ۱۴:۰۶:۰۰
از خانه ویزلی ها
گروه:
ایفای نقش
محفل ققنوس
کاربران عضو
گریفیندور
ناظر انجمن
پیام: 512
آفلاین
هاگرید مسئولیت آوردن یه چیزی برای گرم کردن خودشون رو به عهده گرفت و از خانه گریمولد خارج شد. مدتی نگذشته بود که هاگرید با دو چیز در دستش، وارد خانه گریمولد شد. در دست راستش، درختچه ای تقریبا خشک و در دست چپش، پای آرتور ویزلی بود که با خودش میکشید و او را وارد خانه گریمولد میکرد.
-پروفسور، این ویزلی خائن رو جلوی خانه گریمولد پیدا کردم. روی یه کنده درخت نشسته بود و داشت بهمون نگاه میکرد.

آرتور در حالی که فنگ لرز میزد، دستش رو بالا آورد و با صدایی گرفته به جمع محفلی، اعلام زنده بودن کرد.
-فانوسا سلام.

دامبلدور که محتویات موجود در دست چپ هاگرید رو به نیمه چپ ردای خیسش گرفته بود، درختچه رو از دست هاگرید گرفت و با حرکتی از چوبدستیش، آتیشی به پا کرد تا همه محفلیون گرم شن. ریموند، اما، ارنی، پنی و بقیه محفلیون حاضر در خانه، دور آتیش جمع شدن و شروع کردن به مالیدن دستاشون به هم و گرم کردن خودشون با آتیش. دامبلدور که حالا گرم شده بود، نگاهی به هاگرید و آرتور آویزون از پا انداخت.
-بیاید کنار آتیش تا گرم شید بابا جان.

آرتور نگاهی به دامبلدور انداخت.
-منم بیام پروف؟
-تو هم بیا فرزندم. اینکه قراره بعدا با هم تسویه حسابی داشته باشیم، دلیل نمیشه که بذارم یخ بزنی باباجان.

آرتور که اشک در چشمانش جمع شده بود، کنار آتیش نشست و شروع کرد به گرم کردن خودش. دستی انداخت و کیف دستی کوچکش که اکثر مواقع، مخصوصا زمانی که برای ماموریتی از سوی محفل یا وزارت خانه میرفت را بیرون آورد. دستش را تا کتف درون کیف کرد و برای مدتی داخل اون رو گشت. تمام محفلیون با کنجکاوی به آرتور خیره شده بودن تا ببینن چی از توی کیف کوچک جادوییش بیرون میاره. بالاخره آرتور دستش رو بیرون آورد و بسته کوچکی مارشملو رو به هاگرید داد.
-گفتم شاید دوست داشته باشید گپی بزنیم. این شیرینیای خوشمزه به درد اینجور وقتا میخورن.

لبخندی روی لب تمام محفلیون نشست. دامبلدور، درحالی که لبخندی بر روی لب داشت، از بالای عینکش نگاهی به آرتور انداخت.
-البته که نیاز داریم گپی بزنیم باباجان و این شیرینی های خوشمزه میتونن بحث بینمون رو گرم تر کنن.

هاگرید تکه های چوبی رو از شاخه های درختچه در حال سوختن گرفت و مارشملو ها رو به سیخ کشید و به هر محفلی یه چوب داد. همگی شیرینی های سیخ شده با چوب را روی آتیش گرفتن و شروع کردن به کباب کردن مارشملو ها. آرتور بحث رو شروع کرد و سر صحبت رو باز کرد.
-از ماجرا با خبرم که هکتور چه بلایی سر خانه گریمولد آورده.

هاگرید خنده ای کرد.
-از قضیه با خبری؟ مگه هکتور معجون رو به تو نداده بود؟

آرتور ابروهاش تو هم رفت و چشماش ریز شد و به آتیش خیره شد.
-معلومه که کار من نبود.

دامبلدور درحالی که مارشملوها رو چک میکرد تا ببینه خوب کباب شدن یا نه، ادامه داد.
-متاسفانه تا به الان فکر میکردیم که این اتفاق کار تو بوده آرتور. البته کار هکتور بوده ولی فکر میکردیم که معجون رو به تو داده بود... بگذریم! ایده ای برای این خانه در حال ساخت داری آرتور؟

آرتور کمی فکر کرد و با مارشملوهاش ور رفت و نگاهی به اونها انداخت.
-بله پروفسور. نظرتون درباره چشم محافظ چیه؟

ریچارد با تعجب گفت:
-چشم محافظ؟
-بله ریچارد. چشم محافظ. چشم محافظ از خانه گریمولد مراقبت میکنه و اجازه نمیده هر ننه قمری با هر چیزی که در دست داره وارد خونه بشه. تنها مشکلی که وجود داره اینه که علاوه بر نمایان کردن خونه، باید به تعدادی سوال که خود پروفسور برای چشم مشخص میکنه، پاسخ بدید. البته یه اسم رمز هم کافیه ولی امنیت خانه گریمولد خیلی مهمه.

تمام محفلیون از این ایده آرتور خوششون اومد. پنی دستش رو بالا گرفت و رو به آرتور گفت:
-ببخشید آقای ویزلی! این چشم محافظ که به گربه ها گیر نمیدن؟ اجازه دارم گربم رو بیارم داخل خانه گریمولد؟
-البته که اجازه داری پنی. حتی این محدودیت ها رو هم پروفسور میتونن به چشم محافظ اضافه کنن که مطمئنا چنین محدودیتی رو قرار نمیدن.

پنی خوشحال شد و ریموند نفر بعدی بود که سوالش رو از آرتور میپرسید.
-آقای ویزلی. با گوزنا چی؟ به شاخام گیر نده؟ میدونی که ما گوزنا خیلی به شاخامون حساسیم.
-نگران نباش ریموند. چشم محافظ هیچ کاری با محفلیون خوبی مثل شماها نداره.

دامبلدور که دومین شاخه مارشملو رو تموم کرده بود، ملچ ملوچ گویان رو به آرتور و بقیه محفلیون کرد و شروع کرد به حرف زدن.
-با ایده... آرتور موافقم... باید حتما این... چشم محافظ رو که ترجیح میدم... چشمای شهلایی هری... چیز... باید حتما این چشم رو برای محافظت از خانه گریمولد قرار بدیم. اگر شیرینی هاتون رو خوردید و گرم شدید، پاشید بریم که دست به کار شیم تا تمام مقدمات ساخت چشم محافظ رو آماده کنیم. مطمئنم که دیگه خستگی هم از تنتون در رفته.


اتحاد گریفیندور


معتقد به روماتیسم در حد آرتریت و آرتریت روماتوئید

فرزند بیشتر، زندگی بهتر!


تصویر کوچک شده


پاسخ به: خانه شماره دوازده گریمولد
پیام زده شده در: ۱۴:۵۹:۰۰ سه شنبه ۲۲ بهمن ۱۳۹۸

آلبوس دامبلدور


نمایش اطلاعات کاربر
عضو شده از:
۱۱:۰۳ یکشنبه ۱۹ خرداد ۱۳۹۸
آخرین ورود:
۲۰:۵۰:۳۱ پنجشنبه ۴ اردیبهشت ۱۳۹۹
از دست شما
گروه:
شناسه های بسته شده
پیام: 265
آفلاین
پس از چند لحظه دامبلدور نازک‌نارنجی و هاگرید خوش‌حال و خندان به آنجا برگشتند.

- سیرک‌سیرک‌سیرک!
- پوروفوسور آروم، خودتون رو کونتورول کونید.

هاگرید شانه‌های دامبلدور هیجان زده را گرفته و برای کنترل وی با فشاری اندک او را تا زانو در آسفالت فرو کرد.

- سیرک چیه؟ سقف خونه‌س.
- هان؟
- سقفه! اما و ریموند ساختنش.
- سقف خونه که این شکلی نیست باباجان، عزیزکم این سقف سیرکه.
-
-اـــــه! خب...واقعا؟... چه قدر قشنگه!
- سوز.
- اسمشه؟ چه سووووز قشــــنـــــگی!
- سوز قشنگ چیه؟ سوز می‌آد.

پیرمرد گیج شد. او درست نمی‌دانست اوضاع از چه قرار است که ناگهان سردش شد.

- آهان! سوز می‌آد. خب باباجان این که کاری نداره، یه چیزی بیارید بسوزونیم گرم بشیم.



Vita brevis


پاسخ به: خانه شماره دوازده گریمولد
پیام زده شده در: ۱۱:۴۵:۱۴ سه شنبه ۲۲ بهمن ۱۳۹۸

ریونکلاو، محفل ققنوس

ریموند


نمایش اطلاعات کاربر
عضو شده از:
۱۴:۵۰ چهارشنبه ۱۴ فروردین ۱۳۹۸
آخرین ورود:
امروز ۱۹:۰۳:۲۰
از اون شاخاش
گروه:
محفل ققنوس
کاربران عضو
ایفای نقش
ریونکلاو
پیام: 272
آفلاین
اعضای محفل خیره خیره به آسمونی نگاه میکردند که روی سرشون خراب شده بود!

-همش تقصیر اِما است! اگه اینقد نفوس بد نمیزد اینجوری نمیشد!

اما نگاه مظلومانه ای به گادفری انداخت که زیر تیغ اره ی بزرگش از خیس شدن با بارون وحشی دوری میکرد!
-اصن میدونید چیه خودم درستش میکنم، شما بشینید و نگاه کنید، خودم تنهایی... تنهای تنها... سقف محفل و میسازم!

ریموند که متناسب با هیکل بزرگش، قلب گنده و بزرگ و گولاخی هم داشت، طاقت دیدن اشک های اما رو نداشت، پس با این که نمیدونست اما چه حرکتی میخواد برای سقف بزنه دستی به شونه ی اما زد و با لحنی دلداری دهنده گفت:
-منم هستم اما، با هم یه سقف خوب برای محفل می سازیم!

گادفری که چندی پیش با خشونت با اما حرف زده بود به عشق موجود در اعماق قلبش برگشته و های های گریه سر داد!

فیشششش فوششش

-ایشششش، پروفسور، گادفری با پتوی من اب بینیش و گرفت!

هاگرید که به تازگی از خواب بیدار شده بود با نگاهی حاکی از، گند زدی به پتوم خدا ازت نگذره به گادفری نگاه میکرد!
بعد هم که مشاهده کرد گادفری به تیغ اره ی بالا سرشم نیست قهر کرد و پتوش و پرت کرد یه گوشه!
-اصن من قهرم! همش هم تقصیر شماست پروفسور! شما اگه به بهداشت شخصیتون اهمیت میدادین و ریشتون و همیشه اصلاح میکردین، بقیه تمیزی و تمیز بودن و از شما یاد میگرفتن!

دامبلدور که احساس میکرد به ریش های نازنینش اهانت شده، دست هاگرید و گرفته و برای لحظاتی از کادر خارج شد!

در نبود چند لحظه ای پروفسور و هاگرید، اعضای محفل که حالا لیچ اب شده بودند، نگاه خیره ی خودشون رو از اِما به سقف، از سقف ترکیده به آسمون و از آسمون به اما می انداختند!

اما دابز البته در تمام این مدتِ بگو مگو، با ریموند مشغول مشورت بودند، و لامپ هایی کوچیک و بزرگ بالای سرشون روشن و خاموش میشد و فضای محفل رو عشقولانه تر از همیشه جلوه میداد، تا اینکه یک لامپ این بار اینقدر بزرگ و پر نور بالای سر اما روشن شد که چشم همه ی خیس خورده های محفل رو زد.

هنوز کسی چیزی نمیدید و همه جا پر از نور سفید کور کننده بود که بارش بارون روی سر و صورت محفلی ها قطع شد!

کم کم که بینایی اعضای محفل بر میگشت همه شاهد سقف زیبایی میشدن که اما و ریموند با کمک هم درست کرده بودن!

ریموند درست وسط محفل، روی میز ناهار خوری ایستاده بود و مثل ستونی بزرگ سر به آسمون کشیده بود!

پتوی بزرگ و پت و پهن هاگرید هم روی شاخ های ریموند جای گرفته بود و اینجوری شده بود که سقفی خیمه مانند حالا محفل رو از شر باد و بوران حفظ میکرد!

-بفرمایید اینم از سقف بالای سرتون که به کمک ریموند درستش کردیم، حالا هی مشکلات و بیندازن گردن من!

اما با غرور چشماش و بسته بود و سر شو بالا گرفته بود تا شاهد عذر خواهی بقیه باشه ولی صدایی جز تیلک تیلک نشنید!

هوای محفل اونقدر سرد شده بود که بدن خیس خورده ی اعضا برای گرم شدن، چاره ای جز لرزیدن و به هم زدن دندون ها نداشت!

-یکی یه فکری بکنه تا یخ ....



پاسخ به: خانه شماره دوازده گریمولد
پیام زده شده در: ۰:۵۵:۴۶ سه شنبه ۲۲ بهمن ۱۳۹۸

آلبوس دامبلدور


نمایش اطلاعات کاربر
عضو شده از:
۱۱:۰۳ یکشنبه ۱۹ خرداد ۱۳۹۸
آخرین ورود:
۲۰:۵۰:۳۱ پنجشنبه ۴ اردیبهشت ۱۳۹۹
از دست شما
گروه:
شناسه های بسته شده
پیام: 265
آفلاین
- اممم... خب، باباجانیان، یک نفر هاگرید رو بندازه رو دوشش که بریم.
- من هاگرید رو می‌آرم پروفسور!

سوجی؛ پرتقال فسقلی با عزم و اراده‌ای آهنین خودش را به زیر شکم هاگرید فرو کرد.
دامبلدور برای چندثانیه به هاگریدی که فارغ از غم دنیا دم و باز دم می‌کرد خیره شد.

- اممم...مممم!

صوتی مبهم از زیر هاگرید آمد.
محفلی‌ها اولش نفهمیدند چه شده، چند دقیقه بعد فهمیدند.

- خاک تو سرم، سوجی مرد!

همه هجوم آورده و هاگرید را به یک طرف غلتانده و با سینه فراخ آلوده به آب‌پرتقالش مواجه شدند... و پالپ ها... و پوست‌ها...

- سوجِ بابا!
- من تاب غم و دوری سوج رو ندارم... باید یادش رو زنده نگه داریم. باید به ته‌مونده‌ش احترام بذاریم...
- ته‌مونده؟
- خابالا! منظورم چیزش بود... بقایاش! سوجی... سوجی... هـــعـــــی. من خودم قبل از رفتنش باهاش صحبت کردم... خودش به من گفت!
- چی گفتم؟
- در گوش من گفت!
- چی گفت؟
- پای تلفن گفت!
- چی گفت؟
- یواشکی گفت!
- حرف می‌زنی یا همینو می‌کنم تو حلقت!

ریموند که گوزنِ صبوری نبود، به شاخ‌هایش اشاره کرد.

- اممم... گفت که من رو در درون خودتون زنده نگه‌دارید.
- زنده که نمی‌شه نگه‌ش داریم دیگه مرده... واسه درون خودمون هم من فقط یه راه می‌شناسم...

چند دقیقه بعد، گودی‌ای که سابقا خانه شماره دوازده میدان گریمولد بود:

- خدابیامرز تامسون بود؟
- آره.
- گفتم مزّه‌اش آشناست!

محفلیون که در بدرقه سوجی مالامال از شعف شده بودند، کم‌کم داشت چشمانشان گرم می‌شد که صدایی برخواست.

- قووقوووولی قوقووول!

محفلیون به سمت اما دابز برگشتند.

- چیــــه؟ پروف گفت کمبود نیرو داریم، این کارو من انجام بدم.
-
- اینجوری هم نگا نکنید، پاشید برید دنبال یه چیزی بگردید یه سقف بالا سرمون باشه تا بارون نیومده!

ککررررووووخ.

باران گرفت.


Vita brevis


پاسخ به: خانه شماره دوازده گریمولد
پیام زده شده در: ۱۴:۱۹:۰۹ دوشنبه ۲۱ بهمن ۱۳۹۸

هافلپاف

ارنى پرنگ


نمایش اطلاعات کاربر
عضو شده از:
۲۱:۴۳ دوشنبه ۲۱ اسفند ۱۳۹۶
آخرین ورود:
۱۲:۳۴:۱۰ سه شنبه ۳۰ اردیبهشت ۱۳۹۹
گروه:
ایفای نقش
هافلپاف
کاربران عضو
پیام: 180
آفلاین
-پروف جون تو راه نداره. امشبو همینجا کوم بای یای. ناهار خیلی سنگین بود.

بعد هم با تقلید از گربه ی شرک با چشم های تپل مپلش به آلبوس خیره شد تا اجازه ی یک روز مرخصی را از آلبوس بگیرد. به هر حال اینطور نبود که آنها کاری برای انجام دادن یا خانه ای برای بازگشتن داشته باشند.

دامبلدور خواست دستی به ریشش بکشد که دید ریش ندارد پس دستش رو از پشت تو شلوارش کرد و کمی خودش را خواراند و فکر کرد که کمی استراحت هم بدک نیست.

-فرزندان نور. فعلا اینجا استراحت میکنیم تاهر وقت که دعوا شد یا هر وقت که یه شیر پاک خورده بیاد تو این تاپیک و راهیمون کنه.

بقیه زیاد متوجه نمیشدند دامبلدور چه میگوید مهم هم نبود. مهم هاگرید بود که برگشته بود و ظرف های خالی سوپ نوشابه را دید.

-براتون کرفوس آوردم. ... ... ... . آی نفس کش. بدون من نامردا؟ حیف من که رفتم براتون کرفوس آوردم. جای ما دیگه اینجو نیست. ما رفتیم.
-صبر کن فرزند روشنایی.
-عه شرک تو اینجا چیکار میکونی؟
-شرک چیه بابا جان. من دامبلدورم. از بی ابرویی این ماسک رو زدم. گوش کن ببین چی میگم. چند ساعت دیگه وقت شامه. اونموقع از خجالتت درمیایم.

هاگرید هم همونجا نشست رو زمین و چند ثانیه بعد صدای خر و پفش بلند شد.


ویرایش شده توسط ارنى پرنگ در تاریخ ۱۳۹۸/۱۱/۲۱ ۱۴:۲۲:۲۳
ویرایش شده توسط ارنى پرنگ در تاریخ ۱۳۹۸/۱۱/۲۱ ۱۴:۳۸:۰۲

تصویر کوچک شده







شما می ‌توانید مطالب را بخوانید
شما نمی توانید عنوان جدید باز کنید
شما نمی توانید به عنوان‌ها پاسخ دهید
شما نمی توانید پیام‌های خودتان را ویرایش کنید
شما نمی توانید پیام‌های خودتان را حذف کنید
شما نمی توانید نظر سنجی اضافه کنید
شما نمی توانید در نظر سنجی ها شرکت کنید
شما نمی توانید فایل‌ها را به پیام خود پیوست کنید
شما نمی توانید پیام بدون نیاز به تایید بزنید
شما نمی توانید از نوع تاپیک استفاده کنید.
شما نمی توانید از HTML در نوشته های خود استفاده کنید
شما نمی توانید امضای خود را فعال/غیر فعال کنید
شما نمی توانید صفحه pdf بسازید.
شما نمی توانید پرینت بگیرید.

[جستجوی پیشرفته]


هرگونه نسخه برداری از محتوای این سایت تنها با ذکر نام «جادوگران» مجاز است. ۱۳۹۹-۱۳۸۲
جادوگران اولین وبسایت فارسی زبان هواداران داستان های شگفت انگیز هری پاتر است. به عنوان نخستین خاستگاه ایرانی ایفای نقش مبتنی بر نمایشنامه نویسی با محوریت یک اثر داستانی در فضای مجازی، پرورش و به ارمغان آوردن آمیزه ای از هنر و ادبیات برجسته ترین دستاورد ما می باشد.