هری پاتر نخستین مرجع فارسی زبان داستان های شگفت انگیز هری پاتر

هری پاتر نسخه موبایل


در حال دیدن این عنوان:   1 کاربر مهمان





پاسخ به: خانه شماره دوازده گریمولد
پیام زده شده در: ۱۱:۳۶:۲۶ جمعه ۲۵ بهمن ۱۳۹۸

ریونکلاو، محفل ققنوس

جوزفین مونتگومری


نمایش اطلاعات کاربر
عضو شده از:
۱۷:۱۵ چهارشنبه ۲۵ اردیبهشت ۱۳۹۸
آخرین ورود:
امروز ۱:۳۴:۱۷
از بالای درخت!
گروه:
کاربران عضو
ریونکلاو
ایفای نقش
محفل ققنوس
پیام: 178
آفلاین
ملت که شیرینی‌هایشان را خورده و گرم هم شده بودند، کم‌کم چشم‌هایشان نیز گرم شد و بعد از آن همه ماجرا و کشمکش پلک‌های سبک‌شان سنگین.
خواب ملت محفل ققنوس را فرامی‌خواند، اما ندای وظیفه بلندتر از این‌ها بود.

- باباجونی‌ها، یا چشم محافظ پیدا می‌کنین یا چشمای خودتونو چشم محافظ می‌کنم.

ملت محفلی‌ با شندیدن این جمله از رهبر ریش‌سفید ِ ریش‌سوخته‌شان از جای خویش خیزیدند و به‌پاخاستند و از پا خواستند.. ام.. چیز.. و از سقف بالای سر، زن و بچه، مارشملوهای ذخیره‌ای و آتش گرم برپا شده و خشکی لباس‌هایشان دل کندند و قدم در راه مأموریت نهادند.
- پروف، اگه من برم کی سقف محفل رو بالا سرتون نیگهداره؟
- بارون دیگه بند اومد باباجان. حالا اینو هم فال نیک بگیر و برو و به دنبال چشم محافظ باش! چشم محافظی که با نور چشم‌هاش از محفل محافظت می‌کنه!
- پروف داریم همچین چشمی؟
- بله باباجان.. البته که داریم.. چشمان سبز و نورانی و.. چیز.. محافظ محفل!
-

و نگاه محفلی‌ها به آلبوس دامبلدور خیره بود، ولیکن ریش‌سفیدشان در جای دیگری سیر می‌کرد.


ویرایش شده توسط جوزفین مونتگومری در تاریخ ۱۳۹۸/۱۱/۲۵ ۱۴:۱۰:۵۲
ویرایش شده توسط جوزفین مونتگومری در تاریخ ۱۳۹۸/۱۱/۲۵ ۱۴:۱۲:۴۷

بسوز! شعله‌ور شو، با اشتیاق. چنان بسوز که گرمای وجودت رو بشه حس کرد...!


پاسخ به: خانه شماره دوازده گریمولد
پیام زده شده در: ۱۲:۵۴:۳۰ پنجشنبه ۲۴ بهمن ۱۳۹۸

گریفیندور، محفل ققنوس

آرتور ویزلی


نمایش اطلاعات کاربر
عضو شده از:
۱:۰۲ جمعه ۱۵ بهمن ۱۳۹۵
آخرین ورود:
امروز ۱۰:۵۷:۴۵
از خانه ویزلی ها
گروه:
ایفای نقش
محفل ققنوس
کاربران عضو
گریفیندور
ناظر انجمن
پیام: 481
آنلاین
هاگرید مسئولیت آوردن یه چیزی برای گرم کردن خودشون رو به عهده گرفت و از خانه گریمولد خارج شد. مدتی نگذشته بود که هاگرید با دو چیز در دستش، وارد خانه گریمولد شد. در دست راستش، درختچه ای تقریبا خشک و در دست چپش، پای آرتور ویزلی بود که با خودش میکشید و او را وارد خانه گریمولد میکرد.
-پروفسور، این ویزلی خائن رو جلوی خانه گریمولد پیدا کردم. روی یه کنده درخت نشسته بود و داشت بهمون نگاه میکرد.

آرتور در حالی که فنگ لرز میزد، دستش رو بالا آورد و با صدایی گرفته به جمع محفلی، اعلام زنده بودن کرد.
-فانوسا سلام.

دامبلدور که محتویات موجود در دست چپ هاگرید رو به نیمه چپ ردای خیسش گرفته بود، درختچه رو از دست هاگرید گرفت و با حرکتی از چوبدستیش، آتیشی به پا کرد تا همه محفلیون گرم شن. ریموند، اما، ارنی، پنی و بقیه محفلیون حاضر در خانه، دور آتیش جمع شدن و شروع کردن به مالیدن دستاشون به هم و گرم کردن خودشون با آتیش. دامبلدور که حالا گرم شده بود، نگاهی به هاگرید و آرتور آویزون از پا انداخت.
-بیاید کنار آتیش تا گرم شید بابا جان.

آرتور نگاهی به دامبلدور انداخت.
-منم بیام پروف؟
-تو هم بیا فرزندم. اینکه قراره بعدا با هم تسویه حسابی داشته باشیم، دلیل نمیشه که بذارم یخ بزنی باباجان.

آرتور که اشک در چشمانش جمع شده بود، کنار آتیش نشست و شروع کرد به گرم کردن خودش. دستی انداخت و کیف دستی کوچکش که اکثر مواقع، مخصوصا زمانی که برای ماموریتی از سوی محفل یا وزارت خانه میرفت را بیرون آورد. دستش را تا کتف درون کیف کرد و برای مدتی داخل اون رو گشت. تمام محفلیون با کنجکاوی به آرتور خیره شده بودن تا ببینن چی از توی کیف کوچک جادوییش بیرون میاره. بالاخره آرتور دستش رو بیرون آورد و بسته کوچکی مارشملو رو به هاگرید داد.
-گفتم شاید دوست داشته باشید گپی بزنیم. این شیرینیای خوشمزه به درد اینجور وقتا میخورن.

لبخندی روی لب تمام محفلیون نشست. دامبلدور، درحالی که لبخندی بر روی لب داشت، از بالای عینکش نگاهی به آرتور انداخت.
-البته که نیاز داریم گپی بزنیم باباجان و این شیرینی های خوشمزه میتونن بحث بینمون رو گرم تر کنن.

هاگرید تکه های چوبی رو از شاخه های درختچه در حال سوختن گرفت و مارشملو ها رو به سیخ کشید و به هر محفلی یه چوب داد. همگی شیرینی های سیخ شده با چوب را روی آتیش گرفتن و شروع کردن به کباب کردن مارشملو ها. آرتور بحث رو شروع کرد و سر صحبت رو باز کرد.
-از ماجرا با خبرم که هکتور چه بلایی سر خانه گریمولد آورده.

هاگرید خنده ای کرد.
-از قضیه با خبری؟ مگه هکتور معجون رو به تو نداده بود؟

آرتور ابروهاش تو هم رفت و چشماش ریز شد و به آتیش خیره شد.
-معلومه که کار من نبود.

دامبلدور درحالی که مارشملوها رو چک میکرد تا ببینه خوب کباب شدن یا نه، ادامه داد.
-متاسفانه تا به الان فکر میکردیم که این اتفاق کار تو بوده آرتور. البته کار هکتور بوده ولی فکر میکردیم که معجون رو به تو داده بود... بگذریم! ایده ای برای این خانه در حال ساخت داری آرتور؟

آرتور کمی فکر کرد و با مارشملوهاش ور رفت و نگاهی به اونها انداخت.
-بله پروفسور. نظرتون درباره چشم محافظ چیه؟

ریچارد با تعجب گفت:
-چشم محافظ؟
-بله ریچارد. چشم محافظ. چشم محافظ از خانه گریمولد مراقبت میکنه و اجازه نمیده هر ننه قمری با هر چیزی که در دست داره وارد خونه بشه. تنها مشکلی که وجود داره اینه که علاوه بر نمایان کردن خونه، باید به تعدادی سوال که خود پروفسور برای چشم مشخص میکنه، پاسخ بدید. البته یه اسم رمز هم کافیه ولی امنیت خانه گریمولد خیلی مهمه.

تمام محفلیون از این ایده آرتور خوششون اومد. پنی دستش رو بالا گرفت و رو به آرتور گفت:
-ببخشید آقای ویزلی! این چشم محافظ که به گربه ها گیر نمیدن؟ اجازه دارم گربم رو بیارم داخل خانه گریمولد؟
-البته که اجازه داری پنی. حتی این محدودیت ها رو هم پروفسور میتونن به چشم محافظ اضافه کنن که مطمئنا چنین محدودیتی رو قرار نمیدن.

پنی خوشحال شد و ریموند نفر بعدی بود که سوالش رو از آرتور میپرسید.
-آقای ویزلی. با گوزنا چی؟ به شاخام گیر نده؟ میدونی که ما گوزنا خیلی به شاخامون حساسیم.
-نگران نباش ریموند. چشم محافظ هیچ کاری با محفلیون خوبی مثل شماها نداره.

دامبلدور که دومین شاخه مارشملو رو تموم کرده بود، ملچ ملوچ گویان رو به آرتور و بقیه محفلیون کرد و شروع کرد به حرف زدن.
-با ایده... آرتور موافقم... باید حتما این... چشم محافظ رو که ترجیح میدم... چشمای شهلایی هری... چیز... باید حتما این چشم رو برای محافظت از خانه گریمولد قرار بدیم. اگر شیرینی هاتون رو خوردید و گرم شدید، پاشید بریم که دست به کار شیم تا تمام مقدمات ساخت چشم محافظ رو آماده کنیم. مطمئنم که دیگه خستگی هم از تنتون در رفته.


اتحاد گریفیندور


معتقد به روماتیسم در حد آرتریت و آرتریت روماتوئید

فرزند بیشتر، زندگی بهتر!


تصویر کوچک شده


پاسخ به: خانه شماره دوازده گریمولد
پیام زده شده در: ۱۴:۵۹:۰۰ سه شنبه ۲۲ بهمن ۱۳۹۸

محفل ققنوس

آلبوس دامبلدور


نمایش اطلاعات کاربر
عضو شده از:
۱۱:۰۳ یکشنبه ۱۹ خرداد ۱۳۹۸
آخرین ورود:
امروز ۱:۱۱:۵۱
از دست شما
گروه:
کاربران عضو
ایفای نقش
ناظر انجمن
محفل ققنوس
پیام: 243
آفلاین
پس از چند لحظه دامبلدور نازک‌نارنجی و هاگرید خوش‌حال و خندان به آنجا برگشتند.

- سیرک‌سیرک‌سیرک!
- پوروفوسور آروم، خودتون رو کونتورول کونید.

هاگرید شانه‌های دامبلدور هیجان زده را گرفته و برای کنترل وی با فشاری اندک او را تا زانو در آسفالت فرو کرد.

- سیرک چیه؟ سقف خونه‌س.
- هان؟
- سقفه! اما و ریموند ساختنش.
- سقف خونه که این شکلی نیست باباجان، عزیزکم این سقف سیرکه.
-
-اـــــه! خب...واقعا؟... چه قدر قشنگه!
- سوز.
- اسمشه؟ چه سووووز قشــــنـــــگی!
- سوز قشنگ چیه؟ سوز می‌آد.

پیرمرد گیج شد. او درست نمی‌دانست اوضاع از چه قرار است که ناگهان سردش شد.

- آهان! سوز می‌آد. خب باباجان این که کاری نداره، یه چیزی بیارید بسوزونیم گرم بشیم.



Vita brevis


پاسخ به: خانه شماره دوازده گریمولد
پیام زده شده در: ۱۱:۴۵:۱۴ سه شنبه ۲۲ بهمن ۱۳۹۸

ریونکلاو، محفل ققنوس

ریموند


نمایش اطلاعات کاربر
عضو شده از:
۱۴:۵۰ چهارشنبه ۱۴ فروردین ۱۳۹۸
آخرین ورود:
امروز ۷:۳۳:۱۷
از اون شاخاش
گروه:
محفل ققنوس
کاربران عضو
ایفای نقش
ریونکلاو
پیام: 204
آفلاین
اعضای محفل خیره خیره به آسمونی نگاه میکردند که روی سرشون خراب شده بود!

-همش تقصیر اِما است! اگه اینقد نفوس بد نمیزد اینجوری نمیشد!

اما نگاه مظلومانه ای به گادفری انداخت که زیر تیغ اره ی بزرگش از خیس شدن با بارون وحشی دوری میکرد!
-اصن میدونید چیه خودم درستش میکنم، شما بشینید و نگاه کنید، خودم تنهایی... تنهای تنها... سقف محفل و میسازم!

ریموند که متناسب با هیکل بزرگش، قلب گنده و بزرگ و گولاخی هم داشت، طاقت دیدن اشک های اما رو نداشت، پس با این که نمیدونست اما چه حرکتی میخواد برای سقف بزنه دستی به شونه ی اما زد و با لحنی دلداری دهنده گفت:
-منم هستم اما، با هم یه سقف خوب برای محفل می سازیم!

گادفری که چندی پیش با خشونت با اما حرف زده بود به عشق موجود در اعماق قلبش برگشته و های های گریه سر داد!

فیشششش فوششش

-ایشششش، پروفسور، گادفری با پتوی من اب بینیش و گرفت!

هاگرید که به تازگی از خواب بیدار شده بود با نگاهی حاکی از، گند زدی به پتوم خدا ازت نگذره به گادفری نگاه میکرد!
بعد هم که مشاهده کرد گادفری به تیغ اره ی بالا سرشم نیست قهر کرد و پتوش و پرت کرد یه گوشه!
-اصن من قهرم! همش هم تقصیر شماست پروفسور! شما اگه به بهداشت شخصیتون اهمیت میدادین و ریشتون و همیشه اصلاح میکردین، بقیه تمیزی و تمیز بودن و از شما یاد میگرفتن!

دامبلدور که احساس میکرد به ریش های نازنینش اهانت شده، دست هاگرید و گرفته و برای لحظاتی از کادر خارج شد!

در نبود چند لحظه ای پروفسور و هاگرید، اعضای محفل که حالا لیچ اب شده بودند، نگاه خیره ی خودشون رو از اِما به سقف، از سقف ترکیده به آسمون و از آسمون به اما می انداختند!

اما دابز البته در تمام این مدتِ بگو مگو، با ریموند مشغول مشورت بودند، و لامپ هایی کوچیک و بزرگ بالای سرشون روشن و خاموش میشد و فضای محفل رو عشقولانه تر از همیشه جلوه میداد، تا اینکه یک لامپ این بار اینقدر بزرگ و پر نور بالای سر اما روشن شد که چشم همه ی خیس خورده های محفل رو زد.

هنوز کسی چیزی نمیدید و همه جا پر از نور سفید کور کننده بود که بارش بارون روی سر و صورت محفلی ها قطع شد!

کم کم که بینایی اعضای محفل بر میگشت همه شاهد سقف زیبایی میشدن که اما و ریموند با کمک هم درست کرده بودن!

ریموند درست وسط محفل، روی میز ناهار خوری ایستاده بود و مثل ستونی بزرگ سر به آسمون کشیده بود!

پتوی بزرگ و پت و پهن هاگرید هم روی شاخ های ریموند جای گرفته بود و اینجوری شده بود که سقفی خیمه مانند حالا محفل رو از شر باد و بوران حفظ میکرد!

-بفرمایید اینم از سقف بالای سرتون که به کمک ریموند درستش کردیم، حالا هی مشکلات و بیندازن گردن من!

اما با غرور چشماش و بسته بود و سر شو بالا گرفته بود تا شاهد عذر خواهی بقیه باشه ولی صدایی جز تیلک تیلک نشنید!

هوای محفل اونقدر سرد شده بود که بدن خیس خورده ی اعضا برای گرم شدن، چاره ای جز لرزیدن و به هم زدن دندون ها نداشت!

-یکی یه فکری بکنه تا یخ ....


تصویر کوچک شده


پاسخ به: خانه شماره دوازده گریمولد
پیام زده شده در: ۰:۵۵:۴۶ سه شنبه ۲۲ بهمن ۱۳۹۸

محفل ققنوس

آلبوس دامبلدور


نمایش اطلاعات کاربر
عضو شده از:
۱۱:۰۳ یکشنبه ۱۹ خرداد ۱۳۹۸
آخرین ورود:
امروز ۱:۱۱:۵۱
از دست شما
گروه:
کاربران عضو
ایفای نقش
ناظر انجمن
محفل ققنوس
پیام: 243
آفلاین
- اممم... خب، باباجانیان، یک نفر هاگرید رو بندازه رو دوشش که بریم.
- من هاگرید رو می‌آرم پروفسور!

سوجی؛ پرتقال فسقلی با عزم و اراده‌ای آهنین خودش را به زیر شکم هاگرید فرو کرد.
دامبلدور برای چندثانیه به هاگریدی که فارغ از غم دنیا دم و باز دم می‌کرد خیره شد.

- اممم...مممم!

صوتی مبهم از زیر هاگرید آمد.
محفلی‌ها اولش نفهمیدند چه شده، چند دقیقه بعد فهمیدند.

- خاک تو سرم، سوجی مرد!

همه هجوم آورده و هاگرید را به یک طرف غلتانده و با سینه فراخ آلوده به آب‌پرتقالش مواجه شدند... و پالپ ها... و پوست‌ها...

- سوجِ بابا!
- من تاب غم و دوری سوج رو ندارم... باید یادش رو زنده نگه داریم. باید به ته‌مونده‌ش احترام بذاریم...
- ته‌مونده؟
- خابالا! منظورم چیزش بود... بقایاش! سوجی... سوجی... هـــعـــــی. من خودم قبل از رفتنش باهاش صحبت کردم... خودش به من گفت!
- چی گفتم؟
- در گوش من گفت!
- چی گفت؟
- پای تلفن گفت!
- چی گفت؟
- یواشکی گفت!
- حرف می‌زنی یا همینو می‌کنم تو حلقت!

ریموند که گوزنِ صبوری نبود، به شاخ‌هایش اشاره کرد.

- اممم... گفت که من رو در درون خودتون زنده نگه‌دارید.
- زنده که نمی‌شه نگه‌ش داریم دیگه مرده... واسه درون خودمون هم من فقط یه راه می‌شناسم...

چند دقیقه بعد، گودی‌ای که سابقا خانه شماره دوازده میدان گریمولد بود:

- خدابیامرز تامسون بود؟
- آره.
- گفتم مزّه‌اش آشناست!

محفلیون که در بدرقه سوجی مالامال از شعف شده بودند، کم‌کم داشت چشمانشان گرم می‌شد که صدایی برخواست.

- قووقوووولی قوقووول!

محفلیون به سمت اما دابز برگشتند.

- چیــــه؟ پروف گفت کمبود نیرو داریم، این کارو من انجام بدم.
-
- اینجوری هم نگا نکنید، پاشید برید دنبال یه چیزی بگردید یه سقف بالا سرمون باشه تا بارون نیومده!

ککررررووووخ.

باران گرفت.


Vita brevis


پاسخ به: خانه شماره دوازده گریمولد
پیام زده شده در: ۱۴:۱۹:۰۹ دوشنبه ۲۱ بهمن ۱۳۹۸

هافلپاف

ارنى پرنگ


نمایش اطلاعات کاربر
عضو شده از:
۲۲:۴۳ دوشنبه ۲۱ اسفند ۱۳۹۶
آخرین ورود:
دیروز ۲۰:۰۰:۴۵
گروه:
ایفای نقش
هافلپاف
کاربران عضو
ناظر انجمن
پیام: 156
آفلاین
-پروف جون تو راه نداره. امشبو همینجا کوم بای یای. ناهار خیلی سنگین بود.

بعد هم با تقلید از گربه ی شرک با چشم های تپل مپلش به آلبوس خیره شد تا اجازه ی یک روز مرخصی را از آلبوس بگیرد. به هر حال اینطور نبود که آنها کاری برای انجام دادن یا خانه ای برای بازگشتن داشته باشند.

دامبلدور خواست دستی به ریشش بکشد که دید ریش ندارد پس دستش رو از پشت تو شلوارش کرد و کمی خودش را خواراند و فکر کرد که کمی استراحت هم بدک نیست.

-فرزندان نور. فعلا اینجا استراحت میکنیم تاهر وقت که دعوا شد یا هر وقت که یه شیر پاک خورده بیاد تو این تاپیک و راهیمون کنه.

بقیه زیاد متوجه نمیشدند دامبلدور چه میگوید مهم هم نبود. مهم هاگرید بود که برگشته بود و ظرف های خالی سوپ نوشابه را دید.

-براتون کرفوس آوردم. ... ... ... . آی نفس کش. بدون من نامردا؟ حیف من که رفتم براتون کرفوس آوردم. جای ما دیگه اینجو نیست. ما رفتیم.
-صبر کن فرزند روشنایی.
-عه شرک تو اینجا چیکار میکونی؟
-شرک چیه بابا جان. من دامبلدورم. از بی ابرویی این ماسک رو زدم. گوش کن ببین چی میگم. چند ساعت دیگه وقت شامه. اونموقع از خجالتت درمیایم.

هاگرید هم همونجا نشست رو زمین و چند ثانیه بعد صدای خر و پفش بلند شد.


ویرایش شده توسط ارنى پرنگ در تاریخ ۱۳۹۸/۱۱/۲۱ ۱۴:۲۲:۲۳
ویرایش شده توسط ارنى پرنگ در تاریخ ۱۳۹۸/۱۱/۲۱ ۱۴:۳۸:۰۲

تصویر کوچک شده

مرگ بر اسرائیل


پاسخ به: خانه شماره دوازده گریمولد
پیام زده شده در: ۱:۱۲:۴۵ جمعه ۱۸ بهمن ۱۳۹۸

ریونکلاو، محفل ققنوس

ریموند


نمایش اطلاعات کاربر
عضو شده از:
۱۴:۵۰ چهارشنبه ۱۴ فروردین ۱۳۹۸
آخرین ورود:
امروز ۷:۳۳:۱۷
از اون شاخاش
گروه:
محفل ققنوس
کاربران عضو
ایفای نقش
ریونکلاو
پیام: 204
آفلاین



محفلیون با دیدن خِیل عظیم کلاغ هایی که از نا کجا آباد پیدا شده بودن، محفلپیچ شده بودن!

کلاغ های عصبانی هم، دسته جمعی روی درخت خشکیده ای رو به روی دامبلدور و دار و دسته ی عاشق پیشه اش نشستن و منتظر بودن تا ریچارد به خاطر توهینی که به کلاغ ها شده بود اعاده ی حیثیت کنه!

وسط این بیابون بی اب و علف، زیر نور جیزززِ خورشیدِ بی پدر و مادر، کنار درخت خشکیده ی پر از کلاغ سیاه، نزدیک محفلیون محفلپیچ شده، همراه با گرد خاک کوچیکی که بوته های خار رو همراهش میبرد، دامبلدور و ریچارد احساس کردن که وسط عصر گاوچرون ها ان و چیزی جز یه دوئل درست و حسابی نمیتونه مسعله رو حل کنه!

دست ریچارد و دامبلدور ما بین نگاه کج و معوج تماشگرها، روی دسته ی چوب دستی ها محکم شده بود!

دامبلدور تکه چوب کبریتی زیر لب گرفته بود و سعی داشت هر چی بیشتر گاوچرونی طور دوئل رو ببره!

ریچارد هم، با بازی بازی کردن با دسته چوبدستی آمادگی خودش رو نشون میداد!

همه چیز آماده بود...

جیزززز!

چوب کبریت زیر لب دامبلدور، با برخورد فوتون های داغ و سوزنده ی خورشید اتیش گرفت، چوب کریت اتیش گرفتن همانا و ریش پروفسور کِز خوردن همانا و کله پا شدنش که دیگه بماند!

دا مبلدور از اتیشی که به ریشش افتاده بود و ترکیب اون با برخوردش با زمین گلوله ای خوفناک از چوبدستیش شلیک کرد که از قضا درخت حاوی کلاغ ها رو مورد اصابت قرار داد، کرک و پر کلاغ ها ریخت و از خجالت لخت شدن، قید حیثیت شون و زدن و با گرفتن یه دست جلوشون و یه دست پشتشون از کادر خارج شدن!

اسکای که ما بین کرک و پر ریخته ی کلاغ ها مدفون شده بود بازنده ی دوئل حساب شده و خجالت کشان راهی افق های دور شد!

در این لحظات ملکوتی از دست دادن ریش پروفسور، قورباغه ی جوینده ی دامبلدور که از تماشای اتفاقات اخیر به شدت باد کرده بود ترکیده و اسفناج هایی که به تازگی خورده بود رو درست به داخل دیگ نوشابه پنه لوپه پرتاب کرد و کمی بعد هم از شدت انفجار دار فانی رو وداع گفت!


کمی اونطرف ترِ این بیابون، هاگرید که فراموش کرده بود دنبال چه چیزی میگشت به حالت احمقانه ی گراوپ طوری به سمت جمعیت بر میگشت!


کمی بعد تر تر هم، وقتی همه دور دیگ نوشابه دلی از عذا در میاوردن، دامبلدور با دست های پت و پهنش جلوی صورتش رو گرفته بود تا اینکه بالاخره ما بین خرت و پرت های موجود داخل چرخ دستی یک عدد ماسک شرک پیدا کرد و با کلی غرولندِ زیر لبی اونو به صورتش انداخت!

-بسیار خب بابا جانیا، از جمعه بازار که خیری به ما نرسید، نوشابه ها رو بخورید که بریم به کار و زندگیمون برسیم هنوز کلی خرید داریم و کلی راه تا خونه و کلی زحمت واسه تعمیر خونه و کلی لعنت که باید به هکتور بفرستیم که زد محفل و ترکوند! خدا ازش نگذره.
پاشین پاشین بریم!
-پروف نمیپاشیم!
- پاشوو پاشوو خودت و جمع کن گوزنه ی خُنُک، ریش میشم کز مز خورده، اعصاب مصاب ندارم میزنم همینجا شَتکت میکنم، خبری هم از عشق نیست! دِ پاشییییین!


تصویر کوچک شده


پاسخ به: خانه شماره دوازده گریمولد
پیام زده شده در: ۱۶:۵۱:۲۹ جمعه ۲۰ دی ۱۳۹۸

گریفیندور، محفل ققنوس

ریچارد اسکای


نمایش اطلاعات کاربر
عضو شده از:
۱۳:۳۲ یکشنبه ۳۰ تیر ۱۳۹۸
آخرین ورود:
۳:۰۹:۱۳ چهارشنبه ۲۳ بهمن ۱۳۹۸
از اون بالا بالا ها
گروه:
کاربران عضو
گریفیندور
ایفای نقش
محفل ققنوس
پیام: 60
آفلاین
خلاصه:
خانه گریمولد در یک حادثه ترکیده و چیزی ازش باقی نمونده ، اونها برای خرید وسایل به فروشگاه میرن ولی مشکل اینجاست که پول نداشتند! محفلی ها طی یک عملیات نصف فروشگاه را خالی کردن.
اونها همینجوری که به راه ادامه میدادن اتفاقی تو جمعه بازار رفتند که اون روز یکشنبه بود و اون مکان یه بیابان خالی بوده!
اونها تصمیم گرفتند تا سوپ نوشابه درست کنن اونم با کاکتوس و بعضی از سبزیجات دیگه.

___________________________

ملت محفلی در حال عرق ریختن و زحمت کشیدن بودند تا با جمع کردن مواد مورد نیاز سوپ نوشابه خود را درست کنند.

_اون دیگه چیه؟
_چی؟
_اون نقطه سیاهه که داره نزدیک میشه.

یک جت پک دست ساز که گویی ریچارد راننده او است محکم به زمین برخورد کرد.ملت محفلی همه ترسیده بودند و هر کدام در جایی پنهان شدند ولی بیشتر بدنشان معلوم بود.

_اون یه بشقاب پرندس!
_نخیر اون یه هواپیما جاسوسیه!
_دارین اشتباه میکونین اون یه پرتقال جهش یافتس !

همه با این حرفه سوجی با چهره ای پوکر به سمت او نگاه کردند.
_چیه خب؟

در این میان ریموند هم صدایی فیلی درآورد.

_این دیگه چی بود؟
_صدا فیله دیگه؟
_اونوقت فیل تو بیابون چیکار میکنه؟
_فیل بیابونی، نشنیده بودی؟

ناگهان پروفسور دامبلدور حرف های محفلی ها قطع کرد و به جت پک و راننده اش اشاره کرد.
_ببینین اون داره بلند میشه!
_بکشین این موجود ناشناخته را.
_ صبر کنین... اون که ریچارد خودمونه.

ریچارد با کلاغی اعصبانی بر دوشش، از زمین بلند شد و بعد از تکاندن خود عینک خلبانی را از روی چشمش برداشت.

_ریچارد بابا جان.

ریچارد وسط حرف دامبلدور پرید.
_شنیدم که به این کلاغ بیچاره توهین کردین.
_خب ببین بابا جان ...نه خب... میتونیم این مسئله رو دوستانه حل کنیم.

ریچارد به لشکر عظیمی از کلاغ ها اشاره کرد که مثل یک ابر سیاه در حال آمدن بودند.
_ پس زودتر بگین ببینم چی شده، فکر نکنم اونا دوستانه حالیشون بشه.




شناسه قبلی : آبرفورث دامبلدور



پاسخ به: خانه شماره دوازده گریمولد
پیام زده شده در: ۸:۰۰ پنجشنبه ۷ آذر ۱۳۹۸

گریفیندور، محفل ققنوس

اما دابز


نمایش اطلاعات کاربر
عضو شده از:
۱۶:۰۱ چهارشنبه ۶ شهریور ۱۳۹۸
آخرین ورود:
امروز ۵:۰۹:۳۶
از کتابخانه مرکزی
گروه:
کاربران عضو
محفل ققنوس
گریفیندور
ایفای نقش
پیام: 79
آفلاین
- حالا کورفس از کجا پیدا کنم؟

هاگرید اطراف را نگریست ولی جز عده ای محفلی زحمتکش چیز خاصی ندید... نه... نه... چرا دید! او یک چیز سبز رنگ را در دور دست ها دیده بود. چیزی که بعید نبود کرفس باشد.

-آخ جون کورفس!

هاگرید با عجله به سمت شئ سبز رنگ، دوید. با اینکه آن چیز در دور دست قرار داشت ولی هاگرید، به علت برداشتن قدم های بزرگ سریع به آن رسید.

- کورفس! پیداش کر... ولی... وایسا ببینم، این که کورفس نیس!
- آره آقا غوله. متاسفانه من کورفس نیستم. من یک قورباغه بخت برگشته و غمگینم!
- امم... چیزه... منم غول کامل نیستم. من دورگه ام. راستی تلفظ درست اونم کورفسه، نه کورفس.
- باشه جناب غول دورگه. من کورفس نیستم...
- دیدی! باز نشد. باس درست بگی! کورفس.
- کورفس.
- نه، من می گم کورفس، تو باس مثل بقیه بگی کورفس.- بگو کو!
- کو.
- رفس!
- رفس!
- حالا باهم بگو!
- کو فسر!؟
- آفرین پیشرفت کردی!... حالا بی خیال کورفس، چرا اینجا تنها نشستی قورباغه کوچولو؟ وسط این بیابون چی کار می کنی؟

قورباغه نگاهی به هاگرید انداخت و سپس آهی از ته دل کشید.

- آخه می دونید جناب غول دورگه... یه زمانی این بیابون، برکه ای بود سبز و قشنگ. برکه ای که ماهی های زیادی داخلش زندگی می کردن، اطراف برکه درختان سبز روییده بودن، اون زمان اصلا خبری از این همه شلوغی نبود! من و...

ناگهان چشم قورباغه( که داشت با آب و تاب سرگذشتش را تعریف می کرد) به هاگرید افتاد و از تعجب گرد شد. هاگرید ایستاده خوابیده بود و خروپوف می کرد.

- جناب غول!؟... جناب دورگه؟
- ها... کورفس آوردی!؟
-خوبید؟ خوابید؟

هاگرید خمیازه ای کشید.

- من یکم خستم. باس استراحت کنم. اگه می شه دیگه قصه شب نگو!
- اما این قصه شب نیست که...
- حالا هرچی هست، اصلا یعنی خود تو خسته نیسی!؟ خوابت نمی آد؟
- خب...
- از چهرت معلومه که خسته ای. می گم تا من می رم کورفس بیارم تو یکم بخواب. بعد شب بیا داستانت رو واسه همه تعریف کن تا همه راحت بخوابیم.

قورباغه نگاهش را از هاگرید به زمین دوخت، سپس آهی کشید و گفت:

- ما را همه شب نمی برد خواب. ای خفته روزگار دریاب.
- چرا؟ موشکل چیه مگه؟
- آه!
- می تونی به جای آه و ناله موشکلت رو بگی من حل کنم.
- دوست می دارم من این نالیدن دلسوز را تا به هر نوعی که باشد بگذرانم روز را.
- اینجوریه! خب هرجور که راحتی. فکر کردم باس تنها باشی گوفتم، ببرمت بیش پرفسور دامبلدور، کمکت کنه ولی مث اینکه اشتباه می کردم، فکر کنم تو ناله رو دوست داری... پس فعلا خداحافظ.
- نه! صبر کن!

هاگرید با شنیدن صدای قورباغه توقف کرد و دیگر به راهش ادامه نداد.
- چیه قورباغه کوچولو؟
- گفتی کی می تونه کمکم کنه؟
- پرفسور دامبلدور! ایشون حتما کمکت می کنن.
- می شه من رو ببری پیش ایشون؟
- حتما! بیا...
-هاگرید!.... هاگرید!... کرفس ها رو خورد کردی؟ کجایی؟

هاگرید به سمت صدایی که از دور دست می آمد چرخید.
- من اینجام پنه لوپه! هنوز کورفس پیدا نکردم!... باس زودتر برم کورفس پیدا کنم.
- منظور شما کرفسه آقا غول دورگه؟
- آره، آفرین! حالا تلفظ درسش رو یاد گروفتی. بله من دنبال کورفس می گردم، تو احیانا جایی سراغ نداری که بتونم ازش کورفس تهیه کنم؟
- جا... امم... خب اگه همین جا رو مستقیم برید می رسین به...
- ممنون قورباغه کوچولو! خودم پیداش می کنم. تو هم اگه پرفسور دامبلدور رو می خوای همین مسیر رو به سمت شمال برو. به هرکی رسیدی بپرس پرفسور دامبلدور کیه، فوری جواب میده. فعلا خداحافظ.
- خداحافظ!

هاگرید و قورباغه از هم جدا شدند و هر کدام خلاف جهت حرکت دیگری، شروع به حرکت کرد.
- یعنی این بار می تونم راحت کورفس پیدا کنم؟


من این رویا را خیلی دورتر از موعود تحمل می کنم! فرقی نمی کند. من آرزو دارم آزادانه پرواز کنم. از طرق آسمان آبی در قلبم . آسمان آبی دور از ذهن که در فردا ها جاری می شود.

Blue Sky in My heart

فقط در سکوت- کلمات
فقط در تاریکی - نور
فقط در مرگ- زندگی
به مبارزه شاهین ها نگاه کن؛ در آسمان خالی.

私の愛する親愛なる

مزاحم شدم؟ میشه سوال بپرسم؟


پاسخ به: خانه شماره دوازده گریمولد
پیام زده شده در: ۱:۲۳ شنبه ۶ مهر ۱۳۹۸

محفل ققنوس

آلبوس دامبلدور


نمایش اطلاعات کاربر
عضو شده از:
۱۱:۰۳ یکشنبه ۱۹ خرداد ۱۳۹۸
آخرین ورود:
امروز ۱:۱۱:۵۱
از دست شما
گروه:
کاربران عضو
ایفای نقش
ناظر انجمن
محفل ققنوس
پیام: 243
آفلاین
- چرا اتفاقا! باباجان توش پیاز بذار، موز هم بذار، پرتقال رو... بی‌خیال. کجا می‌ری باباجان؟

پنه‌لوپه راه افتاده و به این و آن دستور می‌داد. در طرف دیگر سوجی دست کاکتوس را محکم گرفته بود.

- نفس بکش... نفس بکش... حالا هل بده. بیشتر! بیشتر!

خکییش.

سوجی با چشمانش کاکتوس را که توسط هاگرید از زمین بیرون کشیده، چلانیده و به جایی دور دست در پشت تپه‌ها پرتاب شد را دنبال کرد.

- با کی صوبت می‌کردی سوج؟!

پرتقال دو بار پلک زده و بعد شانه‌ای بالا انداخت.

- با خودم.

سپس دست‌ در جیب‌هایش فرو کرده و قدم‌زنان به سوی غروب خورشید رفت.
هاگرید نیز تشت پر از نوشابه‌اش را برداشته و برای پنه لوپه برد. او هم بدون آنکه سرش را برگرداند و دست از همزدن دیگ بزرگش بکشد گفت:

- کرفس‌آ رو خورد کن بریز توش!

هاگرید که با خودش کرفس نداشت، نگاهی به اطرافش انداخت تا راه حلی بیابد.


Vita brevis







شما می ‌توانید مطالب را بخوانید
شما نمی توانید عنوان جدید باز کنید
شما نمی توانید به عنوان‌ها پاسخ دهید
شما نمی توانید پیام‌های خودتان را ویرایش کنید
شما نمی توانید پیام‌های خودتان را حذف کنید
شما نمی توانید نظر سنجی اضافه کنید
شما نمی توانید در نظر سنجی ها شرکت کنید
شما نمی توانید فایل‌ها را به پیام خود پیوست کنید
شما نمی توانید پیام بدون نیاز به تایید بزنید
شما نمی توانید از نوع تاپیک استفاده کنید.
شما نمی توانید از HTML در نوشته های خود استفاده کنید
شما نمی توانید امضای خود را فعال/غیر فعال کنید
شما نمی توانید صفحه pdf بسازید.
شما نمی توانید پرینت بگیرید.

[جستجوی پیشرفته]


هرگونه نسخه برداری از محتوای این سایت تنها با ذکر نام «جادوگران» مجاز است | ۱۳۹۸-۱۳۸۲
جادوگران اولین وبسایت فارسی زبان هواداران داستان های شگفت انگیز هری پاتر است. به عنوان نخستین خاستگاه ایرانی ایفای نقش مبتنی بر نمایشنامه نویسی با محوریت یک اثر داستانی در فضای مجازی، پرورش و به ارمغان آوردن آمیزه ای از هنر و ادبیات برجسته ترین دستاورد ما می باشد.