تصویر شماره ۱۹:
در تاریکترین طبقهی بالای برج شمالی هاگوارتز، جایی میان بوی پررنگ چای، نور سرخ و لرزان چراغهای رومیزی، کلاس پیشگویی آغاز شد. انگار هوا سنگینتر از همیشه بود، آمیخته با مهی که از فنجانها بالا میرفت و افکار را شفافتر یا شاید تاریکتر میکرد.
من، کنار پنجرهی گرد و مهآلودی نشسته بودم. پروفسور تریلانی با لباسهایی از پارچههای نیمهشفاف و پرزرقوبرق وارد شد. او مستقیماً به من خیره شد و گفت:
«تو... جادویی مبهم در چشمانت نهفته است، عزیزم. مراقب باش که روحهای گمشده به دنبالت نیفتند...»
من فقط سرم را تکان دادم؛ درواقع اهمیت زیادی ندادم.
کلاسمان آغاز شد. پروفسور تریلانی گفت باید ابتدا با چشم سوم ببینیم؛ چون به نظرش چشم های ما فیزیکی ولی، کور به حقیقت بودند. یک فنجان چای و سکوت کامل. هرکس باید در بخار چای خود آیندهاش را میدید.
صدای همکلاسیهایم را میشنیدم:
«یه سگ... یعنی مرگ؟!»
«یه چشم... شاید دارن منو میپان!»
وقتی نوبت به من رسید، فنجانم را چرخاندم، بخار آن شکل گرفت... و ناگهان، فضای اطرافم محو شد.وفتی فضای اطراف کمی واضح تر شد یک کوه بلند برفی دیدم؛ با چشمانی بسته روی لبهی باریکی ایستاده بودم؛ در دستم شمعی شعلهور بود و بالای سرم ستارهای با هشتپر میدرخشید. بعد، همه چیز دود شد و به سوی تاریکی رفت.
وقتی به خودم آمدم، پروفسور تریلانی با حالتی شگفتزده به من نگاه میکرد. آهسته گفت:
«تو یکی از نادرهایی... کسانی که آینده را نه در نمادها، بلکه در حس زندهای تجربه میکنند. شمع تو، حقیقتی است که باید روشنش نگه داری.»
همکلاسیهایم به من خیره شده بودند، با حالتی بین احترام و ترس. اما من فقط به فنجان نگاه میکردم. و در افکار خودم و حرف های پروفسور غرق شده بودم.
---
خیلی خوب بود! توصیفات خوب و دقیق.
تایید شد.
مرحله بعد: انتخاب یک شخصیت از لیست شخصیتهای گرفته نشده و معرفی آن در تاپیک معرفی شخصیت.
در تاریکترین طبقهی بالای برج شمالی هاگوارتز، جایی میان بوی پررنگ چای، نور سرخ و لرزان چراغهای رومیزی، کلاس پیشگویی آغاز شد. انگار هوا سنگینتر از همیشه بود، آمیخته با مهی که از فنجانها بالا میرفت و افکار را شفافتر یا شاید تاریکتر میکرد.
من، کنار پنجرهی گرد و مهآلودی نشسته بودم. پروفسور تریلانی با لباسهایی از پارچههای نیمهشفاف و پرزرقوبرق وارد شد. او مستقیماً به من خیره شد و گفت:
«تو... جادویی مبهم در چشمانت نهفته است، عزیزم. مراقب باش که روحهای گمشده به دنبالت نیفتند...»
من فقط سرم را تکان دادم؛ درواقع اهمیت زیادی ندادم.
کلاسمان آغاز شد. پروفسور تریلانی گفت باید ابتدا با چشم سوم ببینیم؛ چون به نظرش چشم های ما فیزیکی ولی، کور به حقیقت بودند. یک فنجان چای و سکوت کامل. هرکس باید در بخار چای خود آیندهاش را میدید.
صدای همکلاسیهایم را میشنیدم:
«یه سگ... یعنی مرگ؟!»
«یه چشم... شاید دارن منو میپان!»
وقتی نوبت به من رسید، فنجانم را چرخاندم، بخار آن شکل گرفت... و ناگهان، فضای اطرافم محو شد.وفتی فضای اطراف کمی واضح تر شد یک کوه بلند برفی دیدم؛ با چشمانی بسته روی لبهی باریکی ایستاده بودم؛ در دستم شمعی شعلهور بود و بالای سرم ستارهای با هشتپر میدرخشید. بعد، همه چیز دود شد و به سوی تاریکی رفت.
وقتی به خودم آمدم، پروفسور تریلانی با حالتی شگفتزده به من نگاه میکرد. آهسته گفت:
«تو یکی از نادرهایی... کسانی که آینده را نه در نمادها، بلکه در حس زندهای تجربه میکنند. شمع تو، حقیقتی است که باید روشنش نگه داری.»
همکلاسیهایم به من خیره شده بودند، با حالتی بین احترام و ترس. اما من فقط به فنجان نگاه میکردم. و در افکار خودم و حرف های پروفسور غرق شده بودم.
---
خیلی خوب بود! توصیفات خوب و دقیق.
تایید شد.
مرحله بعد: انتخاب یک شخصیت از لیست شخصیتهای گرفته نشده و معرفی آن در تاپیک معرفی شخصیت.
افرادی که لایک کردند
اولین لایک را ثبت کن!
ویرایش شده توسط هری پاتر در 1404/4/5 17:31:11
