تکمیل تکلیف (ضمیمه)
با عرض پوزش، متأسفم که امکان ویرایش پست قبلی را ندارم. تصویر شبح قضاوتگر (نسخه‌ی نوجوان سوروس اسنیپ) که در تکلیف به آن اشاره کردم، در این پست قرار داده شده است.

نقل قول:

تکلیف: شبح قضاوتگر سوروس اسنیپ

توصیف شبح قضاوتگر:
شبح قضاوتگر من، برخلاف آنچه تصور می‌رود، نه یک موجود ترسناک که تصویری از خودِ دوران دانش‌آموزی‌ام است. او یک نسخه‌ی نوجوان از خودم است؛ با همان لباس‌های کهنه و چهره‌ی نحیف، اما با چشمانی که از بغض و خشم می‌درخشند. این شبح هرگز ساکت نیست. او همیشه پشت شانه‌ی چپم می‌ایستد و با صدایی که ترکیبی از خنده و سرزنش است، زمزمه می‌کند:
«می‌دانی چرا هرگز به جایی نمی‌رسی؟ چون تو همان پسر ناتوان دوره‌های تاریکی. لیلی تو را دوست نداشت، هرگز نداشت. او فقط به خاطر جیمز، به تو لبخند می‌زد.»

این شبح، قدرتش را از لحظاتی که به گذشته فکر می‌کنم یا احساس شکست می‌کنم، می‌گیرد. در تاریک‌ترین شب‌ها، وقتی نمی‌توانم بخوابم، او بلندتر از همیشه حرف می‌زند و انگار با هر کلمه، یک حلقه‌ی جدید به دور گردنم می‌اندازد.

مرحله‌ی اول (احضار و شناسایی):
با چوبدستی‌ام را به سمت خودم گرفتم و با خونسردی گفتم: «منیفستا!» در ابتدا هیچ اتفاقی نیفتاد. اما وقتی چشمانم را بستم و عمیق‌ترین ترسم را تصور کردم، شبح نوجوان در مقابل من ظاهر شد. او با لبخندی که یادآور تلخ‌ترین خاطراتم بود، گفت: «بالاخره جرأت کردی به من نگاه کنی.»

با خود گفتم: «تو فقط یک توهمی. حاصل ذهن بیمار من. تو خودِ من نیستی.» برای اولین بار، مستقیم به چشمانش خیره شدم. چشمانی که درست مثل چشمان خودم، اما پر از نفرتی بودند که من هرگز به خودم اجازه نمی‌دهم.

مرحله‌ی دوم (جایگزینی انرژی منفی با مثبت):
وقتی شبح گفت: «لیلی تو را دوست نداشت، تو هیچ‌وقت برای کسی مهم نبودی...»، من به جای پذیرش این کلمات، لبخندی زدم و گفتم: «شاید او مرا به عنوان یک عاشق نخواست، اما من به عنوان یک محافظ، تا آخرین نفس برایش جنگیدم. این حقیقتی است که حتی تو هم نمی‌توانی انکارش کنی.»

شبح برای لحظه‌ای لرزید. اندازه‌اش کوچک‌تر شد و نگاهش مردد گشت. فهمیدم که این کلمات، اولین ترک را در دیوارهایش ایجاد کردند.

مرحله‌ی سوم (انجام عمل ترسناک):
تصمیم گرفتم کاری را انجام دهم که شبح همیشه از آن می‌ترسید: بخشش. به قبرستان گودریک‌هالو رفتم و کنار قبر لیلی، زانو زدم. با صدایی که می‌لرزید، گفتم: «لیلی، من سال‌هاست که از خاطره‌ات به عنوان زنجیری برای خودم استفاده کرده‌ام. امروز، این زنجیر را باز می‌کنم. تو را به خاطر همه‌چیز می‌بخشم... و خودم را به خاطر همه‌چیز.»

وقتی از جا بلند شدم، شبح نوجوان آنجا بود. اما این بار، چشمانش نه از سرزنش، که از اشک می‌درخشید. او برای اولین بار سکوت کرد و سپس، مثل دود در هوا محو شد.

نتیجه:
شبح قضاوتگر من از بین نرفت، اما دیگر به شکل نوجوان ظاهر نمی‌شود. حالا گاهی به شکل یک سایه‌ی مبهم در گوشه‌ی چشمم دیده می‌شود که چیزی نمی‌گوید و فقط تماشا می‌کند. این یعنی روند درمان آغاز شده است. من یاد گرفتم که با بخشش، می‌توان زنجیرهای گذشته را شکست و آینده را با چشمانی بازتر دید.

تکلیف: ایده‌ای برای سفر به گذشته

ایده: «معجون خاطرات درخت‌های کهنسال» (Memory Potion of Ancient Trees)

به جای اینکه خود را به گذشته بفرستیم، می‌توانیم از درخت‌های کهنسال (مثل درخت‌های ویسکری در هاگوارتز) به عنوان حافظه‌های زنده استفاده کنیم. این درخت‌ها قرن‌هاست که در یک مکان ایستاده‌اند و تمام اتفاقاتی که در اطرافشان رخ داده را به صورت انرژی در ریشه‌های خود ذخیره کرده‌اند.

با استخراج شیره‌ی این درختان و ترکیب آن با چند ماده‌ی خاص (مانند گرده‌ی گل‌های زمان‌سوز و اشک یک فونیکس)، می‌توان یک معجون ساخت که پس از نوشیدن، کاربر را به صورت روح‌گونه به گذشته می‌فرستد. او قادر است همه چیز را ببیند و بشنود، اما هیچ تأثیری بر رویدادها نمی‌گذارد (درست مثل یک شبح).

مزایا:

· بدون خطر تغییر تاریخ.
· کاربر می‌تواند هر چند بار که بخواهد از معجون استفاده کند (به شرطی که درخت مورد نظر هنوز زنده باشد).
· نیازی به چرخ‌زمان یا دستگاه‌های پیچیده نیست.

معایب:

· اگر درخت بیمار باشد، خاطراتش مخدوش می‌شوند.
· کاربر ممکن است با خاطرات غم‌انگیز درخت هم درگیر شود و مجبور باشد برای ساعاتی به حرف‌های یک درخت افسرده گوش دهد!

این روش، نه تنها به تاریخ‌دانان جادویی امکان تحقیق می‌دهد، بلکه یک منبع اطلاعاتی زنده و تجدیدپذیر نیز هست. اگر هاگوارتز اجازه دهد، می‌توانم خودم فرمول دقیق این معجون را برای کلاس تهیه کنم.
5

اتاق ضروریات، همان شب، پس از تقسیم گروه‌ها...

دانش‌آموزان با چشمانی گرد شده به دابی خیره شده بودند. گروه چهارم برای جوراب پشمی؟ این آخرین چیزی بود که انتظار داشتند بشنوند. اما پیش از آنکه کسی بتواند سؤالی بپرسد، دابی با ضربه‌ای دیگر بر منوی غذا، ناپدید شد و آنها را با سؤالاتی بی‌پاسخ تنها گذاشت.

نویل لانگ باتم که تازه به جمع اضافه شده بود، نگاهی به بقیه انداخت و گفت:

· من یک نفر را می‌شناسم که همیشه چیزهایی می‌داند که بقیه نمی‌دانند...
· یکی از دختران هافلپافی پرسید
- کی؟
· اسنیپ.

بحثی کوتاه میان اعضا درگرفت. بعضی می‌گفتند اسنیپ قابل اعتماد نیست، بعضی دیگر می‌گفتند در این شرایط، هر کمکی بهتر از هیچی است. در نهایت، رأی گیری کردند و تصمیم گرفتند نزد او بروند.

_____

چند دقیقه بعد، در راهروی طبقه‌ی هفتم...

دانش‌آموزان اسنیپ را در انتهای راهرو پیدا کردند. او پشت به آنها ایستاده بود و مشغولِ تماشایِ نقاشیِ متحرکی بود که در آن، یک جادوگرِ مسن تلاش می‌کرد با چوبدستی‌اش پروانه‌های کاغذی را شکار کند. صدایِ پاها که به گوش رسید، حتی به پشت‌سرش نگاه نکرد.

· بدون اینکه برگردد گفت
- اگر دنبالِ دابی می‌گردید، رفته تویِ آشپزخانه تا با جن‌هایِ خانگی حرف بزند. ولی اگر دنبالِ جوابِ سؤال‌هایِ خودتان هستید، اینجا نیست که باید بگردید.

دانش‌آموزان با تعجب به هم نگاه کردند.

· یکی از پسران گریفیندوری گفت
- چطوری می‌دونی ما دنبال چی هستیم؟!

این بار اسنیپ برگشت. نگاهی سرد و حساب‌شده به جمع انداخت و لبخندی کوتاه روی لبانش نشست؛ لبخندی که هیچ گرمی نداشت.

· چون شماها هر وقت سردرگم می‌شید، اولین جایی که می‌آیید، پیشِ کسی است که حرف‌هایش را نمی‌فهمید. امیدوارید که من چیزی بگویم که شماها را به فکر فرو ببرد. نه این‌که راه‌حل به شما بدهم.

نویل که جلوتر از بقیه ایستاده بود، پرسید:

· خب ... پس چی به ما می‌دی؟

اسنیپ لحظه‌ای به نقاشی پشت‌سرش نگاه کرد که پروانه‌های کاغذی تازه از دستِ جادوگرِ مسن فرار کرده بودند. بعد به سمتِ پنجره‌ی انتهایِ راهرو رفت. از آنجا، محوطه‌ی قلعه کاملاً پیدا بود. درختِ کهنه‌ای کنارِ دریاچه، در میانِ نورِ مهتاب می‌درخشید.

· به آن درخت نگاه کنید. می‌بینیدش؟
· آره... درختِ کهنه‌ی کنارِ دریاچه...
· نه، درختِ کهنه‌ی کنارِ دریاچه‌ی مصنوعی. همان دریاچه‌ای که بعضی‌ها می‌گویند ته‌اش یک تونلِ مخفی به اتاقِ اسلاگهورن دارد. البته بعضی‌ها چیزهایِ دیگری هم می‌گویند...

یکی از دانش‌آموزان با چشمانی گرد شده پرسید:

· یعنی باید بریم زیرِ آب؟!

اسنیپ با بی‌تفاوتی کامل و بدون اینکه نگاهش را از درخت بردارد، جواب داد:

· من نگفتم بروید. من فقط گفتم بعضی‌ها چنین چیزی می‌گویند. حالا اینکه شماها چه نتیجه‌ای از این حرف بگیرید، ربطی به من ندارد.

و بعد، درست موقعی که دانش‌آموزان منتظرِ توضیحِ بیشتری بودند، به سمتِ نقاشی برگشت و دوباره مشغولِ تماشایِ آن شد، انگار که هیچ‌کس آنجا نیست.

دانش‌آموزان چند لحظه سردرگم ماندند. نویل زیرِ لب زمزمه کرد:

· یعنی واقعاً باید بریم تویِ دریاچه؟!

یکی از دخترها جواب داد:

· نمی‌دونم... ولی اسنیپ هیچ‌وقت بی‌دلیل چیزی نمی‌گه. اگه به ما گفته که بعضی‌ها این حرف رو می‌زنن، یعنی خودش هم حداقل یه گوشه‌ای از ماجرا رو می‌دونه.

آن‌ها به هم نگاه کردند و انگار بی‌آنکه حرفی بزنند، به توافقی مشترک رسیدند. یکی از پسرها گفت:

· بریم به بقیه خبر بدیم. باید برای یه سفرِ زیرآبی آماده بشیم.

دانش‌آموزان به سمتِ پله‌ها حرکت کردند. در میانِ رفتن‌شان، نویل یک بار به عقب نگاه کرد. اسنیپ هنوز پشت به آنها بود و مشغولِ تماشایِ نقاشی. اما انگار برای یک چشم‌به‌هم‌زدن، سایه‌ای از لبخند بر لبانش نشست.

_____

اتاق ضروریات، نیم ساعت بعد...

وقتی دانش‌آموزان به اتاق برگشتند، دابی را در حالی پیدا کردند که روی میز نشسته بود و با چوبدستی‌اش به منوی غذا ضربه می‌زد. جنِ خانگی با شنیدن خبر، گوش‌هایش تیز شد.

· اسنیپ قربان گفت بروند تویِ دریاچه؟!
· دقیقاً نگفت برویم. گفت بعضی‌ها می‌گویند...

دابی با هیجان از جا بلند شد.

· دابی می‌دونه اسنیپ قربان کیه! اون همیشه حرف‌های عجیب می‌زنه که بعداً معلوم می‌شه درست بوده! مثلاً یه بار به هری پاتر قربان گفته بود «مراقب باش، بعضی‌ها می‌گن چوبدستی‌ها روح دارن» و بعد هری پاتر قربان فهمید که چوبدستی‌اش واقعاً از پرِ ققنوسِ دامبلدور ساخته شده! پس اگه اسنیپ قربان گفته بعضی‌ها می‌گن، یعنی ...
· یعنی چی دابی؟

چشمانِ دابی برق زد:

· یعنی دابی و ارتش دامبلدور تو پوینت او باید بروند تویِ دریاچه!

دانش‌آموزان به هم نگاه کردند. بعضی از چهره‌ها نشان از تردید داشت، بعضی دیگر از هیجان. نویل جلو آمد و گفت:

· ولی دابی، اگه اسنیپ اشتباه کرده باشه چی؟ اگه تویِ دریاچه هیچ‌چیزی نباشه؟

دابی نگاهی عمیق به نویل انداخت و با لحنی که سعی می‌کرد شبیهِ یک مدیرِ بزرگ باشد، گفت:

· دابی فکر می‌کنه... نبودنِ مدرک، خودش بزرگ‌ترین مدرکه. اگه هیچ‌چیزی تویِ دریاچه نبود، یعنی خیلی خوب پنهانش کردن. ولی اگه چیزی بود، یعنی ...
· یعنی چی دابی؟
· یعنی دابی باید گروه‌ها رو دوباره تقسیم کنه! گروه اول می‌رن تویِ دریاچه. گروه دوم، گروه اول رو تعقیب می‌کنن تا مطمئن بشن غرق نشدن. گروه سوم، گروه دوم رو تعقیب می‌کنن تا مطمئن بشن گروه دوم گروه اول رو درست تعقیب می‌کنن. و گروه چهارم...

دابی مکثی پرابهت کرد و نگاهی به چهره‌های منتظر انداخت.

· گروه چهارم باید برای بقیه گروه‌ها حوله‌های گرم و نرم بیارن! چون تویِ آب سرده!

"از یک تازه‌وارد تا یک جادوآموز"

سلام به همه‌ی جادوگران و ساحره‌های عزیز،

من «کرمی» هستم، یکی از تازه‌واردهایی که بیشتر از یک هفته نیست پا به دنیای جادوگران گذاشته‌ام. اما همین چند روز برایم به اندازه‌ی یک ترم کامل هاگوارتز پر از ماجرا بوده است.

چطور با جادوگران آشنا شدم؟
یکی از دوستانم که خودش مدت‌ها در این سایت فعالیت می‌کرد، جادوگران را به من معرفی کرد. او می‌گفت اینجا خانه‌ی دومش شده و من هم بعد از چند روز، کاملاً متوجه شدم چرا.

چرا عضو شدم؟
چون دیدم اینجا فقط یک سایت معمولی نیست. اینجا یک دنیای زنده است. از همان روز اول، با یک پیام خوش‌آمدگویی گرم مواجه شدم و راهنمایی‌های دقیقی برای شروع دریافت کردم.

چه چیزی باعث شد بمونم؟
چیزی که مرا ماندگار کرد، جامعه‌ی فعال و کمک‌کننده‌ی این سایت بود. من که تازه‌وارد بودم، با راهنمایی کاربران با تجربه‌ای مثل دملزا رابینز و دراکو مالفوی، اشتباهاتم را یاد گرفتم و جلو رفتم. حتی یک شکایت شوخی‌آمیز در دادگاه آزکابان، برایم به یک تجربه‌ی خاطره‌انگیز تبدیل شد! اینجا، هیچ‌کس تنها نیست.

جادوگران را چطور به یک تازه‌وارد معرفی می‌کنم؟
به او می‌گویم: «تصور کن وارد یک هاگوارتز واقعی شدی. می‌توانی شخصیت محبوبت را انتخاب کنی، در کلاس‌ها شرکت کنی، کوییدیچ بازی کنی، با دیگران دوئل کنی و حتی در دادگاه‌های جادویی محاکمه شوی! همه‌ی اینها در حالی که با آدم‌هایی روبرو می‌شوی که عاشق همان چیزی هستند که تو عاشقش هستی.»

چرا فکر می‌کنم او هم باید عضو شود و بماند؟
چون جادوگران تنها جایی است که می‌توانی همزمان هم «خودت» باشی و هم «هر کس که دوست داری». اینجا اشتباه کردن مجاز است، چون از اشتباهاتت یاد می‌گیری. اینجا قضاوت شدن معنا ندارد، چون همه در حال بازی هستند. و مهم‌تر از همه، اینجا خاطره‌سازی می‌شود؛ خاطره‌هایی که تا سال‌ها در ذهنت می‌مانند.

اگر یک کلمه بخواهم جادوگران را خلاصه کنم، می‌گویم: «خانه‌ای دور از خانه، برای همه‌ی کسانی که آرزوی دریافت نامه‌ی هاگوارتز را داشته‌اند.»

با احترام،
کرمی (سوروس اسنیپ)

بخش اول: دمپایی اکتی‌یو (عمل) چه کاری انجام می‌دهد؟

دمپایی اکتی‌یو، برخلاف اسم پرطمطراقش، در واقع یک دمپایی نرم و ساده با کفی از جنس خزه‌های مرداب و پنجه‌ای از موی تک‌شاخ است. اما خاصیت اصلی آن در واکنش‌های آنی نهفته است؛ یعنی هر عملی که در ذهن دارید، بدون کوچک‌ترین تاخیری (حتی برای فکر کردن) به اجرا در می‌آید.

مثلاً اگر به فکر خوردن یک فنجان چای بیفتید، نیم ثانیه بعد چای در دستتان است؛ و اگر به فکر فرار از دست یک عنکبوت غول‌پیکر باشید، قبل از اینکه پایتان را بلند کنید، خود را بیرون از اتاق خواهید یافت.

اما هشدار: این دمپایی هیچ ی برای تشخیص «عمل خوب» از «عمل بد» ندارد. بنابراین اگر ناخواسته به فکر «بستن دهان پروفسور مک‌گونگال» بیفتید، بلافاصله سکوت سنگینی در کلاس برقرار خواهد شد که فقط با جادوی پیشرفته قابل رفع است.



بخش دوم: چگونه از این دمپایی برای انجام تکلیف استفاده می‌کنید؟

به عنوان یک استاد معجون‌سازی که به کارایی و سرعت اعتقاد دارد، من از دمپایی اکتی‌یو به عنوان ابزاری برای چندوظیفگی (Multitasking) استفاده می‌کنم.

مثلاً:

· زمانی که مشغول نمره‌دهی به اوراق دانش‌آموزان هستم، با زدن پاشنه‌ی پای چپ، اوراق به صورت خودکار بر اساس نمره دسته‌بندی می‌شوند و اوراق ضعیف با جوهر قرمز خط‌می‌خورند.
· زمانی که در حال تدریس هستم، با فشار دادن انگشت شست پای راست، یک «نسخه‌ی ثانویه» از خودم ایجاد می‌شود که همزمان به سوالات دانش‌آموزان پاسخ می‌دهد و من می‌توانم با خیال راحت، معجون‌هایم را در زیر میز چک کنم.
· و برای این تکلیف خاص، کافی است روی صندلی بنشینم، دمپایی را بپوشم و به ذهنم بیاورم که این تکلیف را کامل کرده‌ام؛ زیرا طبق تجربه، این دمپایی حتی به «اراده‌ی ضعیف» هم واکنش نشان می‌دهد و نیازی به حرکت فیزیکی نیست.

اما برای اطمینان، همیشه یک طلسم معکوس روی مچ دستم می‌نویسم تا اگر دمپایی به طور ناخواسته شروع به دویدن کرد، بتوانم پیش از رسیدن به درب خروجی، متوقفش کنم.

بخش اول: دمپایی اکتی‌یو (عمل) چه کاری انجام می‌دهد؟

دمپایی اکتی‌یو، برخلاف اسم پرطمطراقش، در واقع یک دمپایی نرم و ساده با کفی از جنس خزه‌های مرداب و پنجه‌ای از موی تک‌شاخ است. اما خاصیت اصلی آن در واکنش‌های آنی نهفته است؛ یعنی هر عملی که در ذهن دارید، بدون کوچک‌ترین تاخیری (حتی برای فکر کردن) به اجرا در می‌آید.

مثلاً اگر به فکر خوردن یک فنجان چای بیفتید، نیم ثانیه بعد چای در دستتان است؛ و اگر به فکر فرار از دست یک عنکبوت غول‌پیکر باشید، قبل از اینکه پایتان را بلند کنید، خود را بیرون از اتاق خواهید یافت.

اما هشدار: این دمپایی هیچ ی برای تشخیص «عمل خوب» از «عمل بد» ندارد. بنابراین اگر ناخواسته به فکر «بستن دهان پروفسور مک‌گونگال» بیفتید، بلافاصله سکوت سنگینی در کلاس برقرار خواهد شد که فقط با جادوی پیشرفته قابل رفع است.

_____

بخش دوم: چگونه از این دمپایی برای انجام تکلیف استفاده می‌کنید؟

به عنوان یک استاد معجون‌سازی که به کارایی و سرعت اعتقاد دارد، من از دمپایی اکتی‌یو به عنوان ابزاری برای چندوظیفگی (Multitasking) استفاده می‌کنم.

مثلاً:

· زمانی که مشغول نمره‌دهی به اوراق دانش‌آموزان هستم، با زدن پاشنه‌ی پای چپ، اوراق به صورت خودکار بر اساس نمره دسته‌بندی می‌شوند و اوراق ضعیف با جوهر قرمز خط‌می‌خورند.
· زمانی که در حال تدریس هستم، با فشار دادن انگشت شست پای راست، یک «نسخه‌ی ثانویه» از خودم ایجاد می‌شود که همزمان به سوالات دانش‌آموزان پاسخ می‌دهد و من می‌توانم با خیال راحت، معجون‌هایم را در زیر میز چک کنم.
· و برای این تکلیف خاص، کافی است روی صندلی بنشینم، دمپایی را بپوشم و به ذهنم بیاورم که این تکلیف را کامل کرده‌ام؛ زیرا طبق تجربه، این دمپایی حتی به «اراده‌ی ضعیف» هم واکنش نشان می‌دهد و نیازی به حرکت فیزیکی نیست.

اما برای اطمینان، همیشه یک طلسم معکوس روی مچ دستم می‌نویسم تا اگر دمپایی به طور ناخواسته شروع به دویدن کرد، بتوانم پیش از رسیدن به درب خروجی، متوقفش کنم.

عرض ادب،
معرفی شما را مطالعه کردم دوشیزه کارتر... قابل تأمل و تحسین‌برانگیز است. حضور شما به غنای فضای نقش‌آفرینی خواهد افزود.

در خصوص منشن آقای پاتر، به عنوان یکی از اعضای این جامعه، خود را موظف به همکاری و تسهیل امور می‌دانم. اگر در مسیر نقش‌آفرینی خود به مشاوره یا کمکی نیاز داشتید، از طریق پیام خصوصی با بنده در ارتباط باشید.

با احترام،
سوروس اسنیپ

@دیانا کارتر
@هری پاتر

بخش اول: چه چیزی باعث نابودی و منقرض شدن نسل دایناسورها شد؟

پاسخ: برخلاف تصورِ عامه که این فاجعه را به گردنِ شهاب‌سنگ یا فعالیت‌های آتشفشانی می‌اندازند، حقیقت بسیار ساده‌تر و در عین حال، ناامیدکننده‌تر است. نسلِ دایناسورها به دلیلِ «یک اشتباهِ محاسباتیِ جمعی» منقرض شد.

می‌دانید، در دورانِ اوجِ خود، دایناسورها به این نتیجه رسیدند که دمِ بلندشان، بهترین ابزار برای «نوشتنِ اعلامیه‌های عاشقانه» بر روی دیوارِ غارهاست. اما آن‌ها به دلیلِ کمبودِ انگشت، هرگز نتوانستند نقطه‌گذاریِ صحیح را یاد بگیرند. این موضوع باعث شد تا یک «اعلامیه‌ی عاشقانه» به اشتباه، به عنوان «فراخوانی برای جنگِ جهانیِ ماقبلِ تاریخ» تفسیر شود.

در نتیجه، قبیله‌های مختلفِ دایناسورها به جانِ هم افتادند و در این جنگِ داخلی، آن‌قدر از انرژیِ پنهان در دم‌هایشان استفاده کردند که زمین به شدت دچارِ «بی‌نظمیِ گرانشی» شد و در نهایت، یک سیارک را به سمت خودش کشید. اما سیارک تنها ضربه‌ی نهایی را وارد کرد. قاتلِ اصلی، همان اعلامیه‌ی بی‌نقطه بود.

_____

بخش دوم: از چه راهی به جواب رسیدین و تحقیقات‌تون رو تکمیل کردین؟

پاسخ: من برای رسیدن به این نتیجه، مجبور شدم یک «دست‌نوشته‌ی باستانی» را در بخشِ ممنوعه‌ی کتابخانهٔ هاگوارتز پیدا کنم که توسط یک جادوگرِ ماقبلِ تاریخ (که به اشتباه خود را «پدربزرگِ مرلین» معرفی می‌کرد) نوشته شده بود. این دست‌نوشته، به جای جوهر، با «اشکِ دایناسورها» بر روی پوستِ اژدها نگاشته شده بود.

برای خواندنش، مجبور شدم یک معجونِ دیدِ شب‌بینیِ خاص تهیه کنم تا بتوانم لایه‌هایِ زیرینِ متن را ببینم. سپس، برای تکمیل تحقیقات، یک «مسافرتِ ذهنی» به دورانِ کرتاسه انجام دادم تا آخرین لحظاتِ حیاتِ یک دایناسور را از نزدیک مشاهده کنم. در آنجا بود که متوجه شدم آخرین کلمه‌ای که آن دایناسور بر روی دیوارِ غار نوشته، «نقطه را یاد بگیرید» بوده است.

عنوان پست: ورود به سرسرا

سرسرای چهارگانه، در نورِ کم‌سو شمع‌ها، غرق در سکوتِ سنگینی بود. سوروس اسنیپ با عبای بلندش، از پله‌های سنگی پایین آمد و چشمانش را به آتش‌سوزانِ شومینه دوخت. برای لحظه‌ای، انگار زمان متوقف شده بود. او با نگاهی به میزهای خالیِ خانه‌ها، زیرِلب زمزمه کرد: «هنوز هم اینجا بویِ خاطراتِ احمقانه می‌دهد...»

اما پیش از آنکه قدمی بردارد، صدای پایی از پشتِ سرش پیچید. اسنیپ بدون اینکه برگردد، با لحن سردی گفت: «اگر تو هم مثلِ بقیه فکر می‌کنی که می‌توانی از من سؤال کنی، سخت در اشتباهی.»

لحظه‌ای سکوت کرد و سپس، با چرخشی آرام، به سویِ صدا برگشت... آیا کسی پشتِ سرش ایستاده بود؟ یا فقط سایه‌ای از گذشته بود که هنوز در دیوارهای قلعه پرسه می‌زد؟
@دملزا رابینز