موضوع: چه میشد اگر لاکهارت به جای عصای شکسته ران، از عصای سالم هری استفاده میکرد؟
....................
"پسرها! شما واقعا باید بگذارید من بروم!"
ران آهی کشید. مرد از موقعی که وارد تونل شده بودند، به سختی لحظه ای ساکت مانده بود.
"ران! اینو ببین!"
هری جلوتر، روبروی یک در بزرگ وایساده بود. هری خش خشی به زبان پارسل کرد و در شروع به باز شدن کرد.
لحظاتی بعد آنها داخل تالاری باشکوه و بزرگ با ستون های زیاد بودند.
نگاه ران به ته تالار افتاد.
"جینی! چیکارش کردی؟"
پسر اسلیترینی گفت:"فعلا هیچ کار. خوش آمدی، هری پاتر."
هری گفت:"تام، اینجا چخبره؟"
قبل اینکه پسر جواب بدهد، لاکهارت متوجه شد که حواس پسرها پرت شده است. پس بدون تلف کردن زمان عصای هری را قاپید و به طرفش گرفت:"Obliviate"
ران فورا واکنش نشان داد، اما از قبل اینکه بتواند طلسمی را انتخاب کند، با او هم همینکار را کرد. هری و ران گیج به نظر میرسیدند، بنابراین لاکهارت بدون توجه به نگاه خیره پسر اسلیترینی، فورا از تالار بیرون رفت و در بعد از خروجش با صدای بلندی بسته شد.
هری با صدای در به خودش آمد. او کجاست؟
"هری پاتر؟"
صدا از انتهای اتاق آمد و با توجه به نگاه پسر به او، احتمالا او هری پاتر است. هری متوجه شد که پسر مو قرمز کنارش هم وضعیت مشابه دارد. اینجا چه خبر است؟
تام نگاهش را بین دو پسر چرخاند. آیا آنها همین الان فقط حافظه شان دچار مشکل شده است؟
او به سادگی فکر کرد؛ این برای من بد نیست. حداقل آنها دیگر مانع نیستند و نمیتوانند برگشتنش را زودتر از چیزی که خودش میخواهد، گزارش کنند.
تام مار را صدا زد و به او دستور داد کار آنها را تمام کند؛ در حالی که به کار خودش مشغول میشد.
چند لحظه بعد، یک مار تقریبا شش متری از دهان مجسمهی بزرگ و باشکوه انتهای تالار بیرون آمد. هری و ران فورا نگاه شان را پایین انداختند. هری شنید که پسر به مار دستور داد که آنها را بکشد.
هری رو به پسر کنارش فریاد زد:"فرار کن! او میخواهد ما را بکشد."
پسر با گیجی به او نگاه کرد:"اما او چنین چیزی نگفت."
هری گفت:"مگه نشنیدی؟ به اون مار گفت!"
قبل آنکه ران فرصت کند جواب بدهد، مار عظیم الجثه با حالتی تهاجمی به سمت شان آمد. آنها از هم جدا شدند و هرکدام به جهتی فرار کردند.
مار دنبال هری رفت. هری خودش را به نزدیک ترین ستون رساند و فورا پشت آن پناه گرفت تا مانعی برای مار ایجاد کند.
مار بدن بزرگش را به ستون کوبید و سعی کرد راهی برای رسیدن به هری پیدا کند. هری در امتداد ردیف ستون ها دوید و از انتهای آن خارج شد. مار حرکتش را دید و به سمتش آمد.
پسر مو قرمز از آن سمت، حواس مار را پرت کرد و مار به جای هری دنبال او رفت.
هری نمیفهمید که چرا این پسر میخواهد آنها را بکشد.
ران سمت مجسمه انتهای اتاق رفت و پشت آن مخفی شد. اما این بهترین تصمیم نبود و فضای زیادی نداشت و مار داشت با صدایی هولناک نزدیک میشد.
در اثر برخورد بدن مار با مجسمه، بخشی از مجسمه تخریب شد و روی ران افتاد. ران دردی را در شانه اش احساس کرد. ولی بعد حواس مار لحظهای پرت شد و او توانست با دور زدن مجسمه، فرار کند.
ران سمت پسر چشم سبز، که طبق آنچه شنیده بود هری پاتر بود، رفت. شاید باهم بودن شان، برایشان بهتر باشد.
هری گفت:"نمیدونم اینجا چه خبره."
نگاه مار به آنها افتاد و دوباره سمت شان آمد. صدای کشیده شدن فلس هایش روی زمین، قبل خودش آمد.
هری دوباره سمت ستون ها دوید و مار هم دنبالش رفت.
ران نگاهی به آن پسر سبزپوش انداخت. او مشکوک است.
آیا او باید به آن دختر کمک کند؟
قبل هر فکر دیگری، صدای فریاد هری آمد. ظاهرا پایش بخاطر ریزش ستون آسیب دیده بود و مار هم نزدیک بود.
ران فورا تکهای سنگ از کنارش برداشت و حواس مار را پرت کرد و بعد به سمت هری رفت و او را به سمت مجسمه کشاند.
مار عصبانی تر از قبل دنبالشان آمد.
هری به سختی توانست یک ثانیه قبل از گرفته شدن توسط مار، همراه با ران به مجسمه برسد و پشت آن پناه بگیرد.
مار با دمش به مجسمه کوبید و بخش بزرگی از آن سقوط کرد.
برای یک لحظه، حتی توجه تام هم به این صحنه جلب شد. متأسفانه برای او، معلوم شد که دو پسر خودشان را از قبل به عقب پرت کرده بودند و گرچه داشتند با وحشت به باسلیسک نگاه میکردند و لباس هایشان خاکی شده بود، ولی سالم بودند.
هری هنوز نفهمیده بود چه اتفاقی افتاده است که مار دوباره آماده حمله شد.
همان لحظه، پرندهای بزرگ و زیبا وارد تالار شد و یک کلاه عجیب و قدیمی را نزدیک آنها انداخت.
هری با تعجب به رفتن پرنده نگاه کرد. این کلاه چیست؟
هری توانست قبل از حرکت دوباره پسر مو قرمز، کلاه را بردارد. اما نمیدانست با آن چکار کند و کمی بعد آن را رها کرد تا بتواند سریعتر بدود.
در همین بین، کار تام تمام شد و در حالی که با افتخار به بدن جدیدش نگاه میکرد، خم شد و دفتر خاطراتش را برداشت و بدون اینکه نگاهی به پشت سرش بیندازد، از تالار خارج شد.
هری و ران خسته شده بودند و نفس نفس میزدند.
هری با شنیدن صدایی به عقب برگشت و دید که پسر دیگر زمین افتاده است و دارد با ترس به مار نگاه میکند. هری تغییر مسیر داد. وقتی خم شد تا پسر را بلند کند، برای لحظه ای درد ساق پایش تشدید شد. قبل اینکه بتواند فرار کند، دندان تیز مار برای یک ثانیه در پشت دستش فرو رفت.
آنها مسیر شان را ادامه دادند و نزدیک دختر بیهوش رسیده بودند که هری ناگهان احساس ضعف کرد و تعادلش را از دست داد.
پسر دیگر فورا به سمتش برگشت و سعی کرد کمکش کند.
هری گفت:"برو. معطل من نشو."
پسر بار دیگر تلاش کرد ولی با نزدیک شدن مار مجبور شد او را تنها بگذارد و برود.
ران در جهت مخالف هری دوید تا مار را از او دور کند. به نظر نمیرسید که هری دیگر بتواند ادامه بدهد.
مار با همان حالت درنده سابق دنبالش بود.
ران خودش را به اولین ستون ها رساند و پشتش پناه گرفت. مار نتوانست بدنش را از بین دو ستون عبور بدهد ولی موفق شد دندانهای وحشتناکش را در همان شانه ران که قبلاً آسیب دیده بود، فرو کند. درد به سرعت در شانه و دست چپ ران پخش شد.
ران دو ستون را دور زد و به سمت هری و آن دختر رفت. دست چپش به سختی حرکت میکرد و از زخمش خون میچکید.
آنها هیچ شانسی نداشتند و هری از قبل واقعاً رنگ پریده به نظر میرسید. ران خودش را به هری رسانده بود که حال خودش هم بد شد.
همان لحظه، آن پرنده قرمز بزرگ دوباره برگشت و توجه مار را جلب کرد. مار به سمتش رفت و سعی کرد پرنده را بگیرد. پرنده خودش را عقب کشید، ولی بعد دوباره نزدیک شد و کارش را تکرار کرد.
این درگیری چند دقیقهای ادامه داشت تا اینکه مار و پرنده در تاریکی انتهای تالار ناپدید شدند.
آیا این پرنده سعی دارد آنها را نجات دهد؟
لحظاتی بعد پرنده برگشت و سمت شان آمد و کنارشان نشست.
بعد اتفاق عجیبی افتاد. پرنده روی زخم هایشان اشک ریخت و زخم ها با دردی گزنده درمان شدند.
ران دوباره نگاهی به دختر انداخت.
او از اول تا الان بیهوش بوده است. آیا او حالش خوب است؟
ساعتی بعد، هری و ران، که هری تازه اسمش را فهمیده بود، در درمانگاه بودند و حالشان خیلی بهتر بود و چند معجون خورده بودند و چند طلسم درمانی رویشان اجرا شده بود.
ظاهرا بخاطر اشک آن پرنده که ققنوس بود، هنوز زنده بودند.
هری هنوز نمیدانست سر آن دختر چه آمده است. ولی چند نفر به دلایل مختلف، به درمانگاه سر زده بودند و واکنش و نگاه هایشان عجیب بود. هری قسم میخورد که آنها زیر لب در مورد "پسری که زنده ماند" زمزمه کردند.
مادام پامفری به آنها توضیح داده بود که آنها جادوگر و در یک مدرسه جادویی، به اسم هاگوارتز هستند. اما در مورد رفتار عجیب بقیه توضیحی نداد و گفت که بزودی خواهند فهمید.
اول مردی بلوند و خوشتیپ با رفتار نمایشی آمد و برای آنها ابراز تأسف و آرزوهای خوب کرد.
بعد، پیرمردی با ریش بلند و لباسی عجیب وارد شد و سمت آنها آمد:"حالتان بهتر است؟ پسرها؟"
مادام پامفری فورا گفت:"او مدیر مدرسه است؛ آلبوس دامبلدور."
هری گفت:"بله...مدیر مدرسه."
دامبلدور او را تصحیح کرد:"فقط بگویید پرفسور دامبلدور."
بعد فورا پرسید:"هیچ چیز به خاطر ندارید؟"
هری با ناراحتی گفت:"نه پرفسور دامبلدور."
دامبلدور اصرار کرد:"در مورد اتفاقات تالار چطور؟"
ران پرسید:"آن دختر حالش خوب است؟ میخواستم به او کمک کنم اما نتوانستم."
مادام پامفری آهی کشید و دامبلدور روی هری تمرکز کرده بود.
هری گفت:"آنجا یک پسر نوجوان با لباس سبز بود. طبق توضیحات مادام پامفری، اسلیترین بود."
دامبلدور دوباره پرسید:"یادت نیست که بود؟"
هری گفت:"نه ولی بالای سر آن دختر وایساده بود و یک دفتر داشت."
دامبلدور پرسید:"دفتر؟"
هری گفت:"البته دفتر را با خودش برد."
دامبلدور حالت چهرهاش تغییر کرد و با خودش زمزمه کرد:"که اینطور"
دختری با موهای پرپشت وارد شد و سمت آنها دوید:"هری! ران!"
دامبلدور به خودش آمد و با لبخند گفت:"امیدوارم حالتان بزودی بهتر شود." و رفت.
دختر به کنار تخت شان رسید و شروع کرد به معرفی خودش و سوال پرسیدن و آخرش سمت ران برگشت و گفت:"بخاطر جینی متأسفم ران!"
ران فکر کرد جینی؟ باید آن دختر بیهوش تالار باشد. ولی هرماینی چرا متاسف است؟
بعد فورا گفت:"این قضیه مشکوک است و من دارم روی آن کار میکنم و هروقت به نتیجه برسم، آنرا به شما و پرفسورها میگویم."
آنها فکر کردند که هرماینی باهوش به نظر میرسد. خوب است که بدانیم کسی که ظاهرا دوست آنها بوده، پیگیر است.
ران پرسید:"جینی چه اتفاقی براش افتاده؟"
هرماینی لحظهای مکث کرد و بعد با احتیاط گفت:"او...خب...متأسفانه مرده است."
هری و ران شوکه شدند. این چیزی نبود که آنها دوست داشتند بشنوند.
مادام پامفری با عجله گفت:"خانم گرنجر دوستانتان به استراحت نیاز دارند. لطفا بعدا برگردید."
این عجیب بود. مگر جینی چه کسی است؟
به هر حال، آنها هنوز اطلاعات کافی نداشتند تا بفهمند اینجا چه خبر است و این آدمها چه کسانی هستند.
امیدواریم سال بعد، سال بهتری باشد.
....................
"پسرها! شما واقعا باید بگذارید من بروم!"
ران آهی کشید. مرد از موقعی که وارد تونل شده بودند، به سختی لحظه ای ساکت مانده بود.
"ران! اینو ببین!"
هری جلوتر، روبروی یک در بزرگ وایساده بود. هری خش خشی به زبان پارسل کرد و در شروع به باز شدن کرد.
لحظاتی بعد آنها داخل تالاری باشکوه و بزرگ با ستون های زیاد بودند.
نگاه ران به ته تالار افتاد.
"جینی! چیکارش کردی؟"
پسر اسلیترینی گفت:"فعلا هیچ کار. خوش آمدی، هری پاتر."
هری گفت:"تام، اینجا چخبره؟"
قبل اینکه پسر جواب بدهد، لاکهارت متوجه شد که حواس پسرها پرت شده است. پس بدون تلف کردن زمان عصای هری را قاپید و به طرفش گرفت:"Obliviate"
ران فورا واکنش نشان داد، اما از قبل اینکه بتواند طلسمی را انتخاب کند، با او هم همینکار را کرد. هری و ران گیج به نظر میرسیدند، بنابراین لاکهارت بدون توجه به نگاه خیره پسر اسلیترینی، فورا از تالار بیرون رفت و در بعد از خروجش با صدای بلندی بسته شد.
هری با صدای در به خودش آمد. او کجاست؟
"هری پاتر؟"
صدا از انتهای اتاق آمد و با توجه به نگاه پسر به او، احتمالا او هری پاتر است. هری متوجه شد که پسر مو قرمز کنارش هم وضعیت مشابه دارد. اینجا چه خبر است؟
تام نگاهش را بین دو پسر چرخاند. آیا آنها همین الان فقط حافظه شان دچار مشکل شده است؟
او به سادگی فکر کرد؛ این برای من بد نیست. حداقل آنها دیگر مانع نیستند و نمیتوانند برگشتنش را زودتر از چیزی که خودش میخواهد، گزارش کنند.
تام مار را صدا زد و به او دستور داد کار آنها را تمام کند؛ در حالی که به کار خودش مشغول میشد.
چند لحظه بعد، یک مار تقریبا شش متری از دهان مجسمهی بزرگ و باشکوه انتهای تالار بیرون آمد. هری و ران فورا نگاه شان را پایین انداختند. هری شنید که پسر به مار دستور داد که آنها را بکشد.
هری رو به پسر کنارش فریاد زد:"فرار کن! او میخواهد ما را بکشد."
پسر با گیجی به او نگاه کرد:"اما او چنین چیزی نگفت."
هری گفت:"مگه نشنیدی؟ به اون مار گفت!"
قبل آنکه ران فرصت کند جواب بدهد، مار عظیم الجثه با حالتی تهاجمی به سمت شان آمد. آنها از هم جدا شدند و هرکدام به جهتی فرار کردند.
مار دنبال هری رفت. هری خودش را به نزدیک ترین ستون رساند و فورا پشت آن پناه گرفت تا مانعی برای مار ایجاد کند.
مار بدن بزرگش را به ستون کوبید و سعی کرد راهی برای رسیدن به هری پیدا کند. هری در امتداد ردیف ستون ها دوید و از انتهای آن خارج شد. مار حرکتش را دید و به سمتش آمد.
پسر مو قرمز از آن سمت، حواس مار را پرت کرد و مار به جای هری دنبال او رفت.
هری نمیفهمید که چرا این پسر میخواهد آنها را بکشد.
ران سمت مجسمه انتهای اتاق رفت و پشت آن مخفی شد. اما این بهترین تصمیم نبود و فضای زیادی نداشت و مار داشت با صدایی هولناک نزدیک میشد.
در اثر برخورد بدن مار با مجسمه، بخشی از مجسمه تخریب شد و روی ران افتاد. ران دردی را در شانه اش احساس کرد. ولی بعد حواس مار لحظهای پرت شد و او توانست با دور زدن مجسمه، فرار کند.
ران سمت پسر چشم سبز، که طبق آنچه شنیده بود هری پاتر بود، رفت. شاید باهم بودن شان، برایشان بهتر باشد.
هری گفت:"نمیدونم اینجا چه خبره."
نگاه مار به آنها افتاد و دوباره سمت شان آمد. صدای کشیده شدن فلس هایش روی زمین، قبل خودش آمد.
هری دوباره سمت ستون ها دوید و مار هم دنبالش رفت.
ران نگاهی به آن پسر سبزپوش انداخت. او مشکوک است.
آیا او باید به آن دختر کمک کند؟
قبل هر فکر دیگری، صدای فریاد هری آمد. ظاهرا پایش بخاطر ریزش ستون آسیب دیده بود و مار هم نزدیک بود.
ران فورا تکهای سنگ از کنارش برداشت و حواس مار را پرت کرد و بعد به سمت هری رفت و او را به سمت مجسمه کشاند.
مار عصبانی تر از قبل دنبالشان آمد.
هری به سختی توانست یک ثانیه قبل از گرفته شدن توسط مار، همراه با ران به مجسمه برسد و پشت آن پناه بگیرد.
مار با دمش به مجسمه کوبید و بخش بزرگی از آن سقوط کرد.
برای یک لحظه، حتی توجه تام هم به این صحنه جلب شد. متأسفانه برای او، معلوم شد که دو پسر خودشان را از قبل به عقب پرت کرده بودند و گرچه داشتند با وحشت به باسلیسک نگاه میکردند و لباس هایشان خاکی شده بود، ولی سالم بودند.
هری هنوز نفهمیده بود چه اتفاقی افتاده است که مار دوباره آماده حمله شد.
همان لحظه، پرندهای بزرگ و زیبا وارد تالار شد و یک کلاه عجیب و قدیمی را نزدیک آنها انداخت.
هری با تعجب به رفتن پرنده نگاه کرد. این کلاه چیست؟
هری توانست قبل از حرکت دوباره پسر مو قرمز، کلاه را بردارد. اما نمیدانست با آن چکار کند و کمی بعد آن را رها کرد تا بتواند سریعتر بدود.
در همین بین، کار تام تمام شد و در حالی که با افتخار به بدن جدیدش نگاه میکرد، خم شد و دفتر خاطراتش را برداشت و بدون اینکه نگاهی به پشت سرش بیندازد، از تالار خارج شد.
هری و ران خسته شده بودند و نفس نفس میزدند.
هری با شنیدن صدایی به عقب برگشت و دید که پسر دیگر زمین افتاده است و دارد با ترس به مار نگاه میکند. هری تغییر مسیر داد. وقتی خم شد تا پسر را بلند کند، برای لحظه ای درد ساق پایش تشدید شد. قبل اینکه بتواند فرار کند، دندان تیز مار برای یک ثانیه در پشت دستش فرو رفت.
آنها مسیر شان را ادامه دادند و نزدیک دختر بیهوش رسیده بودند که هری ناگهان احساس ضعف کرد و تعادلش را از دست داد.
پسر دیگر فورا به سمتش برگشت و سعی کرد کمکش کند.
هری گفت:"برو. معطل من نشو."
پسر بار دیگر تلاش کرد ولی با نزدیک شدن مار مجبور شد او را تنها بگذارد و برود.
ران در جهت مخالف هری دوید تا مار را از او دور کند. به نظر نمیرسید که هری دیگر بتواند ادامه بدهد.
مار با همان حالت درنده سابق دنبالش بود.
ران خودش را به اولین ستون ها رساند و پشتش پناه گرفت. مار نتوانست بدنش را از بین دو ستون عبور بدهد ولی موفق شد دندانهای وحشتناکش را در همان شانه ران که قبلاً آسیب دیده بود، فرو کند. درد به سرعت در شانه و دست چپ ران پخش شد.
ران دو ستون را دور زد و به سمت هری و آن دختر رفت. دست چپش به سختی حرکت میکرد و از زخمش خون میچکید.
آنها هیچ شانسی نداشتند و هری از قبل واقعاً رنگ پریده به نظر میرسید. ران خودش را به هری رسانده بود که حال خودش هم بد شد.
همان لحظه، آن پرنده قرمز بزرگ دوباره برگشت و توجه مار را جلب کرد. مار به سمتش رفت و سعی کرد پرنده را بگیرد. پرنده خودش را عقب کشید، ولی بعد دوباره نزدیک شد و کارش را تکرار کرد.
این درگیری چند دقیقهای ادامه داشت تا اینکه مار و پرنده در تاریکی انتهای تالار ناپدید شدند.
آیا این پرنده سعی دارد آنها را نجات دهد؟
لحظاتی بعد پرنده برگشت و سمت شان آمد و کنارشان نشست.
بعد اتفاق عجیبی افتاد. پرنده روی زخم هایشان اشک ریخت و زخم ها با دردی گزنده درمان شدند.
ران دوباره نگاهی به دختر انداخت.
او از اول تا الان بیهوش بوده است. آیا او حالش خوب است؟
ساعتی بعد، هری و ران، که هری تازه اسمش را فهمیده بود، در درمانگاه بودند و حالشان خیلی بهتر بود و چند معجون خورده بودند و چند طلسم درمانی رویشان اجرا شده بود.
ظاهرا بخاطر اشک آن پرنده که ققنوس بود، هنوز زنده بودند.
هری هنوز نمیدانست سر آن دختر چه آمده است. ولی چند نفر به دلایل مختلف، به درمانگاه سر زده بودند و واکنش و نگاه هایشان عجیب بود. هری قسم میخورد که آنها زیر لب در مورد "پسری که زنده ماند" زمزمه کردند.
مادام پامفری به آنها توضیح داده بود که آنها جادوگر و در یک مدرسه جادویی، به اسم هاگوارتز هستند. اما در مورد رفتار عجیب بقیه توضیحی نداد و گفت که بزودی خواهند فهمید.
اول مردی بلوند و خوشتیپ با رفتار نمایشی آمد و برای آنها ابراز تأسف و آرزوهای خوب کرد.
بعد، پیرمردی با ریش بلند و لباسی عجیب وارد شد و سمت آنها آمد:"حالتان بهتر است؟ پسرها؟"
مادام پامفری فورا گفت:"او مدیر مدرسه است؛ آلبوس دامبلدور."
هری گفت:"بله...مدیر مدرسه."
دامبلدور او را تصحیح کرد:"فقط بگویید پرفسور دامبلدور."
بعد فورا پرسید:"هیچ چیز به خاطر ندارید؟"
هری با ناراحتی گفت:"نه پرفسور دامبلدور."
دامبلدور اصرار کرد:"در مورد اتفاقات تالار چطور؟"
ران پرسید:"آن دختر حالش خوب است؟ میخواستم به او کمک کنم اما نتوانستم."
مادام پامفری آهی کشید و دامبلدور روی هری تمرکز کرده بود.
هری گفت:"آنجا یک پسر نوجوان با لباس سبز بود. طبق توضیحات مادام پامفری، اسلیترین بود."
دامبلدور دوباره پرسید:"یادت نیست که بود؟"
هری گفت:"نه ولی بالای سر آن دختر وایساده بود و یک دفتر داشت."
دامبلدور پرسید:"دفتر؟"
هری گفت:"البته دفتر را با خودش برد."
دامبلدور حالت چهرهاش تغییر کرد و با خودش زمزمه کرد:"که اینطور"
دختری با موهای پرپشت وارد شد و سمت آنها دوید:"هری! ران!"
دامبلدور به خودش آمد و با لبخند گفت:"امیدوارم حالتان بزودی بهتر شود." و رفت.
دختر به کنار تخت شان رسید و شروع کرد به معرفی خودش و سوال پرسیدن و آخرش سمت ران برگشت و گفت:"بخاطر جینی متأسفم ران!"
ران فکر کرد جینی؟ باید آن دختر بیهوش تالار باشد. ولی هرماینی چرا متاسف است؟
بعد فورا گفت:"این قضیه مشکوک است و من دارم روی آن کار میکنم و هروقت به نتیجه برسم، آنرا به شما و پرفسورها میگویم."
آنها فکر کردند که هرماینی باهوش به نظر میرسد. خوب است که بدانیم کسی که ظاهرا دوست آنها بوده، پیگیر است.
ران پرسید:"جینی چه اتفاقی براش افتاده؟"
هرماینی لحظهای مکث کرد و بعد با احتیاط گفت:"او...خب...متأسفانه مرده است."
هری و ران شوکه شدند. این چیزی نبود که آنها دوست داشتند بشنوند.
مادام پامفری با عجله گفت:"خانم گرنجر دوستانتان به استراحت نیاز دارند. لطفا بعدا برگردید."
این عجیب بود. مگر جینی چه کسی است؟
به هر حال، آنها هنوز اطلاعات کافی نداشتند تا بفهمند اینجا چه خبر است و این آدمها چه کسانی هستند.
امیدواریم سال بعد، سال بهتری باشد.
افرادی که لایک کردند
اولین لایک را ثبت کن!



