♡سکوت را بشکن♡
اگر روزی به سیریوس گفته میشد که قرار است یکی از قدیمی ترین دوستانش را به قتل برساند میگفت به سرشان زده و هذیان میگویند.
اما حالا درحالی که بلور های کوچک اشک از چشمانش سرازیر میشوند به دنبال پیتر میدود تا چوبدستی اش را زیر گلوی او گذاشته و از او بخواهد که وصیت کند؛ که بدون شک لیاقت ندارد وقتی برای وصیت کردن داشته باشد.
ریتم ضربان قلبش ناهماهنگ شده و میخواهد از سینه اش بیرون بزند. هیچ چیز جز به زانو در آوردن پیتر او را تسکین نخواهد داد.
البته حتی به زانو درآوردن او هم مرهمی برای زخم هایش نخواهد شد.
هنوز چند دقیقه از زمانی که خانه ی آوار شده ی بهترین دوستش را جلوی چشمانش دیده و پسر او را با پیشانی زخمی در آغوش گرفته نگذشته است.
که البته عمر آن آغوش بسیار کوتاه تر از آنچه که سیریوس میخواست بود زیرا هاگرید به سیریوس اعتماد نداشت.
از تمام حرف هایش پیدا بود که سیریوس را رازدار پاترها میپنداشت.
وقتی پیتر را بگیرد به این موضوع هم رسیدگی خواهد کرد.
مه در هوا پخش است و باعث میشود دیدش به همه چیز بسیار پایین بیاید اما از سرعت او کاسته نمیشود.
پیتر آنجاست. در انبار نفت. مخفی گاه همیشگی موش کثیف.
پایش را درون انبار میگذارد. صدای ورود گاز های سمی به درون لولهها باعث میشود احساس خفگی و تنگی نفس به سراغش بیاید.
سیریوس فریاد میکشد"پیتر. کجایی؟"
لرزشی آشکارا درصدایش وجود دارد اما برای پیدا کردن پیتر مسمم است.
صدایی پاسخ میدهد"برو سیریوس. برو."
سیریوس قدمی با پای راستش به سمت صدا برمیدارد. نیامده است که دست خالی برود.
همانند گربه ای که میخواهد موش کوچکی را در تله بیندازد قدم برمیدارد.
_نمیرم پیتر. تا وقتی نفس میکشی نمیرم.
این بار صدایی از سوی او به گوش نمیرسد.
درحالی که قطرات اشک همچون باران از چشمانش سرازیر اند فریاد میکشد"بیا بیرون پسره ی روانی."
این بار پاسخی به گوش میرسد.
_من روانی نیستم. برو.
صدایش از پشت بشکه ای بسیار بزرگ میآید.
_چطور تونستی پیتر؟ چطور تونستی؟
صدای فریاد سیریوس دیواره های انبار را به لرزه در میآورند.
انقدر صدای فریادش بلند است که هر لحظه امکان دارد دیوار ها به روی سرشان ریخته و هردویشان را یکجا دفن کنند.
گویا دیوار هم میداند که سیریوس چه قصدی دارد.
سیریوس آرام به سمت صدای نفس نفس زدنی که از سوی پیتر به گوش میرسد میرود و او را پیدا میکند.
روی صورتش خط های بسیار زیادی به چشم میخورند و خون از بالای سرش جاری شده است.
سیریوس چوبش را روبروی صورت او میگیرد و پیتر داد میزند"سیریوس نه...اشتباه شده...صبر کن...توضیح میدم."
_کاش اشتباه شده بود. میفهمی چیکار کردی؟ دیفندو.
پیتر از جلوی ورد کنار میپرد و چوبش را بیرون کشد.
_سیریوس مجبورم نکن...
_چیکار کنی؟ میخوای چه غلطی کنی؟ منم بکشی؟
صدای سیریوس همانند تازیانه به بدن پیتر برخورد میکند.
_سیریوس... صبر کن...
اما سیریوس چوبش را به سوی پیتر گرفت و بدون ذره ای تردید، ذره ای ترس و ذره ای لرزش در صدایش فریاد کشید"آواداکداورا."
چشمان پیتر از تعجب گرد شد. سیریوس تصمیم داشت او را بکشد.
سیریوس دوباره فریاد میکشد:
_دیفندو.
اما اینبار، پیتر جاخالی نمیدهد؛ ورد را دفع میکند.
سیریوس از این که وردش دفع میشود متعجب میشود اما قبل از این که به خود بجنبد پیتر صدایش را میلرزاند و با صدای جیغ مانند داد میزند"چطور تونستی این کار رو بکنی سیریوس؟چطور تونستی؟"
_چی؟
اما قبل از این که سیریوس فرصتی برای کاری داشته باشد پیتر دستش را بالا برد و لوله ای را منفجر میکند.
همه چیز در چند صدم ثانیه رخ میدهد. مه غلیظ تر از قبل همه جا را فراگرفته و صدای انفجار کر کننده ای ساختمان را به لرزه در میآورد.
آنقدر قدرت انفجار بالا بود که سیریوس را به بالا پرت کرد و از ساختمان بیرون انداخت.
و او دیگر متوجه چیزی نشد...
صدای فریاد های گوش خراشی فضا را آلوده کرده بود. سیریوس که همچنان در باز کردن چشمانش ناتوان بود تشخیص داد که هوا روشن تر شده است.
آرام آرام چشمانش را باز کرد. بالای سرش برگ درخت انجیر به چشم میخورد و خورشید هنوز در انتهای آسمان قرار داشت.
چه اتفاقی رخ داده بود؟
صدای چند نفر که با یکدیگر گفتگو میکردند توجه سیریوس را به خود جلب کرد اما توان چرخاندن سر خود را نداشت.
_چند نفر کشته شدن؟
فرد دیگری پاسخ داد"دوازده جسد پیدا کردیم و ی ردا و انگشت که مشخص نیست برای کیه."
مرد اول آهی عمیق کشید. هنوز مشخص نبود دقیقا چه اتفاقی افتاده است که فرد دیگری که در کنار آنها ایستاده بود به سمت سیریوس اشاره کرد.
_اون کیه قربان؟
_برید ببینید.
چند نفر از آنها به سرعت به سمت سیریوس دویدند و او را بلند کردند.
سیریوس که جانی در بدن نداشت و به زور ایستاده بود سرش را کمی بالا آورد و مردی ریز نقش با موی کم پشت در نظرش آمد که داشت با قدم های محکم به سمتش میآمد.
وقتی مرد به چند قدمی سیریوس رسید متوقف شد و روبرویش ایستاد.
_تو کی هستی؟
سیریوس لب هایش را گشود تا چیزی به زبان بیاورد اما احساس کرد مایع ای لزج در دهانش وجود دارد.
خون.
مرد ریز نقش بار دیگر پرسید"نشنیدی چی گفتم؟"
سیریوس سرفه ای خلط دار کرد و با صدای بسیار آهسته گفت"سیریوس...بلک..."
_سیریوس بلک؟
سیریوس به سختی سرش را تکان داد.
_چه بلایی سر اینا آوردی؟
سیریوس بار دیگر سرفه کرد و نجوا کنان پرسید"من؟"
_پس کی؟ اونی که پودرش کردی کی بوده؟
_من... کاری... نکردم...
یکی از افرادی که دست سیریوس را گرفته است تا او به زمین نیوفتد میگوید"آقای فاج...باید اونو به کجا منتقل کنیم؟"
چه کسی را؟ سیریوس؟ او که هنوز مرتکب گناه نشده بود.
اگر پیتر را میکشت سزاوار هر مجازاتی که آنها برایش تعیین میکردند بود اما پیتر بود که لوله را منفجر کرد.
_ببریدش.
صدای فاج در گوش سیریوس اکو شد.
به کجا؟ برای چه؟
_صبر... کنید...
صدای سیریوس کمی رسا تر از قبل به گوش میرسید.
فاج سرش را تکان داد.
_چی شده؟
_پیتر... مرد؟
فاج ابرویش را بالا برد و پرسید"پیتر؟"
_پتی... گرو.
مردی با موهای نخودی رنگ که قد بسیار بلندی داشت رو به فاج گفت"یعنی ردا و انگشت برای پتی گروعه؟"
_چی؟
_ببریدش... ببریدش آزکابان.
سیریوس پاهایش را بالا گرفت و شروع به داد و بیداد کردن کرد.
تمام قدرتی که در بدنش بود به زبانش رسیده بود و فریاد میکشید.
_ولم کنید. من کاری نکردم. ولم کنید.
اما مامورین او را محکم تر از قبل نگه داشتند و به راهشان ادامه دادند.
سیریوس داد زد:«این موضوع ربطی به من نداره. ولم کنید. ولم کنید...»
و ناگهان ورود سوزنی به درون کمر خود را احساس کرد...
بدن سیریوس بریده بود. حتی توان به هوش آمدن را هم نداشت. سرم بیهوش کننده ای که وارد بدنش شد بیش از اندازه قوی بود.
پس از گذشت چندین ساعت بیدار شد. چشمهایش را باز کرد و به چهار دیواری که همانند قفس دورش قرار گرفته بودند خیره شد.
اول فکر کرد که کشته شده و درون قبر قرار گرفته است و سپس در قبر زنده شده اما به یاد فاج افتاد...
_ببریدش. اون رو ببرید آزکابان.
یعنی اینجا آزکابان است؟ آزکابان این شکلی است؟شاید هم همه ی این ها رویایی است که در ذهن سیریوس شکل گرفته. که بیشتر همانند کابوس است.
سیریوس به سختی از جایش برخاست و تلو تلو خوران به سمت میله ها رفت.
_آهای... کسی اینجا نیست؟
صدایش همانند غرش خرسی گرسنه که به تازگی از خواب زمستانی برخاسته است شده بود.
فهمید که این خواب نیست.
اما چطور ممکن بود؟ پیتر همه چیز را نابود کرد؟
بار دیگر فریاد کشید"کسی صدامو میشنوه؟"
این بار صدایش کمی بالاتر رفت اما هیچ پاسخی وجود نداشت که بخواهد جواب سوال سیریوس باشد.
در دل سیریوس غوغا ای برپا شده بود. احساس میکرد در دلش رخت میشویند.
از کنج دیواره ی سلول یک تکه گچ برداشت و خط کجی به روی دیوار کشید.
میخواست تعداد روز هایی که اسیر این گرفتاری شده است را حساب کند و همان لحظه صدای فاج را شنید.
«میبینم بیدار شدی.»
سیریوس به سمت میله دوید و شروع به تقلا کردن کرد.
_آهای. منو بیار بیرون. اینجا جای من نیست. منو اشتباهی گرفتید.
فاج چند قدم از سیریوس فاصله گرفت تا دستان ننگین او باعث نشود زهرآگین شود. دستانی که باید در دست ریموس میبود... نه پشت میله ها.
_بلک، چطوری میتونی این حرفارو تو روی من بزنی؟ من از همه ی ماجرا باخبرم. از اینکه تو پاتر هارو لو دادی، از اینکه پیتر رو کشتی. همشو میدونم. تو به حبس ابد محکوم شدی. میفهمی؟
زمانی که فاج هر یک از کلمات را جلوی دیگری قرار میداد، قطعات پازل جلوی یک دیگر چیده میشد.
پیتر همه چیز را به گردن سیریوس انداخته بود.
_صبر کن... چی؟ نه نه نه. صبر کن.
اما فاج آهی عمیق کشید و آرام در تاریکی محو شد...
_وایسا. صبر کن. برگرد. منو بیار بیرون. من کاری نکردم. صبر کن.
سیریوس خودش را به میله میکوبید و فریاد میکشید ولی کسی نبود که پاسخگوی او باشد.
آنقدر فریاد کشید که صدایش دیگر از درون حنجره اش بیرون نمیآمد.
چرخید و از پشت به میله های سلولش، که دیگر متعلق به او بود تکیه زد.
و حالا، دیگر آزادی در کنار نام سیریوس بلک قرار نمیگرفت.
اگر روزی به سیریوس گفته میشد که قرار است یکی از قدیمی ترین دوستانش را به قتل برساند میگفت به سرشان زده و هذیان میگویند.
اما حالا درحالی که بلور های کوچک اشک از چشمانش سرازیر میشوند به دنبال پیتر میدود تا چوبدستی اش را زیر گلوی او گذاشته و از او بخواهد که وصیت کند؛ که بدون شک لیاقت ندارد وقتی برای وصیت کردن داشته باشد.
ریتم ضربان قلبش ناهماهنگ شده و میخواهد از سینه اش بیرون بزند. هیچ چیز جز به زانو در آوردن پیتر او را تسکین نخواهد داد.
البته حتی به زانو درآوردن او هم مرهمی برای زخم هایش نخواهد شد.
هنوز چند دقیقه از زمانی که خانه ی آوار شده ی بهترین دوستش را جلوی چشمانش دیده و پسر او را با پیشانی زخمی در آغوش گرفته نگذشته است.
که البته عمر آن آغوش بسیار کوتاه تر از آنچه که سیریوس میخواست بود زیرا هاگرید به سیریوس اعتماد نداشت.
از تمام حرف هایش پیدا بود که سیریوس را رازدار پاترها میپنداشت.
وقتی پیتر را بگیرد به این موضوع هم رسیدگی خواهد کرد.
مه در هوا پخش است و باعث میشود دیدش به همه چیز بسیار پایین بیاید اما از سرعت او کاسته نمیشود.
پیتر آنجاست. در انبار نفت. مخفی گاه همیشگی موش کثیف.
پایش را درون انبار میگذارد. صدای ورود گاز های سمی به درون لولهها باعث میشود احساس خفگی و تنگی نفس به سراغش بیاید.
سیریوس فریاد میکشد"پیتر. کجایی؟"
لرزشی آشکارا درصدایش وجود دارد اما برای پیدا کردن پیتر مسمم است.
صدایی پاسخ میدهد"برو سیریوس. برو."
سیریوس قدمی با پای راستش به سمت صدا برمیدارد. نیامده است که دست خالی برود.
همانند گربه ای که میخواهد موش کوچکی را در تله بیندازد قدم برمیدارد.
_نمیرم پیتر. تا وقتی نفس میکشی نمیرم.
این بار صدایی از سوی او به گوش نمیرسد.
درحالی که قطرات اشک همچون باران از چشمانش سرازیر اند فریاد میکشد"بیا بیرون پسره ی روانی."
این بار پاسخی به گوش میرسد.
_من روانی نیستم. برو.
صدایش از پشت بشکه ای بسیار بزرگ میآید.
_چطور تونستی پیتر؟ چطور تونستی؟
صدای فریاد سیریوس دیواره های انبار را به لرزه در میآورند.
انقدر صدای فریادش بلند است که هر لحظه امکان دارد دیوار ها به روی سرشان ریخته و هردویشان را یکجا دفن کنند.
گویا دیوار هم میداند که سیریوس چه قصدی دارد.
سیریوس آرام به سمت صدای نفس نفس زدنی که از سوی پیتر به گوش میرسد میرود و او را پیدا میکند.
روی صورتش خط های بسیار زیادی به چشم میخورند و خون از بالای سرش جاری شده است.
سیریوس چوبش را روبروی صورت او میگیرد و پیتر داد میزند"سیریوس نه...اشتباه شده...صبر کن...توضیح میدم."
_کاش اشتباه شده بود. میفهمی چیکار کردی؟ دیفندو.
پیتر از جلوی ورد کنار میپرد و چوبش را بیرون کشد.
_سیریوس مجبورم نکن...
_چیکار کنی؟ میخوای چه غلطی کنی؟ منم بکشی؟
صدای سیریوس همانند تازیانه به بدن پیتر برخورد میکند.
_سیریوس... صبر کن...
اما سیریوس چوبش را به سوی پیتر گرفت و بدون ذره ای تردید، ذره ای ترس و ذره ای لرزش در صدایش فریاد کشید"آواداکداورا."
چشمان پیتر از تعجب گرد شد. سیریوس تصمیم داشت او را بکشد.
سیریوس دوباره فریاد میکشد:
_دیفندو.
اما اینبار، پیتر جاخالی نمیدهد؛ ورد را دفع میکند.
سیریوس از این که وردش دفع میشود متعجب میشود اما قبل از این که به خود بجنبد پیتر صدایش را میلرزاند و با صدای جیغ مانند داد میزند"چطور تونستی این کار رو بکنی سیریوس؟چطور تونستی؟"
_چی؟
اما قبل از این که سیریوس فرصتی برای کاری داشته باشد پیتر دستش را بالا برد و لوله ای را منفجر میکند.
همه چیز در چند صدم ثانیه رخ میدهد. مه غلیظ تر از قبل همه جا را فراگرفته و صدای انفجار کر کننده ای ساختمان را به لرزه در میآورد.
آنقدر قدرت انفجار بالا بود که سیریوس را به بالا پرت کرد و از ساختمان بیرون انداخت.
و او دیگر متوجه چیزی نشد...
صدای فریاد های گوش خراشی فضا را آلوده کرده بود. سیریوس که همچنان در باز کردن چشمانش ناتوان بود تشخیص داد که هوا روشن تر شده است.
آرام آرام چشمانش را باز کرد. بالای سرش برگ درخت انجیر به چشم میخورد و خورشید هنوز در انتهای آسمان قرار داشت.
چه اتفاقی رخ داده بود؟
صدای چند نفر که با یکدیگر گفتگو میکردند توجه سیریوس را به خود جلب کرد اما توان چرخاندن سر خود را نداشت.
_چند نفر کشته شدن؟
فرد دیگری پاسخ داد"دوازده جسد پیدا کردیم و ی ردا و انگشت که مشخص نیست برای کیه."
مرد اول آهی عمیق کشید. هنوز مشخص نبود دقیقا چه اتفاقی افتاده است که فرد دیگری که در کنار آنها ایستاده بود به سمت سیریوس اشاره کرد.
_اون کیه قربان؟
_برید ببینید.
چند نفر از آنها به سرعت به سمت سیریوس دویدند و او را بلند کردند.
سیریوس که جانی در بدن نداشت و به زور ایستاده بود سرش را کمی بالا آورد و مردی ریز نقش با موی کم پشت در نظرش آمد که داشت با قدم های محکم به سمتش میآمد.
وقتی مرد به چند قدمی سیریوس رسید متوقف شد و روبرویش ایستاد.
_تو کی هستی؟
سیریوس لب هایش را گشود تا چیزی به زبان بیاورد اما احساس کرد مایع ای لزج در دهانش وجود دارد.
خون.
مرد ریز نقش بار دیگر پرسید"نشنیدی چی گفتم؟"
سیریوس سرفه ای خلط دار کرد و با صدای بسیار آهسته گفت"سیریوس...بلک..."
_سیریوس بلک؟
سیریوس به سختی سرش را تکان داد.
_چه بلایی سر اینا آوردی؟
سیریوس بار دیگر سرفه کرد و نجوا کنان پرسید"من؟"
_پس کی؟ اونی که پودرش کردی کی بوده؟
_من... کاری... نکردم...
یکی از افرادی که دست سیریوس را گرفته است تا او به زمین نیوفتد میگوید"آقای فاج...باید اونو به کجا منتقل کنیم؟"
چه کسی را؟ سیریوس؟ او که هنوز مرتکب گناه نشده بود.
اگر پیتر را میکشت سزاوار هر مجازاتی که آنها برایش تعیین میکردند بود اما پیتر بود که لوله را منفجر کرد.
_ببریدش.
صدای فاج در گوش سیریوس اکو شد.
به کجا؟ برای چه؟
_صبر... کنید...
صدای سیریوس کمی رسا تر از قبل به گوش میرسید.
فاج سرش را تکان داد.
_چی شده؟
_پیتر... مرد؟
فاج ابرویش را بالا برد و پرسید"پیتر؟"
_پتی... گرو.
مردی با موهای نخودی رنگ که قد بسیار بلندی داشت رو به فاج گفت"یعنی ردا و انگشت برای پتی گروعه؟"
_چی؟
_ببریدش... ببریدش آزکابان.
سیریوس پاهایش را بالا گرفت و شروع به داد و بیداد کردن کرد.
تمام قدرتی که در بدنش بود به زبانش رسیده بود و فریاد میکشید.
_ولم کنید. من کاری نکردم. ولم کنید.
اما مامورین او را محکم تر از قبل نگه داشتند و به راهشان ادامه دادند.
سیریوس داد زد:«این موضوع ربطی به من نداره. ولم کنید. ولم کنید...»
و ناگهان ورود سوزنی به درون کمر خود را احساس کرد...
بدن سیریوس بریده بود. حتی توان به هوش آمدن را هم نداشت. سرم بیهوش کننده ای که وارد بدنش شد بیش از اندازه قوی بود.
پس از گذشت چندین ساعت بیدار شد. چشمهایش را باز کرد و به چهار دیواری که همانند قفس دورش قرار گرفته بودند خیره شد.
اول فکر کرد که کشته شده و درون قبر قرار گرفته است و سپس در قبر زنده شده اما به یاد فاج افتاد...
_ببریدش. اون رو ببرید آزکابان.
یعنی اینجا آزکابان است؟ آزکابان این شکلی است؟شاید هم همه ی این ها رویایی است که در ذهن سیریوس شکل گرفته. که بیشتر همانند کابوس است.
سیریوس به سختی از جایش برخاست و تلو تلو خوران به سمت میله ها رفت.
_آهای... کسی اینجا نیست؟
صدایش همانند غرش خرسی گرسنه که به تازگی از خواب زمستانی برخاسته است شده بود.
فهمید که این خواب نیست.
اما چطور ممکن بود؟ پیتر همه چیز را نابود کرد؟
بار دیگر فریاد کشید"کسی صدامو میشنوه؟"
این بار صدایش کمی بالاتر رفت اما هیچ پاسخی وجود نداشت که بخواهد جواب سوال سیریوس باشد.
در دل سیریوس غوغا ای برپا شده بود. احساس میکرد در دلش رخت میشویند.
از کنج دیواره ی سلول یک تکه گچ برداشت و خط کجی به روی دیوار کشید.
میخواست تعداد روز هایی که اسیر این گرفتاری شده است را حساب کند و همان لحظه صدای فاج را شنید.
«میبینم بیدار شدی.»
سیریوس به سمت میله دوید و شروع به تقلا کردن کرد.
_آهای. منو بیار بیرون. اینجا جای من نیست. منو اشتباهی گرفتید.
فاج چند قدم از سیریوس فاصله گرفت تا دستان ننگین او باعث نشود زهرآگین شود. دستانی که باید در دست ریموس میبود... نه پشت میله ها.
_بلک، چطوری میتونی این حرفارو تو روی من بزنی؟ من از همه ی ماجرا باخبرم. از اینکه تو پاتر هارو لو دادی، از اینکه پیتر رو کشتی. همشو میدونم. تو به حبس ابد محکوم شدی. میفهمی؟
زمانی که فاج هر یک از کلمات را جلوی دیگری قرار میداد، قطعات پازل جلوی یک دیگر چیده میشد.
پیتر همه چیز را به گردن سیریوس انداخته بود.
_صبر کن... چی؟ نه نه نه. صبر کن.
اما فاج آهی عمیق کشید و آرام در تاریکی محو شد...
_وایسا. صبر کن. برگرد. منو بیار بیرون. من کاری نکردم. صبر کن.
سیریوس خودش را به میله میکوبید و فریاد میکشید ولی کسی نبود که پاسخگوی او باشد.
آنقدر فریاد کشید که صدایش دیگر از درون حنجره اش بیرون نمیآمد.
چرخید و از پشت به میله های سلولش، که دیگر متعلق به او بود تکیه زد.
و حالا، دیگر آزادی در کنار نام سیریوس بلک قرار نمیگرفت.
افرادی که لایک کردند
اولین لایک را ثبت کن!
