ریموس لوپین با غافلگیری مشکلی نداشت. البته به شرطی که بخش غافلیگری اش را حذف می کردید و یا فرصت کافی برای بررسیاش وجود داشت و در نهایت هم کسی از او انتظار نداشت مسئولیت جمعکردن خرابکاریها را بر عهده بگیرد. متأسفانه، همراهی با آرتور ویزلی معمولا هیچکدام از این شرایط را تضمین نمیکرد.
ـ ریموس، مطمئنم از مغازه ی چارلی خوشت میاد. چندتا موجود جادویی تازه آورده. بعضیهاشون واقعا رفتارهای عجیبی دارن، ولی اگه یه کم باهاشون وقت بگذرونی، میفهمی هرکدومشون اخلاق خاص خودشون رو دارن.

ریموس نگاهی به دوست قدیمیاش انداخت و دنبالش راه افتاد.
-اگه نیام چارلی ناراحت میشه؟ یعنی خب میتونستیم با یه چایی و شکلات تلخ خوشبگذرونیم.

آرتور خندید و درمغازه را باز کرد.
ـ اینقدر بهونه نیار ریموس.

با بازشدن در، زنگ کوچکی به صدا درآمد و بلافاصله چندین صدای مختلف از گوشهوکنار مغازه به استقبالشان آمد. چیزی در یکی از قفسها بال میزد، موجودی دیگر صدایی شبیه سرفههای پیدرپی درمیآورد و از پشت یکی از محفظهها خشخش عجیبی شنیده میشد. بوی کاه تازه، چوب و داروهای گیاهی در فضا پیچیده بود. قفسها در امتداد دیوارها قرار داشتند و روی هرکدام، بسته به میزان خطرناکی موجودی که در در آن زندانی شده بود، برچسبی نصب شده بود.
ریموس به برچسب روی نزدیکترین قفس نگاه کرد.
لطفا غذا ندهید.
کمی آنطرفتر، روی قفس دیگری نوشته بودند
لطفا غذا ندهید، حتی اگر خودش را از گرسنگی به مردن زد.
ریموس ابرو بالا انداخت.
ـ بابا!
صدای چارلی از انتهای مغازه بلند شد. لحظهای بعد، مرد جوانی با موهای قرمز و آستینهای بالازده از پشت قفسها بیرون آمد. روی یکی از آستینهایش لکهای سبز دیده میشد و موهایش چنان بههم ریخته بودند که ریموس ترجیح داد درباره ی منشأ آنها سؤال نکند.
ـ ریموس! چه خوب شد اومدی. بابا، اگه زودتر خبر میدادی، یه کم مغازه رو مرتب میکردم.
آرتور با علاقه به اطراف نگاه کرد.
ـ همینطوری هم خیلی خوبه! این یکی چیه؟
چارلی هنوز فرصت نکرده بود جواب بدهد که آرتور سرش را به یکی از محفظهها نزدیک کرد. موجودی کوچک و فلسدار با دیدن او دهانش را باز کرد.
ـ فقط حواست باشه، بابا. این یکی گاز میگیره.

آرتور بیدرنگ یک قدم عقب رفت.
ـ بله، معلومه.
ریموس لبخند کمرنگی زد و درحالیکه آن دو مشغول صحبت درباره ی موجودات مغازه بودند، آهسته به سمت قفسههای کناری رفت. برخلاف چیزی که ممکن بود در نگاه اول به نظر برسد، او واقعا به حیوانات جادویی علاقه داشت. همیشه برایش جالب بود که موجوداتی با ظاهرهای عجیب و تواناییهای متفاوت، چطور رفتارهایی از خود نشان میدادند که گاهی از بسیاری از آدمها قابلپیشبینیتر بود.
البته این نظریه تا زمانی اعتبار داشت که به قفس نیفلرها نرسیده بود. موجود کوچکی پشت شیشه نشسته بود؛ با خز سیاه و براق، پوزهای کشیده و پنجههایی بزرگتر از چیزی که برای جثهاش منطقی به نظر میرسید. نیفلر با بیحوصلگی مشغول بررسی گوشههای قفس بود، اما همین که ریموس نزدیک شد، ناگهان دست از کار کشید.
چشمان ریزش روی چیزی که از جیب کت ریموس بیرون زده بود، ثابت ماند. بسته ی شکلات!
ریموس متوجه نگاهش نشد. دستش را در جیب فرو برد، بسته را بیرون آورد و با احتیاط گوشه ی آن را صاف کرد. شکلاتی بود که تانکس چند روز پیش برایش خریده بود. ریموس پیمان ناگسستنی بسته بود که هیچگاه از آن شکلات استفاده نکند. نه به این خاطر که شکلات کمیاب بود یا قیمت زیادی داشت، بلکه چون تانکس آن را برای او انتخاب کرده بود و همین نگهداشتنش را به کاری مهم تبدیل می کرد.
ریموس نگاهی به بسته انداخت و لبخند کوچکی زد. بعد آن را دوباره در جیب داخلی کتش گذاشت و به سمت قفس برگشت. نیفلر همچنان نگاهش میکرد.
ـ خب، رفیق کوچولو، چیزی شده؟

موجود پنجهاش را به شیشه چسباند. ریموس کمی خم شد.
ـ اگه منظورت اینه که میخوای بیای بیرون، باید بگم هنوز با هم اونقدر صمیمی نشدیم.

ـ با دزد دریایی آشنا شدی؟

چارلی که به آنها نزدیک شده بود، با دیدن نیفلر آهی کشید.
ـ از وقتی آوردمش اینجا، هر چیز براق یا جالبی رو که ببینه میخواد برای خودش برداره. چندتا سکه، یه قاشق نقرهای، سنجاق کراوات یکی از مشتریها و حتی کلید انبار رو برداشته. هنوزم نفهمیدم کلید رو کجا قایم کرده.

ریموس نگاهی به قفس انداخت.
ـ و با این حال، هنوز بهش اجازه میدی آزادانه توی مغازه بچرخه؟

چارلی شانه بالا انداخت.
ـ خب، قرار نیست تا آخر عمرش توی قفس بمونه که! فقط باید حواسمون بهش باشه.

ریموس با نگاهی به پنجههای کوچک موجود گفت.
ـ امیدوارم حواست به اندازه ی کافی جمع باشه.

چارلی قفل قفس را بررسی کرد و مشغول توضیحدادن درباره ی عادات غذایی نیفلر شد. ریموس هم برای اینکه بهتر ببیندش، کمی به شیشه نزدیک شد. نیفلر سرش را کج کرد و نگاهش از صورت ریموس به جیب داخلی کتش برگشت. بعد، با سرعتی که بههیچوجه با ظاهر تپل و بامزهاش جور درنمیآمد، به در قفس کوبید.
ـ نه، نه، نه! باز شروع نکن!

اما نیفلر منتظر اجازه نماند. در قفس که ظاهرا از قبل درست بسته نشده بود، با ضربهای باز شد و موجود کوچک از شکاف آن بیرون خزید. پیش از آنکه ریموس یا چارلی بتوانند کاری کنند، نیفلر از روی کف چوبی گذشت و مستقیم به سمت ریموس دوید.
ـ هی! صبر کن ببینم!

ریموس تازه خم شده بود که نیفلر از کنار دستش گذشت، خودش را به کت او رساند و با مهارتی عجیب پنجهاش را داخل جیب داخلی فرو برد. چند ثانیه بیشتر طول نکشید. وقتی ریموس بالاخره متوجه شد چه اتفاقی افتاده، نیفلر بسته ی شکلات را در دست داشت و با سرعتی باورنکردنی به سمت قفسه ی پایینی فرار میکرد. ریموس برای یک لحظه همانجا ماند. بعد، بیآنکه فرصت کند به هیچکدام از سالهای تدریسش در هاگوارتز یا تجربهاش در برخورد با موجودات جادویی فکر کند، شروع به دنبال کردن نیلفر کرد.
ـ هی! اون رو بده ببینم!

آرتور که صدای ریموس را شنیده بود، برگشت. چارلی هم با دیدن نیفلر فراری دستش را روی پیشانیاش گذاشت.
ـ باز چی برداشت؟!

ـ شکلاتم رو!

ریموس این را طوری گفت که انگار همین حالا خبر یک فاجعه ی جامعه ی جادوگری را اعلام کرده است.
نیفلر خودش را پشت یکی از جعبهها پنهان کرد و با پنجههایش شروع به بازکردن بسته کرد. ریموس خم شد و دستش را جلو برد.
ـ ببین، عزیزم، اون شکلات مال تو نیست. قول میدم کاریت نداشته باشم اگه همین الان بدیش به من.

نیفلر به او نگاه کرد و بسته را محکمتر چسبید.
ـ نه، جدی میگم. بده ببینم.

چارلی به سمتشان آمد.
ـ ریموس، آروم باش. الان میگیرمش.

ـ من کاملا آرومم، چارلی!

درست در همان لحظه، ریموس سعی کرد بسته را از دست نیفلر بیرون بکشد و موجود کوچک با تمام قدرت به سمت مخالف کشید.
ـ خب، پس چرا داری باهاش کشتی میگیری؟!

ـ چون ظاهرا راه منطقیتری برای پسگرفتن شکلاتم به ذهنش نمیرسه!

آرتور که حالا با لبخندی پهن صحنه را تماشا میکرد، دستش را جلوی دهانش گرفت تا خندهاش را پنهان کند. ریموس حتی سرش را هم بلند نکرد. تمام حواسش به بسته ی شکلاتی بود که میان پنجههایش و پنجههای نیفلر کشیده میشد.
ـ ببین، من واقعا نمیخوام بهت آسیبی بزنم. فقط شکلات رو بده و قول میدم یه روز دیگه یه شکلات میارم.

نیفلر انگار از پیشنهادش خوشش نیامده بود. بسته را به سینهاش چسباند و با حرکتی ناگهانی خودش را عقب کشید. ریموس هم کشید.
بسته صدای خفیفی داد. هر سه نفر خشکشان زد.
ریموس به بسته نگاه کرد. بعد آهسته سرش را بالا آورد و به نیفلر خیره شد.
ـ حتی بهش فکر هم نکن.

چارلی دیگر نتوانست جلوی خندهاش را بگیرد.
ـ ریموس، فکر کنم باید یه تیکه شکلات بهش بدی!

ـ امکان نداره!
ریموس چنان سرش را به سمت چارلی برگرداند که نیفلر برای یک لحظه فرصت پیدا کرد بسته را از دستش بیرون بکشد و به سمت پیشخوان بدود.
ـ این شکلات رو تانکس برام خریده!

این بار آرتور هم خندید؛ نه از سر تمسخر، بلکه چون دیدن ریموس لوپین که معمولا در هر موقعیتی خونسرد و متین به نظر میرسید، در حال چانهزدن با موجودی بهاندازه ی یک گربه بر سر یک بسته شکلات بود، صحنهای نبود که هر روز بشود دید.
ریموس اما اصلا به خنده ی آنها توجهی نداشت. خودش را به پیشخوان رساند و دستش را به سمت نیفلر دراز کرد.
ـ خیلی خب، بیا اینجا. ببین، میتونیم بدون دعوا حلش کنیم.

نیفلر به او نگاه کرد. ریموس دستش را جلوتر برد. نیفلر یک قدم عقب رفت. ریموس دوباره دستش را دراز کرد. نیفلر هم دوباره عقب رفت.
چند لحظه این بازی ادامه پیدا کرد تا اینکه ریموس بالاخره به زانو نشست و با لحنی که بیشتر به حرفزدن با یک کودک لجباز شباهت داشت تا یک حیوان جادویی، گفت.
ـ گوش کن ببین چی میگم. میدونم خیلی خوشمزهست. خودم هم میدونم. ولی این یکی رو نمیتونم بهت بدم. یکی دیگه برات پیدا میکنم، باشه؟
نیفلر به بسته نگاه کرد، بعد به ریموس. برای لحظهای کوتاه، ریموس امیدوار شد. اما موجود ناگهان از روی پیشخوان پایین پرید و درست زیر یکی از قفسها خزید. ریموس آهی کشید و دستش را روی صورتش گذاشت.
ـ باورم نمیشه دارم به یه نیلفر قول میدم!

چارلی که بالاخره خودش را جمعوجور کرده بود، به سمت قفس رفت و با یک تکه سکه ی براق سعی کرد حواس موجود را پرت کند. نیفلر فورا سرش را بیرون آورد. چشمهایش بین سکه و بسته ی شکلات چرخید و بعد انگار که به نتیجهای قطعی رسیده باشد، بسته را رها کرد و
ـ ممنون. واقعا ممنون.
چارلی نیفلر را به داخل قفس برگرداند و این بار قفل را محکم بست. موجود کوچک پشت میلهها نشست و با نگاهی ناراضی به آنها خیره شد؛ گویی تمام این ماجرا تقصیر کسانی بود که حاضر نشده بودند داراییاش را به رسمیت بشناسند.
ریموس بسته ی شکلات را بررسی کرد. گوشهاش کمی چروک شده بود، اما خوشبختانه هنوز سالم بود. آن را با دقت صاف کرد و در جیب داخلی کتش گذاشت؛ این بار جایی که دسترسی به آن برای یک نیفلر تقریبا غیرممکن باشد.
چارلی با خجالت گفت.
ـ ببخشید، ریموس.

ریموس بلند شد، خاک زانوی شلوارش را تکاند و نگاهی به نیفلر انداخت.
- اشکالی نداره. فکر کنم به دوتا لیوان چایی و سه تا شکلات تلخ احیتاج دارم.

آنها پس از چند دقیقه خداحافظی کردند و ریموس همراه آرتور از مغازه بیرون آمد. هوای خنک کوچه به صورتش خورد و برای نخستین بار در آن بعدازظهر احساس کرد که بالاخره میتواند بدون نگرانی چند قدم راه برود.
دستش را داخل جیب کت برد و بسته یشکلات را لمس کرد. هنوز آنجا بود. لبخند کوچکی روی لبش نشست.
تانکس احتمالا اگر ماجرا را میشنید، تا چند روز به او میخندید. مخصوص اگر میفهمید که ریموس لوپین، مردی که سالها با خطرهای بسیار جدیتری روبهرو شده بود، برای نجات یک بسته شکلات با یک نیفلر کشتی گرفته است. البته ریموس تصمیم گرفت این بخش از ماجرا را برای خودش نگه دارد.