پرش به محتوای اصلی
جادوگرانخانه
جادوگران® | نخستین مرجع فارسی زبان هواداران هری پاتر
کمک می‌خوای؟ از ما بپرس!
آنلاین‌ها
کارت قورباغه شکلاتی
شبکه پرواز

کمک می‌خوای؟ از ما بپرس!

تصویر تغییر اندازه داده شده

آنلاین‌ها

96
نفر همین الان آنلاین‌اند 35 نفر در «انجمن»
1 عضو 95 مهمان
کجای سایت هستند؟
اعضای آنلاین

57 عضو در ۲۴ ساعت گذشته وارد سایت شدند

کارت قورباغه شکلاتی

کارت قورباغه شکلاتی

پرافتخارترین اعضای سایت جادوگران

شبکه پرواز

شومینه‌های من

۴ مقصد

همهٔ شومینه‌ها

گالیون‌ و انرژی‌ جادویی خود را خرج کنید در: خرید چوبدستی از چوبدستی گستران و اجرای طلسم در اخگرهای نقره‌ای | آموزش اجرای سپر مدافع یا مهاجم در دخمه خاطرات | خرید جاروی پرنده از هفت دسته جارو | خرید خوراکی و کالا از زوپس مارکت جادوگران | خرید معجون از معجون‌سرای پاتیل‌طلا | خرید اقلام شوخی از شوخی‌کده فارس د ماره | درمان یا پیشگیری از بیماری در شفاخانه مرداب زیرین | فعالیت در رسانه‌های ویدئویی، تصویری، صوتی و متن‌کوتاه‌ جادوگران با خرید اشتراک جادوگران پلاس
شاغل وزارت سحر و جادو محفل ققنوس جادوگر جادوگران پلاس جادوآموخته
تولد نقش
1405/07/04
آخرین ورود
پنجشنبه 21 آبان 1405 10:09
عضویت
1405/07/04
پست‌ها
27
یک میلیون متر آن ور تر، ملانی که با حرف مرلین در گمشدگی اش بیشتر گم شده بود به ریش مرلین متوسل شد.
-مرلین جان. ریشت پر بار! یعنی چی باید برم تو ریشت ؟ اونجوری بیشتر گم میشم!
-نه بابا جان نگران هیچی نباش. تا مرلین هست مشکلی نیست، چشم بهم بزنی ملانی نیست... نه یعنی از نا کجا آباد برت می گردونیم به کجا آباد.

ملانی می دانست رفتن در ریش مرلین جز عجایبی است که خود مرلین هنوز به ماهیتش پی نبرده. پس با دلی که در واپسی غرق شده بود به مرلین نگاه کرد.
-خب مرلین کبیر! من میخوام برگردم جایی که بودم، یهو دمپایی عزیزم بی سرپرست نشن.
-نه بابا جان این حرفا چیه. فرزند شایسته ی مرلین به مرلین اعتماد نداره؟

یک میلیون متر این ورتر چشمان شیفته به آب نبات لیمویی دامبلدور فراموش کرده بودند که روزی ملان وجود داشته و حالا در ناکجا آباد به ناکجایی خورده.
-این شبیه ریش مرلینه.
-چی گفتی تلما جان؟
-شمّ کاراگاهیم میگه این ریش مرلینه. ببین چقدر نرم....

- ای فرزندان صالح مرلین احترام ریش مرلین را حتی زمانی که حضور ندارد نگه دارید!

صدای مرلین از میلیون ها آن طرف تر از دل ناکجا آباد آمد تا مرلینی نکرده به ریشش توهین نشود.

-میگم تلما جان! بیا یه چایی بریزیم با آب نبات لیمویی های بابا بخوریم. ملان هم بالاخره یه طوری میشه دیگه.
-
در این راه تنها تلمایی ماند که شاید خودش در حال حاضر در ریش مرلین گم شده باشد.

افرادی که لایک کردند

حالا که پستمو تا آخر خوندی، سهم شکلاتت بیشتر میشه عمو جان!

تصویر تغییر اندازه داده شده
تاپیک انجمن
شاغل وزارت سحر و جادو محفل ققنوس جادوگر جادوگران پلاس جادوآموخته
تولد نقش
1405/07/04
آخرین ورود
پنجشنبه 21 آبان 1405 10:09
عضویت
1405/07/04
پست‌ها
27
قاضی لوپین تصمیم گرفته بود هر دو دادگاه @گریک الیواندر و @جیمز سیریوس پاتر را باهم برگزار کند. زیرا هر دو به نحوی دادگاه و حکمشان را ایگنور کرد و قاضی لوپین تصمیم گرفته بود هردویشان را ایگنور متقابل کند.

-باتوجه به نادید گرفته شدن حکم توسط مجرمان گریک الیواندر و جیمز سیریوس پاتر هردو توسط دمنتور ها دستگیر شده و به مدت یک هفته به آزکابان محکوم می شود.(اگر هردو طرف آماده ی رشوه دادن چیز نه یعنی همکاری با دادگاه هستن به بنده جغد بدن).
با تشکر از بی توجهی شما.
قاضی لوپین.

افرادی که لایک کردند

حالا که پستمو تا آخر خوندی، سهم شکلاتت بیشتر میشه عمو جان!

تصویر تغییر اندازه داده شده
تاپیک انجمن
شاغل وزارت سحر و جادو محفل ققنوس جادوگر جادوگران پلاس جادوآموخته
تولد نقش
1405/07/04
آخرین ورود
پنجشنبه 21 آبان 1405 10:09
عضویت
1405/07/04
پست‌ها
27
درود بر آقای برتی با... چیز نه یعنی @بارتی کراوچ عزیز! چه قول و قرار های خوب و مرلین پسندانه ای ! تا باشه از این قول و قرار ها که قاضی رو خشنود کنه.
چون شرایط دوئلتونو دوست داشتم تشریف ببرید آشپزخانه ی زندان پذیرایی درست و درمون ازتون بشه.

افرادی که لایک کردند

حالا که پستمو تا آخر خوندی، سهم شکلاتت بیشتر میشه عمو جان!

تصویر تغییر اندازه داده شده
تاپیک انجمن
شاغل وزارت سحر و جادو محفل ققنوس جادوگر جادوگران پلاس جادوآموخته
تولد نقش
1405/07/04
آخرین ورود
پنجشنبه 21 آبان 1405 10:09
عضویت
1405/07/04
پست‌ها
27
قاضی لوپین نگاه مهتابی گونه به جیمز انداخت نگاهی که باعث می شد تد در خانه از ترس به خودش بترسد.
-جیمز عمو دارم فکر می کنم دو روز بری آزکابان بد نباشه؟ این شکلاتارو از کجای آوردی؟

-با توجه به شواهد و مدارک موجود، ورود و نگهداری اقلام غیرقانونی در محیط دادگاه، آن هم با هدف تطمیع قاضی، تخلفی آشکار محسوب می‌شود. بنابراین، ضمن رد درخواست بررسی مجدد پرونده تا اطلاع ثانوی، جناب@جیمز سیریوس پاتر موظف است ظرف مدت یک هفته از تاریخ صدور این حکم، شخصا در این تاپیک حضور پیدا کند و در تاریخ مقرر پست مربوطه را درج نماید


ریموس چکش قضاوت را روی میز کوبید و درحالی‌که شکلات‌ها را به‌عنوان مدرک جرم کنار دستش می‌گذاشت، افزود.
-ختم جلسه! شکلات‌ها هم تا پایان رسیدگی به پرونده، به حکم دادگاه توقیف می‌شوند!

با تشکر از توجه شما.
قاضی مهتابی.

افرادی که لایک کردند

حالا که پستمو تا آخر خوندی، سهم شکلاتت بیشتر میشه عمو جان!

تصویر تغییر اندازه داده شده
تاپیک انجمن
شاغل وزارت سحر و جادو محفل ققنوس جادوگر جادوگران پلاس جادوآموخته
تولد نقش
1405/07/04
آخرین ورود
پنجشنبه 21 آبان 1405 10:09
عضویت
1405/07/04
پست‌ها
27
ریموس که با حالتی متفکر به تمام صحبت‌های جیمز گوش داده بود، فنجان شکلات داغش را روی میز گذاشت و نگاهی به پرونده انداخت.
-خب، باید اعتراف کنم که جناب @جیمز سیریوس پاتر دفاعیات قابل قبولی ارائه کردند و بنده هم با بخش عمده‌ای از ادعاهای ایشون موافقم. به‌خصوص در مورد خدشه‌دار شدن شهرت جاودان جناب @گیلدروی لاکهارت . هرچند هنوز مشخص نیست این شهرت دقیقا کجاست. با این حال، از اونجایی که متشاکی تنها چهار سال سن داره و بنده هم به‌عنوان پدر، نمی‌تونم به این راحتی حکم زندانی شدن یه کودک رو صادر کنم، تصمیم گرفتم کمی ارفاق به خرج بدم. بالاخره هیچ کودکی نباید فرصت خوردن بستنی رو به خاطر چند رول ننوشته از دست بده!

چکش دادگاه را روی میز کوبید و رأی نهایی را اعلام کرد. -بنابراین، با وجود وارد بودن ادعاهای شاکی، جناب @کوین کارتر از تمامی اتهامات وارده تبرئه می‌شن. جلسه تمومه. هرکسی هم به رای دادگاه محترمه اعتراض داره شخصا تحویل دولت ریش و سیبیل میدیم تا در ریششان گم شوید!
با تشکر از توجه شما.
قاضی مهتابی .

افرادی که لایک کردند

حالا که پستمو تا آخر خوندی، سهم شکلاتت بیشتر میشه عمو جان!

تصویر تغییر اندازه داده شده
تاپیک انجمن
شاغل وزارت سحر و جادو محفل ققنوس جادوگر جادوگران پلاس جادوآموخته
تولد نقش
1405/07/04
آخرین ورود
پنجشنبه 21 آبان 1405 10:09
عضویت
1405/07/04
پست‌ها
27
بعضی خاطره‌ها با گذشت زمان رنگ می‌بازند. چهره‌ها محو می‌شوند، صداها از یاد می‌روند و جزئیاتی که روزی مهم به نظر می‌رسیدند، جایشان را به پوچی می‌دهند. اما بعضی دیگر، به دلایلی که شاید هیچ‌وقت نتوان به‌درستی توضیحشان داد، در گوشه‌ای از ذهن آدم زنده می‌مانند؛ با تمام رنگ‌ها، صداها و احساساتی که هنگام وقوعشان داشته‌اند.
برای ریموس لوپین یکی از آن روزها، روزی بود که دوستانش او را به کوچه‌ی دیاگون بردند. روزی که نه اتفاق خارق‌العاده‌ای در آن افتاد و نه کسی حرفی زد که ارزش ثبت شدن در تاریخ را داشته باشد، اما سال‌ها بعد ریموس هنوز گرمای آفتاب آن بعدازظهر و صدای خنده‌ی سه پسری را به یاد می‌آورد که آن روز بی‌آنکه خودشان بدانند، چیزی را در وجودش دوباره زنده کرده بودند.

صبح آن روز، ریموس به‌سختی از تخت بیرون آمده بود. تنش هنوز درد می‌کرد و خستگی در بدنش سنگین‌تر از آن بود که با چند ساعت خواب از بین برود. عضلاتش با هر حرکت به او یادآوری می‌کردند که شب گذشته چه بر او گذشته است. زخم‌هایی که به‌تدریج ترمیم می‌شدند، بدنی که هنوز توان بازگشت به حالت عادی را نداشت و ذهنی که از به یاد آوردن بعضی لحظات فرار می‌کرد. بااین‌حال درد جسمانی تنها بخشی از ماجرا بود. چیزی که بیشتر از همه خسته‌اش می‌کرد، روزهای پس از هر ماه کامل بود. روزهایی که باید دوباره خودش را جمع می‌کرد، لباس‌هایش را مرتب می‌کرد، به کلاس می‌رفت و وانمود می‌کرد که تنها یک سرماخوردگی ساده را پشت سر گذاشته.
گاهی از این‌که مجبور بود زندگی‌اش را به دو بخش تقسیم کند، به ستوه می‌آمد. بخشی که دیگران می‌دیدند و بخشی که حتی نزدیک‌ترین آدم‌های زندگی‌اش هم نمی‌توانستند کامل درکش کنند. از این‌که بدنش گاهی به چیزی تبدیل می‌شد که از کنترلش خارج بود، از نگاه‌های نگران و از مراقبتی که هرچند از سر محبت بود، باز هم به او یادآوری می‌کرد با دیگران تفاوت دارد، خسته شده بود. دلش نمی‌خواست کسی با او مثل یک آدم شکست‌خورده رفتار کند. دلش نمی‌خواست مجبور باشد لبخند بزند و بگوید حالش خوب است، فقط برای این‌که دیگران خیالشان راحت شود. آن صبح، حتی حوصله‌ی توضیح دادن نداشت. می‌خواست در اتاق بماند، کتابش را باز کند و اگر نتوانست چیزی بخواند، دست‌کم مجبور نباشد با کسی حرف بزند.

اما ظاهرا برادران غارتگر به جز ریموس برنامه‌ی دیگری داشتند. جیمز پاتر بدون هیچ مقدمه‌ای وارد خوابگاه پسرانه ی گریفیندور شد و با همان انرژی همیشگی و موهایی که انگار پیش از خودش از در وارد شده بودند. پشت سرش سیریوس بلک ایستاده بود و پیتر پتی‌گرو هم با قیافه‌ای خواب‌آلود دنبالشان می‌آمد.

جیمز با لحنی جدی که به‌وضوح ساختگی بود، اعلام کرد.
-آقایان! امروز قراره روز مهمی در تاریخ هاگوارتز ثبت بشه.

ریموس حتی سرش را از روی کتاب بلند نکرد.
-اگه قراره درباره‌ی یکی از نقشه‌های احمقانه‌ت حرف بزنی، من نیستم.
-هنوز نگفتم قراره چی کار کنیم!
-نیازی نیست چیزی بگی.

سیریوس خنده‌ی کوتاهی کرد و به چارچوب در تکیه داد.
-من بهش حق می‌دم. تجربه نشون داده هر وقت تو با این قیافه وارد یه اتاق می‌شی، آخرش یکی‌مون باید از دست فیلچ فرار کنه.

جیمز با اعتراض گفت.
-چرا همه فکر می‌کنن من آدم بی‌مسئولیتی‌ام؟

پیتر که داشت دکمه‌ی آستینش را می‌بست، جواب داد.
-چون هستی؟

ریموس لبخند کم‌رنگی زد، اما دوباره نگاهش را به کتاب برگرداند. حتی همین چند جمله هم بیشتر از چیزی که انتظار داشت انرژی از او گرفته بود. دلش نمی‌خواست از جایش بلند شود، لباس بپوشد یا در خیابان‌های شلوغ قدم بزند. فکر بیرون رفتن خسته‌اش می‌کرد و ترجیح می‌داد دوستانش دست از سرش بردارند.

جیمز که ظاهرا متوجه بی‌حوصلگی او شده بود، این بار کمی آرام‌تر حرف زد.
-می‌خوایم بریم کوچه‌ی دیاگون. یه دوری بزنیم، چیزی بخوریم، برگردیم.

ریموس کتاب را بست و چیزی نگفت. سیریوس از چارچوب در جدا شد و به طرفش آمد.
-اگه نیای مجبوریم تنهایی تمام روز صدای جیمز رو تحمل کنیم. فکر کنم این به‌تنهایی دلیل کافی برای بیرون اومدنه.
-هی من تو اتاقم!
-میدونم جیمی.

ریموس سرش را پایین انداخت تا لبخندش را پنهان کند. آن‌ها هیچ‌کدام از او نپرسیده بودند چه احساسی دارد یا آیا هنوز درد می‌کشد. شاید می‌دانستند جوابش چیزی را عوض نمی‌کند، شاید هم فقط نمی‌خواستند آن صبح را به گفت‌وگویی درباره‌ی چیزی تبدیل کنند که ریموس از فکر کردن به آن خسته بود. به‌جایش، آمده بودند دنبالش. درست مثل هر روز دیگری که تصمیم می‌گرفتند کاری انجام دهند و انتظار داشتند او هم همراهشان باشد و همین موضوع، بیشتر از آنچه حاضر بود اعتراف کند، برایش اهمیت داشت.

نفسش را بیرون داد، کتاب را روی میز گذاشت و از جا بلند شد.
-باشه. ولی جیمز تا آخر روز حتی یک کلمه هم نباید حرف بزنه.

جیمز سرش را با دستانش گرفت و با با بغضی یا کریم مانند گفت.
-آه مرلین کبیر! هیچکس قدر منو نمیدونه!

کوچه‌ی دیاگون، برخلاف حال ریموس، از همان صبح پرجنب‌وجوش بود. خیابانی پیش رویشان باز شد که انگار هر گوشه‌اش برای جلب توجه رهگذران با گوشه‌ی دیگر رقابت می‌کرد. ساختمان‌های قدیمی با نماهای نامتقارن در دو طرف کوچه بالا رفته بودند و تابلوهای رنگارنگ مغازه‌ها بالای سر جمعیت تکان می‌خوردند. پشت ویترین‌ها، اشیای جادویی در حرکت بودند؛ کتاب‌هایی که با جادو ورق می‌خوردند، بطری‌هایی که مایع درونشان تغییر رنگ می‌داد و ابزارهایی که گاهی به محض نزدیک شدن مشتری، خودشان را از میان قفسه‌ها جلو می‌کشیدند.
صدای زنگوله‌ی مغازه‌ها با همهمه‌ی مردم درهم آمیخته بود. جغدی روی شانه‌ی مردی نشسته بود و با نارضایتی به کلاه او نوک می‌زد. چند دانش‌آموز با کیسه‌های خرید از میان جمعیت می‌گذشتند و پیرزنی که از مغازه‌ی داروسازی بیرون آمده بود، با جدیت تمام با بسته‌ی گیاهان داخل کیفش حرف می‌زد.

ریموس همیشه کوچه‌ی دیاگون را دوست داشت. اینجا هر چیز کوچکی می‌توانست به پرسشی تازه تبدیل شود؛.هر ویترین، هر کتاب و هر وسیله‌ی عجیب، چیز جدیدی برای کشف کردن داشت. اما آن روز، زیبایی خیابان به‌سختی از لایه‌ی ضخیمی که خستگی روی حواسش کشیده بود عبور می‌کرد. صداها را می‌شنید، اما توجهش را جلب نمی‌کردند. رنگ‌ها را می‌دید، اما دلش نمی‌خواست برای تماشایشان بایستد. حتی جمعیت هم برایش بیش از حد پرتحرک و پرسر‌وصدا به نظر می‌رسید.

جیمز، البته، قصد نداشت اجازه دهد این بی‌حوصلگی ادامه پیدا کند. جلوی ویترین یک مغازه‌ی لباس ایستاد.
-یه سؤال مهم دارم. چرا هنوز هیچ‌کس لباس رسمی مخصوص جیمز پاتر ندوخته؟
- شاید چون خیاط بی چاره هنوز نتونسته پارچه ای پیدا کنه که به اندازه ی کافی بزرگ باشه و این حجم از خودشیفتگی تورو تو خودش جا بده؟
-حسودیت قابل درکه پدفوت. همه نمیتونن با این سطح از جذابیت کنار بیان!

ریموس حالا لبخندی روی لب داشت که برای پنهان کردنش تلاش نمی کرد.
-جیم یه کلمه ی دیگه کافیه حرف بزنی تا برگردم هاگوارتز.

کمی جلوتر، ویترین کتاب‌فروشی توجه ریموس را جلب کرد. کتابی با جلد سبز تیره پشت شیشه قرار داشت و تصویر برگ‌های روی جلد، هر چند لحظه یک بار باز و بسته می‌شد. عنوان کتاب درباره‌ی گیاهان جادویی بود؛ موضوعی که همیشه برای ریموس جذابیت داشت. چند قدم نزدیک‌تر رفت و برای لحظه‌ای فراموش کرد که قرار بود فقط همراه دوستانش قدم بزند.

جیمز کنارش ایستاد و به ویترین نگاه کرد.
-می‌خوای بریم داخل؟

ریموس هنوز به کتاب خیره بود.
-فقط دارم نگاه می‌کنم.
-خب، از داخل هم می‌شه نگاه کرد.


جیمز بی‌اعتنا در مغازه را باز کرد و با اشاره‌ای نمایشی، راه را برایشان باز گذاشت. ریموس لحظه‌ای به او نگاه کرد، بعد همراهشان وارد شد.
فضای کتاب‌فروشی آرام‌تر از خیابان بود. بوی کاغذ کهنه و جلدهای چرمی در هوا پیچیده بود و نور از پنجره‌های بلند روی قفسه‌ها می‌افتاد. ریموس کتاب موردعلاقه‌اش را از پشت ویترین پیدا کرد و آن را در دست گرفت. انگشت‌هایش روی جلد حرکت کردند و برای نخستین بار از صبح، احساس کرد ذهنش می‌تواند روی چیزی متمرکز شود.

در همین فاصله، جیمز و سیریوس مشغول بحث درباره‌ی کتابی در مورد تاریخچه‌ی کوییدیچ شده بودند. جیمز اصرار داشت خریدنش ضروری است و سیریوس معتقد بود هیچ کتابی نمی‌تواند اشتباهات تیم محبوب جیمز را توجیه کند. بحثشان آن‌قدر بالا گرفت که صاحب مغازه، مردی کوتاه‌قد با سبیل‌های سفید، از پشت پیشخوان سر بلند کرد و از آن‌ها خواست اگر قصد خرید ندارند، دست‌کم به بقیه فضا بدهند.

ریموس کتاب خودش را برداشت و به سمت پیشخوان رفت.
-فکر می‌کنم بهتره بخریمش. شاید اگه جیمز مجبور بشه درباره‌ی کوییدیچ مطالعه کنه، بالاخره بفهمه چرا تیمش هر سال شکست می‌خوره.

جیمز فورا کتاب را به طرف پیشخوان برد. سیریوس با نگاهی مشکوک به ریموس خیره شد.
-تو همین الان به جیمز انگیزه دادی کتاب بخونه. می‌دونی این چه عواقبی داره؟

ریموس شانه بالا انداخت.
-شاید بالاخره یه چیزی یاد بگیره.
-نه، لوپین. بدتر. حالا فکر می‌کنه علاوه بر خوش‌قیافه بودن، باسواد هم هست.

خنده‌ی ریموس این بار واقعی‌تر بود. برای چند ثانیه، نه به بدنش فکر کرد، نه به زخم‌هایش فقط به حرف احمقانه‌ی دوستش خندیده بود.
شاید ریموس هیچگاه آن کتاب گیاه شناسی را نخواند و جیزم بعدها از آن کتاب کوییدیچ به عنوان زیر مبلی استفاده کرد. اما برادران غارت گر لوپین کوچه ی دیاگون را برایش به خانه تبدیل کردند. خانه ای که پس از مرگشان لوپین هیچگاه جرعت قدم گذاشتن در آن را نداشت.

افرادی که لایک کردند

حالا که پستمو تا آخر خوندی، سهم شکلاتت بیشتر میشه عمو جان!

تصویر تغییر اندازه داده شده
تاپیک انجمن
شاغل وزارت سحر و جادو محفل ققنوس جادوگر جادوگران پلاس جادوآموخته
تولد نقش
1405/07/04
آخرین ورود
پنجشنبه 21 آبان 1405 10:09
عضویت
1405/07/04
پست‌ها
27
-تق، تق، تق.
لوپین از وقتی قاضی شده بود و به وجود چکش قضاوت پی برده بوده، وقت و بی وقت صدایش را در می آورد. اگرچه در حال حاضر آنچنان بی وقت نبود.

صدایش را در سرش انداخت و با اعتماد به نفسی از نوع کاذب شروع به صحبت کردن کرد.
-جلسه دادگاه قاضی مهتابی رسما آغاز می شود! از حضار تقاضا دارم سکوت را راعایت کنند و از متهم هم تقاضا دارم در مقابل دستگیری توسط دمنتور ها مقاوت نکنه!
-دمنتورها چرا آقای لوپین؟ من که هنوز از خودم دفاع نکردم!
-چیزی نیست @گریک الیواندر عمو! دو روز میری آزکابان به کارای بدت فکر میکنی.

جلسه ی دوم دادگاه الیواندر ۱۰ آبان ۱۴۰۵ در دادگاه محترمه برگزار می گردد.
با تشکر از توجه شما.
قاضی مهتابی.

افرادی که لایک کردند

حالا که پستمو تا آخر خوندی، سهم شکلاتت بیشتر میشه عمو جان!

تصویر تغییر اندازه داده شده
تاپیک انجمن
شاغل وزارت سحر و جادو محفل ققنوس جادوگر جادوگران پلاس جادوآموخته
تولد نقش
1405/07/04
آخرین ورود
پنجشنبه 21 آبان 1405 10:09
عضویت
1405/07/04
پست‌ها
27
ریموس لوپین با غافلگیری مشکلی نداشت. البته به شرطی که بخش غافلیگری اش را حذف می کردید و یا فرصت کافی برای بررسی‌اش وجود داشت و در نهایت هم کسی از او انتظار نداشت مسئولیت جمع‌کردن خرابکاری‌ها را بر عهده بگیرد. متأسفانه، همراهی با آرتور ویزلی معمولا هیچ‌کدام از این شرایط را تضمین نمی‌کرد.

ـ ریموس، مطمئنم از مغازه ی چارلی خوشت میاد. چندتا موجود جادویی تازه آورده. بعضی‌هاشون واقعا رفتارهای عجیبی دارن، ولی اگه یه کم باهاشون وقت بگذرونی، می‌فهمی هرکدومشون اخلاق خاص خودشون رو دارن.

ریموس نگاهی به دوست قدیمی‌اش انداخت و دنبالش راه افتاد.
-اگه نیام چارلی ناراحت میشه؟ یعنی خب میتونستیم با یه چایی و شکلات تلخ خوشبگذرونیم.

آرتور خندید و درمغازه را باز کرد.
ـ اینقدر بهونه نیار ریموس.


با بازشدن در، زنگ کوچکی به صدا درآمد و بلافاصله چندین صدای مختلف از گوشه‌وکنار مغازه به استقبالشان آمد. چیزی در یکی از قفس‌ها بال می‌زد، موجودی دیگر صدایی شبیه سرفه‌های پی‌درپی درمی‌آورد و از پشت یکی از محفظه‌ها خش‌خش عجیبی شنیده می‌شد. بوی کاه تازه، چوب و داروهای گیاهی در فضا پیچیده بود. قفس‌ها در امتداد دیوارها قرار داشتند و روی هرکدام، بسته به میزان خطرناکی موجودی که در در آن زندانی شده بود، برچسبی نصب شده بود.

ریموس به برچسب روی نزدیک‌ترین قفس نگاه کرد.

لطفا غذا ندهید.


کمی آن‌طرف‌تر، روی قفس دیگری نوشته بودند

لطفا غذا ندهید، حتی اگر خودش را از گرسنگی به مردن زد.


ریموس ابرو بالا انداخت.



ـ بابا!
صدای چارلی از انتهای مغازه بلند شد. لحظه‌ای بعد، مرد جوانی با موهای قرمز و آستین‌های بالازده از پشت قفس‌ها بیرون آمد. روی یکی از آستین‌هایش لکه‌ای سبز دیده می‌شد و موهایش چنان به‌هم ریخته بودند که ریموس ترجیح داد درباره ی منشأ آن‌ها سؤال نکند.
ـ ریموس! چه خوب شد اومدی. بابا، اگه زودتر خبر می‌دادی، یه کم مغازه رو مرتب می‌کردم.

آرتور با علاقه به اطراف نگاه کرد.
ـ همین‌طوری هم خیلی خوبه! این یکی چیه؟

چارلی هنوز فرصت نکرده بود جواب بدهد که آرتور سرش را به یکی از محفظه‌ها نزدیک کرد. موجودی کوچک و فلس‌دار با دیدن او دهانش را باز کرد.
ـ فقط حواست باشه، بابا. این یکی گاز می‌گیره.

آرتور بی‌درنگ یک قدم عقب رفت.
ـ بله، معلومه.

ریموس لبخند کم‌رنگی زد و درحالی‌که آن دو مشغول صحبت درباره ی موجودات مغازه بودند، آهسته به سمت قفسه‌های کناری رفت. برخلاف چیزی که ممکن بود در نگاه اول به نظر برسد، او واقعا به حیوانات جادویی علاقه داشت. همیشه برایش جالب بود که موجوداتی با ظاهرهای عجیب و توانایی‌های متفاوت، چطور رفتارهایی از خود نشان می‌دادند که گاهی از بسیاری از آدم‌ها قابل‌پیش‌بینی‌تر بود.
البته این نظریه تا زمانی اعتبار داشت که به قفس نیفلرها نرسیده بود. موجود کوچکی پشت شیشه نشسته بود؛ با خز سیاه و براق، پوزه‌ای کشیده و پنجه‌هایی بزرگ‌تر از چیزی که برای جثه‌اش منطقی به نظر می‌رسید. نیفلر با بی‌حوصلگی مشغول بررسی گوشه‌های قفس بود، اما همین که ریموس نزدیک شد، ناگهان دست از کار کشید.

چشمان ریزش روی چیزی که از جیب کت ریموس بیرون زده بود، ثابت ماند. بسته ی شکلات!

ریموس متوجه نگاهش نشد. دستش را در جیب فرو برد، بسته را بیرون آورد و با احتیاط گوشه ی آن را صاف کرد. شکلاتی بود که تانکس چند روز پیش برایش خریده بود. ریموس پیمان ناگسستنی بسته بود که هیچگاه از آن شکلات استفاده نکند. نه به این خاطر که شکلات کمیاب بود یا قیمت زیادی داشت، بلکه چون تانکس آن را برای او انتخاب کرده بود و همین نگه‌داشتنش را به کاری مهم‌ تبدیل می کرد.

ریموس نگاهی به بسته انداخت و لبخند کوچکی زد. بعد آن را دوباره در جیب داخلی کتش گذاشت و به سمت قفس برگشت. نیفلر همچنان نگاهش می‌کرد.
ـ خب، رفیق کوچولو، چیزی شده؟

موجود پنجه‌اش را به شیشه چسباند. ریموس کمی خم شد.
ـ اگه منظورت اینه که می‌خوای بیای بیرون، باید بگم هنوز با هم اون‌قدر صمیمی نشدیم.
ـ با دزد دریایی آشنا شدی؟

چارلی که به آن‌ها نزدیک شده بود، با دیدن نیفلر آهی کشید.
ـ از وقتی آوردمش اینجا، هر چیز براق یا جالبی رو که ببینه می‌خواد برای خودش برداره. چندتا سکه، یه قاشق نقره‌ای، سنجاق کراوات یکی از مشتری‌ها و حتی کلید انبار رو برداشته. هنوزم نفهمیدم کلید رو کجا قایم کرده.

ریموس نگاهی به قفس انداخت.
ـ و با این حال، هنوز بهش اجازه می‌دی آزادانه توی مغازه بچرخه؟

چارلی شانه بالا انداخت.
ـ خب، قرار نیست تا آخر عمرش توی قفس بمونه که! فقط باید حواسمون بهش باشه.

ریموس با نگاهی به پنجه‌های کوچک موجود گفت.
ـ امیدوارم حواست به اندازه ی کافی جمع باشه.

چارلی قفل قفس را بررسی کرد و مشغول توضیح‌دادن درباره ی عادات غذایی نیفلر شد. ریموس هم برای اینکه بهتر ببیندش، کمی به شیشه نزدیک شد. نیفلر سرش را کج کرد و نگاهش از صورت ریموس به جیب داخلی کتش برگشت. بعد، با سرعتی که به‌هیچ‌وجه با ظاهر تپل و بامزه‌اش جور درنمی‌آمد، به در قفس کوبید.
ـ نه، نه، نه! باز شروع نکن!

اما نیفلر منتظر اجازه نماند. در قفس که ظاهرا از قبل درست بسته نشده بود، با ضربه‌ای باز شد و موجود کوچک از شکاف آن بیرون خزید. پیش از آنکه ریموس یا چارلی بتوانند کاری کنند، نیفلر از روی کف چوبی گذشت و مستقیم به سمت ریموس دوید.
ـ هی! صبر کن ببینم!

ریموس تازه خم شده بود که نیفلر از کنار دستش گذشت، خودش را به کت او رساند و با مهارتی عجیب پنجه‌اش را داخل جیب داخلی فرو برد. چند ثانیه بیشتر طول نکشید. وقتی ریموس بالاخره متوجه شد چه اتفاقی افتاده، نیفلر بسته ی شکلات را در دست داشت و با سرعتی باورنکردنی به سمت قفسه ی پایینی فرار می‌کرد. ریموس برای یک لحظه همان‌جا ماند. بعد، بی‌آنکه فرصت کند به هیچ‌کدام از سال‌های تدریسش در هاگوارتز یا تجربه‌اش در برخورد با موجودات جادویی فکر کند، شروع به دنبال کردن نیلفر کرد.
ـ هی! اون رو بده ببینم!

آرتور که صدای ریموس را شنیده بود، برگشت. چارلی هم با دیدن نیفلر فراری دستش را روی پیشانی‌اش گذاشت.
ـ باز چی برداشت؟!

ـ شکلاتم رو!
ریموس این را طوری گفت که انگار همین حالا خبر یک فاجعه ی جامعه ی جادوگری را اعلام کرده است.

نیفلر خودش را پشت یکی از جعبه‌ها پنهان کرد و با پنجه‌هایش شروع به بازکردن بسته کرد. ریموس خم شد و دستش را جلو برد.
ـ ببین، عزیزم، اون شکلات مال تو نیست. قول میدم کاریت نداشته باشم اگه همین الان بدیش به من.

نیفلر به او نگاه کرد و بسته را محکم‌تر چسبید.
ـ نه، جدی می‌گم. بده ببینم.

چارلی به سمتشان آمد.
ـ ریموس، آروم باش. الان می‌گیرمش.
ـ من کاملا آرومم، چارلی!

درست در همان لحظه، ریموس سعی کرد بسته را از دست نیفلر بیرون بکشد و موجود کوچک با تمام قدرت به سمت مخالف کشید.
ـ خب، پس چرا داری باهاش کشتی می‌گیری؟!
ـ چون ظاهرا راه منطقی‌تری برای پس‌گرفتن شکلاتم به ذهنش نمی‌رسه!

آرتور که حالا با لبخندی پهن صحنه را تماشا می‌کرد، دستش را جلوی دهانش گرفت تا خنده‌اش را پنهان کند. ریموس حتی سرش را هم بلند نکرد. تمام حواسش به بسته ی شکلاتی بود که میان پنجه‌هایش و پنجه‌های نیفلر کشیده می‌شد.

ـ ببین، من واقعا نمی‌خوام بهت آسیبی بزنم. فقط شکلات رو بده و قول می‌دم یه روز دیگه یه شکلات میارم.

نیفلر انگار از پیشنهادش خوشش نیامده بود. بسته را به سینه‌اش چسباند و با حرکتی ناگهانی خودش را عقب کشید. ریموس هم کشید.
بسته صدای خفیفی داد. هر سه نفر خشکشان زد.

ریموس به بسته نگاه کرد. بعد آهسته سرش را بالا آورد و به نیفلر خیره شد.
ـ حتی بهش فکر هم نکن.

چارلی دیگر نتوانست جلوی خنده‌اش را بگیرد.
ـ ریموس، فکر کنم باید یه تیکه شکلات بهش بدی!
ـ امکان نداره!

ریموس چنان سرش را به سمت چارلی برگرداند که نیفلر برای یک لحظه فرصت پیدا کرد بسته را از دستش بیرون بکشد و به سمت پیشخوان بدود.
ـ این شکلات رو تانکس برام خریده!

این بار آرتور هم خندید؛ نه از سر تمسخر، بلکه چون دیدن ریموس لوپین که معمولا در هر موقعیتی خونسرد و متین به نظر می‌رسید، در حال چانه‌زدن با موجودی به‌اندازه ی یک گربه بر سر یک بسته شکلات بود، صحنه‌ای نبود که هر روز بشود دید.

ریموس اما اصلا به خنده ی آن‌ها توجهی نداشت. خودش را به پیشخوان رساند و دستش را به سمت نیفلر دراز کرد.
ـ خیلی خب، بیا اینجا. ببین، می‌تونیم بدون دعوا حلش کنیم.

نیفلر به او نگاه کرد. ریموس دستش را جلوتر برد. نیفلر یک قدم عقب رفت. ریموس دوباره دستش را دراز کرد. نیفلر هم دوباره عقب رفت.
چند لحظه این بازی ادامه پیدا کرد تا اینکه ریموس بالاخره به زانو نشست و با لحنی که بیشتر به حرف‌زدن با یک کودک لجباز شباهت داشت تا یک حیوان جادویی، گفت.
ـ گوش کن ببین چی می‌گم. می‌دونم خیلی خوشمزه‌ست. خودم هم می‌دونم. ولی این یکی رو نمی‌تونم بهت بدم. یکی دیگه برات پیدا می‌کنم، باشه؟

نیفلر به بسته نگاه کرد، بعد به ریموس. برای لحظه‌ای کوتاه، ریموس امیدوار شد. اما موجود ناگهان از روی پیشخوان پایین پرید و درست زیر یکی از قفس‌ها خزید. ریموس آهی کشید و دستش را روی صورتش گذاشت.
ـ باورم نمی‌شه دارم به یه نیلفر قول میدم!

چارلی که بالاخره خودش را جمع‌وجور کرده بود، به سمت قفس رفت و با یک تکه سکه ی براق سعی کرد حواس موجود را پرت کند. نیفلر فورا سرش را بیرون آورد. چشم‌هایش بین سکه و بسته ی شکلات چرخید و بعد انگار که به نتیجه‌ای قطعی رسیده باشد، بسته را رها کرد و
ـ ممنون. واقعا ممنون.

چارلی نیفلر را به داخل قفس برگرداند و این بار قفل را محکم بست. موجود کوچک پشت میله‌ها نشست و با نگاهی ناراضی به آن‌ها خیره شد؛ گویی تمام این ماجرا تقصیر کسانی بود که حاضر نشده بودند دارایی‌اش را به رسمیت بشناسند.
ریموس بسته ی شکلات را بررسی کرد. گوشه‌اش کمی چروک شده بود، اما خوشبختانه هنوز سالم بود. آن را با دقت صاف کرد و در جیب داخلی کتش گذاشت؛ این بار جایی که دسترسی به آن برای یک نیفلر تقریبا غیرممکن باشد.

چارلی با خجالت گفت.
ـ ببخشید، ریموس.

ریموس بلند شد، خاک زانوی شلوارش را تکاند و نگاهی به نیفلر انداخت.
- اشکالی نداره. فکر کنم به دوتا لیوان چایی و سه تا شکلات تلخ احیتاج دارم.

آن‌ها پس از چند دقیقه خداحافظی کردند و ریموس همراه آرتور از مغازه بیرون آمد. هوای خنک کوچه به صورتش خورد و برای نخستین بار در آن بعدازظهر احساس کرد که بالاخره می‌تواند بدون نگرانی چند قدم راه برود.
دستش را داخل جیب کت برد و بسته یشکلات را لمس کرد. هنوز آنجا بود. لبخند کوچکی روی لبش نشست.

تانکس احتمالا اگر ماجرا را می‌شنید، تا چند روز به او می‌خندید. مخصوص اگر می‌فهمید که ریموس لوپین، مردی که سال‌ها با خطرهای بسیار جدی‌تری روبه‌رو شده بود، برای نجات یک بسته شکلات با یک نیفلر کشتی گرفته است. البته ریموس تصمیم گرفت این بخش از ماجرا را برای خودش نگه دارد.

تصویر تغییر اندازه داده شده

افرادی که لایک کردند

حالا که پستمو تا آخر خوندی، سهم شکلاتت بیشتر میشه عمو جان!

تصویر تغییر اندازه داده شده
تاپیک انجمن
شاغل وزارت سحر و جادو محفل ققنوس جادوگر جادوگران پلاس جادوآموخته
تولد نقش
1405/07/04
آخرین ورود
پنجشنبه 21 آبان 1405 10:09
عضویت
1405/07/04
پست‌ها
27
ریموس دیر تر به دادگاه رسیده بود. برای اولین دادگاه او، به عنوان قاضی اصلا خوب نبود و نمیدانست باید به دولت چسبنده ی ریش و سیبیل چه جوابی بدهد.
لباس داوری اش را با عجله پوشید و همینطور که با شنلش کل راه‌رو را جارو می‌کرد تصمیم گرفت در دادگاه دست پیش را بگیرد که پس نیوفتد؛ پس با عصبانیتی مهتابی مانند در دادگاه را باز کرد.
-وکیل شاکی لطفا به جایگا…..

اما در دادگاه به جز چند پیکسی که از طرف گیلدروی لاکهارت به عنوان هیأت منصفه دعوت شده بودند، دیگر کسی حضور نداشت. ریموس که از صبح چایی نبات و شکلات تلخش را مصرف نکرده بود و استرس داشت فریادی سر داد و تمام دمنتور‌ها را به صف کرد تا هردو نفرشان را دستگیر کرده و راهی آزکابان کنند.

حکم نهایی دادگاه:
دادگاه رسیدگی به جرم هر دو مجرم به دلیل گرفتن وقت گرانبهای دادگاه روز پنجشنبه ۷ آبان ۱۴۰۵ دوباره تشکیل می شود.
@کوین کارتر
@گیلدوری لاکهارت
@جیمز سیریوس پاتر

با تشکر از بی توجهی شما.
قاضی مهتابی.
حالا که پستمو تا آخر خوندی، سهم شکلاتت بیشتر میشه عمو جان!

تصویر تغییر اندازه داده شده
تاپیک انجمن
شاغل وزارت سحر و جادو محفل ققنوس جادوگر جادوگران پلاس جادوآموخته
تولد نقش
1405/07/04
آخرین ورود
پنجشنبه 21 آبان 1405 10:09
عضویت
1405/07/04
پست‌ها
27
لوپین مشغول خوردن شکلات تلخش بود که پرونده‌ی تازه‌ای روی میزش قرار گرفت.

جناب پاتر عزیز،
شکایت شما به دست بنده رسید. از شهرت ابدی آقای لاکهارت که بگذریم، ظاهرا یک زندانی هم از دست دمنتورها در رفته و کسی متوجه نشده! مثل اینکه دولت ریش و سیبیل هنوز نتوانسته چسبندگی ریشش را ثابت کند.
بنده به عنوان زندانبان جدید دمنتور ها را به دمنتوری اجبار می کنم.
جلسه ی رسیدگی به پرنده و دادگاه آقای کارتر عمورو هم... اهم یعنی آقای کارتر را هم در تاریخ:
چهارشنبه ۲۹ مهرماه برگزار می کنیم.
‌ارادتمند شما، قاضی مهتابی.
@کوین کارتر
@گیلدوری لاکهارت
ویرایش شده توسط ریموس لوپین در 1405/7/23 11:35:18
ویرایش شده توسط ریموس لوپین در 1405/7/23 11:35:40
ویرایش شده توسط ریموس لوپین در 1405/7/23 11:40:31
ویرایش شده توسط ریموس لوپین در 1405/7/23 11:42:48
حالا که پستمو تا آخر خوندی، سهم شکلاتت بیشتر میشه عمو جان!

تصویر تغییر اندازه داده شده
تاپیک انجمن

نصب جادوگران روی آیفون

  1. در Safari دکمه «اشتراک‌گذاری» (Share) را بزن.
  2. گزینه «Add to Home Screen» (افزودن به صفحه اصلی) را انتخاب کن.
  3. روی «Add» بزن. آیکن جادوگران به صفحه اصلی اضافه می‌شود.