دور دخمه‌ای دودگرفته، کروری از اراذل و اوباش چپیده‌‌بوده و سخت دسیسه می‌ریسیدند. صدای سیاه ریسیدن دسیسه‌هاشان فضا را گرفته‌بود، مه زده‌بود توی چشم مردم. ملت دماغشان را نمی‌دیدند.

یکی از یاروها که چشم‌هایش آن‌قدر خمار بودند که قرمزی‌شان دود دسیسه را می‌شکافت، سرش را خم کرد لای مه، دماغش را روی میزش بالا کشید، سرش را آورد بالا، محکم نفس کشید.
- کودتاااااااااااا.

یاروهای دورش تایید کردند.
- کودتااااااااااااااا.
- Make Xoops Great Again.
- زوپس گریت اگین.

در با شدت و خطیری فراوان گشوده‌شد و یارویی به داخل اتاق لگد خورد. دودهای اتاق عین نیلی عصاخورده از سرراهش کنار رفتند، صبر کردند یاروی مذکور پخش زمین شود، دوباره دورش جمع شدند. پشت سرش سایهٔ یاروی گرد و کلاه‌داری نمایان شد. یاروی جدید تفنگش را بیرون کشید و شلیک کرد پس‌کلهٔ یاروی لگدخورده.
- کودتا.
- کودتاااااااااا.

ویزویزکنان از گوشه‌ای از اتاق، گابریلا پرنتیسی پشه‌اندام بال‌بال زد و آمد تا دور اتاق چرخ بزند.
- کودتا.
- کودتااااااا.

وینکی از لای پاهای یاروی گرد خرامید تو. جارو و خاک‌اندازش را درآورد و شروع کرد به تمیز کردن یاروی تیرخورده.
- کودتا جن خووب؟
- کودتااااااا.

و جنگلی از مه اتاق را خورد.

- بزن تو سرش.
- اول تو بزن.
- من دلم نمیاد.
- خب چه کارشون کنیم؟

- می‌دونی چی فکر خوبیه؟ براشون یه کیک بزرگ درست کنیم.
- کیک؟ گابر بچه‌ها تو لیگ ترکوندن! هم توی امتحانا نمره‌هاشون بالا شد و هم قهرمان کوییدیچ شدیم. اونم سال اولیا! کیک خیلی کمه براشون...
- خب کیک بستنی درست می‌کنیم، مطمئنم خوشحال میشن. اونا خودشون انگیزه داشتن و تلاش کردن، نه به خاطر جایزه و اجبار ما.

- چی؟ چی گفت بهت؟!
- ولش کن سو، مهم نیست.
- داری میگی پررو پررو برگشت همچین حرفی به تو زد و تو جوابشو ندادی؟
- گفتم که ولش کن، مهم نی‍... عه، سو نرو! کجا میری؟ ولش کن... وایسا!

سو نایستاد. گابریلا خط قرمزش بود.

روزهایی که لیلی برای اولین بار وارد هاگوارتز شد، انگار دنیا برایش تازه متولد شده بود. راهروهای بلند با سقف‌های گنبدی که نورها روی آن‌ها رقصان بودند، پله‌هایی که بی‌وقفه تغییر مسیر می‌دادند و سایه‌هایی که با هر قدم جلو می‌آمدند، همه چیز برایش وهم‌آلود و در عین حال هیجان‌انگیز بود. او کیفش را محکم در دست گرفته بود و هرچند قدمش لرزان بود، اما تلاش می‌کرد خودش را جمع کند. حس کنجکاوی و ترس به طور همزمان در وجودش شعله می‌کشید.

در همان روزهای اول، لیلی با چالش‌های کوچک و بزرگی روبه‌رو شد؛ طلسم‌ها گاه درست اجرا نمی‌شدند، کتاب‌ها از دستش می‌افتادند و هر تلاش برای نظم دادن به فضای اطرافش، با هرج و مرج بیشتر همراه می‌شد. اما در کنار همه‌ی این آشفتگی‌ها، حضور گابریلا، اگرچه از فاصله‌ای دور و غیرمستقیم، به او قدرت می‌داد. گابریلا با شور و انرژی بی‌وقفه‌ی خود، با حضور خود که پر از اعتماد به نفس و حرکت بود، به لیلی نشان داد که حتی اگر همه چیز به نظر بی‌نظم برسد، می‌توان ایستاد و پیش رفت.

هر روز که می‌گذشت، لیلی با کوچک‌ترین موفقیت‌ها شادی را تجربه می‌کرد: توانست طلسمی را درست اجرا کند، کتابی را بدون ریختن به قفسه‌ها باز کند، و حتی مسئولیت‌های جزئی مدرسه را به عهده گیرد. هر پیشرفتی که کسب می‌کرد، یادآور آن شور و پر و بالی بود که گابریلا به او داده بود.

ماه‌ها گذشت و لیلی تبدیل به دانش‌آموزی شد که دیگر نه فقط با ترس و اضطراب، بلکه با اعتماد به نفس قدم برمی‌داشت. او درک کرده بود که موفقیت و رشد، نتیجه‌ی تلاش مداوم و الهام گرفتن از کسانی است که با وجود دور بودن، مسیر را روشن می‌کنند. گابریلا همان نور راهنمایی بود که بدون دخالت مستقیم، مسیر لیلی را شکل داده و او را به مرحله‌ای رسانده بود که حالا می‌توانست مسئولیت‌های بزرگ‌تر را بر عهده گیرد.

حالا او، کسی که هرگز فکر نمیکرد بتواند عضوی از گروه باشد، حالا اعضای ریونکلاو را مثل خانواده خود میدانست!

در اعماق دنیای واقعی، پشت پلک‌های بسته‌ی آیسل، جهانی دیگر نفس می‌کشید؛ دنیایی که نقشش را نه با جوهر بر کاغذ، که با آرزو بر تار و پود روحش حک کرده بود. او نه فقط یک خواننده، که یک آینه‌ساز بود؛ با هر سطر از رمان‌های رولینگ، قطعه‌ای از روح خود را در هاگوارتز می‌یافت و در خیال، ردای جادوآموزی را بر تن می‌کرد. این عشق، نه یک سرگرمی، که یک وسواس دلنشین بود؛ وسواسی که قلمش را به رقص درمی‌آورد و از او، "لاکرتیا بلک" را می‌ساخت؛ دختری که قرار بود روزی، در راهروهای سنگی قلعه، جای پای خود را بگذارد.

روزی، میان انبوه غبارهای دیجیتال اینترنت، آیسل به دنبال "دفتر قدح اندیشه" می‌گشت. نه دفتری از کاغذ، بلکه ظرفی برای به دام انداختن رویاهای سرکش و پنهانش. اما در این لحظه، چیزی فراتر از یک الگوریتم ساده، او را هدایت کرد. انگشتش، گویی توسط نخی نامرئی، از مسیر اصلی منحرف شد و بر لینکی ناشناخته فرود آمد. صفحه‌ای جدید گشوده شد، با عنوانی که از تاریکی برخاست و در گوش روحش زمزمه کرد: "جادوگران". این نام، نه یک کلمه، که یک بذر بود؛ بذر یک داستان جدید، که در خاک حاصلخیز کنجکاوی آیسل کاشته شد.

او در ابتدا، خواست از این وسوسه‌ی تازه بگریزد. آیسل، دختری بود که عادت داشت کنترل همه چیز را در دست داشته باشد، اما این بار، چیزی او را به خود می‌خواند. گویی کاتالیزوری نامرئی، میل به گشت و گذار را در او شعله‌ور ساخت. با هر اسکرول به سمت پایین، پرده‌ای از "جادوگران" کنار می‌رفت. این نه یک سایت، که یک "آئینه‌ی مه پنهان" بود؛ پورتالی به سوی هاگوارتزی بازسازی شده که در آن، هر کاربر، با آفرینش داستانی از خویشتن، قدم به دنیای موازی می‌گذاشت. برای آیسل، که روحش همواره تشنه کشف لایه‌های پنهان واقعیت بود، این تجربه، همان حس اولین برخورد با طلسمی قدرتمند بود؛ گیج‌کننده، اما بی‌نهایت وسوسه‌انگیز. دنیایی نوظهور، سرشار از رمز و راز و پرسش‌هایی که مانند ستاره‌های دوردست، در آسمان شب، چشمک می‌زدند.
آن حس رازآلود، نه تنها آیسل را پس نزد، که او را به سمت خود کشید. با ضربه‌ای محتاطانه، گویی در حال گشودن دری به سوی ناشناخته‌ها، دکمه "ثبت نام" را فشرد. و از آن لحظه به بعد، آیسل دیگر فقط آیسل نبود؛ او بذری بود که در خاک جادوگران کاشته شد و در هیئت لاکرتیا بلک، دختری از خاندان‌های اصیل جادوگری، اما با روحی فراتر از سنت‌ها، جوانه زد. لاکرتیا، با چشمانی که کنجکاوی آیسل را در خود داشتند و قلبی که برای ماجراهای ناشناخته می‌تپید، به دنیای "جادوگران" قدم گذاشت. گویی پرتره‌ای جادویی از او، بر دیوار بزرگ ورودی هاگوارتز در سایت، جان گرفته بود و هر نگاهش، وعده ماجرایی تازه را می‌داد. مرز میان آیسل و لاکرتیا، اکنون به نخی نامرئی تبدیل شده بود؛ آیسل در لاکرتیا زندگی می‌کرد و لاکرتیا، تجلی آرزوهای آیسل بود.

لاکرتیا، با وسواسی تازه، به سوی بخش "فکر می‌کنی جادوگری؟" کشیده شد. مجموعه‌ای از تصاویر هری پاتر و دستورالعمل‌های مبهم برای نگارش، مانند نسخه‌ای باستانی، او را سردرگم کرد. "چگونه باید این معما را گشود؟" این سوالی بود که ذهن آیسل را در پشت نقاب لاکرتیا درگیر می‌کرد. اما در اوج این سردرگمی، نگاهش بر لیست اعضای آنلاین افتاد. نام‌ها، مانند سنگ‌های رونی درخشان، در آسمان مجازی می‌درخشیدند: هلگا هافلپاف، گابریلا پرنتیس، یوآن آبرکرومبی. و در میان این منظومه، نام "گابریلا پرنتیس" درخششی خیره‌کننده داشت. تصویری از او: دختری با موهای قرمز که انگار با شعله‌های آتش بافته شده بود، و نگاهی عمیق که جذبه‌ای مرموز و قدرتمند به او می‌بخشید. ترسی موذیانه، چون نسیمی خنک، بر پوست لاکرتیا خزید. آیسل، در درونش، لحظه‌ای تردید کرد: "آیا باید به این قدرت نزدیک شوم؟" اما حس قوی‌تری، حس نیاز به راهنمایی در این سرزمین ناشناخته، او را به جلو راند. گویی این گابریلا، کلید گمشده‌ی این پازل بود.
آیسل، با انگشتانی لرزان اما مصمم، پیامی تایپ کرد. اما در این دنیا، کلمات باید بال می‌گشودند. جغد نامه‌رسان، با چشمان نافذ و پرهایی از جنس شب، در انتظار بود. لاکرتیا، با قلبی که چون بال پرنده‌ی محبوس در قفس می‌تپید، نامه‌ای را که با تمام وجودش نوشته بود، به منقار جفد سپرد. لحظه‌ای تردید، لحظه‌ای که آیسل در عمق روحش، میان هیجان و نگرانی تاب می‌خورد: "آیا این آغاز یک جادوست، یا تنها یک رویا باقی خواهد ماند؟" اما جغد، با فریادی کوتاه و باشکوه، بال گشود و در آسمان مجازی محو شد. دنباله‌ی پرهایش، در دوردست، ردی از امید و انتظاری عمیق بر جای گذاشت.

ساعت‌ها پس از آن، گویی زمان، در چنگال طلسمی نامرئی، ایستاده بود. لاکرتیا در دالان‌های تاریک افکارش گم شده بود. آیسل در درونش، سناریوهای مختلف را مرور می‌کرد: "آیا او مرا نادیده می‌گیرد؟" "نکند از مزاحمت یک تازه‌وارد خشمگین شود؟" هر خش‌خش باد، هر پلک‌زدن آواتارهای دیگر، او را به خیال بازگشت جغد وامی‌داشت. انتظار، مانند طلسمی باستانی، او را در بر گرفته بود؛ هم امید می‌داد و هم روحش را ذره‌ذره می‌فرسود.

سپس، در لحظه‌ای که امید، چون شمعی کم‌سو، رو به خاموشی بود، نقطه‌ای کوچک در افق مجازی پدیدار شد. جغد بازگشته بود! لاکرتیا، با سرعتی وصف‌ناپذیر، به سوی آن پر کشید. نامه باز شد و کلمات، گویی با جوهری از نور و مهربانی نوشته شده بودند، بر دیدگانش تابیدند. پاسخ گابریلا، نه‌تنها گرم و دلنشین بود، بلکه چنان صمیمانه و با استقبالی بی‌نظیر از او سخن گفته بود که تمام تردیدها و دلهره‌های لاکرتیا و آیسل را شست و برد. لحن گابریلا، او را به عمق این جهان کشاند و عزمش را برای طی کردن تمام مراحل جادوگر شدن و رسیدن به گروهبندی، جزم کرد. گویی گابریلا، با کلماتش، طلسمی از آرامش بر دل بی‌قرارلاکرتیا افکنده بود و به او می‌گفت: "اینجا تو تنها نیستی."

از آن پس، گابریلا به فانوس راه لاکرتیا بدل شد. هر سوالی، هر مشکلی، هر ابهامی که در این مسیر تازه پدید می‌آمد، راهی به سوی جغد دانی گابریلا می‌گشود. او، با حوصله‌ای بی‌نظیر و لحنی که همیشه بوی محبت و دلسوزی می‌داد، پاسخگوی تمام پرسش‌ها بود. حتی زمانی که برخی سایه های آزارشان را بر لاکرتیا می افکندند، پناهگاهی امن در دستان گابریلا یافت. در میان تمامی جادوگران، گابریلا، به واسطه شخصیت درخشان و بی‌نظیرش، جایگاهی فراتر از یک دوست یا راهنما یافته بود؛ گویی تکه‌ای از خود هاگوارتز بود که در قالب انسانی به لاکرتیا یاری می‌رساند.
لحظه‌ی سرنوشت‌ساز گروهبندی فرا رسید. کلاه گروه‌بندی، با مکثی پرابهت، گویی در حال سنجش تمامی ابعاد وجود لاکرتیا باشد، ناگهان فریاد زد: "ریونکلاو!" شادی، چون شرابی ناب، در رگ‌های لاکرتیادوید، و در همین لحظه، خبری مسرت‌بخش‌تر، این سرمستی را دوچندان کرد: گابریلا نیز عضو ریونکلاو بود! برای لاکرتیا، که به واسطه‌ی نام خانوادگی‌اش "بلک"، سرنوشتی جز اسلیترین را متصور نبود، این انتخاب غیرمنتظره، نه تنها ناخوشایند نبود، بلکه حضور گابریلا آن را به تجربه‌ای بی‌نظیر، سرشار از معنا و هدف تبدیل کرد. همه چیز، به واسطه او، قشنگ‌تر شده بود؛ رنگ‌ها درخشان‌تر، صداها دلنشین‌تر و حتی راهروهای سرد هاگوارتز، گرم‌تر و آشناتر به نظر می‌رسیدند. آیسل در لاکرتیا، آرامشی یافت که مدت‌ها در انتظارش بود.

چند ماهی گذشت. لاکرتیا بلک، با راهنمایی‌های بی‌وقفه و حمایت‌های بی‌دریغ گابریلا، پله‌های پیشرفت را یکی پس از دیگری طی کرد. هر چالش را پشت سر گذاشت، هر دانش جدیدی را آموخت و هر پیچ و خمی را با اتکا به حضور گابریلا، هموار ساخت. گابریلا، نه تنها راهنمایی خردمند، بلکه رفیقی شفیق بود؛ کسی که همواره با تشویق‌هایش، نور امید را در دل لاکرتیا زنده نگه می‌داشت و به آیسل یادآوری می‌کرد که این رویا، چقدر واقعی است. او، اکنون به جایگاه ارشد ریونکلاو رسیده بود؛ جایگاهی که بدون وجود گابریلا، تصورش نیز محال می‌نمود. این سفر، بدون گابریلا، راهی بی‌هدف در تاریکی بود. آیسل، دیگر خود را جدای از لاکرتیا نمی‌دید؛ هر دو در هم تنیده شده بودند، درسی که گابریلا به آنها آموخته بود: جادو، چیزی فراتر از طلسم‌هاست، جادو پیوندمیان انسان‌هاست.

و اکنون، در آستانه سالروز تولد گابریلا، لاکرتیا بلک، که در پسِ آن، همان آیسل کنجکاو و رویاپرداز روزهای اول، با قلبی مالامال از سپاس، پنهان است، این داستان را نه تنها می‌نگارد، که سرودی از سپاس و قدردانی می‌سراید. این تنها روایتی از یک آشنایی نیست، بلکه تجلی قدردانی بی‌نهایت از وجودی است که تمام این مسیر جادویی را برای او معنا بخشید، و هر قدم را در آن، به خاطره‌ای فراموش‌نشدنی بدل ساخت.

گابریلای عزیزم،
تولدت مبارک! امروز، توی این روز خاص، می‌خوام از تمام لحظاتی که مثل ستاره‌ ی راهنمام بودی، از تمام راهنماییات که تاریکی‌های مسیرو روشن کرد، و از صبر و مهربونی بی‌حدت که منو در آغوش جادوگران کشید، و از اینکه تمام این مسیر جادویی رو برام روشن و دلنشین کردی، از اعماق قلبم تشکر کنم. اگر تو نبودی، شاید هیچ وقت جرأت ادامه دادنو پیدا نمیکردم وحالا اینجا نبودم؛ حضورت، موهبتیه که کلمات از توصیفش قاصرن. امیدوارم سال‌های پیش روی زندگیت، پر از جادو، شادی، آرامش و درخشش باشه... مرسی ازت که هستی