نیمفادورا تانکس
از جایی در کنار هاگوارتز.
جادوگر
جادوآموز
- تولد نقش
- 1405/06/31
- آخرین ورود
- دیروز ساعت 19:45
- عضویت
- 1405/06/18
- پستها
- 21
چه میشد اگر سدریک در کتاب چهارم زنده میماند؟
همه ی ما صحنه ی تلخ کشته شدن سدریک دیگوری ، پسر طلایی هافلپاف را به یاد داریم.
پیتر پتی گرو که به این پسر طلسم مرگ پرتاب میکند و بعد تاریکی...
حالا اگر میشد سدریک زنده بماند چه تحولی در دنیای هری پاتر صورت میگرفت؟ تا حالا به این موضوع فکر کردید؟
من اینجا هستم تا داستانی را بنویسم که در آن سدریک دیگوری زنده بماند.
داستان از همان جایی روایت میشود که سدریک و هری با هم جام را لمس میکنند.
هری و سدریک بعد گذشتن از تله های مرگبار هزارتو به جام میرسند.
آنها جام را لمس میکنند.
تصور میکنند که قرار است به زمین بازی کوییدیچ بازگردند. جایی که تماشاچی ها تشویقشان میکنند.
ناگهان به زمین خیس و سرد برخورد کردند.
زخم هری سوزش بدی گرفت.
وقتی که هر دو با هم سرشان را بالا گرفتند دیدند.
آنجا نوزادی کریه مانند در بغل پیتر پتی گرو ، آن موش خائن بود.
هری بلند شد و خواست طلسم بزند ولی زخم روی پیشونی اش سوزش به شدت بدی داشت.
سدریک حمله کرد.
ناگهان نوزاد زبان باز کرد و گفت: اضافی را بکش!
پتی گرو چوب دستیش را درآورد و به سمت سدریک طلسم مرگ را ، آواداکداورا را پرتاب کرد.
هری فریاد زد : نه!
سدریک با خود فکر کرد این آخر کار است.
و در همان موقع نوری گرم و ملایم از سینه ی سدریک بلند شد و مانند یک سپر به شدت قوی جلوی طلسم را گرفت.
آن نوزاد کریه مانند یا همان ولدمورت، بزرگترین جادوگر سیاه در تاریخ ، برای اولین بار تعجب کرد.
سدریک به سمت سینه اش نگاه کرد. آنجا گردنبندی به شکل یک خورشید میدرخشید ، و ناگهان یادش آمد.
آن روز آفتابی بود. سدریک در کنار دختر کوچکی که به طرز غیر قابل باوری زیبا و شبیه خودش بود ایستاده بود.
دختر ، رنگ صورتش به سفیدی گچ بود و زیر چشمانش گود افتاده بود ولی در صورتش آرامش خاصی موج میزد.
دختر با صدایش ، که برای سدریک همچون معجون آرامش بخشی بود شروع به صحبت کرد:
برادر عزیزم. خوشحالم که همراهم آمدی. خیلی وقت بود که دلم میخواست روی این تپه بیایم.
موقعی که نور خورشید غروب میکند واقعا منظره زیبا و دیدنی ای میشود. انگار که برای یک دقیقه هم که شده در این دنیا همه شاد و از بند غم آزاد هستند.
سدریک به خواهر کوچکترش ، میا نگاهی انداخت. میا بیمار بود و دکتر ها گفته بودند که قرار است تا هفته ی دیگر از این دنیا برود.
سدریک با خودش فکر کرد که چطور دختر به این کوچکی که میداند قرار است بمیرد آنقدر آرام است؟
میا ادامه داد: میدانم به چی فکر میکنی. من از مرگ باکی ندارم. به هر حال آدم ها میآیند و میروند؛ هیچ کس در این دنیا همیشگی نیست.
بعضی ها ممکن است صد سال عمر کنند و بعضی ها هم ممکن است فقط چند سال عمر کنند. بین این دو فرق زیادی است. ممکن است کسانی که صد سال عمر کنند هیچ کار مفیدی در زندگیشان نکرده باشند و با کلی امید و آرزو از دنیا بروند و بالعکس ممکن است کسانی که چند سال عمر میکنند آنقدر کار مفیدی انجام داده باشند که حداقل از خودشان راضی باشند.
من جزو دسته ی دوم هستم.
شاید کوچک باشم ولی باز هم در زندگیم از خودم راضی بودم. حداقل کاری مفیدی که کردم این گردنبند زیبا را برای تو ساخته ام.
سدریک متعجب شد. گفت: کدام گردنبند؟ میا تو باید استراحت کنی.نباید فعالیت های سنگین انجام بدهی.
میا با خنده ی آرامی که مانند زنگوله به پریان بود گفت: کار سختی نبود برادر عزیزم. در این گردنبند طلسم محافظتی کار گذاشته شده. من اولین طلسمی که انجام دادم را رویش گذاشتم.
این گردنبند بر اساس احساسات صاحبش ، یعنی تو کار میکند. وقتی تو بر چیزی بسیار مصمم باشی این گردنبند از احساسات او تغذیه و حتی جلوی طلسم های نابخشودنی هم می ایستد.
میا گردنبندی به شکل خورشید را کف دست باز سدریک میگذارد و میگوید: این در نبود من از تو محافظت میکند. قول بده از این شی خوب مراقبت کنی.
سدریک گردنبند را به گردن می اندازد و گردنبند، که به شکل خورشید زیبایی کنده کاری شده است ، انگار که پر از زندگی باشد ، نوری گرم و ملایم از خودش ساطع میکند.
سدریک با قطعیت میگوید: مانند چشمانم از آن مراقبت میکنم.
میا هم با صدای آرام میخندد.
اینها، آخرین صحبت های سدریک دیگوری با خواهر کوچکترش میا بود.
میا دقیقاً هفته ی بعد چشمانش را برای همیشه در مقابل خورشید پوشاند.
آموس دیگوری ، که دوست نداشت سدریک از مرگ میا شکسته و بسیار غمگین شود ، از آلبوس دامبلدور ، مدیر هاگوارتز درخواست کمک کرد.
آلبوس پیشنهاد داد تا طلسم فراموشی را روی سدریک اجرا کنند با یک فرق مهم. هر وقت سدریک واقعا نیاز داشته باشد تا میا یادش بیاید، حافظه اش درمورد خواهرش یادش میآید.
حالا سدریک نیاز داشت. او میا را به یاد آورد. خواهر کوچک عزیزش که ازش محافظت کرد.
سدریک با صدای فریاد هری به خودش آمپ و از عالم رویا بیرون آمد.
تصمیم گرفت همانطور که کیا از او محافظت کرد ، خودش هم بابت نجات جونش تلاش کند.
چوب دستیش را در آورد و فریاد زد : اکسپلیارموس!
و چوب دستی پتی گرو از دستش افتاد.
ولدمورت که در هیبت نوزادی بود سر پیتر فریاد کشید: موش کثیف ، زود باش و بگیرشون! نذار فرار کنند. من به هری پاتر نیاز دارم!
پیتر از ترس شروع به پیدا کردن چوب دستیش کرد اما زمانی آن را پیدا کرد که سدریک ، هری را برداشت و به سمت جام رفت و آن را لمس کرد.
آنها به زمین کوییدیچ پورت کی شدند. هر دو خسته و خاکی بودند.
صدای فریاد تماشاچی ها بلند شد که تشویق میکردند.
اما دامبلدور، که فهمید یک جای کار میلنگد گفت: سکوت!
به طرف هری و سدریک رفت.
از هری پرسید: چه اتفاقی افتاده هری؟
هری با نفس نفس زدن گفت: اون ... اون... ولدمورت برگشته!
جمله ی ولدمورت برگشته را فریاد زد تا همگی بشنوند.
چهره های خوشحال همه ناگهان به ترکیبی از سردرگمی و ترس تبدیل شد.
سدریک ادامه داد: ولدمورت برگشته و من هم آن را دیدم.
اگر طلسم گردنبندم نبود من الان اینجا زنده و سلامت نبودم.
دامبلدور به سدریک نگاهی انداخت و گفت: پس یادت آمد درست است؟
آموس دیگوری با فریاد : پسرم پسرم! از طرف سکوی تماشاچیان آمد پایین.
رفت و سدریک را در بغلش فشرد.
با گریه گفت : متأسفم سدریک عزیزم. من مجبور شدم این کار را انجام دهم. اگر این کار را نمیکردم تو هیچ وقت خوشحال نبودی. حتی اگرم بودی همیشه دوده ای از غم بر روی صورتت بود. من این کار را بهخاطر خودت کردم.
دامبلدور حرف آموس را تأیید کرد و گفت: درست است سدریک. آموس عزیز بابت عشقی که به تو داشت این کار را کرد.
چونکه میدانست وقتی که تو غمیگن باشی، روح خواهر عزیزت هم هرگز روی آرامش را پیدا نخواهد کرد.
سدریک آرام از بغل پدرش بیرون آمد. مکثی کرد و به چهره ی پدرش نگاه کرد که بابت گفتن حقیقت چقدر شکسته تر و شرمنده تر شده است.
گفت: پدر میدانم که این کار را برای من و میا کردی. من هیچ ناراحتی ای در این مورد ندارم. میا بود که داخل آن قبرستان جان مرا نجات داد. با گردنبندی که خودش به من داده بود.
گردنبند خورشید را نشانشان داد. ادامه داد: اگر این طلسم نبود ، الان من و هری کشته شده بودیم.
آموس گردنبند را از سدریک گرفت و آن را بر لب هایش گذاشت و بوسید و با خودش زمزمه کرد: آن دختر همیشه آنقدر با فکر بوده. میدانسته قرار است اتفاقی برای برادرش بیفتد.
ناگهان گردنبند که انگار بعد از چندین سال منتظر ماندن ، بالاخره وظیفه ی خود را انجام داده، آرام آرام به طرف آسمان به پرواز در آمد و رفت.
کورنلیوس فاج از آن طرف آمد و خبرنگاران هم دوره اش کرده بودند.
آمد و گفت: این دو بچه توهم زدند! وزارت خانه با قطعیت میگوید که اسمش را نبر برنگشته. او همان ۱۴ سال پیش کشته شد! این هذیان هایی هم که این دو نفر میگویند، فقط اثرات دست و پنجه نرم کردن با آن هزار توی عذاب آور است.
هری با عصبانیت گفت : ما هذیان نمیگوییم! ولدمورت برگشته! آن هم در بغل آن موش خائن، پیتر پتی گرو!
سدریک هم گفت: درست است آقای فاج. من خودم با چشمان خودم دیدم که اسمش را... ولدمورت در بغل آن کسی که هری میگوید بود.
فاج پوزخندی بر لبانش از سر تمسخر نقش بست و گفت: آلبوس ، حرف های این دو نوجوان متوهم را که باور نمیکنی؟
دامبلدور با آن ریش نقره فامش خنده ای کرد و گفت: کورنلیوس عزیز. این دو جادو آموز متوهمی که میگویی جزو جادو آموزان مورد اعتماد من هستند. من خودم هم نشانه هایی از برگشتن ولدمورت دیده ام. حتی اگر هم ولدمورتی در کار نباشد باز هم پیشگیری بهتر از درمان است.
و سپس رو به تماشاچیان کرد و گفت: جادو آموزان عزیز! مسابقه ی سه جادوگر تمام شد ! میتوانید بیایید و با دو قهرمان عزیزمان ملاقات کنید! اما قبل از آن بهتر است که کلاس دفاع در برابر جادوی سیاهتان را افزایش دهیم!
حالا بفرمایید.
تماشاچیان که سکوت کرده بودند ناگهان فریادی کشیدند و به طرف دو قهرمان هاگوارتز هجوم بردند.
هرماینی و رون هری را بغل کردند. رون گفت: هری ! فکر کردم میمیری!
هرماینی سقلمه ای به پهلوی رون زد و گفت: رون! آنقدر صریح چیزی را نگو!
رون پهلویش را مالید و گفت: چرا میزنی؟ مگر چیز بدی گفتم؟
در همان حال گروه هافلپاف به طرف هم گروهیشان رفتند و کلی به او تبریک گفتند.
چوچانگ به طرف سدریک رفت و با اشک گفت : خوشحالم که سالمی!
و همدیگر را محکم در آغوش گرفتند.
در همان حال آموس دیگوری با اشک شوق به پسرش نگاه کرد که چگونه قد کشیده و در مقابل تمام سختی ها مانند کوه استوار بوده.
سپس به سمت آسمان نگاه کرد. به دختر کوچکش فکر کرد و با خود گفت: از تو متشکرم دختر عزیزم.
همگی به طرف تالار بزرگ رفتند تا جشن بگیرند.
میز ها پر از غذا های لذیذ شد.
دامبلدور سخنرانیش را کرد و سپس فریاد کشید: شروع کنید!
و همگی شروع به غذا خوردن کردند.
رون به طرف ران های مرغ هجوم برد و چهار ران مرغ درسته را برداشت و با لذت و اشتها شروع به خوردن کرد.
هرماینی هم کمی پوره ی سیب زمینی کشید و با آرامشی که داشت شروع به خوردن کرد.
هری هم سوسیس ها را در بشقابش کشید و در جامش مقداری آب کدو حلوایی ریخت.
جام را به لبش نزدیک کرد و یک قلپ خورد. غرق در افکارش شد.
با خود فکر کرد که ولدمورت حتی اگر هم در حال برگشتن باشد ، نمیتواند پیروز شود. وزارت خانه نمیتواند حقیقت زنده بودن ولدمورت را انکار کند و
و همگی با آمادگی کامل میتوانند مقابله کنند.
سدریک به میا فکر کرد. در دلش از او تشکر کرد و بسیار خرسند بود که خواهر کوچکش را به یاد دارد.
با یاد او فکر کرد که حتی میتواند تنهایی در مقابل سیاه ترین جادوگر تاریخ هم مقابله کند.
در همان حال سوروس اسنیپ ، که به دستور آلبوس دامبلدور، آلستور مودی را در گوشه ای گیر انداخته بود ؛ معجون مرکب را از دست مودی کشید و صورت مودی ، مانند طلای ذوب شده ، به صورت دردناکی شروع به ریختن کرد. چهره ای جوان ، با موهای جوگندمی و زبانی که مانند مار بود پدیدار شد.
او بارتی کراوچ جونیور بود. کراوچ گفت: تو خیانت کرده ای اسنیپ! قراره تقاص پس بدهی.
اسنیپ با صدایی خنثی گفت: خودت باید تقاص پس بدهی کراوچ. تو از انبار من دزدی کردی. با دیوانه ساز ها خوش بگذرد.
و سپس کراوچ را به آزکابان آپارات کرد.
و آن شب با خوبی و خوشی و جشن به پایان رسید و اولین پرتو های تور خورشید پدیدار شد.
و اینگونه بود که چشمان هیچ فردی در مقابل خورشید فروزان زندگی بسته نشد.
همه ی ما صحنه ی تلخ کشته شدن سدریک دیگوری ، پسر طلایی هافلپاف را به یاد داریم.
پیتر پتی گرو که به این پسر طلسم مرگ پرتاب میکند و بعد تاریکی...
حالا اگر میشد سدریک زنده بماند چه تحولی در دنیای هری پاتر صورت میگرفت؟ تا حالا به این موضوع فکر کردید؟
من اینجا هستم تا داستانی را بنویسم که در آن سدریک دیگوری زنده بماند.
داستان از همان جایی روایت میشود که سدریک و هری با هم جام را لمس میکنند.
هری و سدریک بعد گذشتن از تله های مرگبار هزارتو به جام میرسند.
آنها جام را لمس میکنند.
تصور میکنند که قرار است به زمین بازی کوییدیچ بازگردند. جایی که تماشاچی ها تشویقشان میکنند.
ناگهان به زمین خیس و سرد برخورد کردند.
زخم هری سوزش بدی گرفت.
وقتی که هر دو با هم سرشان را بالا گرفتند دیدند.
آنجا نوزادی کریه مانند در بغل پیتر پتی گرو ، آن موش خائن بود.
هری بلند شد و خواست طلسم بزند ولی زخم روی پیشونی اش سوزش به شدت بدی داشت.
سدریک حمله کرد.
ناگهان نوزاد زبان باز کرد و گفت: اضافی را بکش!
پتی گرو چوب دستیش را درآورد و به سمت سدریک طلسم مرگ را ، آواداکداورا را پرتاب کرد.
هری فریاد زد : نه!
سدریک با خود فکر کرد این آخر کار است.
و در همان موقع نوری گرم و ملایم از سینه ی سدریک بلند شد و مانند یک سپر به شدت قوی جلوی طلسم را گرفت.
آن نوزاد کریه مانند یا همان ولدمورت، بزرگترین جادوگر سیاه در تاریخ ، برای اولین بار تعجب کرد.
سدریک به سمت سینه اش نگاه کرد. آنجا گردنبندی به شکل یک خورشید میدرخشید ، و ناگهان یادش آمد.
آن روز آفتابی بود. سدریک در کنار دختر کوچکی که به طرز غیر قابل باوری زیبا و شبیه خودش بود ایستاده بود.
دختر ، رنگ صورتش به سفیدی گچ بود و زیر چشمانش گود افتاده بود ولی در صورتش آرامش خاصی موج میزد.
دختر با صدایش ، که برای سدریک همچون معجون آرامش بخشی بود شروع به صحبت کرد:
برادر عزیزم. خوشحالم که همراهم آمدی. خیلی وقت بود که دلم میخواست روی این تپه بیایم.
موقعی که نور خورشید غروب میکند واقعا منظره زیبا و دیدنی ای میشود. انگار که برای یک دقیقه هم که شده در این دنیا همه شاد و از بند غم آزاد هستند.
سدریک به خواهر کوچکترش ، میا نگاهی انداخت. میا بیمار بود و دکتر ها گفته بودند که قرار است تا هفته ی دیگر از این دنیا برود.
سدریک با خودش فکر کرد که چطور دختر به این کوچکی که میداند قرار است بمیرد آنقدر آرام است؟
میا ادامه داد: میدانم به چی فکر میکنی. من از مرگ باکی ندارم. به هر حال آدم ها میآیند و میروند؛ هیچ کس در این دنیا همیشگی نیست.
بعضی ها ممکن است صد سال عمر کنند و بعضی ها هم ممکن است فقط چند سال عمر کنند. بین این دو فرق زیادی است. ممکن است کسانی که صد سال عمر کنند هیچ کار مفیدی در زندگیشان نکرده باشند و با کلی امید و آرزو از دنیا بروند و بالعکس ممکن است کسانی که چند سال عمر میکنند آنقدر کار مفیدی انجام داده باشند که حداقل از خودشان راضی باشند.
من جزو دسته ی دوم هستم.
شاید کوچک باشم ولی باز هم در زندگیم از خودم راضی بودم. حداقل کاری مفیدی که کردم این گردنبند زیبا را برای تو ساخته ام.
سدریک متعجب شد. گفت: کدام گردنبند؟ میا تو باید استراحت کنی.نباید فعالیت های سنگین انجام بدهی.
میا با خنده ی آرامی که مانند زنگوله به پریان بود گفت: کار سختی نبود برادر عزیزم. در این گردنبند طلسم محافظتی کار گذاشته شده. من اولین طلسمی که انجام دادم را رویش گذاشتم.
این گردنبند بر اساس احساسات صاحبش ، یعنی تو کار میکند. وقتی تو بر چیزی بسیار مصمم باشی این گردنبند از احساسات او تغذیه و حتی جلوی طلسم های نابخشودنی هم می ایستد.
میا گردنبندی به شکل خورشید را کف دست باز سدریک میگذارد و میگوید: این در نبود من از تو محافظت میکند. قول بده از این شی خوب مراقبت کنی.
سدریک گردنبند را به گردن می اندازد و گردنبند، که به شکل خورشید زیبایی کنده کاری شده است ، انگار که پر از زندگی باشد ، نوری گرم و ملایم از خودش ساطع میکند.
سدریک با قطعیت میگوید: مانند چشمانم از آن مراقبت میکنم.
میا هم با صدای آرام میخندد.
اینها، آخرین صحبت های سدریک دیگوری با خواهر کوچکترش میا بود.
میا دقیقاً هفته ی بعد چشمانش را برای همیشه در مقابل خورشید پوشاند.
آموس دیگوری ، که دوست نداشت سدریک از مرگ میا شکسته و بسیار غمگین شود ، از آلبوس دامبلدور ، مدیر هاگوارتز درخواست کمک کرد.
آلبوس پیشنهاد داد تا طلسم فراموشی را روی سدریک اجرا کنند با یک فرق مهم. هر وقت سدریک واقعا نیاز داشته باشد تا میا یادش بیاید، حافظه اش درمورد خواهرش یادش میآید.
حالا سدریک نیاز داشت. او میا را به یاد آورد. خواهر کوچک عزیزش که ازش محافظت کرد.
سدریک با صدای فریاد هری به خودش آمپ و از عالم رویا بیرون آمد.
تصمیم گرفت همانطور که کیا از او محافظت کرد ، خودش هم بابت نجات جونش تلاش کند.
چوب دستیش را در آورد و فریاد زد : اکسپلیارموس!
و چوب دستی پتی گرو از دستش افتاد.
ولدمورت که در هیبت نوزادی بود سر پیتر فریاد کشید: موش کثیف ، زود باش و بگیرشون! نذار فرار کنند. من به هری پاتر نیاز دارم!
پیتر از ترس شروع به پیدا کردن چوب دستیش کرد اما زمانی آن را پیدا کرد که سدریک ، هری را برداشت و به سمت جام رفت و آن را لمس کرد.
آنها به زمین کوییدیچ پورت کی شدند. هر دو خسته و خاکی بودند.
صدای فریاد تماشاچی ها بلند شد که تشویق میکردند.
اما دامبلدور، که فهمید یک جای کار میلنگد گفت: سکوت!
به طرف هری و سدریک رفت.
از هری پرسید: چه اتفاقی افتاده هری؟
هری با نفس نفس زدن گفت: اون ... اون... ولدمورت برگشته!
جمله ی ولدمورت برگشته را فریاد زد تا همگی بشنوند.
چهره های خوشحال همه ناگهان به ترکیبی از سردرگمی و ترس تبدیل شد.
سدریک ادامه داد: ولدمورت برگشته و من هم آن را دیدم.
اگر طلسم گردنبندم نبود من الان اینجا زنده و سلامت نبودم.
دامبلدور به سدریک نگاهی انداخت و گفت: پس یادت آمد درست است؟
آموس دیگوری با فریاد : پسرم پسرم! از طرف سکوی تماشاچیان آمد پایین.
رفت و سدریک را در بغلش فشرد.
با گریه گفت : متأسفم سدریک عزیزم. من مجبور شدم این کار را انجام دهم. اگر این کار را نمیکردم تو هیچ وقت خوشحال نبودی. حتی اگرم بودی همیشه دوده ای از غم بر روی صورتت بود. من این کار را بهخاطر خودت کردم.
دامبلدور حرف آموس را تأیید کرد و گفت: درست است سدریک. آموس عزیز بابت عشقی که به تو داشت این کار را کرد.
چونکه میدانست وقتی که تو غمیگن باشی، روح خواهر عزیزت هم هرگز روی آرامش را پیدا نخواهد کرد.
سدریک آرام از بغل پدرش بیرون آمد. مکثی کرد و به چهره ی پدرش نگاه کرد که بابت گفتن حقیقت چقدر شکسته تر و شرمنده تر شده است.
گفت: پدر میدانم که این کار را برای من و میا کردی. من هیچ ناراحتی ای در این مورد ندارم. میا بود که داخل آن قبرستان جان مرا نجات داد. با گردنبندی که خودش به من داده بود.
گردنبند خورشید را نشانشان داد. ادامه داد: اگر این طلسم نبود ، الان من و هری کشته شده بودیم.
آموس گردنبند را از سدریک گرفت و آن را بر لب هایش گذاشت و بوسید و با خودش زمزمه کرد: آن دختر همیشه آنقدر با فکر بوده. میدانسته قرار است اتفاقی برای برادرش بیفتد.
ناگهان گردنبند که انگار بعد از چندین سال منتظر ماندن ، بالاخره وظیفه ی خود را انجام داده، آرام آرام به طرف آسمان به پرواز در آمد و رفت.
کورنلیوس فاج از آن طرف آمد و خبرنگاران هم دوره اش کرده بودند.
آمد و گفت: این دو بچه توهم زدند! وزارت خانه با قطعیت میگوید که اسمش را نبر برنگشته. او همان ۱۴ سال پیش کشته شد! این هذیان هایی هم که این دو نفر میگویند، فقط اثرات دست و پنجه نرم کردن با آن هزار توی عذاب آور است.
هری با عصبانیت گفت : ما هذیان نمیگوییم! ولدمورت برگشته! آن هم در بغل آن موش خائن، پیتر پتی گرو!
سدریک هم گفت: درست است آقای فاج. من خودم با چشمان خودم دیدم که اسمش را... ولدمورت در بغل آن کسی که هری میگوید بود.
فاج پوزخندی بر لبانش از سر تمسخر نقش بست و گفت: آلبوس ، حرف های این دو نوجوان متوهم را که باور نمیکنی؟
دامبلدور با آن ریش نقره فامش خنده ای کرد و گفت: کورنلیوس عزیز. این دو جادو آموز متوهمی که میگویی جزو جادو آموزان مورد اعتماد من هستند. من خودم هم نشانه هایی از برگشتن ولدمورت دیده ام. حتی اگر هم ولدمورتی در کار نباشد باز هم پیشگیری بهتر از درمان است.
و سپس رو به تماشاچیان کرد و گفت: جادو آموزان عزیز! مسابقه ی سه جادوگر تمام شد ! میتوانید بیایید و با دو قهرمان عزیزمان ملاقات کنید! اما قبل از آن بهتر است که کلاس دفاع در برابر جادوی سیاهتان را افزایش دهیم!
حالا بفرمایید.
تماشاچیان که سکوت کرده بودند ناگهان فریادی کشیدند و به طرف دو قهرمان هاگوارتز هجوم بردند.
هرماینی و رون هری را بغل کردند. رون گفت: هری ! فکر کردم میمیری!
هرماینی سقلمه ای به پهلوی رون زد و گفت: رون! آنقدر صریح چیزی را نگو!
رون پهلویش را مالید و گفت: چرا میزنی؟ مگر چیز بدی گفتم؟
در همان حال گروه هافلپاف به طرف هم گروهیشان رفتند و کلی به او تبریک گفتند.
چوچانگ به طرف سدریک رفت و با اشک گفت : خوشحالم که سالمی!
و همدیگر را محکم در آغوش گرفتند.
در همان حال آموس دیگوری با اشک شوق به پسرش نگاه کرد که چگونه قد کشیده و در مقابل تمام سختی ها مانند کوه استوار بوده.
سپس به سمت آسمان نگاه کرد. به دختر کوچکش فکر کرد و با خود گفت: از تو متشکرم دختر عزیزم.
همگی به طرف تالار بزرگ رفتند تا جشن بگیرند.
میز ها پر از غذا های لذیذ شد.
دامبلدور سخنرانیش را کرد و سپس فریاد کشید: شروع کنید!
و همگی شروع به غذا خوردن کردند.
رون به طرف ران های مرغ هجوم برد و چهار ران مرغ درسته را برداشت و با لذت و اشتها شروع به خوردن کرد.
هرماینی هم کمی پوره ی سیب زمینی کشید و با آرامشی که داشت شروع به خوردن کرد.
هری هم سوسیس ها را در بشقابش کشید و در جامش مقداری آب کدو حلوایی ریخت.
جام را به لبش نزدیک کرد و یک قلپ خورد. غرق در افکارش شد.
با خود فکر کرد که ولدمورت حتی اگر هم در حال برگشتن باشد ، نمیتواند پیروز شود. وزارت خانه نمیتواند حقیقت زنده بودن ولدمورت را انکار کند و
و همگی با آمادگی کامل میتوانند مقابله کنند.
سدریک به میا فکر کرد. در دلش از او تشکر کرد و بسیار خرسند بود که خواهر کوچکش را به یاد دارد.
با یاد او فکر کرد که حتی میتواند تنهایی در مقابل سیاه ترین جادوگر تاریخ هم مقابله کند.
در همان حال سوروس اسنیپ ، که به دستور آلبوس دامبلدور، آلستور مودی را در گوشه ای گیر انداخته بود ؛ معجون مرکب را از دست مودی کشید و صورت مودی ، مانند طلای ذوب شده ، به صورت دردناکی شروع به ریختن کرد. چهره ای جوان ، با موهای جوگندمی و زبانی که مانند مار بود پدیدار شد.
او بارتی کراوچ جونیور بود. کراوچ گفت: تو خیانت کرده ای اسنیپ! قراره تقاص پس بدهی.
اسنیپ با صدایی خنثی گفت: خودت باید تقاص پس بدهی کراوچ. تو از انبار من دزدی کردی. با دیوانه ساز ها خوش بگذرد.
و سپس کراوچ را به آزکابان آپارات کرد.
و آن شب با خوبی و خوشی و جشن به پایان رسید و اولین پرتو های تور خورشید پدیدار شد.
و اینگونه بود که چشمان هیچ فردی در مقابل خورشید فروزان زندگی بسته نشد.
افرادی که لایک کردند
اولین لایک را ثبت کن!
اگه بهم بگی نیمفادورا، دیگه خورشید فردا رو نمی بینی


