در دنیای هری پاتر، روح یک نقش شفاف و سه‌بعدی از یک ساحر یا ساحره‌ی درگذشته است که به وجود خود در دنیای فانی ادامه می‌دهد. ماگل‌ها نمی‌توانند به عنوان روح برگردند و عاقل‌ترین جادوگران تصمیم می‌گیرند که این کار را نکنند. این‌ها همان افراد با «کارهای ناتمام» چه به شکل ترس، احساس گناه، حسرت یا وابستگی بیش‌ازحد به دنیای مادی هستند که از رفتن به بُعد دیگر، خودداری می‌کنند.

با انتخاب شبحی ضعیف از زندگی فانی، روح‌ها در آن‌چه می‌توانند تجربه کنند، محدودند. هیچ لذت فیزیکی برای آن‌ها باقی نمی‌ماند، و دانش و بینش آن‌ها در همان سطحی که در طول زندگی به دست آورده بودند، باقی‌ می‌ماند؛ بنابراین رنجش‌های قدیم (مانند نداشتن یک سر کاملا جدا شده از بدن) بعد از چندین قرن به جانسوز بودن خود ادامه می‌دهد. به این دلیل، روح‌ها در حالت کلی، همراهانی ضعیف هستند. آن‌ها مخصوصا در موضوعی بسیار ناامیدکننده عمل می‌کنند که سبب تعجب اکثریت می‌شود: روح‌ها نمی‌توانند در مورد اینکه مردن چگونه است، پاسخی منطقی ارائه دهند؛ به این دلیل که نسخه‌ای بسیار فقیر از زندگی را انتخاب کرده‌اند.

روح‌ها می‌توانند از اشیا جامد بدون آسیب زدن به خودشان یا آن ماده عبور کنند؛ اما در آب، آتش و هوا ایجاد اختلال و پریشانی می‌کنند. دما در نزدیکی یک روح افت می‌کند؛ تاثیری که اگر تعداد زیادی از آن‌ها در یک مکان حضور داشته باشند، تشدید می‌شود. ظاهر آن‌ها همچنین می‌تواند تبدیل به شعله‌هایی آبی شود. اگر تمام یا بخشی از یک روح از موجودی زنده گذر کند، آن موجود احساسی همچون یخ‌زدن را تجربه خواهد کرد؛ مانند اینکه ناگهان در آبی یخین افتاده باشد.
ساحران و ساحرگان بیشتر مستعد آن‌چه ماگل‌ها آن را فعالیت‌های فراطبیعی می‌نامند، هستند و می‌توانند روح‌ها را به راحتی ببیند یا بشنوند درحالیکه ماگل‌ها ممکن است تنها حس کنند که مکانی تسخیر شده سرد، عجیب و وحشت‌زا است. ماگل‌هایی که اصرار دارند می‌توانند روح‌ها را واضح ببیند یا الف) دروغ می‌گویند یا ب) جادوگرانی هستند که می‌خواهند پز بدهند؛ البته با نقض وقیحانه‌ی قانون بین‌المللی رازداری.