هرمیون گرنجرold
از هرجا که حال کنیم. که فعلا هیچ جا حال نمیکنیم.
ماگل
- آخرین ورود
- دوشنبه 17 اردیبهشت 1386 13:36
- عضویت
- 1385/07/11
- پستها
- 219
خشمگین ترین نگاهش را از پشت درخت روانه ی دوست قدیمیش کرد. رون در حالی که چوبی بدست داشت و خون از چشمانش می چکید و آن آبی دریا را نابود کرده بود در حالی که فریاد میزد به سمت آنها می امد. هرمیون که برای اولین بار در عمرش ترس را احساس کرده بود در اغوش هری پنهان شده بود. هری دندان هایش را به هم سایید و از پشت درخت بیرون آمد و رو به رون کرد و گفت:
بیا بیرون تام. پشت یه پسر 17 ساله پنهان نشو. چی شده؟ یاد بچگی هات افتادی؟
پوزخندی زد و با گوشه ی ردایش کبودی زیر چشمش را لمس کرد. اما سریع دست از کار کشید چون سوزش آن امانش نداد.
ولده مورت که بدن رون را تسخیر کرده بود گفت:
ولده مروت هیچ وقت پنهان نمیشه.
هری گفت:
خاطرات من اینو نشون نمیدن.
ولده مورت گفت:
پس بهتره باهاشون خداحافظی کنی.
همین را گفت و جنگی عظیم آغاز کرد.
بالاخره نیروی سپید توانست نیروی بدی را شکست دهد و با قدرت تمام پایش را روی سینه ی تام قرار داد و چوبش را از دستش خارج کرد.
زود باش هرمیون. از بدن رون بیارش بیرون.
هرمیون چیزی زیر لب زمزمه کرد و بعد از میان دودی غلیظ چیزی غباری نقره ای رنگ بیرون آمد و بلافاصه پشت سر آن جسمی ظاهر شد که صورتی مار مانند با چشمانی خونبار داشت.
رون دوباره چشمان ابی رنگ خود را بازیافت.
هری هیچ فرصتی را جایز ندانست. چوبش را مقابل سینه ی هیکل منفور قرار داد و از ته دل و برای اولین و آخرین بار در عمرش فریاد کشید:
آواداکداورا...
هوم.....ایول کوتاه و باحال خوشم اومد...تایید شد!
بیا بیرون تام. پشت یه پسر 17 ساله پنهان نشو. چی شده؟ یاد بچگی هات افتادی؟
پوزخندی زد و با گوشه ی ردایش کبودی زیر چشمش را لمس کرد. اما سریع دست از کار کشید چون سوزش آن امانش نداد.
ولده مورت که بدن رون را تسخیر کرده بود گفت:
ولده مروت هیچ وقت پنهان نمیشه.
هری گفت:
خاطرات من اینو نشون نمیدن.
ولده مورت گفت:
پس بهتره باهاشون خداحافظی کنی.
همین را گفت و جنگی عظیم آغاز کرد.
بالاخره نیروی سپید توانست نیروی بدی را شکست دهد و با قدرت تمام پایش را روی سینه ی تام قرار داد و چوبش را از دستش خارج کرد.
زود باش هرمیون. از بدن رون بیارش بیرون.
هرمیون چیزی زیر لب زمزمه کرد و بعد از میان دودی غلیظ چیزی غباری نقره ای رنگ بیرون آمد و بلافاصه پشت سر آن جسمی ظاهر شد که صورتی مار مانند با چشمانی خونبار داشت.
رون دوباره چشمان ابی رنگ خود را بازیافت.
هری هیچ فرصتی را جایز ندانست. چوبش را مقابل سینه ی هیکل منفور قرار داد و از ته دل و برای اولین و آخرین بار در عمرش فریاد کشید:
آواداکداورا...
هوم.....ایول کوتاه و باحال خوشم اومد...تایید شد!
افرادی که لایک کردند
اولین لایک را ثبت کن!
ویرایش شده توسط چو چانگ در 1386/2/16 18:18:24
ما بدون امضا هم معتبریم



