معجون در حال آماده‌سازی است

دوستان مرگخوار عزيزم سلام ...
در سفري كه به ايران داشتم موجوداتي كه شما گفتيد (‌ مثل ديو و هما و سيمرغ )‌ نديدم ...
اما مشنگهايي ديدم كه با يك لقمه نان خشك از صبح تا شب كارگري مي كنند و يا مشنگهايي ديدم كه با دستگاههاي زمين را ميكندند كه صداي آنها واقعاً گوش را اذيت مي كند و آنها عين خيالشان نبود ( من حتي با طلسمهاي بسيار قوي نتوانستم به طور كامل جلوي صداي اين دستگاههاي مشنگها را بگيرم ... )
به نظرم اين مشنگها خودشان جزء عجايب باشند ...
نظر شما چيست ؟؟؟


نکته جالبی بود و بس خفن! کلا مشنگها همیشه جزو عجایب خلقه بودند و خواهند بود!!اما اینجا بحث از موجودات جادوییه نه رول پلیینگ!!! پس از این به بعد بیاین از جادوگر بودن کتابهای هری پاتر و مموجودات جادوییشون بگیم نه از جادوگری ماگلهایی مثل خودمون!

اولا قبلا در مورد عنقا و سیمرغ مطلب داشتیم بارناباس جان بهتر بو اول مطالب رو میخوند بعد پست میزدی و ثانیا بقیش کو .این دو خط تو رو من چکارش کنم؟ میخوام خودت بگی.

3.سیمرغ:عنقا , مرغی افسانه ای که گویند بسیار بزرگ بوده و در کوه قاف آشیان داشته است.نام دیگر او سیر رنگ نیز می باشد.

پری از موجودات خیالی وافسانه‌ای فرهنگ عامه و خرافات مردم ایران است. پری در اوستا موجودی اهریمنی است و از آن به صورت زنی بسیار زیبا و فریبنده یاد شده که با پنهان و آشکار شدن پی درپی و تغییر شکل‌های گوناگون، مردم را می‌‌فریبد و به بیراهه می‌‌کشاند یا موجب دیوانگی آنان می‌شود. در هفت خان‌های رستم و اسفندیار، زنی زیبا و آراسته در حالی که رود می‌‌نوازد به پهلوان نزدیک می‌شود و او را به شادخواری و شادکامی دعوت می‌کند. اما هر دو پهلوان او را می‌‌شناسند و در نبرد او را می‌‌کشند. پری از آتش می‌‌گریزد، بنابراین، برای شناختن یا فرار دادن پریان بدکار باید پیوسته آتش در خانه روشن بماند. همچنین فلزات و چیزهای نوک تیز موجب فرار پریان است.

پریان در فرهنگنامه ایرانیان پس از اسلام، موجوات خوب و دوست داشتنی هستند که مردم نیکوکار و خوش نیت را دوست دارند و آن‌ها را به خوشبختی و کامروایی می‌‌رسانند. پادشاه پریان مردی نیک و آزاده است و دختر و پسر شاه پریان رمزی از کمال، زیبائی، ثروت و خوشبختی هستند که هر دختر و پسر جوان آرزوی همسری ایشان را دارد. داستان پری زیبائی که بخت را تقسیم می‌‌کرد در داستان‌های مربوط به جمشید شاه آمده است.

قبل از شما خیلی‌ها زحمت این کار رو کشیدند:


از اسطوره تا تاریخ : پرفسور بهار - نشر چشمه

پژوهشی در اساطیر ایران - پرفسور بهار - نشر آگه

تاریخ گم شده‌ی پارسی- دکتر قطب‌الدین - دانشگاه تهران

10000 سال اسطوره‌ی پارسی - پرفسور اقبال

فرهنگ اساطیر ایران - دکتر اسماعیل‌پور - نشر مرکز

نام=ماهی شیطان(نر)
محل یافت=موزهی آستان قدس رضوی

شمایل=یک ماهی که از سر تا به نیم تنه (یعنی زیر سینه) به یک انسان تشابه داره و از نیمه دیگر به یک ماهی..این ماهی قرمز رنگه و تقریبا به اندازه ی یک ماهی قزلالاست..
نوع نر این ماهی کوچیکه ولی ماده ی اون یه قدری بزرگه گه ماهی نر به هنگام احساس خطر در پشت گوش ماهی ماده قایم میشه

1.دیو:موجود خیالی و افسانه ای که هیکل او شبیه به انسان اما بسیار تنومند و زشت و مهیب و دارای شاخ ودم بوده که در قدیم موجود گمراه کننده و بد کار نظیر شیطان را میگفتند که با شکستن شیشه ی عمرش مرگش فرا می رسید.

2.هما:پرنده ای خوب و فرخنده نظیر شاهین و دارای جثه ی بزرگ(از راسته ی شکاریان) که خوراکش استخوان است و قدیمی ها بر این عقیده بودند که سایه اش بر روی هر کس بیفتد به سعادت و کامرانی خواهد رسید.همچنین در زبان پهلوی به معنی فرخنده است و این دلیل دیگر اسمش هما(سعادت) می باشد.

3.سیمرغ:عنقا , مرغی افسانه ای که گویند بسیار بزرگ بوده و در کوه قاف آشیان داشته است.نام دیگر او سیر رنگ نیز می باشد.


آقا من دیگه نمیدونم !!!

نام : گربه بالدار
محل سکونت: همه جا
توضیحات: این موجود مانند گربه های معمولی است با این تفاوت که قابلیت پرواز دارد . گفته میشده که این گربه نوزادان انسان را می دزدیده و با خود میبرده.
البته من شخصا فکر میکنم این گربه فقط در افسانه ها وجود داشته و شاید پدر و مادر ها برای ترساندن فرزندانشان از این موجود یاد میکرده اند ولی با این وجود من مطالبی رو که وجود چنین گربه ای رو ثابت میکرده قبلا دیده ام
من اطلاعاتی دیگه ای از این گربه ندارم اگر دوستان توضیحات بیشتری دارن ممنون میشم اگه ارائه بدن


زدن پست پشت سره خوب نیست، با تشکر لوسیوس مالفوی!

سلام.منم این مطالب را راجع به سیمرغ اینجا میگذارم امید که کمکی باشد.
درایران باستان:سابقه ی حضور این مرغ اساطیری در فرهنگ ایرانی به پیش از اسلام می رسد.آن چه از اوستا و آثار پهلوی بر می آید ، می توان دریافت که سیمرغ ، مرغی است فراخ بال که بر درختی درمان بخش به نام "ویسپوبیش" یا "هرویسپ تخمک" که در بردارنده ی تخمه ی همه ی گیاهان است ،آشیان دارد.در اوستا اشاره شده که این درخت در در دریای "وروکاشا" یا "فراخکرت" قرار دارد.کلمه ی سیمرغ در اوستا به صورت "مرغوسئن" آمده که جزء نخستین آن به معنای "مرغ"است و جزء دوم آن با اندکی دگرگونی در پهلوی به صورت "سین" و در فارسی دری "سی " خوانده شده است و به هیچ وجه نماینده ی عدد 30 نیست ؛ بلکه معنای آن همان کلمه ی"شاهین" می شود.شاید مقصود از این کلمه (سی) بیان صفت روحانیت آن مرغ بوده است.(1)
در شاهنامه فردوسی و منظومه های حماسی:سیمرغ بعد از اسلام هم در حماسه های پهلوانی هم در آثار عرفانی حضور می یابد.سیمرغ در شاهنامه ی فردوسی دو چهره ی متفاوت یزدانی (در داستان زال) و اهریمنی (در هفت خوان اسفندیار ) دارد. زیرا همه ی موجودات ماوراء طبیعت نزد ثنویان (دوگانه پرستان ) دو قلوی متضاد هستند.سیمرغ اهریمنی بیشتر یک مرغ اژدها ست ، فاقد استعداد های قدسی سیمرغ یزدانی است و به دست اسفندیار در خوان پنجمش کشته می شود. ورود سیمرغ یزدانی به شاهنامه با تولد" زال" آغاز می شود."سام "پدر زال فزمان می دهد فرزندش را که با موهای سفید به دنیا آمده در صحرا رها کنند تا از بین برود.سیمرغ به سبب مهری که خدا در دلش می افکند ، زال را به آشیانه می برد و می پرورد.سرانجام وقتی سام به دنبال خوابی که دیده است به پای البرز کوه (جایگاه سیمرغ)(2) به سراغ زال می آید ،سیمرغ بعد از وداع با زال پری از خود را به او می دهد تا به هنگام سختی از آن استفاده کند.سیمرغ دو جا در شاهنامه کمک های مهمی به زال می کند. یکی به هنگام به دنیا آمدن رستم که به علت درشت بودن تولدش با مشکل مواجه شده است و سیمرغ با چاره جویی به موقع این مشکل را بر طرف می کند. دیگری به هنگام جنگ رستم و اسفندیار است که رستم ناتوان از شکست دادن اسفندیار با روشی که سیمرغ به وی می آموزد موفق می شود اسفندیار را در نبرد مغلوب کند.سیمرغ هم چنین زخم های بدن رستم را هم مداوا می کند.
اگرچه در شاهنامه سیمرغ به منزله ی موجودی مادی تصویر می شود ،اما صفات و خصوصیات کاملا ً فوق طبیعی دارد.ارتباط او با این جهان تنها از طریق زال است. به یکی از امشاسپندان یا ایزدان یا فرشتگان می ماند که ارتباط گهگاهشان با این جهان ، دلیل تعلق آن ها با جهان مادی نیست.سیمرغ در دیگر متون اساطیری فارسی هم چون " گرشاسب نامه " ی "اسدی توسی" چهره ای روحانی و مابعدالطبیعی ندارد.اصولا ً جز در قسمت اساطیری شاهنامه ،بعد از اسلام ما متن اساطیری به معنای حقیقی کلمه نداریم ، به همین سبب است که سیمرغ تنها با شخصیت و ظرفیت بالقوه تاویل پذیره ای اسطوره ایش که در شاهنامه ظاهر می شود ، به آثار منظوم و منثور عرفانی فارسی راه می یابد و از طریق شخصیت رمزی خود در عناصر فرهنگ اسلامی جذب می گردد.البته معلوم نیست که دقیقا ً از چه زمانی و به دست چه کسی سیمرغ صبغه ی عرفانی گرفته است.
پس از شاهنامه ی فردوسی کتب دیگری نیز در ادبیات فارسی هست که در آن ها ذکری از سیمرغ و خصوصیاتش آمده است.از جمله ی آن ها کتب و رسالات زیر را می توان بر شمرد:رسالة الطیر ابن سینا ، ترجمه ی رسالة الطیر ابن سینا توسط شهاب الدین سهروردی ، رسالة الطیر احمد غزالی ، روضة الفریقین ابوالرجاء چاچی ، نزهت نامه ی علایی(نخستین دایرة المعارف به زبان فارسی ) ،بحر الفواید (متنی قدیمی از قرن ششم که در قرن چهار و پنج شکل گرفته و در نیمه ی دوم قرن ششم در سرزمین شام تالیف شده است) و از همه مهم تر منطق الطیر عطار.
در منطق الطیر:منطق الطیر عطار داستان سفر گروهی از مرغان به راهنمایی هد هد به کوه قاف برای رسیدن به آستان سیمرغ است. هر مرغ به عنوان نماد دسته ی خاصی از انسان ها تصویر می شود. سختی های راه باعث می شود مرغان یکی یکی از ادامه ی راه منصرف شوند . در پایان ، سی مرغ به کوه قاف می رسند و در حالتی شهودی در می یابند که سیمرغ در حقیقت خودشان هستند.اکثر محققان ادبیات ، از جمله" دکتر شفیعی کدکنی" معتقدند که در این داستان ، سیمرغ رمزی از وجود حق تعالی است.سیمرغ رمز آن مفهومی است که نام دارد و نشان ندارد.ادرک انسان نسبت به او ادراکی است "بی چگونه".سیمرغ در ادبیات ما گاهی رمزی از وجود آفتاب که همان ذات حق است ، نیز می شود. ناپیدایی و بی همتا بودن سیمرغ ، دستاویزی است که او را مثالی برای ذات خداوند قرار می دهد.محقق دیگر ادبیات ، "دکتر پورنامداریان" معتقد است که در این داستان ، سیمرغ در حقیقت رمز" جبرئیل " است.چرا که تقریبا ً تمام صفات سیمرغ در وجود جبرئیل جمع است.صورت ظاهری آن ها ( بزرگ پیکری ، شکوه و جمال ، پر و بال ) به هم شباهت دارد.بنا بر آیه ی یک سوره " فاطر " فرشته ها بال دارند. در داستان زال و سیمرغ ، سیمرغ واسطه ی نیروی غیبی است و زال هم سیمایی پیامبر گونه دارد.این ارتباط بی شباهت به ارتباط جبرئیل (فرشته ی وحی) و پیامبران نیست.شبیه داستان پرورش کودک بی پناه توسط سیمرغ در مورد جبرئیل در فرهنگ اسلامی وجود دارد.جبرئیل نگهدارنده ی کودکان بنی اسرائیل است که مادرانشان آن ها را از ترس فرعون در غارها پنهان کرده اند.مشابه عمل التیام بخشی زخم های رستم توسط سیمرغ را ، در فرهنگ اسلامی در واقعه ی شکافتن سینه ی رسول خدا در ارتباط با واقعه ی معراج می بینیم.هم چنان که سیمرغ بر درخت" هروسیپ تخمک" آشیان دارد ، جبرئیل نیز ساکن درخت " سدرة المنتهی "است.
سیمرغ گاهی با مرغان اساطیری دیگر مثل "عنقا" خلط می شود.عنقا از ریشه "عنق" و به معنای " دارنده ی گردن دراز " است. وجه مشترک سیمرغ و عنقا "مرغ بودن " و " افسانه ای بودن " است. در واقع عنقا یک اسطوره ی جاهلی عرب است و سیمرغ یک اسطوره ی ایرانی.شباهت های ذکر شده باعث شده که در ذهن شاعران و نویسندگان این دو مرغ اسطوره ای گاهی به هم مشتبه شوند ، حال آن که درحقیقت دو خاستگاه متفاوت دارند.

پیوست:
1- "سین" در " هفت سین " نوروز هم ، بار معنایی مشابه دارد و می توان از آن تعبیر به "مقدس" کرد.
2- مفسران در تفسیر آیه "ق والقرآن المجید" منظور از "ق" را کوه قاف نیز شمرده اندو در وصف آن نوشته اند که این کوه گرداگرد عالم را فرا گرفته است.عالم را در میان گرفتن ، صفت کوه "هَرَه بِرِزئیتی" اوستایی ،"هربرز" پهلوی و "البرز" فارسی دری است."یاقوت حموی" جغرافی دان معروف هم به صراحت نوشته است که کوه قاف را سابقا ً البرز می خوانده اند.(ارض ملکوت، هانری کربن ، ص 54-55)


منابع:
1- منطق الطیر، عطار نیشابوری، تصحیح محمد رضا شفیعی کدکنی، انتشارات سخن،1383
2-دیدار با سیمرغ ،تقی پورنامداریان ، انتشارات پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی ،1374
3- سی مرغ و سیمرغ ،علینقی منزوی ، انتشارات راه مانا ،1379
4-سیمرغ در قلمرو فرهنگ ایران ،علی سلطانی گرد فرامرزی ،انتشارات مبتکران ،1372
5- نقد تطبیقی ادیان و اساطیردر شاهنامه فردوسی و خمسه نظامی و منطق الطیر عطار ،حمیرا زمردی ، انتشارات زوار ،1382

اینم اطلاعات درست حسابی که ازهمون کتاب که گفتم پیدا کردم و به سبک کتاب موجودات جادوییو.... نوشتم.
نام: هما
محل زندگی: کوهستانهای ماد
توضیحات: هما جانوریست با پرهای نقره ای و بسیار بزرگ که سایه اش میتواند ارتشی را زیر خود پناه دهد. مالکیت وی ارثی نیست و هرآنکس که اهورا مزدا(ع!) خواست باید صاحب وی گردد. بیشتر صاحبان او، آدم های بسیار باهوش و جاه طلب با امد راستینند.
خطرات: وی همیشه کنار صاحب خود است، اما اگر در شب کسی بمیرد و صاحبش آفرینگان اهورا را نخاند، هما از وی قهر میکند و تا کودکی را نکشد برنمیگردد. و اگر هما کودکی را بکشد، بر خوانواده ی صاحبش نفرین نازل میشود و تا هزار ان نسل ادامه میابد( خوبه جدم هما نداشته!)
فایده ها: این جانور میتواند با حرکتی یک لشگر را براندازد. هرکه خواست را برپشت سوار و یک لحظه بعد انور دنیا پیاده کند.(شرکت هواپیمایی هماهم فکر کنم همینه! حیف هماهاش نعشه ان و کریستال زدن. برا همین همش سقوط میکنن). همچنین قوقوی او آرامش بخش است.
____________
بازم میگم اون کتابرو کپ کنی بهتره.