نوشتهٔ جی.کی. رولینگ
منتشرشده در پاترمور – ۱۰ اوت ۲۰۱۵

برخی بر این باورند که قدیمی‌ترین میخانهٔ لندن White Hart در خیابان درِـیوری لین است؛
برخی دیگر Angel در دیوار برموندزی، یا Lamb and Flag در خیابان رز را نام می‌برند.
تمام این افراد ماگل هستند — و همگی در اشتباه‌اند.
قدیمی‌ترین میخانهٔ لندن، همان‌طور که هر جادوگری به شما خواهد گفت، دیگ درزدار است؛ واقع در خیابان چارینگ کراس.

دیگ درزدار بسیار پیش از آن‌که خیابان چارینگ کراس حتی طراحی شود وجود داشت؛ نشانی واقعی آن پلاک یک، کوچهٔ دیاگون است، و گمان می‌رود که در اوایل قرن شانزدهم میلادی ساخته شده باشد، هم‌زمان با شکل‌گیری سایر بخش‌های این خیابان جادویی. این مهمان‌خانه حدود دو قرن پیش از تصویب قانون بین‌المللی رازداری ساخته شده بود و در آغاز، کاملاً در معرض دید ماگل‌ها قرار داشت. هرچند از همان ابتدا محل گردهمایی ساحره‌ها و جادوگران بود—چه ساکنان لندن و چه مسافرانی که برای خرید آخرین مواد یا ابزارهای جادویی به شهر می‌آمدند—ماگل‌ها نه از ورود منع می‌شدند و نه احساس ناخوشایندی به آن‌ها القا می‌گردید؛

با این حال، برخی گفتگوها (و همچنین بعضی حیوانات خانگی) چنان باعث نگرانی مشتریان محتاط می‌شد که لیوان میـد خود را نیمه‌تمام رها می‌کردند و می‌رفتند. با اجرای قانون رازداری، دیگ درزدار — که به یکی از نهادهای بزرگ جادویی بریتانیا بدل شده بود — مجوزی ویژه دریافت کرد تا همچنان به‌عنوان پناهگاه و مأمنی امن برای جامعهٔ جادوگری در پایتخت به فعالیت خود ادامه دهد.

اگرچه وزارتخانه اعمال افسون‌های نیرومند حفاظتی و رعایت رفتار مناسب را از تمام مراجعه‌کنندگان الزامی دانست، اولیک گَمپ، وزیر وقت سحر و جادو، درک می‌کرد که جادوگران برای کنار آمدن با شرایط دشوار تازه، نیاز به جایی برای تخلیهٔ فشار روانی دارند. او همچنین پذیرفت که مسئولیت ورود افراد به کوچهٔ دیاگون از حیاط پشتی میخانه به مالک وقت آن سپرده شود، چرا که مغازه‌های آن سوی دیگ درزدار نیز از آن پس نیازمند حفاظت جادویی بودند.

برای قدردانی از حمایت گمپ، صاحب میخانه نوع تازه‌ای از آبجو را تولید کرد با نام «گَمپِز اولد گِرِگریِس»؛ نوشیدنی‌ای با طعمی آن‌چنان منزجرکننده که تاکنون هیچ‌کس موفق نشده یک لیوان آن را کامل بنوشد (جایزه‌ای صد گالیونی برای هر کس که بتواند این کار را انجام دهد تعیین شده، اما تاکنون کسی موفق به دریافت آن نشده است).

دیگ درزدار یکی از دشوارترین دوره‌های خود را در اواخر قرن نوزدهم تجربه کرد؛ زمانی که ساخت خیابان چارینگ کراس می‌بایست آن را به‌کلی ویران کند. وزیر وقت سحر و جادو، فاریس اسپاوین — خطیبی به‌شدت خسته‌کننده و پرحرف — نطقی غم‌انگیز در ویزنگاموت ایراد کرد و توضیح داد چرا این‌بار دیگر نجات دیگ درزدار ممکن نیست.

زمانی که اسپاوین هفت ساعت بعد سخنرانی‌اش را به پایان رساند و نشست، یادداشتی از منشی خود دریافت کرد که توضیح می‌داد جامعهٔ جادوگری بسیج شده، حجم عظیمی از افسون‌های حافظه را اجرا کرده است (برخی حتی تا امروز معتقدند که نفرین امپریوس روی چند برنامه‌ریز شهری ماگل اعمال شده، هرچند هرگز ثابت نشده است)، و این‌که دیگ درزدار در نسخهٔ نهایی طرح خیابان جدید گنجانده شده است. معماران ماگل هرگز نفهمیدند چرا در نقشه‌هایشان شکافی میان ساختمان‌ها باقی مانده بود، و نه این‌که چرا آن شکاف با چشم غیرمسلح قابل مشاهده نبود.

دیگ درزدار در طول سال‌ها تغییر چندانی نکرده است؛ کوچک، تاریک، و در عین حال صمیمی و خوش‌آمدگو است، و اتاق‌هایی اندک در طبقات بالای بار عمومی دارد برای مسافرانی که از نقاط دوردست به لندن می‌آیند. اگر کیلومترها با نزدیک‌ترین همسایهٔ جادویی‌تان فاصله دارید، دیگ درزدار ایده‌آل‌ترین مکان برای شنیدن تازه‌ترین شایعات دنیای جادو به شمار می‌آید.

یادداشت نویسنده
خیابان چارینگ کراس به کتاب‌فروشی‌های فراوانش — چه مدرن و چه عتیقه — شهرت دارد. به همین دلیل می‌خواستم این خیابان جایی باشد که «آن‌هایی که می‌دانند»، از آن وارد جهانی دیگر می‌شوند.