در کلبه‌ی ما رونق اگر نیست، صفا هست

در سفره‌ی ما دلمه اگر نیست، کباب هست

در حموم ما صابون اگر نیست، حباب هست

در قوری ما چای اگر نیست، دوا هست

با کله‌ی ما پاچه اگر نیست، زبان هست

در یخچال ما شیر اگر نیست، قباد هست

در قلوب ما عشق اگر نیست، وفا هست

درد ما ز عشق نیست...
ناله ما ز حجر نیست!

در میدانی که در ماست،
ز شمشیر خودمان دل زخمیست

گر پیروز میدان ماییم
بازنده نیز کسی جز ما نیست!

بیهوده با خود می‌جنگیم،
در جایی که دل بود و دگر نیست!

دستی که در زهر بِمرد...
دستی‌ست که در جام زهر بریخت

بار بر دوشمان جانکاه است،
چه کنیم؟! جز زندگانی دگر چاره‌ای نیست!

از خود آنچنان بیزاریم،
که ویرانه‌تر از ما بهر جهان نیست...

شب سرد کلانشهر از آلبوم مجسمه






از میون این ورود بی مناسبت
از میون رنج‌ و‌ درد ببین چی مبارزه است
آخرین زخم‌ تو گوش سرد ما میگفت
که زندگی یه شاهکار بی مقایسه است
ما دردامونو مشترک شدیم زمان به ما داد
امکان اشتراک درد رو‌ واسه رقص
وقت تصمیم و وقت راه سخت
آزادی یه شاهکار بی مقایسه است
ما رشد کردیم تو خشک سالیهامون
شدیم لوح تاریخ با مداد جغرافیامون
سخت گذشت بر ما
بی رخت گذشت سرما،
خطر شکست نظم پرواز پرنده بود
وقتی بعد هر سقوط آواز مرگ رو می سرود
وقتی پرواز پر از بیم و حادثه است
این کوچ مرگی شاهکاری بی مقایسه است
من مرگ های زیادی دیدم توی زندگیم
و فهمیدم بی پایان هیچ آغازی زنده نیست
این واقعیت شاهکاریه
من روح مرگ رو دیدم تو بدن زندگی
مرگ که تنها ترین برنده بود
پشت تموم لبخندها به خنده موند‌
مثل صورتت تنها گل زندگیت
که جای زخم یکی از گلبرگ هاشو کنده بود
تو باید زرد بشی بریزی
تا که سبز بشی بچینی
باید سبز بشی بچینی
تا که زرد بشی بریزی
نگران نباش و بگذر از درد
که کل زندگی همین مسیر یکطرفه است


ما رو حفره هامون میکشن به حرکت هنوز
هدف هایی گم شده که هیچ وقت اصلا نبود
هیچ کس از پشت کوه ها خبری نداره
شاید اتفاقی پشت کوه ها اصلا نبود
خلع ما به خلع هم دیگه وصله
پذیرش این خلع ها آغاز رقصه
باید بسازی تا خراب شه از صفر
من فکر میکنم زندگی تصادف محضه
با لحظه به لحظه زمان که بی رحمه
عدل و آزادی ماهی گریزن
اما باید صید پوچی رو‌ بفهمه دستت
بگذر از خلع تا آغاز شه رقصت
مست شو‌ خودت رو از ترس پس بگیر
نفس شو دوباره محو رقص شو ببین
رقص شو حقت رو‌ خشم کن بگیر
دست شو
گسست شو
کشف کن،
بمیر...

دفتر اول: میم
داستان دار

بر سینه‌ی تنگ چوب، رازی بار بود.
چوبک ما می‌دانست، که چوب دار بود.

زمان بگذشت و چوبک به بالاها رفت.
به بالای دار برد هر سر، که سبکسار بود.

زبان نداشت چوب دار، با این‌حال هشدار داد.
به بالا می‌برم هر سر، چه گل و چه خار بود.

بلند بود و بالا می‌برد، انگار که مقام می‌داد.
تو گویی یک تکه چوب، با خدا جار بود.

رفیق بودند و دست در دست سرودها سر می‌دادند.
داستان مرگ و دار، داستان ادامه‌دار بود.