لازمه عذر خواهی کنم به خاطر پست قبلی که زدم نمیخواستم وقتتونو بگیرم به هر حال تازه واردم و قوانینو نمیدونم
________________________________________________
اضطراب!تنها واژه ای بود که میتوانست وضعیت هری را در ان دقایق تعریف کند.روی صندلی صفت رختکن نشسته بود و به ظاهر به حرف های الیور گوش میداد.
لبهای وود تکان میخورد اما گویا موج صدایش بر اثر اصطکاک با هوا قبل از رسیدن به گوش هری متوقف میشد.
صدای هیاهوی تماشاچیان وحشیانه به در رختکن میکوبید و استرس را به رگهای هری تزریق میکرد.
نگاهش را به کف پوش کثیف و چرک رختکن دوخت.دلش میخواست همین حالا میتوانست کنار بکشد.اما افسوس که نمیشد.دست گرمی را روی شانه اش احساس کرد.برگشت و وود را دید که با چشمانش او را وادار به بلند شدن میکند.
اعضای تیم دم در رختکن صف کشیده بودند و به هری نگاه میکردند.این عمر موجب شد که خون روی گونه های هری بدود و استرسش را بیشتر کند..
با تحریک های الیور که به پشتش ضربه میزد از روی نیمکت بلند شد به جلوی رختکن رسید و منتظر باز شدن درب ماند.
هر چه به زمان اغاز مسابقه نزدیک تر میشد صدای هیاهوی تماشاچیان بلند تر به گوش میرسد.
بلاخره انتظارها به پایان رسید و با صدای تلق خفیفی درب ورزشگاه رو به باز شدن گذاشت.با دیدن جمعیت حاضر در ورزشگاه لرزش خفیفی بدن هری را در بر گرفت.
و درست هنگامی که میخواست پایش را به بیرون بگذارد بر اثر حواس پرتی پایش به لبه رختکن گرفت و محکم زمین خورد. صدای هیاهو جای خود را به خنده های مضحک (؟) داد . به کمک وود از زمین بلند شد.دیگر خیلی میترسید و ناراحت بود.
بعد از پایان مراسمات مرسوم مسابقات همگی روی جارو نشستند و پا به زمین کوفتند.هری ابتدا دو دل بود اما بعد با فشاری اندکی مثل پری سبک به سمت هوا گام برداشت.
نسیم خنکی میوزید که ضماد روحیه ضعیفش بود. هر چه پیشتر میرفت بیشتر با هوا اخت میگرفت و راحت تر میشد. کاپیتانها با هم دست دادند و مسابقه شروع شد.
کوافل قرمز رنگ در هوا به چرخش درامد دستان یار سبز پوش بود که ان را در اغوش کشید.بازیکنان حریف مثل زنبور های وحشی او را احاطه کردند.سبز پوش کوافل را برای همی تیمی اش که در نزدیک دروازه ایستاده بود فرستاد.
و او نیز بدون مکس با دست چپش ضربه محکمی نثار توپ کرد که البته وود با یک حرکت نمایشی موفق به مهارش شد.
هری نگاهش را از بازی برداشت و جستوجگر حریف را دید که به دنبال اسنیچ میگردد.کمی ارتفاعش را کم کرد و پایین تر از بازیکن حریف مشغول کشت و گذار شد.
دقایق کند و کسل کننده شده بود.چشمانش خسته شده بودند و کلافه بود. فکر میکرد که هرگز نمیتواند ان را پیدا کند در همین افکار بود که برق زردی به تندی از جلوی چشمانش گذشت.
فریادی از سر خوشحالی و بی تجربگی کشید که موجب شد جستجو گر حریف از کشف او سر دربیاورد.
نبرد اغاز شده بود.
هر دو در کنار یک دیگر قرار گرفته بودند و به هم تنه میزدند مثل مسابقات رالی ماگلی شده بود که رانندگان برای پیشتازی هر کاری میکردند. اسنیچ حدود یک متری انها بود و با احتساب طول دستشان نیم متری با انها فاصله داشت.
در شرایطی نبودند که دست را از جارو جدا کنند زیرا هر فرصتی به حریف باعث سرنگونی از جارو بود. در این افکار بود که از مبارزه صرف نظر کند با نگاه کردن به پایین و دیدن ارتفاع زیادشان این اندیشه در سرش زرق و برق بیشتری گرفت سلامتی بهتر از هر چیزی بود.
اما ناگهان صدای ویژ کوتاهی شنید و نوری قهوهای رنگ به سرعت از کنارش گذشت. جستجوگر حریف به موقع از بلاجر خشمگین جا خالی داد اما همین باعث شد که اختلافش با هری زیاد شود.
هری دستش را دراز کرد نوک انگشتانش بالهای ظریف اسنیچ را احساس میکرد.
و ناگهان ان را گرفت او اسنیچ را گرفت!
لرد مورداک عزیز!
پست خوبی نوشته بودی. اما این گونه پاراگراف بندی زیاد جالب نیست.
من برات جمعش کردم. مهم نیست که نمایشنامه کوتاه باشه مهم اینه که راحت خونده باشه و همچنین پست دارای زیبایی ظاهری باشه!
اسمی از بازیکنان تیم حریف نیوورده بودی.
غلط املایی داشتی ==> " سفت " ، " امر " ، " مکث " و غیره.
امیدوارم که ساخته و دست رنج ذهن خودت باشه!
خوب نوشته بودی فقط آخرشو ناگهانی تموم کردی. احساس می کنم می خواستی هرچه زودتر تمومش کنی!
پستت تخیل زیادی داشت. سعی کن از این به بعد متعادل تر پست بنویسی.
ولی حس داستان داشت. امیدوارم همیشه به همه پستات اهمیت بدی و برای همشون وقت بزاری.
موفق باشی.
تأیید شد.
________________________________________________
اضطراب!تنها واژه ای بود که میتوانست وضعیت هری را در ان دقایق تعریف کند.روی صندلی صفت رختکن نشسته بود و به ظاهر به حرف های الیور گوش میداد.
لبهای وود تکان میخورد اما گویا موج صدایش بر اثر اصطکاک با هوا قبل از رسیدن به گوش هری متوقف میشد.
صدای هیاهوی تماشاچیان وحشیانه به در رختکن میکوبید و استرس را به رگهای هری تزریق میکرد.
نگاهش را به کف پوش کثیف و چرک رختکن دوخت.دلش میخواست همین حالا میتوانست کنار بکشد.اما افسوس که نمیشد.دست گرمی را روی شانه اش احساس کرد.برگشت و وود را دید که با چشمانش او را وادار به بلند شدن میکند.
اعضای تیم دم در رختکن صف کشیده بودند و به هری نگاه میکردند.این عمر موجب شد که خون روی گونه های هری بدود و استرسش را بیشتر کند..
با تحریک های الیور که به پشتش ضربه میزد از روی نیمکت بلند شد به جلوی رختکن رسید و منتظر باز شدن درب ماند.
هر چه به زمان اغاز مسابقه نزدیک تر میشد صدای هیاهوی تماشاچیان بلند تر به گوش میرسد.
بلاخره انتظارها به پایان رسید و با صدای تلق خفیفی درب ورزشگاه رو به باز شدن گذاشت.با دیدن جمعیت حاضر در ورزشگاه لرزش خفیفی بدن هری را در بر گرفت.
و درست هنگامی که میخواست پایش را به بیرون بگذارد بر اثر حواس پرتی پایش به لبه رختکن گرفت و محکم زمین خورد. صدای هیاهو جای خود را به خنده های مضحک (؟) داد . به کمک وود از زمین بلند شد.دیگر خیلی میترسید و ناراحت بود.
بعد از پایان مراسمات مرسوم مسابقات همگی روی جارو نشستند و پا به زمین کوفتند.هری ابتدا دو دل بود اما بعد با فشاری اندکی مثل پری سبک به سمت هوا گام برداشت.
نسیم خنکی میوزید که ضماد روحیه ضعیفش بود. هر چه پیشتر میرفت بیشتر با هوا اخت میگرفت و راحت تر میشد. کاپیتانها با هم دست دادند و مسابقه شروع شد.
کوافل قرمز رنگ در هوا به چرخش درامد دستان یار سبز پوش بود که ان را در اغوش کشید.بازیکنان حریف مثل زنبور های وحشی او را احاطه کردند.سبز پوش کوافل را برای همی تیمی اش که در نزدیک دروازه ایستاده بود فرستاد.
و او نیز بدون مکس با دست چپش ضربه محکمی نثار توپ کرد که البته وود با یک حرکت نمایشی موفق به مهارش شد.
هری نگاهش را از بازی برداشت و جستوجگر حریف را دید که به دنبال اسنیچ میگردد.کمی ارتفاعش را کم کرد و پایین تر از بازیکن حریف مشغول کشت و گذار شد.
دقایق کند و کسل کننده شده بود.چشمانش خسته شده بودند و کلافه بود. فکر میکرد که هرگز نمیتواند ان را پیدا کند در همین افکار بود که برق زردی به تندی از جلوی چشمانش گذشت.
فریادی از سر خوشحالی و بی تجربگی کشید که موجب شد جستجو گر حریف از کشف او سر دربیاورد.
نبرد اغاز شده بود.
هر دو در کنار یک دیگر قرار گرفته بودند و به هم تنه میزدند مثل مسابقات رالی ماگلی شده بود که رانندگان برای پیشتازی هر کاری میکردند. اسنیچ حدود یک متری انها بود و با احتساب طول دستشان نیم متری با انها فاصله داشت.
در شرایطی نبودند که دست را از جارو جدا کنند زیرا هر فرصتی به حریف باعث سرنگونی از جارو بود. در این افکار بود که از مبارزه صرف نظر کند با نگاه کردن به پایین و دیدن ارتفاع زیادشان این اندیشه در سرش زرق و برق بیشتری گرفت سلامتی بهتر از هر چیزی بود.
اما ناگهان صدای ویژ کوتاهی شنید و نوری قهوهای رنگ به سرعت از کنارش گذشت. جستجوگر حریف به موقع از بلاجر خشمگین جا خالی داد اما همین باعث شد که اختلافش با هری زیاد شود.
هری دستش را دراز کرد نوک انگشتانش بالهای ظریف اسنیچ را احساس میکرد.
و ناگهان ان را گرفت او اسنیچ را گرفت!
لرد مورداک عزیز!
پست خوبی نوشته بودی. اما این گونه پاراگراف بندی زیاد جالب نیست.
من برات جمعش کردم. مهم نیست که نمایشنامه کوتاه باشه مهم اینه که راحت خونده باشه و همچنین پست دارای زیبایی ظاهری باشه!
اسمی از بازیکنان تیم حریف نیوورده بودی.
غلط املایی داشتی ==> " سفت " ، " امر " ، " مکث " و غیره.
امیدوارم که ساخته و دست رنج ذهن خودت باشه!
خوب نوشته بودی فقط آخرشو ناگهانی تموم کردی. احساس می کنم می خواستی هرچه زودتر تمومش کنی!
پستت تخیل زیادی داشت. سعی کن از این به بعد متعادل تر پست بنویسی.
ولی حس داستان داشت. امیدوارم همیشه به همه پستات اهمیت بدی و برای همشون وقت بزاری.
موفق باشی.
تأیید شد.
افرادی که لایک کردند
اولین لایک را ثبت کن!
ویرایش شده توسط لرد مورداک در 1386/6/15 10:51:11
ویرایش شده توسط سارا اوانز در 1386/6/15 20:54:26
ویرایش شده توسط سارا اوانز در 1386/6/15 20:56:02
ویرایش شده توسط سارا اوانز در 1386/6/15 20:54:26
ویرایش شده توسط سارا اوانز در 1386/6/15 20:56:02





