کافه - بی انصاف - طناب - سینه خیز - تحصیل - ریپارو - متقاضی - معروف - پاتیل - کنایه
کافه سه دسته جارو بسیار شلوغ بود. وارد شد. خیلی آرام به سمت دستشویی در ته کافه رفت. زمانی که وارد شد بوی تعفن آنجا آزارش داد.
داخل دستشویی را چک کرد و سپس را از داخل با طلسمی قف نمود.نگاهی به زیر دستشویی چرک آلود آنجا انداخت, نفس عمیقی کشید و در حالی که وردی را زمزمه می کرد و به دیوار زیر آن چشم دوخته بود , سینه خیز به سوی دیوار رفت.در همین حین دیوار به دوقسمت تبدیل شد و میان آن شکافی برای عبور یک نفر نمایان شد.همچنان سینه خیز در تونلی تاریک پیش می رفت.سرانجام به دوراهی ای رسید.خوب می دانست کدام راه را باید برگزیند.راه سمت راست را پیش گرفت, به دری شکسته رسید , ورد ریپارو را بر زبان آورد تا بتواند از آن عبور کند.سرانجام نوری در انتهای تونل در جلوی چشمان او ظاهر شد.سرعتش را بیشتر کرد تا سریعتر به آنجا برسد.سرانجام در نور غرق شد.نگاهی به لباس های آغشته به کثافت خود انداخت , این بی انصافی بود که او را برای این ماموریت برگزینند.نگاهی به اطراف انداخت, در اتاق دواری قرار داشت.در مقابلش یک پاتیل در حالی که با طناب به سقف آویزان بود , قل قل صدا می کرد.کنایه دائمی اسلاگهورن را در زمان تحصیل خود به یاد آورد:
-تو هیچ وقت در شناختن معجون موفق نخواهی شد , هیچ وقت!
ولی پیش بینی او غلط از آب درآمده بود.او اکنون معجون سازی معروف شده بود, جوری که یکی از رقیبان استاد سابق خود بر شمرده میشد.در عجب بود که چگونه محفل برای این معجون خاص نگهبانی نگذاشته است.دلیل این موضوع برایش اهمیت چندانی نداشت او فقط متقاضی آن معجون بود تا ارادت خود را به لرد سیاه ابراز کند.او شیشه ای خالی را از جیبش در آورد و آنرا به معجون نزدیک کرد.درست در همان لحظه ای که سر شیشه به معجون برخورد کرد صدایی از پشت او به وی گفت:
-اسنیپ عزیز خوش آمدی!خیلی وقت بود منتظرت بودیم!
او روی خود را برگرداند تا مبارزه کند نوری آبی رنگ چشمانش را زد و چهره های هری پاتر , روبیوس هاگرید , و ریموس لوپین را برای او مشخص کرد .بعد از آن دیگر چیزی نفهمید.او بازی را به راحتی باخته بود.
تایید شد!!!(پادمور)
کافه سه دسته جارو بسیار شلوغ بود. وارد شد. خیلی آرام به سمت دستشویی در ته کافه رفت. زمانی که وارد شد بوی تعفن آنجا آزارش داد.
داخل دستشویی را چک کرد و سپس را از داخل با طلسمی قف نمود.نگاهی به زیر دستشویی چرک آلود آنجا انداخت, نفس عمیقی کشید و در حالی که وردی را زمزمه می کرد و به دیوار زیر آن چشم دوخته بود , سینه خیز به سوی دیوار رفت.در همین حین دیوار به دوقسمت تبدیل شد و میان آن شکافی برای عبور یک نفر نمایان شد.همچنان سینه خیز در تونلی تاریک پیش می رفت.سرانجام به دوراهی ای رسید.خوب می دانست کدام راه را باید برگزیند.راه سمت راست را پیش گرفت, به دری شکسته رسید , ورد ریپارو را بر زبان آورد تا بتواند از آن عبور کند.سرانجام نوری در انتهای تونل در جلوی چشمان او ظاهر شد.سرعتش را بیشتر کرد تا سریعتر به آنجا برسد.سرانجام در نور غرق شد.نگاهی به لباس های آغشته به کثافت خود انداخت , این بی انصافی بود که او را برای این ماموریت برگزینند.نگاهی به اطراف انداخت, در اتاق دواری قرار داشت.در مقابلش یک پاتیل در حالی که با طناب به سقف آویزان بود , قل قل صدا می کرد.کنایه دائمی اسلاگهورن را در زمان تحصیل خود به یاد آورد:
-تو هیچ وقت در شناختن معجون موفق نخواهی شد , هیچ وقت!
ولی پیش بینی او غلط از آب درآمده بود.او اکنون معجون سازی معروف شده بود, جوری که یکی از رقیبان استاد سابق خود بر شمرده میشد.در عجب بود که چگونه محفل برای این معجون خاص نگهبانی نگذاشته است.دلیل این موضوع برایش اهمیت چندانی نداشت او فقط متقاضی آن معجون بود تا ارادت خود را به لرد سیاه ابراز کند.او شیشه ای خالی را از جیبش در آورد و آنرا به معجون نزدیک کرد.درست در همان لحظه ای که سر شیشه به معجون برخورد کرد صدایی از پشت او به وی گفت:
-اسنیپ عزیز خوش آمدی!خیلی وقت بود منتظرت بودیم!
او روی خود را برگرداند تا مبارزه کند نوری آبی رنگ چشمانش را زد و چهره های هری پاتر , روبیوس هاگرید , و ریموس لوپین را برای او مشخص کرد .بعد از آن دیگر چیزی نفهمید.او بازی را به راحتی باخته بود.
تایید شد!!!(پادمور)
افرادی که لایک کردند
اولین لایک را ثبت کن!
ویرایش شده توسط oppp در 1386/2/13 1:41:54
ویرایش شده توسط استرجس پادمور در 1386/2/13 21:31:45
ویرایش شده توسط استرجس پادمور در 1386/2/13 21:31:45

