یتیم‌خانه سنت دیاگون

- یتیم خانه سنت دیاگون با سرویس بهداشتی آماده پذیرایی از شما دوستان عزیز می باشد.

آماندا با لبخندی که دندان هایش از زیر آن معلوم می شد و حتی سخت ترین دل ها را به لرزه در می آورد؛ رو به فلور و آندرو اشاره کرد که داخل بروند و گفت:
- خانومی! باز کن...

در به جادویی باز شد و فلور، آماندا و آندرومدا وارد شدند. حیاط کوچیکی روبرویشان بود که بسیار کثیف بود و حتی فلور می توانست قسم بخورد که اگر یک "لودو" هم آن جا قایم می شد؛ آنها قادر به پیدا کردنش نبودند.

بعد از این که چند قدم برداشتند؛ آندرو چیز لزجی را حس کرد و نالید:
- کرمــــ!

فلور توجهی به آماندا که با شوق و ذوق می پرید این کرم خونی دارد یا نه، نکرد و گفت:
- اونو بذارش زمین! ممکنه یه روزی پروانه بشه.

آندرو گفت:
- حتما برای این که ببوسیش؛ نه؟

فلور چیزی نگفت و به طرف اتاق مدیر که در انتهای حیاط بود رفت. آندرو برای این که نشان دهد جادوگر است؛ آن چند قدم را آپارات کرد و آماندا هم برای این که از قافله عقب نماند؛ با سرعت زیاد ومپایر ـش به پیش آن ها رفت.

آندرو در را باز کرد. زنی با لبخند گفت:
- به یتیم خونه ما خوش اومدین. می خواین کسی رو از این جا ببرین؟

فلور با خجالت گفت:
- راستش ما می خوایم این جا بمونیم؛ خانم... خانمِ؟

زن گفت:
- می تونی خانم کول صدام کنی!

آماندا با تعجب گفت:
- احیانا تو مدیر پرورشگاه لرد سیاه نبودی؟ اصلا تو ماگل نبودی مگه؟

خانم کول گفت:
- اون یه بحث جدا داره! خب، ادامه بدین!

-شتـــــــــــــــــــــــــــــــرق!(افکت شکست بشقاب ته گود چینی)

-ماما جون من،به خاطر من نـــکن!به خاطر گابر حداقل...جیـــــــغ...چرا ظرفارو می شکنی؟!

ترجمه ی میزانی حرف و فحش به زبان فرانسوی:
-دختره ی احمق خنگ!خجالت نمی کشی با چنین کارنامه افتضاحی اومدی پیش من؟!شترررق(افکت شکستن یک لیوان دیگر)!

فلور کمی سرش را از پشت مبل بیرون آورد تا از مکان فعلی مادرش و ظروف چینی ای که پرتاب می شدند آگاهی یابد که ناگهان با بشقابی که بر طرفش در پرواز بود مواجه شد!

-جیــــــــــــــــــــــــــــــــــــغ!مامان اون بشقاب هدیه عروسیتون بود...

ترجمه ی میزان دیگری از فحش(به همراه سانسور)و حرف به زبان فرانسوی:تسترال،هیپروگریف نفهم!خجالـت نمی کشی؟!با نمره ی نوزده و نود و نه صدم اومدی پیش من؟حیف اون همه هزینه ای که بابت هاگوارتزت کردم.اصن از اون اول نباید اجازه می دادم ارشد می شدی و مدیریتو قبول می کردی!

-مامان باور کن،عاشق شدن یه قسمت از مغزو از کار میندازه...از وقتی اون یارو بیلو دیدم،اونم وسط امتحانات...

خانم دلاکور که بالاخره به مخفی گاه فلور وارد شده بود یقه ی فلور را گرفت و بدون توجه به گابریل که با چشم های درشت شده آن ها را نگاه می کرد فلور را از در خانه پرت کرد بیرون و قبل از آن که در را بکوبد گفت:حالا برو ببینم تو این فصل سال که خونه ی ریدل دیوانه پرور تعطیله و اون بیل جون جونیت هم این جا نیست چی کار می خوای کنی!

فلور کمی به گابریل که از پشت پنجره قهقهه می زد و زبان در میاورد نگاه کرد که ناگهان در باز شد و پدرش با کوله پشتی پری به سمتش آمد.

فلور به امید اندکی حمایت به پدرش نگاه کرد اما پدرش با آهی گفت:فلور با ایننوزده و نود ونه تو کنکور قبول نمیشی...اونوقت بی کار می مونی و به جای متخصص فیزیک جادوی ستاره شناسی احتمالا ظرف شور میشی!

آقای دلاکور کوله پشتی را به فلور داد و با نگاه تاسف باری وارد خانه شد و در را بست.

فلور به اطرافش نگاه کرد.کجا می توانست برود؟!هیچ جا را نداشت!در سازمان تخته،ریون بسته،خانه ریدل تعطیل...دوستان صمیمی اش هم مانند آندرو و آماندا و تری یا متاهل بودند یا کارتون خواب! ( )

ناگهان انگار دست سرنوشت ورقه ای را روی صورتش انداخت.فلور به ورقه ی زرد و لگد خورده نگاه کرد...
نقل قول:

فلور متفکرانه به ورقه خیره شد و وسیله ای مشنگی به نام موبایل را از جیبش در آورد...!

نیم ساعت بعد،رو به روی یتیم خانه سنت دیاگون

فلور،آندرومدا و آماندا با تعجب به کاخ بزرگ و قدیمی باد و باران خورده ی رو به رویشان خیره شده بودند که فقط از علامت "یتیم خانه سنت دیاگون" که روی مقوای پار و پوره ای نوشته شده بود متوجه شدند یتیم خانه است!

- من در میزنم!مثه خونه ی قدیمی خون آشامی نفرین شده ی طلسم شده ی خودمه!که کلی تله داشت و هر کس پا توش میذاشت زامبی میشد!

سپس بی توجه به فلور و آندرو زنگ در را به صدا در آورد...