هنري در سالن داشت قدم مي‌زد و به اين كه چرا سرژ اين‌جاست فكر ميكرد"حتماً جاسوسمونه...يا اسيرش كردن...ولكن از چو مي‌پرسم"در اين افكار قوطه‌ور بود كه رسيد به دري كه بچه‌ها از اون در سالن را ترك كرده بودند،صدايشون بيرون ميامد:
مري: تو مطمئني اين مطمئنه؟!
چو: اره!
روميلدا: ولي من نيستم!
چو: اوف. صبر كنين ببينيم شواليه كي مياد!
برتي: پس تا اون موقع اينو چيكارش كنيم؟!
چو: نميدونم!!!!! اميدوارم به زودي پيداش بشه! تا وقتي نيومده نميتونيم هنري رو تو بحثهاي محرمانمون بياريم كه!
مري: چو، تو گفتي دوستته ديگه نه؟ بو حاليش كن تا اومدن شواليه نمتونيم قبولش كنيم! اوكي؟!
چو: كار از اين سختتر نميتونستي بگي بكنم؟!
برتي: چو! ما از تو انتظار داريم!
مري: تو اميد مايي!
چو: ببينم چي ميشه!
***
هنري خود را سريعاً به يكي از مبل‌هاي داخل سالن رساند و همان‌جا نشست.او ناراحت نبود اما داشت از عصبانيت مي‌تركيد،با خود فكر ميكرد:"من عصباني نيستم... قدر نشناسا منو بگو كه...من عصباني نيستم...همون بهتر كه بدون من...من عصباني نيستم...بي لياقتا منو باش كه رفتم تو دل سياها براي اينا...من عصباني نيستم..." در همين افكار گم شده بود كه چو به آرامي دستي به شانه هنري زد و گفت:
_ اِ...خوبي هنري...چيزه.. ببين...من مي‌خواستم...يه چيزي بهت بگم...
هنري تمام تلاششو ميكرد كه در صدايش اثري از عصبنيت ظاهر نشه اما مثل اينكه در اين كار اصلاً موفق نبود پريد وسط حرف‌هاي چو و به تندي گفت:
_نمي‌خواد بگي ...دفعه‌ي بعد آروم‌تر حرف بزنيد از لحاظ امنيتي براتون بهتره... حالا هم اگه كار ديگه‌اي با من نداريد من مي‌رم ... تا افراديو بيارين كه بهشون اعتماد داريد.
نگاه سردي به همه كرد به آرامي از جايش بلند شد نگاهي با حسرت به اطراف سالن انداخت و به سمت در قلعه مثل آدمي كه در يك استخر آب سرد با لباس افتاده باشه به راه افتاد.ديگه نمي‌دونست بايد چه كار كنه اين حرف‌ها از اين افراد تقريباً تمام انگيزه‌هاشو كشته بود مثل آب سردي بود كه بر سرش ريخته باشن.با خودش فكر چند ساعت پيشو ميكرد كه با تمام قوا آماده‌ي دوئل با شواليه بود اون وقت اينايي كه حتي نفهميدن چه‌كارشون كرده بود انداختنش بيرون. به در كه رسيد به آرامي بر گشت و به چو گفت:
_ بيا بيرون حرف‌هاي مهمي دارم ... از جاسوسم.
_ اِ... باشه.
هنري دوباره نگاه حسرت‌باري به سالن قلعه انداخت و از در خارج شد.چو گفت:
_ اَه...فكر كنم گند زديم.
روميلدا گفت:
_خب بايد همين كارو مي‌كرديم.
برتي گفت:
_اما نه اينطوري.
مري گفت:
_فكر كنم خيلي عصباني شد.
روميلدا گفت:
_خودت تنهايي فهميدي.
مري اومد جواب بده كه چو پريد وسط گفت:
_خيلي خب بسه... من برم بيرون ببينم چي ميگه
****
در بيرون قلعه هنري با چهره‌اي غم زده در زير درختي نشسته بود و به جايي كه ازش بيرون اومده بود چشم دوخته بود اما هيچ‌چيزي نمي‌ديد.در همين لحظه چو اومد بيرون اما مثل اينكه در همان ثانيه اول هنري اونو نديد به هر هر حال بعد از چند ثانيه گفت:
_ اِ... اومدي مي‌خواستم بگم جاسوسم بالاخره رفت توي اسلايترين اونام جاسوس دارن يه ارتش دارن يه سازمان‌دهي قوي دارن بلا تريسك معاونه ... خلاصه چند تا تاپيك براي اومور جنگ دارن...اطلاعات بيش‌ترو بعداً مي‌دم.فعلاً همينا رو مي‌دونم. ببينم تكراري كه نبود.
چو كه نمي‌دونست چي بگه فقط گفت:
_ اِ.. خيلي خوب.
بعد از چند لحظه سكوت هنري با لحني كنايه آميز و سر شار از عصبانيت گفت:
_ببينم اين بيرون كه مي‌تونم منتظر شواليه باشم يا اينجا هم براتون خطرناكم و بحثهاي محرمانتونو مي‌شنوم...البته با اون صداي بلندي كه شما بحث مي‌كنيد فكر كنم تا يه كيلومتر اون‌طرف‌ترم بشنون.
چو با دست‌پاچگي گفت:
_نه...اِ ...يعني بله...هيچ اشكالي نداره اينجا بموني.
(ادامه بديد
)
از تو کتاب خوندم.
ولی نویل اگه بخوای عضو بشی باید با شوالیه دوئل کنی؟ 
نه!
