پرش به محتوای اصلی
جادوگرانخانه
جادوگران® | نخستین مرجع فارسی زبان هواداران هری پاتر
کمک می‌خوای؟ از ما بپرس!
آنلاین‌ها
کارت قورباغه شکلاتی
شبکه پرواز

کمک می‌خوای؟ از ما بپرس!

تصویر تغییر اندازه داده شده

آنلاین‌ها

128
نفر همین الان آنلاین‌اند 81 نفر در «انجمن»
0 عضو 128 مهمان
کجای سایت هستند؟
اعضای آنلاین

فعلاً عضوی آنلاین نیست؛ فقط مهمان‌ها.

42 عضو در ۲۴ ساعت گذشته وارد سایت شدند

کارت قورباغه شکلاتی

کارت قورباغه شکلاتی

پرافتخارترین اعضای سایت جادوگران

شبکه پرواز

شومینه‌های من

۴ مقصد

همهٔ شومینه‌ها

کارگاه داستان‌نویسی

نوع تاپیک: آموزش و نقد

مشاهده‌کنندگان این تاپیک: 2 کاربر مهمان
شناسه بسته‌شده
آخرین ورود
جمعه 18 مرداد 1387 12:44
عضویت
1386/04/21
پست‌ها
214
خب سوژه جدید برای شرکت در کارگاه نمایشنامه نویسی :
عکس مربوطه

سعی کنید که نمایشنامه تون حد الامکان به عکس مربوطه نزدیک باشه و سعی کنین که زیاد از موضوع دور نشید.
افراد ایفای نقش هم اگر پستی در این تاپیک بزنند نقد خواهد شد.

با احترام.

افرادی که لایک کردند

اولین لایک را ثبت کن!
وقتی �
تئودور ناتold2
شناسه بسته‌شده
آخرین ورود
شنبه 8 فروردین 1388 16:39
عضویت
1386/07/03
پست‌ها
14
صدای زوزه گرگهای وحشی،که از دل جنگلی تاریک با درختانی کهن،وحشتی غریب را در دل افراد بوجود می آورد.
هری پاتر به سوی قلب جنگل حرکت میکرد و هر از گاهی برای ثانیه ای می ایتاد تا بفهمد کسی او را تعقیب میکند یا نه؟
چند روز پیش یکی از افراد مورد اطمینان به وی گفته بودند که در جنگلهای آلبانی یکی از جان پیچهای ولدمورت قرار دارد،بهمین دلیل هری اکنون در این جنگل تاریک به سوی مقصدش که تنها چند متر با آن فاصله نداشت حرکت میکرد.تنها چند متر دیگر تا بدست اوردن یکی دیگر از جان پیچهای ولدمورت.
از درون جنگل میشد کلبه کوچکی که توسط چند درخت محاصره شده بود را دید.
هری از هیجان نتوانست خود را کنترل کند و با سرعت بسوی کلبه رفت،درون کلبه خالی بود و هیچ چیز جز یک صندوقچه قدیمی که بر روی چهار پایه ای قدیمی تر قرار داشت دیده نمیشد.
هری صندوقچه را که کمی بزرگتر از یک توپ بیس بال بود را در دست گرفت،بدون هیچ فکر در آن را گشود.
ناگهان نور شدیدی از درون صندوق کوچک به بیرون تابید،نور انقدر زیاد بود که هری مجبور شد چشمانش را ببندد.
سرمایی عجیب،وحشتی قدیمی،بوجود امدن حس نا امیدی در درون افارش تنها به یک چیز اشاره میکرد.و انهم دیوانه سازها بود.
در افکارش خود را میدید که وقتی چشمانش را باز میکند دور تا دورش را دیوانه ساز ها فرا گرفته اند و میخواهند روح او را از وی جدا کنند.
هری در دلش آرزو میکرد که اشتباه فکر کرده باشد،به ارامی چمانش را باز کرد،تعجب اولین چیزی بود که در چهره اش بوجود امد.
او از جنگل به بیرون رانده شده بود،به جای اولش.
به درون صندوقچه که دیگر نوری نداشت نگاه کرد،درونش یک گردنبند بود .هری به ان دست نزد زیرا ممکن بود دارای تلسمی مرگبار باشد.تا اینجا هم شانس اورده بود که صندوقچه دارای طلسمی مرگبار نبود.
اینک میتوانست به خانه دوازده میدان گریمالد آپارت کند و در آنجا به کمک دیگر دوستانش این جانپیچ را نابود کند.

خب خب خب!
ببین پستت خوب بود ... سوژه جالبی داشت و خوب هم پرورش یافته بود.
غلط املایی زیا داشتی همینطور غلط گرامری ... مثلا به این جمله نگاه کن:
صدای زوزه گرگهای وحشی،که از دل جنگلی تاریک با درختانی کهن،وحشتی غریب را در دل افراد بوجود می آورد.
این جمله اول رولت بود و خوب از نظر جمله بندی مشکل داشت ... همینطور تلسمی : طلسمی . و این در حالیه که باز هم طلسمی رو نوشتی و این بار درست نوشته بودیش ... در کل این مشکلات همش با یک بار خوندن پست برطرف میشه.
توصیف صحنه ات هم خوب بود ... و چون قبلاً عضو ایفای نقش بودی یکم ارفاق میکنم ولی این پست جای کار زیادی داشت و معلوم بود که با عجله نوشته شده.
تائید شد.

افرادی که لایک کردند

اولین لایک را ثبت کن!
ویرایش شده توسط آراگوگ در 1386/7/5 13:39:32
شناسه بسته‌شده
آخرین ورود
شنبه 19 بهمن 1387 12:23
عضویت
1386/06/26
پست‌ها
28
اسنیپ به طرف هری آمد ولی هری وردی را به طرفش فرستاد اسنیپ بر روی زمین افتاد . هری به کنار پنجره رفت ، صحنه ای عجیب دید ، اعضای محفل ققنوس در حال جنگیدن با مرگ خوارها بودند.هری نگاهی به اسنیپ انداخت که تازه از روی زمین بلند شده بودو به طرف هری می آمد .هری بار دیگر افسونی را به طرف اسنیپ فرستاد اما ایندفعه اسنیپ آماده بود و طلسم را به گوشه اتاق کمانه کرد . در همان لحظه چند دیوانه ساز از پنجره باز اتاق داخل شدند . هری سپر مدافعی را به طرف دیوانه ساز ها فرستاد اما توده ای از بخار شد که از ته چوبدستی بیرون آمد .هری باید به چیزی خوشایند فکر می کرد : وقتی ولدمورت را شکست می دهد . آره این موضوع خوب بود بنابراین هری به این موضوع تمرکز کزد و دوباره سپر مدافعی را اجرا کرد و ایندفعه گوزنی از ته چوبدستی هری بیرون آمد و به طرف دیوانه ساز ها رفت و باعث شد دیوانه ساز ها از پنجره بیرون بروند .هری به اسنیپ اشاره کرد و به گوزن گفت :

- به طرف اون

گوزن به طرف اسنیپ رفت و باعث شد افسونی که اسنیپ به طرف هری فرستاده بود به گوزن برخورد کند .هری به طرف در دوید .اسنیپ یک قدم برداشت ولی گوزن جلویش را گرفت . هری از موقعیت استفاده کرد و با عجله از اتاق بیرون رفت . در راهرو تانکس با دو مدگ خوار در حال جنگ بود . هری از کنار آن ها گذشت . یکی از مرگ خوارها که هری را دیده بود جلوی هری گرفت . هری افسونی را به طرف مرگ خوار فرستاد و او هم آن طلسم را دفع کرد . یکی از طلسم ها از کنار گوش هری گذست . هری جادو سکتو سمپرا را روی مرگ خوار اجرا کرد ناگهان زخمهایی در بدن مرگ خوار بوجود آمد و خون مانند فواره از بدن مرگ خوار بیرون زد .

هری از روی جسد مرگ خوار که هنوز خون از بدنش خارج می شد رد شد .در همان لحظه اسنیپ از اتاق بیرون آمد و نگاهی به راهرو انداخت وقتی هری را دید به طرفش آمد در بین راه چند طلسم را به طرف هری فرستاد ولی هری جاخالی داد . اسنیپ وقتی جسد مرگ خوار را دید به خشم آمد و طلسم سکتو سمپرا را به طرف هری فرستاد . با خوش شانسی طلسم از کنار گوش هری رد شد . هری به طرف پله ها دوید . پایین پله ها غوغایی بر پا بود . کینگزلی شکلبولتبا دو مرگ خوار در حال جنگ بود .هری به پایین پله ها رفت ( سه پله آخر را پرید ). در خانه باز بود هری نگاهی به بیرون از خانه انداخت ، آقای ویزلی با یک مرگ خوار در حال جنگ بود در کنار او مودی با دو مرگ خوار داشت می جنگید . هری از کنار گینگزلی گذشت و به نشیمن رفت . آنجا هم دست کمی از بیرون از نشیمن نداشت . آنجا لوپین با دو مرگ خوار در حال جنگ بود . یک مرگ خوار می خواست از پشت به لوپین حمله کند . هری به طرف مرگ خوار دوید اما پایش به چیزی گیر کزد و به زمین افتاد . مرگ خوار که متوجه آمدن هری شده بود چوبدستی اش را به طرف هری گرفت و جادوی بی کلامی را به طرف هری فرستاد . هری بدون نگاه کردن به چیزی که باعث افتادنش شده بود به طرفی غلتی زد و از زمین بلند شد . هری طلسم شومی را به مرگ خوار فرستاد و قبل از اینکه مرگ خوار ضد طلسمی را بر زبان بیاورد، جادوی هری به سینه اش یرخورد کرد و باعث شد مرگ خوار به سمت دیوار پرتاپ شود و پس از برخورد به دیوار بی هوش بر روی زمین بیافتد.در آن لحظه لوپین جادویی را به طرف دو مرگ خوار فرستاد و آن را نقش زمین کرد .

پستت از چند لحاظ مشکلات اساسی داشت!
1.پستت رو با عجله نوشته بودی و بعد از نوشتن دورش نکرده بودی و این یعنی اینکه دارای غلط املایی زیادی هست رولت!
مثلاً : مدگ خوار ----‍>مرگ خوار

2.پستت فقط توصیف بود! فقط یک دیالوگ نصفه و نیمه تو پستت وجود داشت و اصلاً حال و هوای جنگ رو نتونسته بودی خوب توصی کنی ... مثلاً ما تو کتاب دیدیم که اسنیپ به این راحتی ها طلسم نمیخوره ولی این در حالیه که اسنیپ خیلی راحت نقش بر زمین میشه .
بعدش هم که میبینیم نوشتی که هری یک مرگ خوار رو میکشه ولی تو کتاب توصیف شده که هری از کشتن ( چه خوب و چه بد ) متنفره!

3. روند داستان به پایان رساندن و آغاز پست هر سه دارای مشکل بود...!
برای آغاز داستان معلوم نبود که مرگ خوار ها چجوری شده که به محفلی ها حمله کردن ... در روند داستان هم معلوم نشود که جنگ کجا بود ... اگر توی بارو بود بارو اونقدر بزرگ نبود که هری اینقدر مسافت توش طی کنه! پایان پستت هم اصلاً جالب تموم نشده بود... هیچ سرنوشتی برای پستت معلوم نبود.
بهتره یک بار دیگه بنویسی.

تائید نشد!!

افرادی که لایک کردند

اولین لایک را ثبت کن!
ویرایش شده توسط آراگوگ در 1386/7/7 15:48:04
ماگل
تولد نقش
1396/04/21
آخرین ورود
چهارشنبه 26 خرداد 1395 10:57
عضویت
1382/10/13
پست‌ها
3768
متن زیر کتاب هفتم را افشا میکند لطفا اگر کتاب را نخوانده اید این نوشته را نخوانید.

[spoiler=متن هري با توجه به افشا سازي در اسپويلر قرار گرفت] پسر از سر میز بلند شد. موهای طلاییش را به کناری زد و صاف به سمت در رفت. مادر حرکتی کرد تا جلویش را بگیرد ولی پدر نگاهی به طرفش انداخت که در دم سر جایش نشست. در حالیکه پشتش به پسر بود گفت:
- یعنی اینقدر از ما متنفری؟
پسر لحظه ای در قدم هایش ناهماهنگی دیده شد ولی دوباره توانست نظم گامهایش را بدست آورد. از آستانه در و سپس از راهرو گذشت و به پشت منزل رفت نمیخواست پیش آنها غیب و ظاهر شود.

چرا نمیخواستند بپذیرند. آنها به انتها رسیده بودند. تمام چیزی که فکر میکرد افتخار است از دست رفته بود. افتخار چه چیز پوچ و تو خالی و مسخره ای. پسر همیشه زنده حال به پسر همیشه مشهور بدل شده بود با تمام افتخاری که میخواست داشته باشد یا شاید هم به زور به گلویش فرو میکردند. این همه او را بازی داده بودند. پدرش، مادرش آن کسی که از بردن اسمش متنفر بود. همه برای هیچ. نمیخواست هیچ کدام را دوباره ببیند کسانی که دل به موجودی بسته بودند که باور نداشتند هرگز نابود شود. ولی شده بود و چه آسان خود و تمام نوکرانش را به زیر کشیده بود. حالا چه میکردند؟ داولیش و مکنیر کجا بودند گری بک مرده بود؟ کسی که حتی بین تبار خود هم جایگاهی نداشت. جادوگران که جای خود داشتند.
ولی در مورد خودشان چه میتوانست بگوید؟ آیا آنها کمک کرده بودند؟ اصلا میخواستند کمک کنند؟ ولی مثل سوسکی در این اجتماع پذیرفته شده بودند. فقط برای حفظ یک خانواده که حالا او به همش میزد. به سوال پدرش فکر کرد آیا از آنها متنفر بود؟ نمیتوانست این احساس را به تنفر تعبیر کند چیزی بین ممنون بودن و انزجار بود.
پدرش او که همواره برایش سمبل قدرت و زیرکی بود. هم او با خفت و خواری برگشته بود و حالا خود او با خفت از پیش آنها میرفت نمیدانست واقعا دوست دارد یا نه؟ ولی در این دنیای بزرگ حالا که هیچ لرد تاریکی وجود نداشت قطعا برای یک نوجوان شروع جدیدی را میشد تصور کرد یا حداقل تنها راه و دلخوشیش همین بود. بله میرفت تا هر چه پیش آید.
دراکو مالفوی کنار فواره رسید. از میان طارمی های مجلل نگاهی به درون اتاق انداخت انگار اصلا از جایشان حرکت نکرده بودند ولی او تصمیمش را گرفته بود چوب جادویش را بلند کرد و در آن نقطه چرخید. فشار تاریکی را روی خود حس میکرد.[/spoiler]

به...وب مستر کجا اینجا کجا؟
بهتری دیدم پست همه رو در اینجا نقد کنم...
پست شما در عین کم خط بودن بسیار جذاب و خواندنی بود... من هم با این طرز نوشتن موافقم ... نباید تو رولی که مینویسیم حتماً یک اتفاق هیجان انگیزی افتاده باشه ... میتونه حتی خاطرات یک شخصیت در کتاب باشه دقیقاً مثل پست شما.
تنها مشکلی که داشت فقط پاراگراف بندیش بود.
و از لحاظ توصیف صحنه ها و زنده کردن رول بسیار عالی عمل شده بود.

با احترام.

افرادی که لایک کردند

اولین لایک را ثبت کن!
ویرایش شده توسط هری پاتر در 1386/7/3 21:49:13
ویرایش شده توسط کالین کریوی در 1386/7/3 22:19:57
ویرایش شده توسط آراگوگ در 1386/7/4 16:50:52
Sunny, yesterday my life was filled with rain.
Sunny, you smiled at me and really eased the pain.
The dark days are gone, and the bright days are here,
My sunny one shines so sincere.
Sunny one so true, i love you.

Sunny, thank you for the sunshine bouquet.
Sunny, thank you for the love you brought my way.
You gave to me your all and all.
Now i feel ten feet tall.
Sunny one so true, i love you.

Sunny, thank you for the truth you let me see.
Sunny, thank you for the facts from a to c.
My life was torn like a windblown sand,
And the rock was formed when you held my hand.
Sunny one so true, i love you.
ماگل
آخرین ورود
پنجشنبه 7 شهریور 1387 12:44
عضویت
1386/05/11
پست‌ها
72
سکوت آن شب تاریک را فقط صدای قار و قور بلند شکم رون می شکست.او در حالی که در چادر قدم می زد به یکی از صندلی های راحتی قدیمی پرکینز لگدی زد و با عصبانیت به هری و هرمیون گفت : پس چی شد؟مگه قرار نبود در اولین فرصت یه غذای خوب بخوریم؟من غذا می خوام! هرمیون که مشغول خواندن قصه های بیدل شاعر بود گفت:بله قرار بود غذا تهیه کنیم ولی از کجا ؟ توی این جنگل ما از کجا می تونیم غذا پیدا کنیم؟ سپس چند صفحه از کتاب را ورق زد و ادامه داد:مگه این که امشب به یه جای دیگه بریم. رون بلافاصله گفت : باشه هر جا که می خوای بریم فقط جایی باشه که بشه توش غذا پیدا کرد.دارم از گرسنگی می میرم!
سرانجام شب را به نزدیکی شهری بزرگ با ساختمتن های بلند رفتند. هری با وجود خطر بسیار در زیر شنل نامریی به شهر رفت تا برای آن شب غذایی پیدا کند و شکم گرسنه ی رون را التیام بخشد. اما هنوز به داخل شهر نرفته بود که از دور مه غلیظی دید و سرمایی آشنا به درونش نفوذ کرد.اما هری به راهش ادامه می داد و با خود می گفت : آروم باش یه ذره سرما که چیزی نیست! تازه اگر هم همونی باشه که فکر می کنی جای نگرانی نداره تو می تونی باهاشون بجنگی. می تونی یه سپر مدافع قوی درست کنی که همشونو فراری بده.
اما هر چه بیشتر پیش می رفت مه غلیظ تر و سرما شدید ترمی شد و صدای جیغ در گوش هری بلند تر.
ناگهان هری ایستاد. از گوشه و کنار دیوتنه ساز ها نمایان می شدند و به طرف او می آمدند! خدایا چقدر زیاد بودند. دور تا دورش را دیوانه سازها فرا می گرفتند. معطل نکرد. چوبدستی اش را بالا برد و با اطمینان گفت : اکسپکتو پاترونوم! اما…اما گوزن شاخداری که انتظارش را می کشید نیامد! باز هم گفت : اکسپکتو پاترونوم ! اکسپکتو پاترونوم! ولی باز هم هیچ اتفاقی نیفتاد. دیوانه ساز ها نزدیک و نزدیک تر می شدند و او را دوره می کردند. هری نعره زد : اکسپکتو پاترونوم…اما.
صدای جیغ بلندو بلند تر مشد و در همان حال صدای قهقهه ی وحشتناکی گوشش را پر می کرد. می توانست دیوانه ساز ها یی را ببیند که جلو و جلو تر می آمدند. دیگر هیچ امیدی نبود. زندگی او همان جا به پایان می رسید و کس دیگری ولدمورت را می کشت…
و ناگهان سرما کم شد! دیوانه سازها در حال پراکنده شدن بودند که هری آن را دید. یک گوزن نقره ای ماده با نوری خیره کننده در آن تاریکی به سویش می آمد و دیوانه سازها را دور می کرد!...

پست خوبی بود.در عین کوتاه بودن به داستان رسیده بودی ...
یک چند تایی عیب داری که میگم:
1.ببین یک راست رفته بودی سراغ سوژه اصلی ... به نظرم پستی موفقه که سوژه خهای جانبی هم داشته باشه.البته چون میشه گفت که اولین پست رولت هست میشه گذشت از این موضوع.
2.کاشکی صحنه سازی بیشتری میداشتی ... صحنه سازی هم یکی از عوامل موفقیت یک رول خوب هست.

البته نکته ی خوبی که پستت داشت این بود که طبق روال عکس جلو رفته بودی.... در کل خوب بود.
تائید شد.

افرادی که لایک کردند

اولین لایک را ثبت کن!
ویرایش شده توسط narcissa black در 1386/7/3 21:24:18
ویرایش شده توسط آراگوگ در 1386/7/3 21:24:23
((شعار ما: راحتی دوری از خطر معاشرت با کله گنده ها))!!
ماگل
آخرین ورود
شنبه 28 اردیبهشت 1387 12:55
عضویت
1386/06/25
پست‌ها
7
هری با عصبانیت کلاس معجون سازی را ترک کرد.
رون همینطور که دست هرمیون را میکشید و از کلاس بیرون میامدند گفت: " هری، هری صبر کن."
آندو خودشان را به زحمت از بین بچه ها به هری رساندند.
هرمیون گفت:" هری تو نبایداز حرفای اون ناراحت بشی، همه می دونن که او ن با تو خوب نیست ."
هری گفت : "اسنیپ اصلا برایم اهمیت نداره من از غیبت هاگرید نگرانم، فکر می کنم به کمک احتیاج داره ."
رون چون میدانست هری چه می خواهد بگوید با ناراحتی گفت : " نه هری، هاگرید قویه هر جا باشه می تونه از خودش محافظت کنه، مطمئنم یک کاری براش پیش اومده که چند روزه غیبش زده، اون الان هر جا هست خوشحاله."
هری گفت : " رون اون بدون اطلاع جایی نمیره از اون روزی که گفت می خوام برم به گراپ سر بزنم دیگه دیده نشده ، اگه فکری توی کله اش بود حتما بهمون می گفت ، مگه نه هرمیون؟ "
جوری به هرمیون نگاه کرد که می خواست از او طرفداری کند. هرمیون آهی کشید و گفت : " آره حق با هریه ، رون منم خیلی میترسم که شب بریم توی جنگل ممنوعه پیش گراپ ، ولی خوب ممکنه هاگرید توی دردسر افتاده باشه"
با حرفی که هرمیون زد دهن رون بسته شد ،چون مطمئن شد که نمیشه اونا رو منصرف کرد.
***
شب توی خوابگاه وقتی همه رفتند خوابیدند هری و رون و هرمیون شنل نامرئی را روی خودشون کشیدند و چون هر سه به زحمت جا میشدند حسابی به هم چسبیده بودند و آرام راه می رفتند تا دیده نشوند. دوباره به کلبه ی هاگرید سر زدند چون ممکن بود برگشته باشد؛ ولی هاگرید نبود بنابراین رفتند داخل جنگل، شنل را کشیدن کنار و هری آنرا توی کیفش گذاشت. خیلی تاریک بود ،نور چوبهایشان فقط جلویشان را روشن میکردواز تاریکی اطراف چیزی رو روشن نمیکرد.
رون به آرامی شروع به صحبت کرد:"بچه ها بیاین برگردیم،بهتره بریم به دامبلور بگیم بیاد دنبالش."
هری گفت:"دامبلدور چند روزه که توی هاگوارتز نیست،نگو که اینو متوجه نشدی! تا بخوایم صبر کنیم که اون بیاد ممکنه دیر بشه."
هرمیون گفت:"رون آروم باش،منم میترسم،الان میرسیم پیش گراپ"
رون گفت:"آره،بدم ازش میپرسیم ؛عزیزم ببخشید شما میدونید هاگرید کجاست؟مگه اون کله پوک میفهمه ماچی میگیم؟!"
هری گفت:"رون ساکت شو،فکر کنم صدایی شنیدم!"
نگرانی وترس بیشتر ازقبل توی چهره رون وهرمیون نمایان شد،به همدیگر نزدیکتر شدند و نور چوبهایشان را بین درختها چرخاندند تا اطراف را بهتر ببینند .ناگهان چند عنکبوت بزرگ از بین درختها بیرون آمدند.رون شروع به فریاد زدن کرد.
هری گفت:"ازاین طرف،زود باشید."
وسه تایی شروع به دویدن کردند.
هرمیون باحالت فریاد گفت:"تا کی میتونیم بدویم اونا دارن بهمون میرسن!"
هری ایستاد و چوبش را به طرفه آنها گرفت و گفت:"اینسندیو"
طلسم هری به یک درخت خورد صدای انفجار بلندی آمد و درخت آتش گرفت ،شعله های آتش باعث شد عنکبوتها دنبالشان نکنند،ولی باد آتش را به طرف آنها کشید.
شروع به دویدن کردند و هرمیون فریاد زد و گفت:"هری این چه طلسمی بود!چرا اونارو بیهوش نکردی؟"
هری گفت:"اولین چیزی بود که یادم اومد ."
همینطور که میدویدند ناگهان عنکبوتها در جلویشان ظاهر شدند ،فریاد کشیدن و جهتشان را عوض کردند ولی رون پاش به چیزی گیر کردو افتاد،یکی از عنکبوتها درست بالای سرش بود،رون چشمهایش را بسته بودوفریاد میزد.
هرمیون ایستادوجیغ زدوچوبش را به طرفه عنکبوت گرفت و گفت:" استوپیفای"
ولی نور قرمز رنگ به عنکبوت نخورد واز کنارش رد شدچند تاعنکبوت هم دور هری وهرمیون رو گرفته بودند،ناگهان صدای وحشتناک شکسته شدن درختها آمد،عنکبوتها ترسیده بودند خودشان را جمع کردند و دور شدند.هری و رون وهرمیون که حالا سه تایی به هم چسبیده و ترسیده بودند،اطراف را با وحشت نگاه میکردند .هاگرید از بین درختها
بیرون آمد وگفت:"شما سه تا اینجا چیکار میکنید؟چی شده بود فریاد میزدین،صدای انفجار مال چی بود؟"
هر سه تا با تعجب به هاگرید نگاه کردند اون حالش خوب بودولی خسته به نظر میرسید.
هری گفت:"تو چند روزه که نیستی!ما نگرانت بودیم ،اومدیم دنبالت،عنکبوتها دنبالمون کردند من هم یک طلسم آتیش فرستادم ویک درخت آتیش گرفت."
هاگرید با ناراحتی گفت:"پیش گراپ بودم،اون حالش خوب نبود منم پیشش موندم تا ازش مراقبت کنم.در هر صورت هر اتفاقی هم که افتاده بود شما نباید تنهایی می اومدین اینجا!"
هرمیون با حالت دلسوزانه گفت:"گراپ چطوره؟"
هاگرید که چهرش مهربان شده بود گفت:"خوبه،الان هم همینجاست،من وقتی صدای انفجار و فریاد شنیدم با گراپ اومدیم اینجا ،میخواین ببینینش؟"
رون با عجله گفت:"نه بهتره مزاحمش نشیم،اون باید استراحت کنه،تازه الان که فعالیت هم داشته!بهتره راحتش بزاریم."
هرمیون گفت:"آره اینجوری بهتره."
هر سه خوشحال شدند که دیگه هاگرید اصرار نکرد.
هاگرید گفت:"بچه ها خیلی ممنون که انقدر به فکر منید ولی خیلی کارتون خطرناک بود ،باید قول بدین دیگه همچین کاری نکنید ،حالا هم پاشید شمارو ببرم بیرون از جنگل ممکنه دوباره سرو کله ی خانواده ی آراگوگ پیدا بشه؟"
رون از جاش پریدو گفت:"آره بهتره زود برگردیم."
--------------------------------------------------------------------

اهم اهم...!
خب اوایل داستان دیالوگ ها گفتاری و روند داستان نوشتاری بود که یک چیز معمول و مطلوبی بود ولی از پاراگراف دوم به بعد هر دو روش ( دیالوگ ها و صحنه سازی ها ) به صورت گفتاری نوشته میشه و این 50 درصد پست رو خراب میکنه!
صحنه سازی خوب بود ولی در کل وقتی که هری و رون و هرمیون وارد جنگل میشن خیلی سریع وقایع پیش رفته بود و منو یاد کتاب های داستان کودکان مینداخت ... اگر یکم حواشی رو بهتر توصیف میکردین و هر اتفاقی رو براش دو سه خط توضیح میدادین خیلی خوب بود و از این حالت تند روی خیلی بهتر میشد.

نکته ی بعدی که حائز اهمیت بسیاری هست عکس مربوطه اصلا و ابدا ربطی به داستان شما نداشت!در عکس هری بود و دیوانه ساز ها ... باید حداقل یک جنگی رو بین این ها توضیح میدادی... بهتره یک پست دیگه بنویسی

تائید نشد.

افرادی که لایک کردند

اولین لایک را ثبت کن!
ویرایش شده توسط آراگوگ در 1386/7/3 21:10:30
samai
ماگل
آخرین ورود
پنجشنبه 19 مهر 1386 23:41
عضویت
1386/06/26
پست‌ها
4
هری.رون .هرمیون وجینی در حیاط خانه ی ویزلی ها در حال کوییدیچ بازی کردن بودند.حالا دیگه اونها نمی توانستند عادلانه یار کشی کنند چون حالا دیگه جینی ورون برای خود بازیکنان خوبی بودند وهرمیون هنوز به اون صورت بازی بلد نبود برای همین معمولا هری و رون با هم بودند وجینی وهرمیون باهم. نتیجه 20-20 مساوی بود .هری تمام تلاش خود را می کرد ولی هرچه او گل میزد در اون سمت یا جینی گل می زد یا هرمیون جلو میامد وضربه می زد البته ضربه های او خیلی ارام بود ولی برای اینکه دل او نشکنه رون اجازه می داد توپ توی دروازه جای بگیره.اونها در حال بازی بودند که خانم ویزلی آنها را برای ناهار صدا زد همین که هری ورون برگشتند تا ببینند خام ویزلی چی می گه جینی توپ رو توی حلقه ی وسط جای داد به این ترتیب هری ورون اونروز بازی را باختند سر ناهار هم همش بحث در مورد بازی بود هری ورون عقیده داشتند که اونها با نامردی بازی رو بردند ولی جینی همش می گفت: باید حواستون رو جمع می کردین حالا هم که باختین تقصیر خودتونه ولی از نظرهرمیون هم بازی کوییدیچ احمقانه بود و هم صحبت کردن درباره ی اون.به این ترتیب اونها ونروز را پشت سر گذاشتند این یکی از معدود روز هایی بود که اون ها بدون هیچ اتفاق بدی پشت سر گذاشتند.

دوست عزیز!
ویرایش پست قبلی رو بخون و بر اساس اون پستت رو بنویس!

با تشکر

افرادی که لایک کردند

اولین لایک را ثبت کن!
ویرایش شده توسط سارا اوانز در 1386/7/1 16:21:52
ماگل
آخرین ورود
جمعه 18 دی 1388 00:45
عضویت
1386/06/18
پست‌ها
154
هری تا موقع استراحت به این فکر میکرد که جان پیچ احساسی دارد یعنی وقتی ولدمورت عصبانی یا خوشحال میشود جان پیچ طوری عمل میکند که هنگام مواجه شدن هری با مشکل او نتواند چوبدستی اش را به کار بیندازد و در نتیجه صدمه ببیند.چرا وقتی دامبلدور داشت جان پیچ را نابود یا از بین میبرد توانست از چوبدستی اش استفاده کند یا اینکه هری باید ان قاب اویز را هیچ گاه به گردن نیندازد یا چوبدستی هری جوری است که وقتی وجود جان پیچی را حس میکند تسلیم شده و قادر به انجام و پرتاب طلسمی نیست. اما وقتی رون نیز در زمانی که چادرشان را در دشتی برپا و او برای تهیه ی غذا داوطلب شد و در مقابل چندین دیوانه ساز قرار گرفت نتوانست طلسمی اجرا و از خود دفاع کند چون او نیز قاب اویز را به گردن داشت .هری نتوانست رضایت مند بخوابد از وقتی که از دره ی گودریک امده بوند او کابوسهایی وحشتناک میدید.
صبح شده بود .هری اندامش را تکانی داد و کش و قوسی به بدن داد تا شاید خواب از سرش بپرد .چشمش را با دست مالید .در ان چادر سرد و نیمه تاریک هیچ چیز جز دو دوستش پدیدار نبود که ان دو را نیز تار میدید.عینکش را به چشمانش زد و به طرف دستشویی رفت بعد از شستن دست و صورتش نگاهش به قاب اویز افتاد که روی زمین بود که از روی تختی که هرمیون روی ان میخوابید افتاده بود .وسوسه شد تا ان را دور گردنش بیاویزد
چون از قرار معلوم نه رون و نه هرمیون صلاحیت لازم را برای نگهداری ان نداشتند. ان را در دستانش گرفت و دور گردن انداخت .احساس بسیار عجیبی داشت .خیلی دوست داشت بیرون برود و غذایی تهیه کند.احساس لذت بخشی بود.اماده برای رفتن شد اما معلوم بود دلش نمیخواد بیخبر برود.به رون و هرمیون
نگاهی انداخت.
صورت گل انداخته ی هرمیون خنده دار تر از لبخند ملیح رون بود که با لبخند لاکهارت شباهتی دورادور داشت .رون طوری خوابیده بود که صورتش به سمت هرمیون انگار چشمکی مانند ستاره ی دنباله دار میزند که یک لحظه ظاهر و یک لحظه ناپدید میشود .هری کاغذ پوستی اش را از داخل کیف هرمیون در اورد که یکی از 20 کاغذی بود که برای مقاله نویسی درس های دفاع دربرابر جادوی سیاه و تغییر شکل بود .قلم پرش را دراورد و نوشت:
هرمیون و رون عزیز
من دارم میرم تا دهکده غذایی تهیه کنم .نگران من نباشید.رون
عزیز من چوبدستی ات را میبرم و خوب نگهداری میکنم که
اسیبی به ان نرسد.
هرمیون تا موقع برگشتن وسایل صبحانه را اماده کن که با دست
پر میایم.راستی من جان پیچ هم با خودم میبرم تا برای شما
دردسر ساز نشه.
از طرف هری
هری کاغذ پوستی را در کنار رون گذاشت و چند سیسی از معجون مرکبی که هرمیون از مودی کش رفته بود نوشید و به
راه افتاد.در راه به این فکرمی کرد که اگر برای ان ها اتفاقی بیفتد
چه؟پس می بایست سریع تر بجنبد.هری به یک پیرمرد میان سال تبدبل شده بود که 10 کیلو اضافه
وزن داشت و موهای جوگندمی اش گیس کرده بر روی پشتش تلو تلو میخورد .وکت و شلوار قدی می اش با پیراهن ابی موگولی اش ست بود.چشمانش از حدقه به بیرون میزد وابرو های پر پشتش نشانی از غرور و مردانگی میداد .صورت بدون سیبیلش او را به یاد اقای ویزلی می انداخت.
وقتی به دهکده رسید و مغازه هایی را میدید که بیشتر به مغازه ی ویزلی ها شباهت داشت.خفاشی بر روی یکی از مغازه ها بود که گاه به گاه بالش را تکان داده و گرده های جادویی را در اطراف پخش کرده که نشان دهنده ی جمله ای است یکی از ان جمله ها بدان معنی بود:
از ما خرید کنین تا یه وقت اسیب نبینین
هری از ان مغازه دور شد تا یک وقت اسیبی نبیند.
وقتی در طول جاده راه میرفت احساس عجیبی داشت .سردش بود و احساس پوچی میکرد .چرا؟
-لباس نمیخوای اقا؟ردای جدید دارم ...فقط 1 گالیون
هری با اضطراب تمام و با صدای کلفت گفت:
- ..نه ...برو..ممنونم
ان مرد دور شد اما موقع رفتن چشمکی به هری زد .هری تا ان موقع ادمی به این وضع ندیده بود.ردای عجیبی در تن داشت و صورتش ..انگار طلسمی مرگبار به صویش فرستاده بودند .چیزی به هری گفت او را تعقیب کن.
هری به هیچ چیز جز ان مرد فکر نمیکرد چون به طور عجیبی به او نگاه میکرد و تنها کسی بود که لباس ردای فروشی اش را به او تعارف کرد .هری ان مرد را دید که از جاده ی فرعی ای از دهکده خارج شد ...
هری با سرعت زیاد او را تعقیب کرد به حصار هایی رسید که در قدح اندیشه ی دابلدور شبیه به جاده ی خانه ی ماروولو بود امانگاهی به اطرافش کرد ...بله انجانبود ...طول جاده را طی کرد اما ان مرد را نیافت و به دهکده ای نگاه کرد که از او فاصله ی زیادی دارد . در این فکر افتاد که ان مکان را ترک کند...
اما ناگهان صدا هایی عجیب امدند و کسانی نزدیک هری میشدند او تا ان لحظه احساس پوچی را بیشتر حس میکرد .بدنش رو به انجماد و دندان های درشتش که به دندان های اسب ابی شبیه بود فشرده میشد.
هری به دامنه ای رفت که صدا از انجا میامدند.
انجا تاریک بود خیلی تاریک و در ان افتاب سوزان این امری
طبیعی نبود .دامنه کوه ان قدر تاریک .
هری جلو رفت تا نگاهی به ان اطراف بیندازد .چیزی را دید که
ایکاش نمیدید او تک و تنها در میان تعداد زیادی دیوانه ساز
گرفتار شده بود ان مرد تله بود و چگونه او را شناخت .ایکاش
از چادرش بیرون نمیامد اما از این خوشحال بود که نامه ای
برای دوستانش گذاشته است .اما ان ها که خبر نداشتند او
کجاست در میان دامنه ی کوهی که همه اش را سیاهی در بر
گرفته .
هری احساس میکرد هیچ چیز نیست و در حالی که از دست
دیوانه سازی فرار میکرد که به طرف او می امد ناگهان
چوبدستی رون را بیرون کشید و فریاد زد :
-پروتگو لوموس
اما اتفاقی نیفتاد به فکر قاب اویز افتاد که به قلبش چسبیده بود و
نمیتوانست ان را در بیاورد .به هرجا میجست ناگهان دیوانه
سازی جلویش را میگرفت .
طوری شد که دیوانه ساز ها به صورت دایره واری او را
محاصره کردند و او نمیتوانست کاری کند اولین دیوانه ساز
نزدیک او شد و هری چندین طلسم را بر زبان اورد اما بی فایده
بود .
بوسه ی اولین دیوانه ساز بی فایده بود چون هری خود را به
طرف سنگریزه ها پرتاب کرد و نگذاشت روحش را از او
بگیرد .دومین دیوانه ساز به طرف او امد دستان مومیایی شکلش
را دراز کرد تا بوسه ای به هری بزند اما هری این بار نیز خود
را کشان کشان به طرف روشنایی برد اما نتوانست خود را به ان
برساند و دیوانه ساز بوسه ای به او زد و هری وجودش را
کدری و پوچی فرا گرفت دیگر زمان وداع بود . دیوانه سازها
نزدیک و نزدیکتر میشدند تا بوسه ای بر هری بزنند .انگار
عطش روح ان ها زا مست کرده بود و هری کمکم از حال
میرفت .
-پروتگو لوموس
هری صدای اشنایی را شنید .هرمیون در طول دامنه پیش میامد
و رون نیز ژولیده نزدیک میشد .طلسم هرمیون به مرگخواری
خورد که بر هری بوسه زده بود .هری با شدت تمام روی زمین
افتاد .نیمه بیهوش بود چیزی دستش را فشرد بعد رها کرد .
چوبدستی در داخل دستش نبود .رون ان را برای محافظت از
هری گرفت صدای طلسم ها گوش هری را می ازرد .همه جا
تار بود و فقط سیاهی دیوانه ساز ها معلوم بود او نمیتوانست
درست ببیند دستی به چشمش زد و دید عینکش نیست و وقتی ان
را پیدا و به چشم زد ناگهان تعجب کرد ان سیا هی ها دیگر
نبودند و فقط هرمیون و رون در کنارش بودند.
-حالت خوبه ...چقدر من و رون توصیه میکنیم تو تنها بیرون
نری واسه چیه؟ ...واسه اینه که تو رو به مقصودت برسونیم ...
اگه اونا به تو اسیب میرسوندن چی؟
-هرمیون بس کن دیگه حال هری رو نمیبینی ؟
-چرا؟میبینم ...اما
-تو رو جان مرلین ساکت باش ببینیم حالش چه طوره؟
-من خوبم...فکر میکنم تله بود
-چی میگی
هرمیون ناگهان تعجب زده بلند شد.
-راست میگم...یه نفر داشت به من ردا میفروخت ...حالت عجیبی
داشت منم اونو تعقیب کردم و به این روز افتادم .
-نکنه مرگخوار...
رون از روی ترس این را گفت.
-نه ...لرد میخواد خودش هری رو ....ولش کن از دست تو رون
حالا بعدا تو چادر به این موضوع هم رسیدگی میکنیم
-راستی هری خیلی قیافه ی مزحکی پیدا داری با اون عینک
دایره ایت راستی این یارو که موی سرشو ریختی توی معجون
کی بود.
هرمیون در جواب رون گفت:
مال یه پیرمرد موگوله که دنبال زنش میگشت و من موی اونو
طوری بریدم که فکر نکرد از کجا بریده شده.فکر کنم قهرمان
بوکس بوده ...شما چی میگین؟
-رون گفت چی بوده؟
هری و هرمیون با هم داد زدن :
-هیچی
-رون راستی ببخشید من چوبدستی تو رو
-ولش کن رفیق
بعد ان سه به طرف چادرشان راه افتادند...
.........................................................................
تو رو خدا تایید کنین...من 3 تا پست زدم!!!
ببخشید عمودی شد نتونستم کارش کنم.....

محمد علی جیمز پاتر عزیز!
پستت بد نبود. کمی اول پستت تصعنی بود. بعد مگه کمی در مورد بعضی چیزها کم توضیح داده بودی.
مثلا چرا اونها به دره گودریک اومدن....مثل اینکه این ادامه پست قبلیت هست...
ولی در کل توصیفاتت خوب بود . موفق باشی.

افرادی که لایک کردند

اولین لایک را ثبت کن!
ویرایش شده توسط محمدعلی جیمز پاتر در 1386/6/28 0:20:38
ویرایش شده توسط سارا اوانز در 1386/6/28 17:17:54
هری ا
ماگل
تولد نقش
1396/11/23
آخرین ورود
چهارشنبه 21 تیر 1396 04:35
عضویت
1384/10/10
پست‌ها
993
با سلام

خب لینک عکس این هفته در زیر داده شده!

دوستان تازه وارد باید بر طبق عکس جدید بنویسید و خواهشا حدالامکان در رابطه با عکس بنویسید!

عکس جدید

امیدوارم مشکلی نداشته باشه!

سعی کنید از موضوعات مختلف استفاده کنید و بنویسید....

استفاده از قوه تخیل و قرار گرفتن در جو داستان یادتون نره!

موفق باشید

افرادی که لایک کردند

اولین لایک را ثبت کن!
ماگل
آخرین ورود
جمعه 18 دی 1388 00:45
عضویت
1386/06/18
پست‌ها
154
صدای رعدی در هوا پیچید .
-ماکجاییم
هری متعجب بود . ان 3 بعد از ان فرار عجولانه در دشتی پر از بوته هایی بودند که مادام پامفری برای تهیه ی دارو از ان ها استفاده میکرد .
-هریمیون تو رو به مرلین قسمت میدم که مارو جایی نیاورده باشی که...
-هری میدونم ...معذرت میخوام اما ان لحظه نمیتونستم به چیزی غیر از اینجا فکر کنم ...
رون وحشت زده بود .بعد از اون اتفاق که با ان دو قهر کرده بود دیگه نمیشد جلوی اونو گرفت .
-رون !!! حالت خوبه ...
صدای دلنشین هرمیون مانند چکاوکی بر دل رون نشست و رون را از ان حالت خارج کرد.
-اره ...خوبم ...هرمیون میخواستم...میخواستم از تو معذرت بخوام که دلتو شکستم و مثل ادم ها ی خودخواه در رفتم...هری تو که از دست من دلخور نیستی ...
رون صورتش را به سوی هری برد که انگار مثل ادم های تارک دنیا به جنگل نگاه میکند.
بله ان سه در جنگل ممنوعه ایستاده بودن .در مرکز جنگل...
-هرمیون حالا میدونی از کدوم طرف باید بریم ...
هری با اضطراب تمام به هرمیون نگاه میکرد که او را در حال نگاه به رون یافت ...
-ها...نمیدونم ...یعنی فکر نکنم
صداهایی خوفناک از ان طرف جنگل میام ودر ان هوای گرگ و میش زوزه های گرگ هایی میامد...
ایا مرگخوارها اقای ویزلی و بقیه ی ان ها را کشته بودند ؟ ایا مرگخوارها ان جا بودند و میخواستند ان ها را غافلگیر کنند ؟ ایا صدای گرگ صدای ریموس لوپین بود که اوای غم خود را به عالم میرساند؟
هری افکارش مغشوش بود .به ریموس فکر میکرد که از او به خاطر رفتار پرخاشگرانه اش در خانه ی 12 گریمولد عذر خواهی نکرده است اگر او میمرد بار سنگین گناه دیگری بر دوشش می افتاد.
-هری انگار کسی به این طرف می اید.صداهای خشخشی از طرف درختان میامدند.ایا مرگخوارها ان ها را پیدا کرده بودند؟ایا محفل به دیدن ان ها امده بود؟
صدای خشخش قطع شد و تا 10 دقیقه همه اماده بودند تا با یک حرکت طلسمی به ان طرف پرتاب کنند.
-راستی هرمیون!!!چرا وقتی میخواستی طلسم پرتاب کنی طلسمی نابخشودنی پرتاب کردی از تو بعیده ...
-ببخشید اعصاب برام نذاشتن ...حالا خودمونیم میخواستم چشم غره برم تا بفهمن محفل هیچی کمتر از اونا نست...
-یعنی میخوای بگی ما مرگخواریم؟!
-نه تا این حد...
هرمیون دست پاچه شد و میخواست حرف را عوض کند و در این حال به رون گفت:
-حالا تو بگو چه خبر...
_خوب اگه میخواین کل داستانو بگم اندازه ی 10 تا کتاب بیدل نقال میشه وخوب وقتی من خودمو غیب کردم میخواستم با تغییر شکل به پناهگاه برم و موی یک مشنگ پستچی رو گرفتم و توی معجون مرکب مودی که هرمیون چند لیتر کش رفت ریختم.
هرمیون ناگهان گفت:
پس کار جنابعالی بود ...
-ببخشید دیگه ...بعدش مامانو دیدم و بعد بابا رو اما متوجه نبودم که 6 تا مرگخوار ان جا ان و یکی از اونا که 300 تا خط مرگبار روی صورتش بود منو به طرز فجیحی به صندلی بست من نتونستم کاری بکنم چون میخواستم طوری جلوه بدم که مشنگم . بعد اسنیپ در رو باز کرد و خوب به من نگاه کرد وگفت که اون یکی از محفلی هاست اما چطوری فهمید خدا میدونه بعد معجون راستی رو تو حلقم فرو کرد فقط 2 تا قلپ خوردم از 20 تا نمیدونم تو خلصه فرو رفته بودم هرچی سوال از من کردن جواب دادم مامان وبابام که تنها اونجا بودند و دو تا مرگخوار بالا سرشون بود از ترس این که من همه ی موضوعاتو به اسنیپ نگممنو گمراه میکردند .من نمیدونستم چه خبره چون اختیارم دست خودم نبود هرچی اونا میگفتن می جواب میدادم.بعدش که من اختیارمو دست خودم گرفتم و سوالا تموم شده بود 2 تا مرگخوار دیگه که سرشون به طرف اسنیپ بود و داشتن نقشه میریختند من چوبدستیمو که توی پیراهن مشنگیم که توی شلوارم بود در اوردم و 2 تا طلسم بیهوشی رها کردم اما قبلش یکی از مرگخوارها به طرف من طلسمی رها کرد که به تابلو خورد و 1 طلسمم به مرگخواری خوردکه گیسی اندازه ی دم اسب داشت .بابام از روی بی خبری یکی از اونا رو به طرف اسنیپ با پاش پرت کرد که داشت طلسمی به سویش پرتاب میکرد مامانم چوبدستی شو به طرف اسنیپ گرفت و گفت که میکشمت اما من و بابام قبل از این اتفاق 2تایی طلسم بیهوشی رو فرستادیم و اون جا در جا بیهوش شد طنابهایی رو که مرگخوارها میبندن بابام بلده چه جوری باز کنه........مامانم خیلی عصبانی بود بدتر از اون زمانی که سیریوس مرد...
هری ناگهان بغض گلویش را گرفت و کیسه ی هاگرید را که به گلویش بسته بود چسبید و اینه ی شکسته را لمس کرد...
-هری !!!ببخشید من نمیخواستم ناراحتت...
-اشکالی نداره ...
هرمیون متحیر به رون نگاه میکرد و همان طور که دهانش باز مانده بود گفت:
-همه ی این کارها رو تو کردی...
-تو منودسته کم گرفتینا ...من ناسلامتی رفیق دو از خفن ترین رفیقاما...
اول به هری نگاه کرد و گفت:
هری پاتر ...پسری که زنده موند
و دوم به هرمیون نگاه کرد .اما این نگاه نگاه های معمولی نبود از اون نگاه ها بود و گفت:
و هرمیون که شاگرد اول مدرسه ی هاگوارتزه و بهترین ...بهترین
-هرمیون متحیرانه گفت:
دوست
-اره ...بهترین دوست و.... بگذریم
رون نفس عمیقی کشید و ادامه داد:
-تو کیفتو اوردی که...
اره اوردم ...من موقع اومدن 2 تا چادر اوردم ..میدونستم بدردمون میخوره...
ان 3 چادر را با گفتن حرف های خنده دار برپا کردند .بوی چادر بوی خوبی نبود اما دوستی انها این بوی نامطبوع را از بین میبرد...
هری با خنده گفت:
-برین بخوابین من نگهبانی میدم ...راستی هرمیون جان پیچو بزار تو کیفت تا یه موقع...
هرمیون با خنده گفت:
میدونم باشه...اگه حالت خوب نبود من نگهبانی میدم.
رون گفت:
-عمرا بزارم تو نگهلانی بدی خودم بجات وا میستم تو برو بخواب اما اگه خوابهای بد ببینی تو باید نگهبانی بدی.
هرمیون با سرش جواب مثبت داد و هری تا پاسی از شب نگهبانی میداد....تا فردا یک جوری به دیدن هاگرید بروند و بتونند از حال و احوال او با خبر شوند و بدانند پیدا کردن مودی به کجا رسیده است.
.........................
با تشکر از ناظران
در صورت تایید و مقبول در مقابل سارا اونز عزیز ادامه ی داستان رو خواهم گفت.در صورتی که خوشتون اومده باشه...
تو رو خدا اینو تایید کنین

محمدعلی جیمز پاتر عزیز!
پستت از نظر جمله بندی و نگارشی خوب بود ولی سوژه اش اصلا جالب نبود.
می تونستی موضوع روکمی باز تر کنی چون من خیلی چیزی ازش متوجه نشدم.
مثلا تو اول پست گفته بودی که اونها در میان بوته های ماام پامفری هستند و بعد از یه جنگل سر در می آرن بدون هیچ پیش زمینه یا توضیحی!
بعد داستانی که رون تعریف کرد کمی عجیب بود! خب می تونستی بهتر روشون کار کنی و سوژه جالبی تری بسازی....
ولی اگه دو تا پستتو با هم جمع کنیم می تونم تأییدت کنم.
فقط سعی کن از این به بعد وارد کردن حس داستان در پستهات یادت نره و جای ابهامی در پستهات باقی نزار و همه چیز رو توضیح بده!
موفق باشی.

تأیید شد.

افرادی که لایک کردند

اولین لایک را ثبت کن!
ویرایش شده توسط محمدعلی جیمز پاتر در 1386/6/26 22:51:56
ویرایش شده توسط محمدعلی جیمز پاتر در 1386/6/26 22:54:32
ویرایش شده توسط محمدعلی جیمز پاتر در 1386/6/26 23:06:25
ویرایش شده توسط سارا اوانز در 1386/6/28 17:13:18
هری ا

نصب جادوگران روی آیفون

  1. در Safari دکمه «اشتراک‌گذاری» (Share) را بزن.
  2. گزینه «Add to Home Screen» (افزودن به صفحه اصلی) را انتخاب کن.
  3. روی «Add» بزن. آیکن جادوگران به صفحه اصلی اضافه می‌شود.