پروفسور کويیرل
از مدرسه جادوگری هاگوارتز
جادوآموخته
جادوگر
- تولد نقش
- 1396/04/21
- آخرین ورود
- شنبه 21 شهریور 1405 14:55
- عضویت
- 1384/01/17
- پستها
- 2956
نور شدیدی که از بیرون سلول به داخل می تابید چهره شنل پوش را ضد نور کرده بود طوری که زن یا مرد بودن آن اصلا قابل تشخیص نبود.بوی عطری که از آن به مشام می رسید امید را به کوییرل نوید میداد.
بری اولین بار بود که کوییرل در آن سلول تنگ و تاریک لبخند میزد.با اینکه نمیتوانست او را ببیند اما احساس می کرد او را می شناسد.به نشانه احترام از جایش برخاست و لباسهایش را مرتب کرد.
از موقعی که او را به آزکابان آورده بودند به تنها چیزی که فکر نکرده بود سر و وضعش بود.اصلا فکر نمیکرد که چندان مهم هم باشد.از ظاهر کثیف و نامرتب خود در مقابل آن شخص شنل پوش شرمسار بود.
نور شدیدی که از بیرون می تابید مانع از آن می شد تا بتواند درست چشمهایش را باز کند.چشمانش دیگر به روشنایی و گرما عادت نداشت.از نور می ترسید و از شنیدن هر گونه صدا وحشت داشت.
چندین بار پلک زد و سعی کرد با دستانش سایه بانی برای چشمانش درست کنید شاید بتواند او را ببیند.کوییرل چند قدم جلوتر آمد و دوباره به او نگاه کرد.می توانست لبخند را بر روی صورت او تشخیص دهد.بله درست حدس زده بود.این شخص برای کمک به او آمده بود.چطورش را نمی دانست و اصلا هم نمی خواست بداند .فقط آرزو میکرد هر چه زودتر با او از آنجا از آزکابان خارج شود.
شنل پوش دستش را به سمتش دراز کرد تا او را به سمت بیرون هدایت کند.کویییرل بدون معطلی دستان سردش را به گرمای دست او سپرد شاید که سردی وجودش در اثر گرمای دستان او زودتر آب شود.
کوییرل چشمانش را بست و از سلول خارج شد.دیگر احساس سرما نمی کرد و نور او را آزار نمی داد.درست در مقابل او قرار گرفته بود.بله او اشتباه نکرده بود او را می شناخت.تنها کسی که ممکن بود برای نجاتش تا آزکابان نیز بیاید فقط یک نفر بود.
آزکابان فضای سرد و تاریکی داشت اما در آن لحظه با حضور پرنسس آنیا نورانی و گرم احساس میشد.کوییرل تا بحال در عمرش آنقدر احساس امنیت نکرده بود.
بری اولین بار بود که کوییرل در آن سلول تنگ و تاریک لبخند میزد.با اینکه نمیتوانست او را ببیند اما احساس می کرد او را می شناسد.به نشانه احترام از جایش برخاست و لباسهایش را مرتب کرد.
از موقعی که او را به آزکابان آورده بودند به تنها چیزی که فکر نکرده بود سر و وضعش بود.اصلا فکر نمیکرد که چندان مهم هم باشد.از ظاهر کثیف و نامرتب خود در مقابل آن شخص شنل پوش شرمسار بود.
نور شدیدی که از بیرون می تابید مانع از آن می شد تا بتواند درست چشمهایش را باز کند.چشمانش دیگر به روشنایی و گرما عادت نداشت.از نور می ترسید و از شنیدن هر گونه صدا وحشت داشت.
چندین بار پلک زد و سعی کرد با دستانش سایه بانی برای چشمانش درست کنید شاید بتواند او را ببیند.کوییرل چند قدم جلوتر آمد و دوباره به او نگاه کرد.می توانست لبخند را بر روی صورت او تشخیص دهد.بله درست حدس زده بود.این شخص برای کمک به او آمده بود.چطورش را نمی دانست و اصلا هم نمی خواست بداند .فقط آرزو میکرد هر چه زودتر با او از آنجا از آزکابان خارج شود.
شنل پوش دستش را به سمتش دراز کرد تا او را به سمت بیرون هدایت کند.کویییرل بدون معطلی دستان سردش را به گرمای دست او سپرد شاید که سردی وجودش در اثر گرمای دستان او زودتر آب شود.
کوییرل چشمانش را بست و از سلول خارج شد.دیگر احساس سرما نمی کرد و نور او را آزار نمی داد.درست در مقابل او قرار گرفته بود.بله او اشتباه نکرده بود او را می شناخت.تنها کسی که ممکن بود برای نجاتش تا آزکابان نیز بیاید فقط یک نفر بود.
آزکابان فضای سرد و تاریکی داشت اما در آن لحظه با حضور پرنسس آنیا نورانی و گرم احساس میشد.کوییرل تا بحال در عمرش آنقدر احساس امنیت نکرده بود.
افرادی که لایک کردند
اولین لایک را ثبت کن!


