سکوت در میان چمنهای سبز زمین کوییدیچ می پیچید و شب را به آرامش دعوت می کرد. با هر وزش آرام نسیم، صدای خش خش کوتاهی از چمن ها در سکوت شب می پیچید.
در میان تاریکی همچون قیر، ناگهان چراغی روشن شد. نور در میان شب نزدیک می شد و هر لحظه چمنهای نزدیک تری به دروازه ها را روشن می کرد. دستی که چوبدستی تولید کننده نور را گرفته بود، آرام تکانی خورد.
صدای خش خش شنل صاحب چوبدستی ناگهان متوقف شد. به نظر می رسید که ایستاده است. جانوران شب که از خش خش شنل بیدار شده بودند آماده و هشیار، گوش می دادند.
نور بالا رفت و بر حلقه ها افتاد. سایه سیاه غول پیکر سه حلقه زمین سبز را ناگهان زینت داد. پیکر شنل پوش کمی نور را بالا و پایین کرد. به نظر می رسید حتی خودش هم نمی داند می خواهد چه کار کند.
جانوران شب بیشتر شده بودند. کم کم دور تا دور زمین را دسته جغدها، خفاش ها، سمورها، موش کورهایی فرا می گرفت که هشیار و بیدار، آرام به نوری که بر حلقه ها بالا و پایین می رفت چشم دوخته بودند. جانداران ماده آرام کودکانشان را به خود می فشردند. نگران بودند. مبادا شنل پوش قصد آزارشان را داشته باشد...
کم کم همه چشم ها به نوری که بالا و پایین می رفت خیره شد. نور همچنان در حرکت بود، همچنان در تداوم...انگار که هیچوقت نمی خواست متوقف شود....چشمان جانداران نر کم کم از نگهبانی خسته می شد. صدای قلب مادرهای نگران رفته رفته کمتر می شد...انگار که همه با هم به خواب ابدی فرو بروند....دور تا دور زمین در مغزهای کوچک جانوران تحولی صورت می گرفت. تحولی نسبت به شنل پوش وسط زمین، که او ارباب است...که او بهترین است...که او....تنها اوست که هست....
شنل پوش چوبدستی اش را تکانی داد. جمع جانداران ناگهان از خواب بیدار شد. با چشمانی منگ که چیزی در آنها گم شده بود...چشمانی همچون همه کسان-چیزهایی که به طلسم ایمپریوس دچار می شدند...
-----------------------
-بیدار شو، بیدار شو!!
چو به صورت گابریل سیلی می زد.
-زود باش گابر! امروز مسابقه داریم، یادت که هست؟
گابر خسته و کوفته از جایش بلند شد.
-چی...مسابقه...آهان...
- هی، زودباش دختر! تو مثلا کاپیتانی!
گابر بلند شد و در جستجوی آبی که دست و صورتش را بشورد به اطرافش نگاه کرد. چو با بیدار شدن گابر، به طرف لونا و فلور رفته بود و آنها را بیدار می کرد.
پس از آماده شدن گابریل، چو دوباره به سراغ او آمد.
-حالا شدی دختر خوب! هی.....گابر، چرا چشات اینطوریه..؟
- ها...؟ نمی دونم چو...من هنوز خوابم میاد...
و از کنار چو رد شد و از خوابگاه بیرون رفت. چو هنوز متفکرانه به جایی که چشمهای گابریل قبلا بودند، چشمانی که انگار چیزی درونشان گم شده بود...خیره بود.
------
زمین کوییدیچ
-فلور، فلور، بزنش!
آلفرد به حالتی وحشتناک سر فلور فریاد می زد. اریکا، مرلین و اسکورپیوس در حالی که سرها را خم کرده بودند با حالتی تهاجمی به دروازه ریونکلاو نزدیک می شدند. سرخگون دست اریکا بود - آماده برای هر لحظه که به قدرت طرف سه حلقه پرتاب شود.
فلور محکم به بلاجر ضربه زد. بلاجر با سرعتی باورنکردنی هوا را شکافت و به طرف اریکا یورش برد. اریکا ناگهان سرش را بالا گرفت و در همین لحظه بلاجر به جارویش اصابت کرد.
سرخگون از دست او افتاد. پایین سه مهاجم هافلپافی، هکتور و لونا با ذوق و شوق برای گرفتن اسنیچ شیرجه رفتند.
گابریل با خستگی وقایع روبرویش را نگاه می کرد. توپ کوچک سرخ رنگ کوچکترین اهمیتی برایش نداشت - بگذار به هر حلقه که می خواهد داخل شود - برای او چه اهمیتی داشت!
حواسش جمع چمن های سبز کوییدیچ بود که رفته رفته نقطه های سیاهی در آن می دید. نقطه های سیاه به نظرش آشنا می آمدند - خیلی آشنا .... احساس می کرد چیزی را در مورد آنها باید به خاطر بیاورد...
حالا تره ور سرخگون به دست در پی دفع دروازه بان هافلپاف بود. بلاجری از هکتور، جانشین وینکی، به طرف دنیس که سعی در پرتاب بلاجر داشت روانه شد و تره ور دستش را برای پرتاب بلند کرد- گل!
گابر با کنجکاوی به نقاط سیاه نگاه می کرد- احساس می کرد فهمیدن آن نقطه های سیاه برایش اهمیت اساسی دارد. هیچوقت چیزی را اینقدر نخواسته بود....وجدانش آرام به او وظیفه اش را، حفاظت از دروازه ها را، گوشزد کرد...گابر اهمیتی نداد. او خسته بود... کسل...این نقطه ها می توانستند سرگرمش کنند....
پیوز، شگفت زده از گلی که خورده بود سرخگون را برای مهاجمان پرتاب کرد. اما دابز در نزدیکی او خط روند سرخگون را دنبال می کرد تا از گیرنده آن حفاظت کند...
گابریل جارو را به طرف پایین هدایت کرد. هرچه نزدیک تر می شد، نقطه ها بزرگ تر می شدند. دیگر نزدیک سطح زمین رسیده بود که متوجه شد آنها نقطه نیستند - یک دسته موش کور بودند.
ناگهان مغزش به کار افتاد. فکرش در خنکی و تاریکی های شب پیش چرخ زد...و نوری که هر لحظه بالا و پایین می رفت....احساس کرد نوری در مغزش درخشید. چوبدستی اش را به طرف موش کور کوچک گرفت. چشمان موش کور هم مثل او از چیزی تهی بود...
- موش کوچولوی خوب من....تو که موش خوبی هستی...حتما این کارو برای گابریل می کنی...آره...موش کوچولو...دیسگورجیو!
موش ناگهان قد کشید. سایر اعضای بدنش هم همراه او قد می کشیدند و بزرگ می شدند - بزرگ....آنقدر بزرگ که ....
گل! ده امتیاز برای هافلپاف!
- گابر! گابر! کجا رفتی پس! گل خوردیم! گابر...؟
چشمان عصبانی آلفرد ناگهان از تعجب گرد شد...قامت کوچک گابریل را می دید که چوبدستی اش را یک یک به طرف نقطه های سیاهی روی زمین می گرفت و چیزی زمزمه می کرد. قامت کوچک....چیزی کنار گابر ایستاده بود که علت کوچک دیده شدن گابر را به نمایش می گذاشت.
آلفرد با وحشت به موش کور بزرگ خیره شد. قلبش با وحشت در گلو تپیدن گرفته بود. به اطرافش نگاه کرد. تنها او نبود - جاروسواران را وحشت زده در کنارش دید که به موش چشم دوخته بودند...
ناگهان کسی جیغ کشید. ورزشگاه ناگهان به هم ریخت - صدای جیغهای وحشت زده یکی پس از دیگری شنیده می شد که مردم در حال فرار از ترس می کشیدند. قسمت تماشاچیان به سرعت خالی می شد - و این بازیکنان بودند که باقی مانده بودند.
-بگیرش!
این صدای اما دابز بود که اولین بلاجر نزدیکش را با قدرت به موش کور فرستاده بود...چشمان اما ناگهان از پیروزی درخشید...اما لحظه ای بعد با چشمان گابریل روی زمین تلاقی کرد...
در چشمان گابریل خون می جوشید. چو وحشت زده به او خیره شده بود. آن جزء تهی که صبح در چشمان گابریل یافته بود، حالا سرشار از جنون بود...
موجودات کوچک شب یکی یکی بزرگ و بزرگ تر می شدند. رفته رفته سبزی زمین کوییدیچ در زیر هیبت جانوران بزرگ پنهان می شد. موش کورها حمله می کردند - ماده ها - نرها - بدون اینکه به بچه هایشان توجه کنند....
توپ ها از هر طرف روانه موجودات بزرگ می شد. اما هیچ تاثیری نداشت - قامت موجودات شب هر لحظه بلند تر می شد. چیزی نمانده بود که بمیرند...
ناگهان صدای نعره ای آمد. چو و آلبوس از فراز زمین پر از جانوران به دورها چشم دوختند....چیزی پیش می آمد. چیزی که درست به همان اندازه موجودات شب بزرگ بود، بزرگ و قوی هیکل...
-گراوپ!!
فریادی از شادی از سوی چو به گوش رسید. گل از گل دو جستجوگر که بالاتر از بقیه، گراوپ را از دوردست می دیدند شکفت و نیرویی در جانشان دمیده شد...حالا کمک داشتند...
چو هنوز نگران گابریل بود. چشمهای پرخون گابریل از خشم می درخشیدند. چو بر جارو خم شد و به طرف زمین شیرجه رفت - ...
- گابر! گابر! صبر کن!
گابریل با جنون سرش را به طرف او برگرداند.
-صبر کن گابریل! تو نمی تونی این کارارو بکنی! تو...اینجوری نیستی! منو یادت میاد؟ من چوام...چو...ما دوست بودیم...
گابریل خنده ای جنون آمیز سر داد. چشمانش هنوز از چیزی تهی بودند...
- ...میشنوی؟ ما دوست بودیم!! دوست...
چشمان گابر با شنیدن کلمه دوست گشاد شد. چیزهایی در خاطرش می نشست...شومینه گرم و «دوستانی» که در کنارش بودند....کم کم مغزش از جنون خارج می شد. احساس می کرد کس دیگری در مغزش حکم رانده...
چو به چشمان او نگاه می کرد. چشمان سرخ حالا کم کم به رنگ طبیعی شان بر می گشتند...چو نفس راحتی کشید.
- من...من....من چیکار کردم چو؟
- تو...طلسم شده بودی...فرمان...نمی دونم کی این کارو کرد....
گابریل با وحشت به اطرافش نگاه می کرد.
چو لبخند زد.
- زودباش گابر! تو می تونی اونارو به حالت اولشون برگردونی! فقط تو می تونی!
چشمان گابر هنوز گیج و منگ بودند. اما آن چیز تهی دیگر وجود نداشت...
چو دوباره لبخندی زد. موجودات بزرگ هنوز در اطرافش می غریدند و حمله می کردند...اما آنها تنها نبودند. بازیکن ها حالا دیگر کمک داشتند. کمک از دور می رسید...و چو می دانست که گابریل، حتما به آنها کمک خواهد کرد...
در میان تاریکی همچون قیر، ناگهان چراغی روشن شد. نور در میان شب نزدیک می شد و هر لحظه چمنهای نزدیک تری به دروازه ها را روشن می کرد. دستی که چوبدستی تولید کننده نور را گرفته بود، آرام تکانی خورد.
صدای خش خش شنل صاحب چوبدستی ناگهان متوقف شد. به نظر می رسید که ایستاده است. جانوران شب که از خش خش شنل بیدار شده بودند آماده و هشیار، گوش می دادند.
نور بالا رفت و بر حلقه ها افتاد. سایه سیاه غول پیکر سه حلقه زمین سبز را ناگهان زینت داد. پیکر شنل پوش کمی نور را بالا و پایین کرد. به نظر می رسید حتی خودش هم نمی داند می خواهد چه کار کند.
جانوران شب بیشتر شده بودند. کم کم دور تا دور زمین را دسته جغدها، خفاش ها، سمورها، موش کورهایی فرا می گرفت که هشیار و بیدار، آرام به نوری که بر حلقه ها بالا و پایین می رفت چشم دوخته بودند. جانداران ماده آرام کودکانشان را به خود می فشردند. نگران بودند. مبادا شنل پوش قصد آزارشان را داشته باشد...
کم کم همه چشم ها به نوری که بالا و پایین می رفت خیره شد. نور همچنان در حرکت بود، همچنان در تداوم...انگار که هیچوقت نمی خواست متوقف شود....چشمان جانداران نر کم کم از نگهبانی خسته می شد. صدای قلب مادرهای نگران رفته رفته کمتر می شد...انگار که همه با هم به خواب ابدی فرو بروند....دور تا دور زمین در مغزهای کوچک جانوران تحولی صورت می گرفت. تحولی نسبت به شنل پوش وسط زمین، که او ارباب است...که او بهترین است...که او....تنها اوست که هست....
شنل پوش چوبدستی اش را تکانی داد. جمع جانداران ناگهان از خواب بیدار شد. با چشمانی منگ که چیزی در آنها گم شده بود...چشمانی همچون همه کسان-چیزهایی که به طلسم ایمپریوس دچار می شدند...
-----------------------
-بیدار شو، بیدار شو!!
چو به صورت گابریل سیلی می زد.
-زود باش گابر! امروز مسابقه داریم، یادت که هست؟
گابر خسته و کوفته از جایش بلند شد.
-چی...مسابقه...آهان...
- هی، زودباش دختر! تو مثلا کاپیتانی!
گابر بلند شد و در جستجوی آبی که دست و صورتش را بشورد به اطرافش نگاه کرد. چو با بیدار شدن گابر، به طرف لونا و فلور رفته بود و آنها را بیدار می کرد.
پس از آماده شدن گابریل، چو دوباره به سراغ او آمد.
-حالا شدی دختر خوب! هی.....گابر، چرا چشات اینطوریه..؟
- ها...؟ نمی دونم چو...من هنوز خوابم میاد...
و از کنار چو رد شد و از خوابگاه بیرون رفت. چو هنوز متفکرانه به جایی که چشمهای گابریل قبلا بودند، چشمانی که انگار چیزی درونشان گم شده بود...خیره بود.
------
زمین کوییدیچ
-فلور، فلور، بزنش!
آلفرد به حالتی وحشتناک سر فلور فریاد می زد. اریکا، مرلین و اسکورپیوس در حالی که سرها را خم کرده بودند با حالتی تهاجمی به دروازه ریونکلاو نزدیک می شدند. سرخگون دست اریکا بود - آماده برای هر لحظه که به قدرت طرف سه حلقه پرتاب شود.
فلور محکم به بلاجر ضربه زد. بلاجر با سرعتی باورنکردنی هوا را شکافت و به طرف اریکا یورش برد. اریکا ناگهان سرش را بالا گرفت و در همین لحظه بلاجر به جارویش اصابت کرد.
سرخگون از دست او افتاد. پایین سه مهاجم هافلپافی، هکتور و لونا با ذوق و شوق برای گرفتن اسنیچ شیرجه رفتند.
گابریل با خستگی وقایع روبرویش را نگاه می کرد. توپ کوچک سرخ رنگ کوچکترین اهمیتی برایش نداشت - بگذار به هر حلقه که می خواهد داخل شود - برای او چه اهمیتی داشت!
حواسش جمع چمن های سبز کوییدیچ بود که رفته رفته نقطه های سیاهی در آن می دید. نقطه های سیاه به نظرش آشنا می آمدند - خیلی آشنا .... احساس می کرد چیزی را در مورد آنها باید به خاطر بیاورد...
حالا تره ور سرخگون به دست در پی دفع دروازه بان هافلپاف بود. بلاجری از هکتور، جانشین وینکی، به طرف دنیس که سعی در پرتاب بلاجر داشت روانه شد و تره ور دستش را برای پرتاب بلند کرد- گل!
گابر با کنجکاوی به نقاط سیاه نگاه می کرد- احساس می کرد فهمیدن آن نقطه های سیاه برایش اهمیت اساسی دارد. هیچوقت چیزی را اینقدر نخواسته بود....وجدانش آرام به او وظیفه اش را، حفاظت از دروازه ها را، گوشزد کرد...گابر اهمیتی نداد. او خسته بود... کسل...این نقطه ها می توانستند سرگرمش کنند....
پیوز، شگفت زده از گلی که خورده بود سرخگون را برای مهاجمان پرتاب کرد. اما دابز در نزدیکی او خط روند سرخگون را دنبال می کرد تا از گیرنده آن حفاظت کند...
گابریل جارو را به طرف پایین هدایت کرد. هرچه نزدیک تر می شد، نقطه ها بزرگ تر می شدند. دیگر نزدیک سطح زمین رسیده بود که متوجه شد آنها نقطه نیستند - یک دسته موش کور بودند.
ناگهان مغزش به کار افتاد. فکرش در خنکی و تاریکی های شب پیش چرخ زد...و نوری که هر لحظه بالا و پایین می رفت....احساس کرد نوری در مغزش درخشید. چوبدستی اش را به طرف موش کور کوچک گرفت. چشمان موش کور هم مثل او از چیزی تهی بود...
- موش کوچولوی خوب من....تو که موش خوبی هستی...حتما این کارو برای گابریل می کنی...آره...موش کوچولو...دیسگورجیو!
موش ناگهان قد کشید. سایر اعضای بدنش هم همراه او قد می کشیدند و بزرگ می شدند - بزرگ....آنقدر بزرگ که ....
گل! ده امتیاز برای هافلپاف!
- گابر! گابر! کجا رفتی پس! گل خوردیم! گابر...؟
چشمان عصبانی آلفرد ناگهان از تعجب گرد شد...قامت کوچک گابریل را می دید که چوبدستی اش را یک یک به طرف نقطه های سیاهی روی زمین می گرفت و چیزی زمزمه می کرد. قامت کوچک....چیزی کنار گابر ایستاده بود که علت کوچک دیده شدن گابر را به نمایش می گذاشت.
آلفرد با وحشت به موش کور بزرگ خیره شد. قلبش با وحشت در گلو تپیدن گرفته بود. به اطرافش نگاه کرد. تنها او نبود - جاروسواران را وحشت زده در کنارش دید که به موش چشم دوخته بودند...
ناگهان کسی جیغ کشید. ورزشگاه ناگهان به هم ریخت - صدای جیغهای وحشت زده یکی پس از دیگری شنیده می شد که مردم در حال فرار از ترس می کشیدند. قسمت تماشاچیان به سرعت خالی می شد - و این بازیکنان بودند که باقی مانده بودند.
-بگیرش!
این صدای اما دابز بود که اولین بلاجر نزدیکش را با قدرت به موش کور فرستاده بود...چشمان اما ناگهان از پیروزی درخشید...اما لحظه ای بعد با چشمان گابریل روی زمین تلاقی کرد...
در چشمان گابریل خون می جوشید. چو وحشت زده به او خیره شده بود. آن جزء تهی که صبح در چشمان گابریل یافته بود، حالا سرشار از جنون بود...
موجودات کوچک شب یکی یکی بزرگ و بزرگ تر می شدند. رفته رفته سبزی زمین کوییدیچ در زیر هیبت جانوران بزرگ پنهان می شد. موش کورها حمله می کردند - ماده ها - نرها - بدون اینکه به بچه هایشان توجه کنند....
توپ ها از هر طرف روانه موجودات بزرگ می شد. اما هیچ تاثیری نداشت - قامت موجودات شب هر لحظه بلند تر می شد. چیزی نمانده بود که بمیرند...
ناگهان صدای نعره ای آمد. چو و آلبوس از فراز زمین پر از جانوران به دورها چشم دوختند....چیزی پیش می آمد. چیزی که درست به همان اندازه موجودات شب بزرگ بود، بزرگ و قوی هیکل...
-گراوپ!!
فریادی از شادی از سوی چو به گوش رسید. گل از گل دو جستجوگر که بالاتر از بقیه، گراوپ را از دوردست می دیدند شکفت و نیرویی در جانشان دمیده شد...حالا کمک داشتند...
چو هنوز نگران گابریل بود. چشمهای پرخون گابریل از خشم می درخشیدند. چو بر جارو خم شد و به طرف زمین شیرجه رفت - ...
- گابر! گابر! صبر کن!
گابریل با جنون سرش را به طرف او برگرداند.
-صبر کن گابریل! تو نمی تونی این کارارو بکنی! تو...اینجوری نیستی! منو یادت میاد؟ من چوام...چو...ما دوست بودیم...
گابریل خنده ای جنون آمیز سر داد. چشمانش هنوز از چیزی تهی بودند...
- ...میشنوی؟ ما دوست بودیم!! دوست...
چشمان گابر با شنیدن کلمه دوست گشاد شد. چیزهایی در خاطرش می نشست...شومینه گرم و «دوستانی» که در کنارش بودند....کم کم مغزش از جنون خارج می شد. احساس می کرد کس دیگری در مغزش حکم رانده...
چو به چشمان او نگاه می کرد. چشمان سرخ حالا کم کم به رنگ طبیعی شان بر می گشتند...چو نفس راحتی کشید.
- من...من....من چیکار کردم چو؟
- تو...طلسم شده بودی...فرمان...نمی دونم کی این کارو کرد....
گابریل با وحشت به اطرافش نگاه می کرد.
چو لبخند زد.
- زودباش گابر! تو می تونی اونارو به حالت اولشون برگردونی! فقط تو می تونی!
چشمان گابر هنوز گیج و منگ بودند. اما آن چیز تهی دیگر وجود نداشت...
چو دوباره لبخندی زد. موجودات بزرگ هنوز در اطرافش می غریدند و حمله می کردند...اما آنها تنها نبودند. بازیکن ها حالا دیگر کمک داشتند. کمک از دور می رسید...و چو می دانست که گابریل، حتما به آنها کمک خواهد کرد...
افرادی که لایک کردند
اولین لایک را ثبت کن!
[b][font=Arial]«I am not worried, Harry,»
said Dumbledore, his voice a little stronger despite
the freezing water. «I am with you.»[/font] [/b]


. »
.
.
... آی ! گابریل چرا می زنی ؟
...
.
بدتر از همه پیوز روح مزاحم قلعه ،دروازه بانشونه ... انگار چند تا گل به ثمر رسیده ... سی – ده به نفع هافلپاف ... کوافل در دستانه اریکا زادینگه ، یه پسر پر تکبر که حالا توپ رو پاس داده به اسكورپيوس مالفوی ... عجب پاس کاری می کنن ! اونم پاس داد یه مرلین مک کینن ... که به نظر من فامیلیش خیلی شبیه سناتور مک کینه ، عموم یه مطلب در این مورد توی مجلش چاپ کرده ... پروفسور خودتون رو نزنین باشه ... بازی رو گزارش می کنم
.
... معلوم نیست چطور چو با این سرعت حرکت می کنه ؟! خب بازی به سرعت پیش می ره ... بازی هفتاد – هفتاد مساویه . اما دابز یه بلوجر می فرسته دنبال چو اما دوباره چو رو هست ، بلوجر رو نیست و همینطور هی چو رو نیست و هست اما بلوجر رو نیست . آلبوس سوروس پاتر از موقعیت اینکه همتای ریونی نداره به دنبال اسنیچ می گرده . گل های ریون زیاد شاهکار نیستن چون همه ی توپ هاشون از پیوز رد می کنن اما هافل عالیه ... بیچاره لونا ، دوس ندارم ببازه . فلور چماقش رو ول کرده و داره گریه می کنه . گابریل بخت برگشته از طرفی داره تره ور رو که از روی جاروش افتاده می گیر و با دست دیگش به آلفرد اشاره می ده که کوافل رو توی یکی از حلقه ها بندازه ... ببخشید ... انگار آلبوس سوروس اسنیچ رو پیدا کرده ... پس ، 250 به 80 به نفعه هافل ... برنده ی جام امسال مدرسه هافلپاف:grin: ......... حالا بیاین شعری هافل قهرمان شده خدا می دونه که حقش بوده رو بخونیم
!




: پیوز... پیوز...


»




منظورم اینه که به دیار باقی شتافت ...
.. منظورم اینه که به رحمت ایزدی پیوست ...
... ولش کنید. آلبوس مُرد دوستان ... اگر راونی ها بفهمن بازی کنسل میشه و ما میبازیم ! پس ما باید یک جانشین براش پیدا کنیم و ...
اووووف! این چه وضعشه !شما هیچکدومتون بازی بلد نیستین ! شما همتون بوقین ! فحش رکیک ! تو این جمع فقط من بازی بلدم ، البته آلبوس سوروس پاتر هم بازیش خوبه !!!


!



