زندگی به سبک سیاه

لرد و مرگخواران به همراه بورگين و پدرش وارد مغازه شدند. مغازه اي بزرگ و جادار بود كه جعبه هاي بزرگي در اطراف اتاق به چشم مي خورد.
بورگين : لوموس!
بلافاصله همه جا روشن شد. ولدي كه لبخندي شيطاني بر لبش نقش بسته بود ، هم زمان با صاعقه اي فرياد كشيد: باز كنيد در جعبه ها را!
يكي از مرگخواران زير لب گفت: ولدي جون ، باز جوگير شديا؟
ولدي نعره زد: ساكت!
_
بورگين به سرعت در جعبه ها را برداشت و ولدي با تعداد بي شماري فشفشه مواجه شد!
ولدي با عصبانيت گفت: باتري بوقي؟ اينا كه همش فشفشه است. ما رو اين همه راه كشوندي اينجا اينا رو بهمون نشون بدي؟
بارتي: ن..نه..ار...ار..
_ كروشيو!
بارتي روي زمين غلتيد و چنان آه و ناله اي سرداد كه ولدي از كارش پشيمان شد.
بورگين به تندي گفت: اوه..نه سرورم..توي اتاق پشتي يه چيز هاي ديگه هم هست. مثل..مثل بمب، نارنجك ، سيگارت ، ترقه و همين طور منور ، ابشار و ...
ولدي خنديد و گفت: آبشار مابشارو وللش. به سيگارت و بمب و نارنجك بچسب.
بورگين در اتاق پشتي را باز كرد: بفرماييد قربان.
و ولدي و مرگخواران و باباي بورگين بدون توجه به بارتي كه روي زمين افتاده و مي ناليد ، از رويش رد شدند و وارد اتاق پشتي شدند.
يكي از مرگخواران : اَ...چه قدر بمب...
ولدي در گوش مرگخوار زمزمه كرد: مثل اين نديد بديدا رفتار نكن ابله!
بعد كه ولدي با جعبه هاي بزرگ پر از نارنجك مواجه شد جيغي كشيد و گفت: وايـــــي...اَ...چه قدر زياد...
مرگخوار:
ولدي به سرعت رو به بورگين گفت: سيگارت هم داري؟
بورگين: بله ارباب..تا دلتون بخواد...
در همين هنگام باباي بورگين از جا بلند شد و نعره زد: بورگين؟ اي چه وگه؟ قضيه ي سيگار ديگه چي بيده؟ معتاد بدبخت.
بورگين: نه پدر..ما..يعني سيگار با سيگارت فرق ميكنه...من...بعدا توضيح ميدم...
باباي بورگين با عصبانيت گفت: يك عمر با آبرو زندگي كردم . يك عمر پيش در و همسايه آبرو داشتم و تو اين طوري جوابمو ميدي؟
يكي از مرگخواران‌: ببخشيد. مگه شما لهجه نداشتيد؟
بعد از يك دقيقه سكوت باباي بورگين : آها..راست ميگيا!مگه اين براي آدم حواس وذاره؟ اين پست فطرت ________________ ( چون پدر بورگين از كلمات نا به جا استفاده كرده بود ، اين كلمات را حذف كرديم. )
ولدي با عصبانيت فرياد زد: بسه ديگه. اين بحث مسخره را تمومش كنيد. بورگين جون ، بده تمام اين مواد رو ما ببريم.
بورگين: همشو؟
ولدي: پس چي؟ درعوض ميذاريم تو هم در جشن و شاديمون شريك باشي. قبوله؟
بورگين: هرچي..هرچي شما بگيد ارباب. قيمتشون هم.. قابل شما رو نداره. ( بورگين با چهره ي عصباني ولدي روبه رو شده و جمله ي آخر را به زبان آورده بود. )
............

...لرد جلوی بارتی را گرفت:« یه مشنگو ورداشتی آوردی اینجا، حالا می خوای بفراموشونیش؟(!)نمی دونی قویترین اصلاح حافظه ها هم ممکنه شکسته بشه؟»

بارتی پرسید:«پس چیکار کنیم ارباب؟»

لرد با اشتیاق پاسخ داد:«باید بکشیمش.» و چوبدستی اش را به سمت سالارخان گرفت:«آبداکداورا»

پیرمرد دستش را روی قلبش گذاشت و افتاد:«آخ! ومردم!»

لرد که از خوشحالی دلش غنج می زد، زیر لب گفت:«آخ جون! بالاخره یکی رو کشتم! یه آوداکداورای راس راسکی زدم! توی رول یه نفرو کشتم!»

همه می خواستند وارد مغازه شوند که ناگهان صدای مهیبی همه جا را لرزاند:«بوآآآآآآآآآآآآ !»

هیکل بزرگی از انتهای کوچه با حرکت اسلوموشن به سمت مرگخواران می دوید.
مرگخواران هم با حرکت اسلوموشن رویشان را به سمت او برگرداندند.
نور شدیدی از پشت به غول ناشناس می تابید و باعث می شد هیکل بزرگش سیاه و تیره دیده شود.
دوباره نعره ای همه جا را لرزاند:« بوآآآآآآآآآآآآآ !»

غول نزدیکتر و نزدیکتر می شد. رنگ از روی همه مرگخواران پریده بود و چهره ی سفید لرد از همیشه سفیدتر شده بود.
غول حالا به نزدیکی مرگخواران رسیده بود، ولی هیکلش کوچکتر شده بود، با این حال هنوز صورتش دیده نمی شد.

غول که حالا به اندازه ی دیگر مرگخواران شده بود کنار جسد پیرمرد زانو زد:«بوآآآآآجان! چرا بهشون نگفتی جادوگری؟ چرا گذاشتی بکشنت؟»

نور شدید هنوز داشت می تابید وچهره ی غول نامعلوم بود با این حال لرد فهمید که غول کیست:«تویی بورگین؟ گابریل، بسه دیگه. اون نورافکن ها رو خاموش کن.»
نور شدید از بین رفت و همه توانستند چهره ی اشک آلود بورگین را ببینند.

لرد با تعجب پرسید:«تو گندزاده ای بورگین؟»
بورگین:«نه ارباب! بابای من جادوگر بود. اون یه زمانی استاد علوم مشنگی هاگوارتز بود. داشت با شما شوخی می کرد...و...و...ولی...»
گریه اجازه نداد بورگین حرفش را تمام کند.

همه ی مرگخواران با هم آه جانسوزی کشیدند.
لرد گفت: به احترام بابای بورگین، یک دقیقه سکوت می کنیم.
سکوت بر جمع حاکم شد. بورگین هق هق می کرد. مرگخواران بغض کرده بودند و لرد سعی می کرد خود را غمگین نشان دهد.
چهره ی معصوم سالارخان طوری به نظر می رسید که گویی هیچ وقت زنده نبوده است.
لرد نگاهی به سالارخان انداخت. در همان لحظه پیرمرد یکی از چشمهایش را باز کرد و نگاهی به اطرافش انداخت.
لرد که انگار متوجه نشده بود به انگشتان دراز و سفیدش خیره شد ولی دوباره با سرعت به پیرمرد نگاه کرد.
سالارخان با حالت :grin: به لرد زل زده بود.

لرد جیغی کشید و گفت:« این که زنده ست!»

مرگخواران لحظه ای به سالارخان خیره شدند و بعد همه با هم دستهایشان را بی هدف در هوا تکان دادند و جیغ کشیدند.

سالارخان که می خندید گفت:« فکر وکردین من الکی کشکی بیدم؟ من با ایجور چیزا نومیرم.»

لرد که به خودش مسلط شده بود،گفت:«بورگین! این چرا زنده ست؟مشنگ! چرا نمردی؟ این چه وضعیه؟ کی پاسخگویه؟»
سالارخان:« جیگرجان! از بس تمرین نوکردی قلقش از دستت در رفته بید. تلفظ صحیح ورد آوداکداورا بید نه آبداکداورا!»

مرگخواران خنده های نخودیشان را با سرفه ای خفه کردند. لرد چشمانش را بست، سرش را بالا گرفت و با لحنی رسمی گفت:« من می دونستم این مشنگ بابای بورگینه، به همین خاطر وردو اشتباه گفتم.»

بورگین که از زنده بودن پدرش خوشحال شده بود اشکهایش را پاک کرد و گفت:« به مغازه ی بنده ی حقیر خوش اومدین، ارباب! وسایل آتش بازی جادویی و سیاه من دست شما رو می بوسن. بفرمایید. بفرمایید.»

لرد، مرگخواران و سالارخان وارد مغازه ی بورگین شدند.

بسمه رب اخراجی ها ! ! !

پیرمرد با چسمان بسته گفت :
- جیگر نوخوای چشمان منو وا وکنی ؟
بارتی با عجله چشمان او را باز کرد و گفت :
- ببخشید پدر جان حواسم نبود ، خب اینم از این ،درست شد .
- من کجا بیدم جیگر؟
- شما الآن در کوچه ی ...
بارتی بیچاره می خواست جواب بده که کروشیوی برای یاد اوری از طرف لردی کچل خودمون نثارش شد . پیرمرد دنبال شخص کننده این کار گشت تا این که چشمش به لردی افتاد و گفت :
- ای کچل تو بیدی ؟ موام از این کارها بلد بیدم مخوای نشونت بدم ؟
پیرمرد که فکر کرده بود حرکات موزونی که بارتی از روی درد انجام می داد رقص یا زیمناستیک است خواست تا پشتکی بزند ولی
- آی کمرم دیسک و روگرفت، آی
ولدی : واقعاً که شما مشنگ ها مشنگید !
- بر من گویی مشنگ کچل؟ الآن من بهت وگویم .
پیرمرد با یک حرکت زیبای عصایش را بر فرق سر کچل ولدی نشاند . ولدی از این کار او شد و خواست کروشیوی جانانه نثار پرمرد کند که بارتی جلوی پای او افتاد و گفت :
- ارباب جان مادرت نکشش و اذیت نکنش ،من با بدبختی تونستم از مغازش تا اینجا بیارمش ،دیگه حال ندارم ،ای گوجه ،ای کچل بی ابوهت ،ای باقلوا ،ای ...
لرد که از پاچه خواری های بارتی خوشش آمده بود گفت :
- بارتی فقط به خاطر تو ،وگرنه می دونی که من .. .
- چه وگویی کچل ؟ بگو ببینم من کجا رو باید باز وکنم ؟
بارتی به مغازه ی بورگین اشاره کرد و گفت :
- اوناهاش مشغول شو
- چه پررو اول شما ها باید نصف مزد کار من رو ودید .
- این همه چایی خوردی ؟
- به من چه من باید کارم رو وکنم و بدون پول هم هچ کار نوکنم
لرد به بارتی گفت :
- ببین بارتی من به این یارو مشکوکم . دم من داره می خواره
- چیت وخاره جیگر؟
- بتو چه ، ببین بارتی من دیگه ناجور داره دمم می خواره
ایگور که اون پشت وایستاده بود گفت :
- قربان می شه برای خوانندگان این پست شفاف سازی کنید ؟
لردی با سر علامت مثبت داد و رو به دوربین گفت :
- بینندگان عزیز ببخشـــــــــین خوانندگان گرامی ،اگر شما انیمیشن آن سوی پرچین را دیده باشید ،لاک پشتی کچل و با شباهت زیاد به من سردسته ی گروهی است . او هروقت قرار است مشکلی پیش بیاید یا کار ی انجام دهند که خطرناک است و به ضررشان است دمش می خوارد و من چون آن شخصیت را زیاد دوست دارم هر وقت مانند او احساس مشکل می کنم می گم دمم می خواره .
- خب جیگر بسه دیگه همه وفهمیدند حالا پول مرا ودی ؟
- بارتی به این پیرمرد پولشو بده تا شروع کنه
- حالا شد جیگر
بارتی که مقداری پول مشنگی داشت به پیرمرد داد . پیرمرد پول ها رو شمرد بعد دوتا شون رو جدا کرد و گفت :
- جیگر این پولتون بی گوشه بیده
بارتی پول را عوض کرد و گفت : خوبه ؟
- اره ولی طلاها یادت نره
ولدی گفت بارتی قضیهی طلا چیه ؟
- هیچی ارباب بی خیال
بعد از ده دقیقه پول گرفتن و دعوا بین مرگ خوران بالاخره پیرمرد کارش را شروع کرد .

دو ساعت بعد

- بارتی من تایرد از دست این الد من
- چی ؟
- بی سواد می گم من از دست این پیرمرد خسته شدم .
- اهان خب من چکار کنم که ..
- وا وکردم وا وکردم
مرگ خوارها : بالاخره بعد از مدتی تونست .
- خب ریم تو
- کجا وخواید برید ؟
- باز کردی دیگه می خوایم بریم داخل
- من اینو وا نکردم که
- پس چی رو وا کردی پدرجان ؟
- کیف ابزارمو
مرگ خوارها :
لرد با عصبانیت گفت : باتری این دیگه کیه آوردی ؟
- ار ..ار .. ار
- بازم عر عر کردی که جواب منو بده
- وا وکردم واوکردم
مرگ خوارها دوباره خوشحال شدند و همگی به سمت در ورود به مغازه رفتند و بارتی نیز خواست پیرمرد را بفراموشونه که ...

بارتي و پيرمرد وارد كافه شدند.
پيرمرد: چه بوهاي خوبي وياد. من چايم را وخام. گفتي اسمت چه بود؟
بارتي با عصبانيت گفت: بشين اينجا تا من برم برات چايي بيارم.
پيرمرد پشت ميزي نشست.
بارتي با عجله طرف پيشخوان رفت تا سفارش چاي دهد و ناگهان با صفي بسيار طولاني مواجه شد.
بارتي:

**********************

مرگخواران و ولدمورت رو به روي مغازه ي بورگين ايستاده بودند.
يكي از مرگخواران: ار..ار..
ولدمورت: باز شروع شد. ( و كروشيوي جانانه اي نثار آن مرگخوار بيچاره كرد.)
ولدمورت از اين طرف به آن طرف قدم ميزد و ناله ميكرد: اي بابا...اين بارتي كجاست؟....اين بارتي من كجاست؟...من نگرانشم...
مرگخواران:
يكي از مرگخواران: ام...ببخشيد سرورم...ولي...فكر نمي كنيد دوباره ديالوگ هاتون عوض شده باشه؟
ولدمورت: اِ...راست ميگيا...اين مال مالي ويزليه...كي داره اين كارارو ميكنه؟....كي ديالوگ هاي منو با مالي عوض ميكنه؟....
بعد ولدي ديالوگ هاي جديدش رو ميگيره و كروشيويي نثار مرگخواري ميكنه.
مرگخوار: ببخشيد قربان؟ مي تونم ازتون بپرسم چرا منو طلسم كرديد؟
ولدمورت: اينجا نوشته!
مرگخوار: عجب!

*********************

پيرمرد درون كافه فرياد زد: پس چرا چاييمو نوياري؟
بارتي: مگه صفو نميبيني؟
پيرمرد: من چايي وخام...
بارتي:

ساعت ها بعد:

_ بالاخره نوبتم شد!!!
پيرمرد: آفرين پسرم!
بارتي با سيني پيش پيرمرد برگشت.
پيرمرد چاي را برداشت و گفت: خدا حفظت كنه پسرم.
بارتي: انجام وظيفه بود پدر جان!
پير مرد مشغول خوردن چاي شد.
چند دقيقه ب بعد ، پير مرد و بارتي از كافه بيرون آمدند.

**********************

_ اين بارتي مرده؟
َقبل از هرچيز به ذهن ولدي آمد.
تقريبا شب شده بود. مرگخواران : خدا بيامرزتش!
ولدي : پسر خوبي بود!
ولدي شروع به خواندن كرد:
عجب رسميه ، رسم زمونه......قصه ي برگ و باد خزونه
مرگخواران به شدت گريه مي كردند.
ولدي اين قسمت را با چنان احساسي خواند كه كارگردان به شدت تعجب كرد و شيفته ي صداي ولدي شد!
ولدي:
ميرن آدماااااااااااااا......خاطره هاشون به جا ميمونه........كجاست اون كوچه.....
ولدي ديگر طاقت نياورد و گريست!
در همين هنگام:
_ سلام ار..ار..
ولدي: كي باز دوباره داره عرعر ميكنه؟
و ولدي كروشيويي نثار آن شخص كرد. اما ولدي نميدانست كه آن شخص كسي نيست جز باتري. ( ببخشيد بارتي)
بارتي لبخندي مليح به ولدي زد و گفت: قفلسازو آوردم سرورم.
و به پيرمردي با چشمان بسته كه در كنارش بود اشاره كرد.........

بارتی با این حالت به لرد خیره ماند :
- ارباب من یه پیشنهاد دارم ! بارتی رو نفرستید ! همین جا کنار مغازه بشینیم تا بورکین بیاد مغازه اش رو باز کنه .
لرد لبخندی مهرآمیز و پس از آن کروشیویی خشونت آمیز نثار پرسی کرد که دیگر از این پیشنهاد ها ندهد.
- بارتی برو.
- ار... ار..
- چرا عر عر می کنی مرتیکه؟ کروشیو !
بارتی در حالیکه از درد به خود می پیچید گفت :
- ار... اربا...
- اربابت رو مسخره کردی ؟! کروشیو !
پس از مدتی عرعر و ار ار ، بارتی تصمیم گرفت به جای منصرف کردن لرد به دنبال قفلساز برود.
پس در حالیکه ردای خاکیش می تکاند پشتش را به لرد و دیگر مرگخواران کرد تا از ناکترن خارج شود که همین عمل بی ادبانه ی او و بی احترامیش به اربابش موجب شد تا کروشیوی دیگری از پشت دریافت کند.
_________________

کوچه ی دیاگون _ مغازه ی شوخی ویزلی ها :

فرد و جرج ، آسوده از هیاهوی بیرون مغازه ، بر روی صندلی هایشان نشسته و در حال شنیدن آهنگ چینی ملایمی به روبرویشان زل زده بودند.
پق !
جرج با خونسردی کف دستش را که آلوده به جنازه ی مگس شده بود با ردای فرد پاک کرد ...
________________
بارتی دوان دوان از ناکترن بیرون پرید و به سمت دیاگون رهسپار شد . صدایی در گوشش می پیچید :
باب این جا دنیای جادوییه ! همه چیز با آلوهومورا باز میشه ! این دیگه چه وضعشه؟ ای لرد خدا بگم چیکارت کنه ! منو فرستادی تو دنیای جادویی برم قفلساز....

صدا قطع شد ، بارتی ناگهان ایستاد. بله ! همین بود !
در دنیای جادویی نه ! ولی مشنگ ها ! آن ها می توانستند !
بارتی دوباره شروع به دویدن کرد ، این بار به سمت لندن مشنگی .
_____________

- ببینم پدر جان . شما می تونی هر قفلی رو باز کنی؟
- ها پسرجان ، من وتوانم هر قلف که وخوای رو باز وکنم ! ( توضیح نویسنده : برره ای بخوانیــــــد( برره ای بخوانید را با لحن مظفر زرگنده بخوانیــــــد !) )
- خب ، ببین ... من تو رو می برم یه دری رو باز کنی ، هر چه قدر که بخوای طلا می گیری ! طلای خالص ! ولی راجع به چیز هایی که ممکنه ببینی نباید کنجکاوی کنی ، گرچه من بعدش می فراموشونمت (چاکر ویدا اسلامیه) ، می فهمی؟ فقط به من گوش کن و هر چی میگم رو انجام بده !
پیرمرد نگاه مرموزی به بارتی انداخت :
- دزد بیدی؟
بارتی آب دهانش را قورت داد ، چشم بندی را از جیب ردایش بیرون کشید .
سپس با احتیاط به پیرمرد نزدیک شد .
- اممم... نه دقیقا ...ببین ، من می برمت اونجا ، تو فقط وسایل مورد نیازت رو بردار ، من... من باید چشماتو ببندم.
پیرمرد :
_____________

لحظاتی بعد ، بارتی در کنار پیرمرد در مقابل دیواری بودند که رو به دیاگون باز می شد.
بارتی با یک دست چوبدستیش را نگه داشته و با دست دیگر دست پیرمرد را که سعی داشت به سمت کافه برود و چیزی بنوشد را گرفته بود.
- ها.. من وخوام ورم چای وخورم !
- پدر جان چای هم می دم به خوردت ! فعلا بیا بریم !
- نوخوام ! یا چای وده یا به همه وگم مشنگ بیدم !
- چی؟ تو می دونی مشنگ یعنی چی؟
- ها.. ... نه ... ولش وکن... من چای وخام !
بارتی برای اینکه موضوع را عوض کند گفت :
- راستی اسمت چیه پدر جان؟
- پدر جان او ننه ات بید ! از صبح بید به من وگی پدر جان ، ها ... سالارخان بیدم جیگر ! ... حالا چای وخوام.
بارتی آهی کشید و غرغر کنان ، همراه سالارخان به سمت کافه به راه افتاد.

___________________

- بارتی میاد ، بارتی نمیاد ، بارتی میاد ، بارتی نمیاد ، بارتی میاد ، بارتی نمیاد ، بارتی...
ایگور که با هر تار مویی که از سرش کنده می شد بیشتر و بهتر دلیل کچل بودن اربابش را درک می کرد با ترس نگاهی به بالا انداخت.
- ار... ار...
- چرا همه مرگخوارهای من امروز عرعر می کنن؟
- نه ، نه ار.. ارباب.. منظورم اینه که شما چرا اینقد جوش می زنید؟ اگه اینطوری پیش بره که سر منم مث خودتون پرتلالو می کنید !
لرد در حالیکه تارموهای ایگور در بین انگشتانش دیده می شد با این حالت به ورودی کوچه ی ناکترن چشم دوخته بود.

لرد:موهاها.خوبه.گابر مخت خوب کار میکنه.خب بارتی.بگو ببینم مغازه این بورگین بی همه چیز کجاست؟

بارتی نگاهی چاپلوسانه به لرد کرد و با لطافت گفت:
_قربان بی همهچیز نیست یک مغاز...

لرد:
بارتی: حالا که اینجوری به هش نگاه میکنم میبینم که خیلی هم بی همه چیزه...قربان مغازش در روبرویی از سمت راسته.

لرد:کم کم داری کاری میکنی که اجدادتو بیارم جلو چشات.مردک اون که درش بستس.

بارتی:مگه امروز چهار شنبه نیست؟
پرسی: خیر.امروز سه شنبه،ساعت ده و سیزده دقیقه صبح میباشد

لرد:بارتییییی اجدادت صدات میکنن...کریشیوووو.
بارتی:
لرد:چرا چیزیت نشد؟؟
بارتی:شامپو گلرنگ زدم.ضد کریشیوه

لرد دستی به چانش کشید و به کرکره بسته مغازه بورگین خیره شد.قفل های اون مغازه رو خودش درست کرده بود برای همین همینجوری باز نمیشدن.

لرد:بارتی.لرد یک فرصت دیگه بهت میده.قفل های این مغازه توسط شخص ماهری درست شده.در فقط با چیزی باز میشه که به فکر جن هم نمیرسه.

بارتی: چی قزبان؟

لرد:کلید

ملت:

لرد:به کله هیچ کدومتون نرسید نه؟این درا با آلوهمورا و این سوسول بازیها باز نمیشن.فقط و فقط کلید لازم دارن.بارتی.باید بری یک کلید ساز خوب گیر بیاری تا اینو برامون باز کنه.وگرنه

در کوچه ی دیاگون همه ی سرها به سمت در مغازه ی مادام مالکین که چند لحظه پیش با صدای مهیبی منفجر شده بود برگشت. همه با دهان باز سر جا خشکشان زده بود و به محل انفجار چشم دوخته بودند.

کله ی کچلی برای یک لحظه در آستانه ی در ظاهر شد و با دیدن انبوه جمعیت دوباره غیب شد.

داخل مغازه لرد از شدت عصبانیت در حالی که آرزو می کرد مو داشته باشد تا بتواند آنها را بکند و خودش را از دست مرگخوارها کچل کند غرولند کنان گفت:

از این بی سر و صداتر نمی تونستین درو باز کنین؟جلوی مردم! با این لباسایی که تنمه!نه! ابهت و حرمت لرد نباید شکسته بشه!
بارتی! باید لباساتو درآری بدی من بپوشم.

بارتی : و...و...ولی ارباب ...خودم چی کار کنم؟

لرد: من چه می دونم؟ وردار از این ردا زنونه ها بپوش!

بارتی گرچه اولش راضی نمی شد اما بعد از اینکه چند کروشیو ی پندآمیز از لرد دریافت کرد، لباسهایش را با لباس خواب لرد عوض کرد.

لرد: خب! حالا چطوری از جلوی چشم اینهمه آدم بریم بیرون؟
گابریل متفکرانه گفت: من یه نقشه ای دارم، لرد کبیر! که اگه اجازه بفرمایین در گوشتون بگم.

لرد اجازه فرمود و گابریل شروع به شرح دادن نقشه اش کرد و باعث شد لبخندی شیطانی بر لبان لرد بنشیند.
گابریل همچنان در گوش لرد زمزمه می کرد و هر چه زمان می گذشت لبخند لرد که به بارتی چشم دوخته بود شیطانی تر می شد.
بالاخره حرفهای گابریل تمام شد ولی لرد هنوز به بارتی چشم دوخته بود.
بارتی آب دهانش را قورت داد.

**

مردم که حس کنجکاویشان بر غافلگیریشان غلبه کرده بود، آرام آرام به مغازه نزدیک می شدند که ناگهان بارتی با لباس خواب گل منگولی، از دری که هنوز دود از کناره هایش برمی خاست به داخل کوچه پرت شد و صدای گابریل توجه همه را به خود جلب کرد:
ساحره ها و جادوگران عزیز! این شما و این هم بندباز سیرک لرد ترومدلو!

صدای تشویق مردم همه جا را پر کرد و همه ی چشم ها به بارتی که در وسط میدان برای ملت مراسم ژانگولربازی اجرا می کرد دوخته شد.

در این میان لرد وسایر مرگخواران به آرامی از پشت جمعیت به سمت کوچه ناکترن حرکت کردند.
مدتی بعد لرد و مرگخواران به همراه گابریل و بارتی ( که داشت پولهای حاصل از ژانگولربازی اش را می شمرد. ) جلوی در مغازه ی بورکین بودند.

ادامه دارد...

بارتی با جیغ وداد وارد مغازه میشه و فریاد می زنه :بلاخره موفق شدیم بلاخره موفق شدیم هورا ..اخ جون موفق شدیم راستش من می دونستم که ما موفق میشیم اخه موفقیت ماله ماست موفق شدیم چون موفیقییتی که ماله مماست خواست تا ما موفق شویم و اگر او نمی خواست ما موفق نمی شدیم خوب شد که موفقیتی....

ولدی گفت : بس کن باتری ..!

بارتی گفت : ارباب ببخشید ها پدربزرگ بزرگوارم ولی باتری نه بارتی در حقیت زبان شیوای هری پاتری می گوید که

ولدی اومد بگه بسه که یهو گابریل از کوره در رفت : بارتی احمق بس کن دیگه

ولدی که عصبانی شده بود گفت : گابریل تو به چه اجازه ای به نوه ی ما توهین می کنی ؟ بزن شلو پل و گولاخت کنم ؟
گابریل : نه قول می دهم دیگر به اقای باتری ..نه منظورم بارتی توهین نکنم مرا ببخش ارباب من مستحق مرگ هستم ..ولی من را نکش من هزار تا ارزو دارم خواهش می کنم می خواهم ازدواج کنم یک بچه ی کوچک گوگولی مگولی و بعد بزرگش کنم بفرستمش هاگوارتز و..

ولدی گفت : یا بس می کنی گابریل یا بست می کنم الان محفلی ها می رسن ما حتی وارد مغازه هم نشده ایم
و پرسی در حالی که داشت از شدت عصبانیت منفجر می شد {در دل پرسی : گیر چه ادم های ..بخشید مرگخوارایی افتادم ها } یافتم یافتم ما باید وارد شویم

ولدی: پرسی همیشه راست می گوید پس وارد میشیم ...


ببخشید اولین پستم توی این تایپیک بود خیلی خوب نشد ولی ایشلله پست های بعدی بهتر میشه

-ردا فروشی-

پرسی: من یه چیزی بگم ، کسی نمیزنه منو؟
بلیز: ااااای!
لرد: بوگو پرسی! بوگو!
پرسی: در مغازه بسته اس!
لرد: واا! خب اینکه کاری نداره ، کلیدارو برمیداریم بازش میکنیم!
پرسی: اممم خب! میگم اگه نزنید میگم که مشکل چیه!
ملت:
پرسی: خب باشه! مشکل اینه که درهای مغازه ها معمولا با یه رمز توسط چوبدستی ِ صاحاب ِ مغازه ، یا روشای مشنگی باز میشه!
لرد: مشنگ؟ تو گفتی مشنگ؟ کروشیوی دوبل!

-بیست مین بعد-
لرد به همراهی ِ عده ی کثیری از مرگخواران کنار جنازه ی مادام مالکین نشسته بودند. لرد لباس شب ها را نگاه میکرد و مدام بر خودش و مرگخوارانش لعنت فرستاده ، کروشیو ضمیمه میکرد! بلیز روی سر بارتی خوابیده بود و تنها کسی که بیدار بود به جز خود لرد گابریل بود که بیچاره بدبخت اینقدر اسمش تو هیچ پستی نبود سادیسم گرفت!

-اممم..ارباب! یه چیزی!
لرد: بگو!
گابر: بارتی توی جیبش مواد منفجره داره!
لرد: خب داشته باشه! نوه ی آلبوسم داره!
گابر: اِ مگه آلبوس نوه داره؟
لرد:
گابر: خب. یعنی منظورم این بود که.. نمیشه درو منفجر کنیم؟

لرد:
مدتی بعد، که خیلی کوتاه بود و به سرعت سپری شد لرد متوجه شد که حق تقریبا با گابریل است و اگر بخوان منتظر به هوش اومدن مادام مالکین بشن ( البته بدون استفاده از ورد مخصوص! ) زمان رو از دست داده اند و شاید محفل ققنوس ، زودتر از اونا از برکین خرید کنند!

لرد: خودشه!!

-چند مدت بعد-
- پرسی! پرسی پاشو! کروشیو!اههه! اینقد این وردو زدم دیگه تاثیر نداره روشون! پرسی ، پاشو مرتیکه! بلیز، چرا بلند نمیشی؟ بارتی؟ اه!
به صورت ناگهانی، ملت مرگخواری که خواب بودند از آنی مونی که آخرین نفر از سمت چپ بود شروع کردند بلند شدن!جولیا با خواب آلودگی به بمب هایی که لرد در یک چشم به هم زدن ساخته بود خیره شد و جیغ کشید:
- وایییی! بمب! بمب!
لرد: سیست! اینا وسایل مشنگیه ، با اینکه مشنگ ها خیلی خرن (!) و حقشونه که بمیرن ولی تو این یه مورد وظیفه اشون بود به من کمک کنن! و البته من که کلا دانشم از دانش ِ مشنگا بالاتره و در نتیجه من اینو نساختم! کار این مرگخوارس که اینقد گم نامه که اسمشم نمیدونم.. خب چرا! گابریل!

ملت:
گابر:
بارتی بلند میشه و به سمت بمب میره. به ساعت اون نگاه میکنه.
بارتی: وای! اینکه تا ده ثانیه دیه میترکه!
لرد با وحشت بمب رو میندازه تو بغل بارتی! بارتی اون رو پاس میده به آنی مونی که با جاخالی خودش بمب رو میفرسته تو دست ِ بلیز! مورفین در طی یک اقدام خیلی فداکارانه ، و پترسانه! و دهقانانه! و اینا! میپره و بمب رو از دست بلیز چنگ میزنه. با حالت اسلوموشن به سوی در پرواز میکنه ( از سوتی های خز ِ رولینگ در کتاب هفتم! ) و تایمر بمب هم از روی چهار به سه ... سه به دو و دو به یک تغییر پیدا میکنه! مورفین اون رو پیش از یک ، پرتاب میکنه به سوی در و در با صدای بلندی منفجر میشه!

ملت: هووورررررا!
مورفین: پوووف!

هیچ کس حرفی نمی زد.تنها صدای چرخش قاشق در فنجان لرد بود که سکوت رو می شکست.
لرد قاشق خیسش رو بیرون آورد، دو بار به لبه ی فنجانش زد وداخل نعلبکی اش گذاشت.
با آرامش فنجانش رو برداشت و در حالی که یه قلپ از شیرقهوه اش رو هورت می کشید نگاه مرموز وسردش رو به بارتی دوخت.
بلیز سکوت این جو سنگین را با احتیاط شکست و رو به لرد به آرامی گفت:

ارباب ، با اجازه ی شما، من یه رمزتاز آماده کردم که مارو تو یه کوچه ی خلوت، روبروی مغازه ی بورکین ظاهر می کنه.

و به میزی که خودش، لرد و مرگخوران دور آن نشسته بودند اشاره کرد.

لرد فنجانش را داخل نعلبکی گذاشت و با پیشبند غذاخوری اش لب های رنگ پریده اش را پاک کرد. آنگاه نان تست شده ای برداشت و در حالی که مقداری کره روی آن می مالید با لحنی سردتر از همیشه پرسید:

واقعا خودت تنهایی به این نتیجه رسیدی که میز نهارخوری رو رمزتاز کنی؟

بلیز با شور و شوق پاسخ داد:
بله ارباب! خودم تنهایی! ساعت 9 هم فعال می شه و آپارات می کنیم.

نان از دست لرد روی میز افتاد: الان ساعت چنده؟

ایگور نگاهی به ساعت شنی- مچی فوق پیشرفته اش انداخت و گفت: ساعت دقیقا هشت و پنجاه و نه دقیقه و پنجاه و هشت ثانیه است ... نه ... شد پنجاه و نه ثانیه.

کوچه ی دیاگون- ردا فروشی مادام مالکین- ساعت 8:57 دقیقه

تابلو ی "بسته است" پشت شیشه ی مغازه خودنمایی می کرد اما داخل مغازه، مادام مالکین، فاکتور به دست در حال بررسی جنس هایی بود که دیشب رسیده بود و با عصبانیت پیش خود زمزمه می کرد:

اوه، خدای من این بسته هم که ردای شبه! من که بهشون گفته بودم فقط ردای مردانه لازم دارم.نگاه کن تو رو خدا ! یا ردای شب فرستادن یا ردای زنانه! ریش مرلین! من حتی یه ردای مردانه هم تو مغازه ام ندارم!باید همشون رو پس بفرستم.

کوچه ی دیاگون- ردا فروشی مادام مالکین- اتاق پشتی مغازه- ساعت 9:01 دقیقه

بنگ (صدای آپارات)
لرد با کلاه بوقی و لباس خواب گل منگولی (با عکس های دامبل) همچنان با این حالت به بلیز خیره مانده بود.

بلیز که او نیز با این حالت به لرد خیره شده بود، ناگهان از جا پرید و به طرف در خروجی دوید.

لرد به خودش آمد و او هم با فریاد "کروشیو،کروشیو" دنبال مرگخوارش دوید.

مادام مالکین که از این همه سر و صدا در مغازه ی خلوتش شوکه شده بود در آستانه ی در ظاهر شد و مورد اصابت یکی از نفرین های لرد که بلیز از آن جاخالی داده بود، قرار گرفت و جیغش به هوا رفت.
بلیز با شنیدن صدای جیغ ، وحشت زده برگشت و با دستپاچگی اکسپلیارموسی به طرف مادام مالکین فرستاد که باعث شد تعادل زن بیچاره به هم بخورد و بعد از برخوردِ سرش با آستانه ی در، بیهوش روی زمین ولو شود.

پرسی آهسته زمزمه کرد: اِ، این که مادام مالکینه! یعنی ما الان تو ردا فروشی مالکین تو کوچه ی دیاگونیم؟!

با این حرفِ پرسی، لرد دوباره چشم غره ای به بلیز رفت و فریاد زد: کروشیو، بلیز!
---------------
ادامه دارد...