ایوان مخوف گریفیندور

البته یک راه بسیار سخت وجود دارد... راهی که تنها از راه انجام این مراسم امکان پذیر خواهد بود... منتهی در بهبود بخشیدن در نتیجه ی مراسم نقش اساسی دارد... فقط یادتان باشد که هیچ گونه اشتباهی در این راه مجاز نیست. چون به مرگ همه امان منجر خواهد شد...راهی که می خواهم بگویم به نقشه ام ربط دارد...
آریا با تمام وجود خود به مكنير گوشم ميداد...
مكنير به تك تك بچه ها نگاه كرد و وقتي ديد همه دارن گوش ميدن گفت:
مثل اينكه شما عاشق روشهاي خطرناكين...
همه ي بچه ها خندشون گرفت و در همين بين مكنير ادامه داد:
بچه ها تنها راه اينكه از اينجا فرار كنيم و جان سارا رو نجات بديم وارد شدن به هزارتو ايوان مخوفه....در ميان اين هزارتو روش دفع اون طلسم قديمي نوشته شده...البته توي كتابي نوشته شده كه طبق افسانه ها توسط همون شخصي كه طلسم رو بر اين قلعه حكم كرده نوشته شده...
تمام بچه ها بدون هيچ حرفي با دهان باز به مكنير ذل زده بودن...آربا بدون مقدمه فرياد زد:
من حاضرم برم داخل اون هزارتو...
مكنير دستشو بلند كرد و نشان داد كه آربا اجازه دهد اون ادامه ي حرفاشو بزنه!!!
مكنير چون فكر ميكرد هر لحظه ممكنه آربا از كوره در بره سريع شروع كرد به صحبت كردن...
_بچه ها اين نقشه خيلي سخته در ضمن بايد تا فردا شب نيمه شب برگردين به قلعه و طلسم قلعه رو براي لحظاتي بشكنين و از اينجا فرار كنيد و دوباره طلسم رو برقرار كنيد چون اگه اين كارو نكنيد همه ي افراد اين قلعه همراه با شما و سارا آزاد ميشن...اون وقت دنيا در معرض خطر قرار ميگيره!!!!
اون نفسي تازه كرد و ادامه داد:
در ضمن چند نفري وارد اين هزارتو شدن ولي متاسفانه تا چند وقت هيچ خبري ازشون نشد و بعد از مدتي جنازه ي اونها از هزارتو به بيرون پرت شد...حالا بازم ميخواين برين اون تو يا بزاريم نقشه ي فرمانده قلعه كه ازدواج با ساراس اجرا بشه...
با اين حرف مكنير آربا از كوره در رفت و گفت:
من نميزارم هر كدوم از بچه ها ميخوان اينجا بمونن ولي من ميرم داخل اونجا...
مكنير به قيافه ي جدي و ترسناك آربا نگاهي انداخت و سري تكان داد....اون با آربا اشاره كرد كه دنبالش بره!!!
استرجس به بچه ها نگاهي انداخت...همه ي بچه ها سري تكون دادند...استرجس فرياد زد:
اربا صبر كن...
آربا با سرعت به سمت بچه ها برگشت و به اونها نگاه كرد..
استرجس سرشو پاييني گرفت و گفت:
آربا جان همه ي ما دنبال تو ميايم....
اون به بچه ها نگاه كرد و گفت:
ممنونم از شما پس لطفا سريع تر...
اون سريع برگشت و دنبال مكنير به راه افتاد...به نظر ميومد كه گونه هاي اون قرمز شده بود....
همه ي بچه ها به دنبال اون رفتند....

*5 دقيقه بعد*
مكنير جلوي تونلي ايستاد و گفت:
اين وروديه ي هزارتو هستش ...اين هزارتو از سنگ درست شده....بازم مطمئنين كه ميخواين وارد اينجا بشين؟؟
همه ي بچه ها با سر حرف اونو تاييد كردن...مكنير به ساعت خودش نگاهي انداخت و گفت:
از الان تا ساعت 12 نيمه شب فردا كه وقت عروسيه فرصت دارين!!!
آربا از مكنير تشكر كرد و چوب دستيشو روشن كرد و وارد هزارتو شد...
بقيه ي بچه ها هم دنبال اون رفتند...تك تك چوب دستيها روشن شد...
به محض ورود انها به داخل هزارتو وروديه اونجا بسته شد و صداي خنديه ي شيطاني در اونجا پيچيد...
استرجس با خودش گفت:خدا رحم كنه!!!
آربا بي مقدمه گفت:بريم....

بدين ترتيب بچه ها به سمت مركز هزارتو راهي شدن...

ادامه دارد...........

---------------------------------------------------------------------------------------------
آيا آنها به موقع موفق ميشدن كه طلسم رو باطل كنن....
آيا سارا نجات پيدا ميكرد يا ...
آيا...........

براي فهميدن جواب اين سوالها حتما داستان ترسناك ما را دنبال كنيد...

----------------------------------------------------------------------------------------------
بچه ها عزيز اگه ميخواين ادامه بدين از اين هزارتو بيرون نياين....(البته فعلا)

مکنیر گفت:
- نقشه ی من اینه که...که... شاید قبلش باید یه چیز هایی رو براتون توضیح بدم...
اما قبل از اینکه حرفش را ادمه دهد وردی خواند و جمجمه را ظاهر کرد. دنیل با هیجان گفت:
- جمجمه...
مکنیر ادامه داد:
- بله...این جمجمه خیلی ارزشمند است...ارواح می خواهند که توسط این جمجمه،یک نشان و البته سارا...نفرین قدیمی را از بین ببرند و از همه مهمتر اینکه از دست ایوان مخوف هم راحت شوند.
آریا به اطرافش نگاهی انداخت. انگار می خواست از حضور نداشتن شخص یا اشخاص دیگری غیر از خودشان مطمئن شود. سپس گفت:
- حالا این ایوان مخوف دقیقا چیه؟ اصلا چی می خواد؟
مکنیر آب دهانش را قورت داد و در جواب گفت:
- راستش این ایوان مخوف را خود ارواح بوجود آورده اند...چطوری بگم؟ در واقع ایوان مخوف نتیجه ی تمام گناهان و اعمال زشتی است که این ارواح خبیث انجام داده اند. یعنی هرچه گناهانشان بیشتر شود این ایوان نیز مخوف تر و عظیم تر میشود. در واقع این همان چیزی است که ماگل ها از آن به عنوان نماد یا سمبل یاد می کنند...ایوان مخوف سمبل گناهان خود ارواح است که بر ضدشان به پاخاسته... حالا ارواح میخواهند که سارا در محل تالار طلسم ها، جمجمه و نشان را با مراحل خاصی که خودشان می دانند به یکدیگر متصل کند و بعد... همه چیز تمام می شه... متاسفم که اینو می گم... ولی... با این کار سارا هم می میرد.
سکوتی به خوفناکی ایوان مخوف آشپزخانه را فرا گرفت. جسیکا دهانش را باز کرد که چیزی بگوید اما دهانش را بدون اینکه کلامی از آن خارج شود بست. استرجس انگشت اشاره اش را برای گفتن نکته ای یا پرسیدن سوالی بالا آورد، ولی او هم چیزی نگفت وفقط انگشتش را آرام گاز گرفت. در این هنگام فقط آریا بود که آرام گفت:
- سارا...
مکنیر که پریشان شده بود گفت:
- ما هر طور که شده باید از عملی شدن نقشه ی آن ها جلوگیری کنیم... چون بعد از آن، آنها به انسان هایی با نیروهایی بسیار پلید و با قدرت هایی بسیار وحشتناک تبدیل می شوند... و بدتر از آن آزاد خواهند شد... و باز بدتر اینکه تنها راه خارج شدن از این قلعه نیز همین است...
رومسا گفت:
- یعنی چی؟! یعنی سارا باید بمیرد و آن ها آزاد شوند تا ما بتوانیم از قلعه خارج شویم؟
همه ی بچه ها از ترس به خود می لرزیدند. مکنیر شانه هایش را بالا انداخت و گفت:
- البته یک راه بسیار سخت وجود دارد... راهی که تنها از راه انجام این مراسم امکان پذیر خواهد بود... منتهی در بهبود بخشیدن در نتیجه ی مراسم نقش اساسی دارد... فقط یادتان باشد که هیچ گونه اشتباهی در این راه مجاز نیست. چون به مرگ همه امان منجر خواهد شد...راهی که می خواهم بگویم به نقشه ام ربط دارد...
---------------------------------------------------------------------------

خارج از رول

خواهش می کنم دارن جان. پیش میاد دیگه.

حتما نقد خواهد شد

همه از ترس سر جایشان خشک شدند.
صورت آن مرد دارای چین وچروک زیادی بود و در آن تاریکی خیلی وحشتناک به نظر می رسید.
آن مرد گفت:سلام مکنیر.این بچه ها کی هستن؟
مکنیر جواب داد:سلام الیور.بچه ها برای آوردن غذا به من کمک کردن.
الیور گفت:همه ی اینها کمک کردن؟
مکنیر که نمی دانست چه بگوید جواب داد:بله.
الیور گفت:عجب.عجب.تو که هیچ وقت کمک نمی گرفتی.؟
مکنیر که دست و پاهایش را گم کرده بود گفت:این دفعه غذاها زیاد بود.
الیور گفت:آهان.خب نمی خوای این بچه ها رو معرفی کنی.من تا حالا اینارو ندیدم.
مکنیر به بچه ها اشاره کرد وگفت:بچه ها خودتونو معرفی کنید.
همه ی بچه ها با آن مرد وحشتناک دست دادندو خودشونو معرفی کردند.
الیور گفت:نمی خواید به جشن رقص بیاید.؟
مکنیر گفت:نه.ممنون.بچه ها باید برای تمیز کردن آشپزخونه به من کمک کنن.
الیور گفت:عجب.پس فعلا خداحافظ.
مکنیر جواب داد.خداحافظ.
و آن مرد وحشتناک از اتاق خارج شد.
مکنیر بلافاصله گفت:بچه ها عجله کنید.باید بریم.
رون با تعجب گفت:چرا؟
مکنیر پوزخندی زد و جواب داد: اگر مغزتو بکار مینداختی می فهمیدی که الیور به ما شک کرده.
آریا گفت:پس سارا چی ؟
مکنیر جواب داد: اون الان نمی تونه با ما بیاد.
آریا با عصبانیت پرسید:چرا؟
مکنیر که عصبی شده بود گفت:برای اینکه الیور الان برمیگرده و می فهمه سارا رو بردن.
حالا هم اگه می خواید گیر نیفتید عجله کنید.
آریا رو به سارا کرد و گفت:سارا خیلی زود برمی گردم.اصلا نگران نباش.
سارا گفت:منتظرت میمونم.من تابرادری مثل تو دارم اصلا نگران نیستم.
همه از سارا خداحافظی کردند.وبه راه افتادند.
ترس و وحشت در تک تک چهره ی آنها دیده میشد.
مکنیرگفت:باید به آشپز خونه برگردید.
رون گفت:وای نه.
وقتی همه به آشپز خونه رسیدند مکنیر گفت: بچه ها من یه نقشه دارم.
وقتی بچه ها ساکت شدند.مکنیر با خونسردی گفت:
نقشه ی من اینه که..........................................

.........................................................................
خارج از رول.
لوییس جان شرمنده من به اون قسمت دقت نکردم و اگه باعث شدم این قسمت داستان عوض بشه منو ببخشید.
شرمنده.
یه چیز دیگه:
از استرجس جان خیلی ممنونم که پست قبلی منو نقد کردن.
مرسی

.........................................................................
خواهش ميكنم
حتما نقد خواهد شد!!!

ببخشید که دارم خارج از رول می زنم. اما چاره ای نداشتم چون تاپیک هرچه دل تنگت می خواهد بگو بسته شده و در ضمن اینجا بیشتر تو چشمه:
من در پستم گفم که بچه ها بدون اراده ی خود می رقصیدند و از آنجایی که از مدت زمان رقص اطلاع نداشتند و از طرفی هم اثر طلسم پس از مدتی از بین می رفت ترسیده بودند. ولی جناب دارن جان عزیز نوشته که با اشاره ی مکنیر از رقص دست کشیدند به سوی او رفتند.
اگر می شود رسیدگی شود.

ارادتمند شما.

لوييس عزيز اولا من معذرت ميخوام...دوم اگه كمي زودتر از پست سارا ميگفتي ميشد يك كاريش كرد ولي الان كه سارا ادامشو رفته نميشه...اگر دفعه بعد يك چنين اتفاقي افتاد حتما سريع به من بگو

ممنون و چشم.

آریا که منتظر شنیدن این حرف بود به سرعت به طرف در رفت و از اتاق خارج شد.....بقیه بچه ها هم می خواستند عمل او را تکرار نمایند اما وقتی با چهره ی آرام و خون سرد مکنیر که همچنان به آماده کردن غذا مشغول بود مواجه شدند از رفتن خود داری کردند.....استرجس:
_لطفا یکمی سریع تر....ممکنه آریا تو دردسر بیافته.....مگه خوتون نگفتید بریم.....
مکنیر:
_ نگران اون نباش.....خودش بر می گرده.....چرا من گفتم ولی نگفتم سر خود راه بیافتید برید.....
همان هنگام بود که آریا با چهره ایی خشمگین وارد آشپزخانه شد و گفت:
_آقای مکنیر خواهر من داره از دست میره .....بعد شما با کمال خون سردی اینجا وایستادید....
مکنیر:
_خیله خب باشه......بریم....
همه گی از در خارج شدند .....بعد از گذشتن از یک دالان تاریک به اتاقی رسیدند....تعجب از تک تک چهره ها نمایان بود.....آن ها منتظر رسیدن به اتاقی زیبا و بزرگ در همان قصر بودند نه اتاقی نمناک و مرطوب در راهروی زیرزمین که به زندان ها شباهت داشت.......مکنیر در زد و وارد اتاق شد.....سارا بر روی تخت نشسته بود و با وارد شدن آن ها سعی کرد از جا بر خیزد اما انگار او را با طنابی نامریی بسته بودند.....آریا هنگامی که خواهرش را دید به سرعت به طرفش رفت و او را در آغوش کشید....سارا:
_اوه آریا می دونستم تو حتما میای....
آریا:
_من هیچ وقت خواهرمو تنها نمی زارم....
بعد به ریسمانی که سارا با آن بسته شده بود دست کشید و گفت:
_چرا تو رو آوردن اینجا......با ملکشون این طوری رفتار می کنند؟!!....
سارا تا نام ملکه را شنید پوزخندی زد و گفت:
_ملکه؟!!.....همه ی حرفاشون دروغه......البته من هنوز نمی دونم قراره اینجا چی کار کنم.......ولی به هر حال ما اینجا نمی مونیم.......
مکنیر با تعجب به سارا نگریست و گفت:
_چی به تو گفتن که باعث شده تو به دوروغگویی آن ها پی ببری؟!!......
سارا:
_هیچی.....از یکی از خدمت کارا شنیدم که گفت:پادشاه قراره ازدواج کنه...با یک دختر نجیب زاده از سرزمین ایرانتاس....با این حال که قبلا به من گفته بودن ملکه.....اما برای من فرقی نمی کنه......من نه ملکه خواهم شد و نه اینجا خواهم ماند......
مکنیر:
_ایرانتاس.....مطمئنی؟!!!
سارا:
_مگه راست و دروغش فرقی می کنه؟!!!
مکنیر:
_آره...خیلی.....ببینید....سالها پیش این قصر به دست یک نفر طلسم شد.....اون گفت:تنها یک نفر می تونه این طلسمو بشکنه.....و اون فرد هم از سرزمین ایرانتاس هست......شاید اون یه نفر.............
سارا سریع حرفشو قطع کرد و گفت:
_نه من از ایرانتاس نیستم....امکان نداره.....من از ایرانم.....
مکنیر:
_می دونم.....ولی اینجا به ایران می گن............
هرمیون:
_امکان نداره.......
مکنیر:
_اما حقیقت داره.....بله بهش می گن ایرانتاس.....
همه در تعجب فرو رفته بودند که ناگهان در باز شد و مردی در مقابل در ظاهر شد..................

_________________________________________________

از زیاد بودنش معذرت می خوام.......از نقدهای قشنگتون خوش حال میشم!!!

روز خوش
سارا اوانز

به روي چشم حتما نقد ميشود

آنها تا نیم ساعت دیگر به رقصیدن ادامه می دادند که ناگهان مکنیر به آنها اشاره کرد که از آنجا دور شوند.
بچه ها خود را به گوشه ای رساندند.
هرمیون گفت:حالا چیکار کنیم.؟
رون گفت:نمیدونم.
هرمیون رو به بچه های دیگر کرد و گفت: شما نقشه ای دارید؟
همه ی بچه ها به نشانه ی منفی سر شان را تکان دادند.
ناگهان مکنر خود را به آنها رساند وگفت:بچه دنبال من بیاید.
همه ی بچه ها باعجله دنبال او رفتند.
آنها از دیواری رد شدند و به سالن طویلی رسیدند.
مکنیر گفت:بچه ها سی دقیقه ی دیگر ساعت به ده می رسه.
من باید ساعت ده برای سارا غذا ببرم.شما میتونید همراه من بیاید و سارا رو ببینید.الان شما باید بیاید آشپز خونه.
کسی اونجا نیست همه در حال رقص هستند.و من چون سر آشپز هستم حق دارم هر موقع که دوست دارم برم آشپز خونه.
بچه ها به آشپزخونه رسیدند.وقتی داخل شدندهمه دستهایشان را به بینیشان گرفتند.آنجا بوی گند عجیبی می داد.
رومسا گفت:این بوی گند از چیه.؟
مکنیر جواب داد:ما غذاهامون رو فاسد می کنیم تا کمی از مزه شان رو حس کنیم.
جسیکا پرسید:ولی ما هم که شبح هستیم چرا این بو رو حس می کنیم؟
مکنیر گفت:شما فقط جسمتان به شبح تبدیل شده ولی بقیه احساسات انسان را دارید.
رون گفت:حالا ما باید نیم ساعت توی ای فاضلاب باشیم.؟
مکنیر گفت:اولا نیم ساعت نه بیست دقیقه دوما این جا آشپز خونه ست نه فاضلاب.
بچه همچنان منتظر بودند که مکنیر گفت:بچه ها وقتشه بیاید بریم
..........................

حتما نقد ميشود

مکنیر رویش را به سمت دنیل کرد و گفت: جمجمه را بده به من.
دنیل با اکراه جمجمه را به مکنیر سپرد که مشغول صحبت کردن بود: اینطوری امن تر است...بهتر است که همین الان دنبال من راه بیفتید و تمام تلاشتان را بکنید تا از ارواح واقعی تشخیص داده نشوید.
همینکه حرفش تمام شد وردی خواند و جمجمه را محو کرد. لحظاتی بعد همگی پشت در دو تیکه و بزرگی
که به نقوش طلایی مزین شده بود انتظار می کشیدند. مکنیر گفت: حواستان باشد که دوروبر من نپلکید. شما تا دو ساعت دیگر به شکل معمولی خودتان برمی گردید. پس بهتر است با اشاره من خود را از آنجا دور کنید...اِم...حالا دیگر بهتر است بروید. من هم پشت سرتان می آیم.
رومسا گفت: خب این ها که در را برایمان بازنکرده اند!!!
مکنیر پوزخندی زد و گفت: شما مثلا الان روح هستید...نه؟
رون که به هیجان آمده بود گفت: پس می توانیم از میان در رد شویم...خدا جون چه معرکه.
همه بچه ها با هیجان از در گذشتند. حس عجیبی بود. کاملا برعکس احساسی که آدم هنگام رد شدن یک روح از داخل او بهش دست می دهد. چون با گذشتن از در گرمای دلنشینی را احساس کردند. پس از ورود تک تک بچه ها به سالن مکنیر نیز در را گشود و وارد شد. بچه ها خود را در سالن بسیار مجلل و بزرگی یافتند که ستون هایی مستحکم در سمت چپ و راست کف و سقف آن را به هم متصل می کرد. اندرو با شگفتی تمام متوجه شد که ارواح زن و مرد مانند انسان ها جفت جفت با یکدیگر در حال بگو و بخند هستند. ظاهرا استرجس نیز متوجه این موضوع شده بود. چون گفت: بچه ها بهتر است ما هم ما هم مثل آن ها خودمان را به گروه های دو نفره تقسیم کنیم. یک پسر و یک دختر...
بدین ترتیب گروه های دو نفره ی خود را تشکیل دادند: رون با هرمیون، استرجس با جسیکا، دنیل با اما، رومسا با آریا، مری با تدی، و ...
در آن هنگام صدایی بلند و رسا در سالن طنین انداخت: ارواح و ارواحه های محترم...
بچه ها به دنبال منبع صدا اطراف سالن را با نگاهشان جستجو کردند و خیلی زود دریافتند که گوینده روحی است که بالای سر جمعیت در هوا معلق است. بچه ها با اشاراتی به یکدیگر می فهماندند که احتمالا این روح همان ارباب مکنیر است. ارباب احتمالی مکنیر چنین ادامه داد: امیدوارم که در این جشن به شما خوش گذشته باشد. هم اینک اجرای موسیقی و به دنبال آن رقص آغاز می شود.
سپس دستانش را سه بار به هم زد که به دنبال آن آهنگی دلنواز و مسخ کننده در سالن پخش شد. ناگهان تمام ارواح زن و مرد شروع به رقصیدن با یکدیگر کردند. رون با تعجب گفت: حالا ما باید چه کار کنیم؟ دیگر فکر اینجایش را نکرده بودیم، نه؟
ولی همان لحظه جوابش را گرفت. احساس کرد پاهایش بدون اراده ی او حرکت می کنند. لحظاتی بعد دست ها و ... بچه ها بدون اینکه بخواهند همراه و همگام با سایر ارواح می رقصیدند که این امر موجبات ترس آنان را فراهم می کرد. زیرا با این اوصاف اگر رقص به درازا می کشید اثر طلسم آنان تمام می شد که رسوا شدن آنان را در پی داشت. بعد از گذشت نیم ساعت آریا رقص کنان به رومسا گفت: تا بحال این قدر نترسیده بودم... چی به سر ما میاد؟
................................................

حتما نقد خواهد شد

آنها داخل اتاق رفتند . مکینز نگاهی به آنها کرد و وردی زیرلب زمزمه کرد ...
- هی چی شد؟ چرا اینجوری شدیم؟
-وای داریم محو می شیم...
- نه ...ما محو نمی شیم...ما داریم شبیه اون ارواح می شیم!
- درسته هرمیون! مکینز ادامه داد : یه نقشه دارم ...آماده این؟ بیاین...
(کوتاه می نویسم و اگرهم مال منو نقد نکردین اشکالی نداره...آخه شما تا کی باید معطل نقد این همه پست بشین...دلم سوخت و خاکسترش هم دود شد!)

حتما نقد ميشود

از چندین تالار بزرگ گذشتند.همه چیز غیر عادی می نمود.رفتار ها نیز ناشی از یک زندگی عادی نبود و با این وجود که افراد زیادی در آن جا روزگار می گذرانیدند و بیشتر آن ها مستخدمه بودند،کم تر صدایی از کسی شنیده نمی شد.مانند آن بود که زبان ها قفل شده باشد و فقط آن ها تحت طلسم فرمان خدمت می کنند.آریا مرتب با خود کلنجار می رفت تا خون سردی خود را حفظ کند اما بی فایده بود.تصور اینکه سارا بخواهد بدون میل باطنی ملکه قصر و همسر یک دیو صفت که فقط به فکر خوش گذرانی و آسایش خود است صبر را از او بریده و بسیار خشمگین شده بود.گفت:
_خب پس کی می رسیم...فقط دلم میخواد اونو ببینم تا حالیش کنم این کاراش بی فایده ست.
مکنیر:
_اوه،اینجوری اصلا نمی تونید کار را رو پیش ببرید.اون اصلا خوشش نمی آد کسی با خشم باهاش صحبت کنه.این مانع کار ما میشه!!
آریا:
_خوشش نمی آد که نمی آد.من حاضر نیستم خواهرمو فدا کنم.می فهمی؟!!
مکنیر:
_می دونم الان چه احساسی داری ولی باید صبر داشت اگر خواهرتو دوست داری و به فکر نجات اونی کمی باید تأمل داشته باشی!!!
آریا دیگر چیزی نگفت.مکنیر درست می گفت.پس تصمیم گرفت با نقشه ایی حساب شده همه چیز را به نفع خود تمام کند.مدتی دیگر پیش رفتند.به اتاقی رسیدند.مکنیر مقابل درب ایستاد و گفت :
_اینجا به نظرم خوب میاد....آره همین جا خوبه.....
رون با حالتی که به نظر می آمد قصد مسخره کردن چیزیو داره به در باریک و کهنه ایی که در مقابلشان بود اشاره کرد و گفت:
_آقای مکنیر،مطمئنید در رو اشتباهی نیومدید.به نظر که نمی آد اینجا اتاق ارباب باشه.شاید اون یکیه.
و به درب بغلی که بسیار زیبا و طلاکوب شده بود خیره شد.
مکنیر:
_می دونم رون.من می خوام یه نقشه خوب طراحی کنم و یه عالمه نقش که باید بازی کنید!
هرمیون:
_آفرین خوشم اومد...بچه ها برای یه بازیه دیگه خودتونو حاضر کنید...!
_________________________________________________

منتظر نقد های قشنگ شما هستم!

با تشکر
سارا اوانز

به روي چشم نقد خواهد شد

غريبه:ايوان مخوف.....
همه ي بچه ها با تعجبي كه ناشي از بيخبري آنها بود به هم مينگريستند وتنها هرميون بود كه با ترس و كنجكاوي اي كه در چشمانش موج ميزد و با فضاي آن مكان هم همخوني داشت به غريبه نگاه ميكرد....

هرميون شتابزده و مرموز گفت:فصل پنجم .قصر براون.ايوان مخوف.

همه با تعجب بهش نگاه كردند

هرميون با قيافه ي متفكري ادامه داد:

بله كاملا يادمه.... بچه ها اينو از تو كتابي خوندم...در حقيقت ما الان در قصر خانوادگي براون هستيم هر كس وارد اين قصر ميشه براي خروج از اينجا بايد از ايوان مخوف بگذرد و اگر فرد قدرت كافي را نداشته باشد سرنوشت بقيه ي ساكنين اين قصر را پيدا ميكند تنها فرد نجات يافته خانمي به نام لونا مكنير بوده كه نويسنده ي همين كتابي بوده كه من خوندم شايد با خودتون بگيد چه جوري قرباني ميگيره
در واقع بايد بگم بدترين نوعشه
فراموشي و گم شدن و شايد هيچ وقت پيدا نشدن گم شدن در كجا معلوم نيست ....

بعد از شنيدن صحبت هاي هرميون سكوتي ناشكستني بين همه جريان داشت همه با ترس به هم نگاه ميكردند نگاه ها قابل شمارش نبود ولي همه از يك چيزي نشعت مي گرفت ...سرنوشت...
دو راه وجود داشت يا به داخل آن ايوان بروند و گم شوند يا براي هميشه در اين قصر بمانند...

هرميون رو به غريبه كرد و گفت:وشما هم براي اينكه به سرنوشت بقيه دچار نشويد تصميم گرفتيد براي هميشه در داخل اين قصر بمانيد اين طور نيست؟
چهره ي پيرمرد سخت در فكر فرو رفته بود از بين چين و چروك هاي چشمانش زندگي گذشته اش به خوبي مشهود بود ....
پيرمرد:....لونا مكنير....پس اون نجات پيدا كرد ...خواهرم بود و در واقع قوي ترين فرد تو خانواده با اراده اي راسخ با خانواده ام براي گذراندن تعطيلان اومده بوديم اون موقع فقط 20 سالم بود....
اما در حالي كه اشك در چشمانش حلقه زده بود به پير مرد نزديك شد و گفت:اوه واقعا متاسفم....
پيرمرد بعد از انكه از فكر بيرون آمد وانگار كه داشت از دنيايي خارج از آن فضا وارد ميشد با لبخندي مهربان به اما گفت:نه دخترم ديگه برام عادي شده....شما ميخواهيد چي كار كنيد...

بله اين سوالي بود كه در مغز همه دوران داشت ....يعني براي هميشه در اينجا گرفتار بودند يا در ايوان گم ميشدند يا خارج....
دنيل بعد از كلنجار رفتن با خود بلاخره پرسيد:هرميون تو اون كتاب چيزي ننوشته بود كه اون خانوم چه جوري از ايوان رد شده؟؟
هرميون در حالي كه هنوز در فكر بود گفت:نه الان كه دارم فكر ميكنم يادم مياد يه قسمت هايي كه در رابطه با گذشتن از ايوان بود ناپديد شده بودند
چي كار ميتونستند بكنند..معلوم نبود
آريا با ترس غير قابل وصفي كه در چشمانش موج ميزد و با لحن نگراني گفت:يعني خواهر من...سارا اونو بردن به ايوان مخوف؟
آقاي مكنير با لبخند دردناكي گفت:نه پسرم خواهر تو الان در يكي از اتاق هاي اين قصر در حال استراحته اونا تصميم دارن اونو ملكه ي اين قصر قرار بدند
هرميون كه انگار تازه چيزي يادش اومده گفت:گفتيد اونا ....اونا كين؟
مكنير:اين روح ها و اجنه خدمت گزار هاي ارباب اين قصر هستند اين دختر خانوم زيبا هم قراره بانوي اين قصر
آريا با وحشت فرياد كشيد:نهههههههههه ...من همين الان ميخوام سارا رو ببينم و با سرعت به طرف دالاني راه افتاد

هرميون به آريا نگاهي جدي ولي با اطمينان كرد به او فهماند كه بايستد و گفت:آقاي مكنير گفتند سارا جاش امنه اين طور نيست آقا؟
مكنير:بله بله اون الان در حال استراحته من آشپز اينجام گفتند ساعت 10 براش غذا ببرم
مري به ساعتش نگاه كردو گفت:اينجا كه ساعت كار نميكنه..
مكنير:ساعت هاي عادي بله ولي نه ساعت هاي ما
مري با ناباوري:اوه

دوباره سكوت بر جمع حاكم شد كسي جرعت حرف زدن نداشت انگار قرار بود اتفاقي بيفتد اتفاقي بس وهم آور...
بعد از مدتي نه چندان طولاني كه به نظر يك سال مي آمد

هرميون با قاطعيت هميشگي خود روبه مكنير كرد و گفت:من ميخوام اربابتون رو ببينم....
مكنير با لحني كه از ترديد موج ميزد پاسخ داد:مطمئني فرزندم...اون از ديدن غريبه تو قصر خوشش نمياد...
هرميون با عصبانيت :اون چه جوري شده ارباب اين قصر؟
مكنير آهي كشيد و گفت:اون رو جن ها و روح ها انتخاب كردند و سنش را ثابت اون الان 20 ساله كه 19 سالشه .. پوزخندي زد و ادامه داد: همان طور كه سارا رو به عنوان ملكه...
مكنير بعد از كمي تفكر بلاخره تصميم خود را گرفت و گفت:من شما رو ميبرم و به اون نشون ميدم فكر نميكنم با ديدن دوستان ....اررر....(نگاهي به آريا كرد و ادامه داد):سارا زياد عصباني بشه
آريا با خشم غير قابل وصفي به مكنير نگاه ميكرد
مكنير گفت:خوب همين الان دوست داريد بريد؟

بچه ها با ترديد يك به يك به هم نگاه كردند و در نهايت هرميون پاسخ داد:بله همين حالا...


حتما نقد ميشه



منتظر نقدت هستم استرجس