نمی دانست باید چه کار کند.نمی دانست که آیا این کار به نفعش است یا ضررش.یک روز تمام فکر کرده بود.کاش میتوانست از کسی کمک بگیرد یا با کسی مشورت کند.این را میدانست که کسانی که جانور نما بشوند،برای همیشه یک جانورنما باقی میمانند.
با این که میدانست این کار ضرری ندارد،اما حس می کرد با این کار تغییرات زیادی در او به وجود می آید و به کلی به انسان دیگری مبدل میشود.
بعد از مدتی فکر،در آخر تصمیم خود را گرفت و برای برداشتن قدح اندیشه اش از هال خانه اش خارج شد و به اتاق خوابش رفت.قدح خاک گرفته را از زیر انبوه وسایل در هم ریخته کمد اتاقش پیدا کرد.
پس از این که کمی محتوای داخل آن را به هم زد،افکار خود را درون آن ریخت.خاطرات این چند روز اخیرش به شکل ماده ای نقره ای رنگ در هوا پیچ و تاب می خورد و مستقیم داخل قدح سنگی میرفت.
بعد از این که ذهنش را از افکار مزاحم پاک کرد،در قدح دنبال خاطره سه روز پیشش گشت.زمانی که آن را در قدح دید،نفس عمیقی کشید و وارد آن شد.چند دقیقه ای خاطرات مختلف با سرعت دور او چرخیدند و زمانی که از حرکت ایستادند و اطرافش به وضوح دیده شد،بر روی کف پوش سنگی اتاق تاریکی ایستاده بود.کمی جلوتر که رفت خودش را دید که روی صندلی کهنه و رنگ و رو رفته ای نشسته و به سخنان دوستش گوش میدهد:
- حالا واقعا میخوای به یک جانورنما تبدیل بشی؟
- هنوز مطمئن نیستم.اما مدتیه که دارم بهش فکر میکنم.
- من راهشو بهت میگم.فقط شرطش اینه که اگر یک جانورنما شدی و کسی از ماجرا خبردارشد،اسمی از من نمیبری.بگو نمیدونی از کی یاد گرفتی.ولی من بهت توصیه میکنم مواظب باشی کسی چیزی نفهمه.چون اگر یه جانورنمای ثبت شده باشی،نمیتونی هیچ کاری بکنی.
پرنلی که روی صندلی با حرکت سر حرف او را تایید کرد و سپس با دقت به حرف های او گوش داد.
در پایان او یادآوری کرد که اگر همه چیز را درست انجام ندهد،ممکن است مشکلات بسیار بزرگی برایش پیش بیاید.
همین موقع بود که دیگر پرنل از خاطره اش خارج شد.او یک دور تمام چیزهایی را که از دوستش شنیده بود با خود مرور کرد و سپس دست به کار شد . . . . .
* * * * *
خیلی هیجان داشت.تصمیمش را گرفته بود و داشت آن را با دقت عملی میکرد.فقط باید در انتها ذهنش را بر روی موجودی که میخواست به آن تبدیل شود متمرکز کند و اسم ورد را به زبان بیاورد . . . .و دیگر همه چیز تمام می شد.
پرنل ذهنش را بر روی ققنوس متمرکز کرد.از کودکی به ققنوس علاقه داشت؛یک پرنده زیبا و جادویی با توانایی های بالا.خیلی وقت ها در کودکی در عالم رویا و خیالبافی خود را به شکل یک ققنوس میدید که بر فراز دشت های زیبا و جنگل های جادویی دور افتاده پرواز میکند.
البته باز هم در این مدت در مورد ققنوس ها تحقیقات زیادی کرده بود و به این نتیجه رسیده بود که این پرنده از هر لحاظ از هر موجود دیگری بهتر است.خیلی دوست داشت اشک ققنوسی که قصد داشت به آن تبدیل شود،خاصیت اشک یک ققنوس واقعی را داشته باشد.
غیر از این بدش هم نمی آمد یک موجود کمیاب و استثنائی باشد....
به یک نقطه از اتاق خیره شد و ورد را به زبان آورد.سپس حس عجیبی وجودش را در بر گرفت.تمام بدنش یکباره شروع به تغییر و تحول نمود و او با سرعت زیادی به دور خودش چرخید.
پرنل حس میکرد که بدنش را پر های پرنده ای احاطه کرده و قدش خیلی از اندازه ی طبیعی کوتاه تر شده.وقتی کاملا تغییرات در بدنش به پایان رسید،تکانی به دست هایش که دیگر تبدیل به بال شده بودند،داد و با زحمت توانست به پرواز در آید.از این بابت خیلی خوشحال شد.باورش نمیشد که میتواند پرواز کند.
واقعا خیلی جالب بود که او به یکی از رویاهای خود دست یافته بود.هر چند تا قبل از این اضطراب زیادی برای انجام این کار داشت.ولی حالا که توانسته بود با موفقیت این کار را عملی کند،مقدار زیادی از نگرانی اش کاسته شده بود.
پرواز کنان دوری در اتاق زد و به سمت آینه ی کوچکی که کنار جالباسی بر روی دیوار نصب بود،رفت.چشم هایش را بسته بود.نمی دانست که اکنون چه شکلی شده.قلبش تند تند می زد.هم خوشحال بود،هم نگران.بالاخره چشم هایش را با آرامی گشود............
...........نه....باورش نمی شد.آیا این جغدی که با چشمهای قهوه ای رنگ در آینه به او خیره شده بود،خودش بود؟؟؟؟؟
با این که میدانست این کار ضرری ندارد،اما حس می کرد با این کار تغییرات زیادی در او به وجود می آید و به کلی به انسان دیگری مبدل میشود.
بعد از مدتی فکر،در آخر تصمیم خود را گرفت و برای برداشتن قدح اندیشه اش از هال خانه اش خارج شد و به اتاق خوابش رفت.قدح خاک گرفته را از زیر انبوه وسایل در هم ریخته کمد اتاقش پیدا کرد.
پس از این که کمی محتوای داخل آن را به هم زد،افکار خود را درون آن ریخت.خاطرات این چند روز اخیرش به شکل ماده ای نقره ای رنگ در هوا پیچ و تاب می خورد و مستقیم داخل قدح سنگی میرفت.
بعد از این که ذهنش را از افکار مزاحم پاک کرد،در قدح دنبال خاطره سه روز پیشش گشت.زمانی که آن را در قدح دید،نفس عمیقی کشید و وارد آن شد.چند دقیقه ای خاطرات مختلف با سرعت دور او چرخیدند و زمانی که از حرکت ایستادند و اطرافش به وضوح دیده شد،بر روی کف پوش سنگی اتاق تاریکی ایستاده بود.کمی جلوتر که رفت خودش را دید که روی صندلی کهنه و رنگ و رو رفته ای نشسته و به سخنان دوستش گوش میدهد:
- حالا واقعا میخوای به یک جانورنما تبدیل بشی؟
- هنوز مطمئن نیستم.اما مدتیه که دارم بهش فکر میکنم.
- من راهشو بهت میگم.فقط شرطش اینه که اگر یک جانورنما شدی و کسی از ماجرا خبردارشد،اسمی از من نمیبری.بگو نمیدونی از کی یاد گرفتی.ولی من بهت توصیه میکنم مواظب باشی کسی چیزی نفهمه.چون اگر یه جانورنمای ثبت شده باشی،نمیتونی هیچ کاری بکنی.
پرنلی که روی صندلی با حرکت سر حرف او را تایید کرد و سپس با دقت به حرف های او گوش داد.
در پایان او یادآوری کرد که اگر همه چیز را درست انجام ندهد،ممکن است مشکلات بسیار بزرگی برایش پیش بیاید.
همین موقع بود که دیگر پرنل از خاطره اش خارج شد.او یک دور تمام چیزهایی را که از دوستش شنیده بود با خود مرور کرد و سپس دست به کار شد . . . . .
* * * * *
خیلی هیجان داشت.تصمیمش را گرفته بود و داشت آن را با دقت عملی میکرد.فقط باید در انتها ذهنش را بر روی موجودی که میخواست به آن تبدیل شود متمرکز کند و اسم ورد را به زبان بیاورد . . . .و دیگر همه چیز تمام می شد.
پرنل ذهنش را بر روی ققنوس متمرکز کرد.از کودکی به ققنوس علاقه داشت؛یک پرنده زیبا و جادویی با توانایی های بالا.خیلی وقت ها در کودکی در عالم رویا و خیالبافی خود را به شکل یک ققنوس میدید که بر فراز دشت های زیبا و جنگل های جادویی دور افتاده پرواز میکند.
البته باز هم در این مدت در مورد ققنوس ها تحقیقات زیادی کرده بود و به این نتیجه رسیده بود که این پرنده از هر لحاظ از هر موجود دیگری بهتر است.خیلی دوست داشت اشک ققنوسی که قصد داشت به آن تبدیل شود،خاصیت اشک یک ققنوس واقعی را داشته باشد.
غیر از این بدش هم نمی آمد یک موجود کمیاب و استثنائی باشد....
به یک نقطه از اتاق خیره شد و ورد را به زبان آورد.سپس حس عجیبی وجودش را در بر گرفت.تمام بدنش یکباره شروع به تغییر و تحول نمود و او با سرعت زیادی به دور خودش چرخید.
پرنل حس میکرد که بدنش را پر های پرنده ای احاطه کرده و قدش خیلی از اندازه ی طبیعی کوتاه تر شده.وقتی کاملا تغییرات در بدنش به پایان رسید،تکانی به دست هایش که دیگر تبدیل به بال شده بودند،داد و با زحمت توانست به پرواز در آید.از این بابت خیلی خوشحال شد.باورش نمیشد که میتواند پرواز کند.
واقعا خیلی جالب بود که او به یکی از رویاهای خود دست یافته بود.هر چند تا قبل از این اضطراب زیادی برای انجام این کار داشت.ولی حالا که توانسته بود با موفقیت این کار را عملی کند،مقدار زیادی از نگرانی اش کاسته شده بود.
پرواز کنان دوری در اتاق زد و به سمت آینه ی کوچکی که کنار جالباسی بر روی دیوار نصب بود،رفت.چشم هایش را بسته بود.نمی دانست که اکنون چه شکلی شده.قلبش تند تند می زد.هم خوشحال بود،هم نگران.بالاخره چشم هایش را با آرامی گشود............
...........نه....باورش نمی شد.آیا این جغدی که با چشمهای قهوه ای رنگ در آینه به او خیره شده بود،خودش بود؟؟؟؟؟
افرادی که لایک کردند
اولین لایک را ثبت کن!
ویرایش شده توسط پرنل فلامل در 1387/1/31 21:32:58
گفتمش دل ميخري؟پرسيد چند؟
گفتمش دل مال تو تنها بخ�
گفتمش دل مال تو تنها بخ�
