کارگاه داستان‌نویسی

هاگرید و هری در کوچه ی دیاگون قدم می زدند. هری فکر می کرد چه نامی برای جغد سفیدش بگذارد.هری به جغد لبخندی زد وبعد به هاگرید.هاگرید غول بزرگی بود بودوی ریشش لابد نمی گذاشت به خوبی حرف بزند.ریشش مثل بابابرفی بود.هری به تابلوی مغازه نگاه کرد و از هاگرید پرسید که کوییدیچ چیه هاگرید؟
هاگرید لبخندی زد و گفت که کوییدیچ یکی از بازی محبوب جادوگراس و من امیدوارم که تو بتونی توی مدرسه بازی کوییدیچ انجام بدین.هری به جای اسمی برای جغدش انتخاب کند به کوییدیچ فکر رد. مردم به هری نگاه می کردندمی گتند هری پسری که زنده موند.

درود دوباره بر تو فرزندم.


اول از همه... چرا اصلا به نقدی که نوشتم توی پست قبلیت توجه نکردی؟

متنی که نوشتی، چندان به یک داستان شباهت نداره. بیشتر شبیه به یک خاطره هست که با تمام سرعت و عجله تعریفش کردی و رفتی.
داستان باید طوری باشه که خواننده بتونه با صحنه ها و شخصیت ها ارتباط برقرار کنه.
و اما یک نکته از نظر ظاهر پستت بگم.
نقل قول:

هری به تابلوی مغازه نگاه کرد و از هاگرید پرسید که کوییدیچ چیه هاگرید؟
هاگرید لبخندی زد و گفت که کوییدیچ یکی از بازی محبوب جادوگراس و من امیدوارم که تو بتونی توی مدرسه بازی کوییدیچ انجام بدین.

این قسمت باید به این شکل نوشته میشد برای مثال:
هری به تابلوی مغازه نگاه کرد و از هاگرید پرسید:
- کوییدیچ چیه هاگرید؟

هاگرید لبخندی زد و گفت:
- کوییدیچ یکی از بازی های محبوب جادوگراس و من امیدوارم که تو بتونی توی مدرسه بازی کوییدیچ انجام بدی.

اینبار دیگه به این نکات توجه کن... خودت رو هم به کتاب محدود نکن، راحت بنویس و از خلاقیتت کمک بگیر. سعی کن خواننده راحت با داستانت ارتباط برقرار کنه.

فعلا تایید نشد!

http://www.jadoogaran.org/modules/newbb/viewtopic.php?post_id=312367

دراکو سرش رو پایین انداخته بود و بین طبقه های کتابخونه راه میرفت.

هر چقدر فکر میکرد چیزی به ذهنش نمیرسید...
انگار توی این مورد از پاتر هم بدتر عمل کرده بود!

چند ساعت بیشتر به شروع جشن میلاد مسیح نمونده بود، با این حال هنوز نتونسته بود از کسی دعوت کنه.

هیچ چیزی فاجه تر از این نبود که پسر لوسیوس مالفوی تنها و بدون همراه به اون جشن بره.

دست کم یک مسئله اون رو آروم میکرد‌؛ آستوریا هم هنوز دعوت همراهی کسی روقبول نکرده بود.

ولی این اتفاق باعث نگرانی دراکو هم میشد، اگر دعوت اون رو هم قبول نکنه...

از چه کسی میتونست کمک بگیره؟ اسنیپ؟ به هیچ وجه!

همینکه موقع رقص اسنیپ نتونسته بود جلوی خندشو بگیره و اسنیپ هم متوجه شده بود، کافی بود که تا دو هفته از چشمش بیوفته.
الان هم که یادش افتاده بود نمیتونست خندش رو کنترل کنه.

سعی میکرد بهش فکر نکنه تا نخنده، که همونموقع جینی ویزلی، خواهر مغرور و جدی رون، برگشت و با حالتی تاسف بار بهش نگاه کرد و دوباره مشغول مطالعه شد.

فکری به ذهن دراکو رسید. اصلا به یاد نمی‌آورد که توی این سه سال حتی یک کلمه هم با جینی حرف زده باشه؛ ولی چاره ای نبود. وقت زیادی نداشت و معلوم نبود تا الان آستوریا همراهی پیدا نکرده باشه.

_اممم...

_با من کاری داری مالفوی؟

_راستش میخوام ازت راهنمایی بگیرم...

_چی؟از من؟ میدونی که اصلا دوست ندارم مسخره بازی هاتو نشونم بدی مالفوی.

_میدونم چی فکر میکنی ولی جداً به کمکت نیاز دارم.

_عجیبه! ولی بگو، گوش میکنم.

_میگم تو میدونی چجوری باید از یک دختر برای جشن دعوت کرد که قبول کنه؟

_باید مودبانه خواهش کرد که بعید میدونم تو بتونی...

_ممنونم که تصورت از من اینه!

_دیدنت توی این وضع لذت بخشه!
ولی حالا اگر واقعا نمیدونی چطور باید اینکارو بکنی،بهتره که بری جلو و بگی
(( امکانش هست که امشب همراهی من رو در این جشن بپذیری؟))
یکم زیادی رسمی میشه ولی فکر میکنم جواب بده!

مالفوی روی پاشنه پا چرخید، چشماشو بست و گفت
_اینطوری؟ (امکانش هست امشب در جشن همراه من باشی؟)

_حتمااااااااا...

مالفوی رنگ صورتش از قبل هم سفیدتر شد و فقط یکی از چشماشو باز کرد...

کسی که جلوی اون ایستاده بود کسی نبود جز پانسی پارکینسون!

چشمهای پانسی از ذوق، از حدقه بیرون زده بود و مالفوی قیافه اش مثل افرادی بود که یخ زده بودند!

دیگر کار از کار گذشته بود و دراکو چاره ای نداشت جز اینکه آستوریا گرین گراس را در کنار شخصیگری در جشن ببیند.


از آن روز به بعد نفرت مالفوی نسبت به ویزلی ها چند برابر شد؛ چراکه کمک کردن اونها هم به ضررش تموم میشد!

درود فرزندم.

چه سوژه ناب و طنزی. خیلی خوشم اومد. اولش میخواستم بگم که چرا توصیفاتت کمه اما خب داستان طنز بود. به نظرم اصلا اونقدر نیازی به توصیف نبود حتی.
سورپرایز آخر رول هم خیلی خوب بود آفرین.

بین دیالوگ هات لازم نیست دوتا اینتر بزنی و یه نفر هم کفایت میکنه.

تایید شد.

مرحله بعدی: گروهبندی

تصویر شماره هشت

آلبوس دامبلدور وارد دفترش شد و به سرعت در را بست. کلاهش را از سر برداشت و به طرفی پرتاب کرد و به سمت شومینه رفت. چند هیزم در شومینه گذاشت و آن را روشن کرد.

- پروفسور! نمی سوزه؟
- چی؟
- نخودچی.
- بی مزه بود. اصلا تو چی میخوای تو دفتر من؟
- امشب کلاس خصوصی داشتیم دیگه.
- می بینی که خیلی خسته ام. برو فردا بیا.
- باشه. ولی واقعا اون نامه داره می سوزه.

نامه ای که درون شومینه در حال سوختن بود توجه دامبلدور را جلب کرد.

- پسره ی نفهم! چرا زودتر نگفتی؟
- من که گفتم قربان!

دامبلدور با گفتن «آکسیو» نامه را به پرواز درآورد و در دست گرفت. در همین حال در باز شد و مردی با ردای سیاه و بلند وارد دفتر شد و در را بست و با دست برف ها را از روی ردایش به زمین ریخت.

- نریز اینا رو تو دفتر من. کجا بودی؟
- بهت میگم، آلبوس.

فرد تازه وارد به پاتر اشاره کرد.

- خب بگین منم بدونم، قربان!
- سر قبر مادرت!
- این چه طرز حرف زدنه، سوروس!
- جدی میگم آلبوس! به یاد قدیما رفته بودم با لیلی خلوت کنم. اون نامه چیه؟
- نمیدونم. توی شومینه بود. می بینی که بازش نکردم.
- با چی بازش کنیم حالا؟
- بیا رای بگیریم.
- خیلی نامردی آلبوس. حالا که دوتا گریف هستین میخوای رای بگیری؟ برم بچه ها رو صدا کنم بیان؟
- به هر حال ما قائل به دموکراسی هستیم. تو اگه راضی نیستی می تونی انصراف بدی.
- حتما همین کارو می کنم.
- خب، هری با چی بازش کنیم؟
- با شمشیر گریفیندور، قربان!
- سوروس تو نمیخوای نظری بدی؟
- زهرمار!

سپس دامبلدور شمشیر گریفیندور را برداشت و به باز کردن نامه پرداخت و آن را مطالعه کرد.

- خب ریش دراز نمیخوای بگی چی نوشته؟
- از وزارته. گفته مدرسه باید تعطیل بشه.
- واویلا لیلی...
- پاتر! تو الان که مدرسه ای هم روزی یه دقیقه درس نمی خونی که الان اینجوری پایکوبی می کنی.
- به هر حال تعطیل شدن مدرسه یه صفای دیگه ای داره.

آلبوس و سوروس در جواب همزمان گفتند:
- ولی ما نمی ذاریم مدرسه تعطیل بشه.

درود فرزندم.

طنزت باحال بود. با توجه به این که واضح بود رول طنزه و سوژه رو هم پیش بردی نمیتونم بگم که توصیفاتت کم بودن. البته یه جاهایی دیگه خیلی پشت هم دیالوگ نوشتی، اما باز هم قابل قبوله.

اینتر ها و تمام نکات ظاهری رو هم رعایت کردی چی بگم بهت؟

و این که اگه از اعضای قدیمی هستی و شناسه داشتی، به من یا به مدیرا حتما اطلاع بده که حتی بدون گروهبندی وارد ایفای نقش شی.

تایید شد.

مرحله بعدی: گروهبندی

تصویر شماره پنج

-سال اولی های کوچولو موچولو از این طرف. پشت سر من بیاید.
به در بزرگی رسیدیم. در پر بود از نقش های عجیب غریب و شگفت انگیز برجسته.
-وای چه تالار بزز..ررگی. نگاه کنید.
همهمه بچه ها بلند شد .
-شمع هارو، آسمون رو.
-چه میز های بزرگی!
-اون مرده دیگه کیه؟ چقدر سیبیل داره؟!!! راپنزل سیبیلو.
گفتم: اون ریشه نه سبیل!
_ریش و سبیل چه فرقی میکنه؟
_نمیدونم چه فرقی ولی فرق میکنه.
دختری گفت: نباید اینجوری درباره اون آقا حرف بزنید، چون اون آلبوس دامبلدوره ...
بعد خودش رو گرفت و باحالت مغرورانه گفت: درضمن من یونا اپلیچی هستم.
_
- خب، خب، ساکت باشید. بچه ها هروقت اسمتونو گفتم بیاید جلو تاکلاه رو روی سرتون بذارم، باشه؟
سالن پر بود از دانش آموز ها. تا حالا تصورم نمی کردم توی همچین مکانی قرار بگیرم.
سقف نبود؟ یا شاید بود و از شیشه بود. ولی آسمون کاملا پیدا بود. صاف و قشنگ. همه چیز کاملا عادی بود،
همین جور که به آسمون نگاه میکردم، احساس کردم همه ی این ها را جایی دیدم ؛خیلی برایم آشنا بود.
تودلم گفتم یعنی تو چه گروهی می افتم؟ کدوم گروه رو دوس دارم؟ با کی می افتم؟ اصلا میتونم انجا موفق بشم؟ یا...
توی همین فکر ها بودم اصلا حواسم به بچه ها نبود، فقط من مونده بودم، که
نامم را گفتند، جلو رفتم ، آرام آرام از پله ها بالا رفتم، صدای کفشم در فضا پیچید، صدای کفشم بلند نبود سالن در شکوت فرو رفته بود. برگشتم و به بچه ها نگاه کردم. همه به من نگاه می کردند، ولی من توجهی نکردم؛ روی صندلی نشستم کلاه را روی سرم گذاشتن، کلاه قدیمی و پاره ای بود. قطعا اگر گروه بندی نبود هیچ وقت نزدیکش هم نمی شدم. ثانیه ها گذشت ولی کلاه چیزی نگفت! هیچ چیز! چرا چیزی نگفت؟...فکر میکردم به همه چیز،به گذشته، به آلانی که زیر این کلاه نشستم، به آینده ای که باید بسازم، من فکر میکردم و کلاه باز هم سکوت کرده بود.
ثانیه ها جایشان را به دقیقه ها دادن، دقایقی سپری شد اما ...
هیچی !!
به خانم مک گونگال نگاهی کردم.ترسیده بود. چرا؟ تا خواستم چیزی بگم ...
-خوب، خوب،......بچه ها مشغول شید ... پروفسور دامبلدور بعد شام صحبت میکنند.
پچ پچ دانش آموزا بلند شد. چه اتفاقی داشت می افتاد؟ چرا چیزی نمی دانم؟
نگاه کردم به هاگرید که گوشه ای ایستاده و با تعجب نگاهم میکند، به بچه ها،بعضی ها متعجب، بعضی ها ترسیده، بعضی ها بیخیال.
مک گونگال اول نگاهی به کلاه و بعد نگاهی به من کرد : چیزی نیست. فکر کنم کلاه خسته شده. تو میمانی برای بعد.
نزدیکم شد و در گوشم به من گفت با من بیا.
همه مشغول به خوردن غذا شدند و مرا فراموش کردند تمام اون نگاه های عجیب و غریبشان برای دقیقه ای بود؛ اما احساس ترسیدی که در من داشت جوانه میزد به این راحتی ها فراموش نمی شد. چند مرد همراه همان مرد ریشو که ظاهرا پروفسور دامبلدور بود آمدند .
من وارد اتاقی شدم و در را بستند.
من داخل اتاق بودم که صدایشان را از بیرون شنیدم.
- اون کجاست ؟
- تو اتاق بغلی.
- چرا این اتفاق افتاد چه دلیلی میتونه داشته باشه؟
صدای دامبلدور شنیدم که گفت: شما ها یادتون نمیاد اون پسره تام ریدل، وقتی کلاه رو روسر اون هم گذاشتید همین اتفاق افتاد.
-اسمش رو نبرید پروفسور.

من یه چیزایی شنیدم، اما چیزی نفهمیدم. فقط فهمیدم، این اتفاقی که افتاد، طبیعی نبود.

درود فرزندم.

حالا بهتر شد. اگرچه باز هم یه کم جا داشت بعضی صحنه ها رو بیشتر توصیف کنی اما باز هم نسبت به آخرین رولت خیلی بهتر بود این یکی.
همین طور سوژه رو این دفعه خوب پرورش دادی و سرعت مناسب بود.

فقط همه‌ی دیالوگ ها رو با با خط فاصله بنویس و با دوتا اینتر از توصیفاتت جدا شون کن. حتی میتونی برای راحتتر شدن خواننده دیالوگ ها رو محاوره ای بنویسی.
نقل قول:

مک گونگال اول نگاهی به کلاه و بعد نگاهی به من کرد : چیزی نیست. فکر کنم کلاه خسته شده. تو میمانی برای بعد.
نزدیکم شد و در گوشم به من گفت با من بیا.

مک گونگال اول نگاهی به کلاه و بعد نگاهی به من کرد :
- چیزی نیست. فکر کنم کلاه خسته شده. تو میمونی برای بعد.

نزدیکم شد و در گوشم به من گفت:
- با من بیا.

با تمام اینا مطمئنم با ورود به ایفای نقش بهتر میشی.

تایید شد!

مرحله بعدی: گروهبندی

پیترپتی گرو و ریموس لوپین و سیریوس بلک و جیمز پاتر در حیاط مدرسه هاگوارتز قدم می زدند و درباره ی موضوع های مختلفی حرف می زدند.سوروس اسنیپ دشمن آن ها به لی لی اونز فکر می کرد و به جیمزحسودی می کرد زیرا جیمز رابطه ی خوبی با لی لی داشت. سوروس هم می توانست رابطه ای با لی لی داشته باشد ولی سوروس در تیم اسلایترین قرار داشت ولی لی لی در گریفندور بود. سوروس در حیاط مدرسه رفت جیمز را دید و با خشم وغضب گفت که چرا می خوای لی لی من رو از من دور کنی پاتر؟ جیمز که عینکش پایین رفته بود با انگشت اشاره اش ان را با بردو با خونسردی گفت که اسنیپ من و لی لی هم عقیده ایم و به میایم و تو از لی لی دور می مونی و من امیدوارم من و لی لی ازدواج خواهیم کرد.

درود بر تو فرزندم.

اول از همه... متنی که نوشتی، چندان به یک داستان شباهت نداره. بیشتر شبیه به یک خاطره هست که با تمام سرعت و عجله تعریفش کردی و رفتی.
داستان باید طوری باشه که خواننده بتونه با صحنه ها و شخصیت ها ارتباط برقرار کنه.
و اما یک نکته از نظر ظاهر پستت بگم.
نقل قول:

سوروس در حیاط مدرسه رفت جیمز را دید و با خشم وغضب گفت که چرا می خوای لی لی من رو از من دور کنی پاتر؟ جیمز که عینکش پایین رفته بود با انگشت اشاره اش ان را با بردو با خونسردی گفت که اسنیپ من و لی لی هم عقیده ایم و به میایم و تو از لی لی دور می مونی و من امیدوارم من و لی لی ازدواج خواهیم کرد.

این قسمت باید در واقع به این شکل نوشته بشه:
سوروس در حیاط مدرسه رفت جیمز را دید و با خشم وغضب گفت:
- چرا می خوای لی لی من رو از من دور کنی پاتر؟

جیمز که عینکش که پایین رفته بود را با انگشت اشاره بالا برد و با خونسردی گفت:
- اسنیپ، من و لی لی هم عقیده ایم و بهم میایم و تو از لی لی دور می مونی و من امیدوارم که لی لی ازدواج کنم.

و اینکه پیشنهاد میکنم یک نگاهی به داستان های قبلی هم بندازی... کمکت میکنن احتمالا.

فعلا تایید نشد!

تصویر شماره پنج
یعنی تو چه گروهی می افتم ؟
توی همین فکر ها بودم که کسی به من گفت:سلام من یونا هستم ، دختر خوبیم بامن دوست میشی ؟
اسم توچیه ؟ چرا حرف نمیزنی ؟
جیرو گفت : مگه تو میزاری
تو دلم گفتم این دیگه کیه چقدر حرف میزنه
عمرا باهاش دوست بشم
دختره ی لوس
سر یونا بلند شد وبا عصبانیت گفت:با من دوست نمیشی دیگه ، من زیاد حرف میزنم دیگه ، تازه به من میگی لوس😤
دوباره تو دلم گفتم این دیگه کیه ؟
گفت :ما از خانواده ی لاکتن هستیم که میتونیم ذهن آدما رو بخونیم.
جیرو میخواست حرفی بزند که پسری گفت: شما چه خبرتونه الان اسمتونو میگن اما شما حواستون نیست ،
اوه یادم رفت خودمو معرفی کنم من
<<الکس سانگ>>
هستم.
میتونم با شما دوست شم ؟
جیرو گفت وای دو نفر که نمیدونم کین می خوان با من دوست بشن!

یونا گفت :من که مشکلی ندارم بهتره از این آقا بپرسین .
شما بامن ...
اره دوست میشم فقت ساکت شین .
یونا تو چی بلدی ؟
- من بیشتر کتاب های ، معجون سازی ، موجودات جادویی ،جنگل های ممنوعه و....
خوب حالا یه چیز شد !
الکس گفت :اسم تو چیه ؟
-جیرو سلفوراز خانواده املاکن هستم .
-وای واقعأ
-بله ما واقعأ خانواده بزرگی داریم.
یونا گفت : تو چرا انقدر مغروری ؟
-مغرورم 😣؟؟
الکس آرام در گوش جیرو گفت :حالا خودتو ناراحت نکن ناز نازی !
جیرو با صدای بلند گفت :ای خدااااااااا
اینا دیگه کین ؟
تا الکس خواست از خود تعریف کند ،نام الکس را گفتند او و یونا به گروه گریفیندور رفتند ، و نوبت به من رسید.
- جیرو سلفور
الکس و یونا برایم دست تکان دادند ، قبل از این که کلاه را روی سرم بگزارد، کلاه گفت : گریفیندور
گفتم وای نه روی سرم زدم
یادم رفته بود کلاه روی سرم است ، ودستم به کلاه برخورد کرد !!!!
کلاه گفت چیکار می کنی؟!!
-اخراج
نه نه چرا ؟
خانم معاون گفت :تو از خانواده املاکن هستی ؟
-بله
خوب چون خانواده ی بزرگی داری، این بار می بخشمت
باید از خانوادت ممنون باشی،میتونی بری .
اوف بخیر گذشت، این دوتا از همین الان این بلا را سرم آوردند بعدا چی میشه خدا میدونه !
ولی فکر میکنم دوستان خوبی هستند .

درود فرزندم.

عملا توی داستانت توصیف نداشتی. جز یکی دو جا که در حد یه فقط گفتی چه خبره. یادت نره که این توصیفات و فضاسازیان که باعث میشن خواننده بفهمه که توی داستانت چی میگذره و بتونه تصور کنه.

قبل بعضی دیالوگ ها خط فاصله گذاشتی و برای بعضیاشون نه. حتما قبل همشون خط فاصله بذار. و البته بعد بعضی دیالوگ ها علامت ها رو فراموش کردی، علامت های نگارشی خیلی مهمن! باعث میشن خواننده بدونه کجا مکث کنه و کجا به خوندن ادامه بده. اینم یادت نره که ویرگول فقط برای مکثه و وقتی جمله به پایان میرسه حتما نقطه بذار.
و با دوتا اینتر توصیفاتت رو از دیالوگ ها جدا کن.

الان بخوایم یه تیکه از داستانت رو اصلاح کنیم این جوری میشه:
نقل قول:

الکس و یونا برایم دست تکان دادند ، قبل از این که کلاه را روی سرم بگزارد، کلاه گفت : گریفیندور
گفتم وای نه

الکس و یونا برایم دست تکان دادند. قبل از این که کلاه را روی سرم بگزارد، کلاه گفت : -
- گریفیندور!

گفتم:
- وای نه.

مطمئنا با دقت بیشتر میتونی داستان بهتری بنویسی. توصیف کن، علامت ها رو فراموش نکن و بیشتر وقت بذار.
میتونی به داستان هایی که تایید کردم نگاه کنی تا بهتر متوجه نکاتم بشی.

تایید نشد!

در سرسرا هاگوارتز، که مکانی بزرگ و شلوغ ، با سقفی جادویی که محیط بیرون را نشان میدهد، عده ای از دانش آموزان مدرسه منتظر گروهبندی شدن می باشند. سیریوس بلک در کنار لوسیوس مالفوی منتظرند تا گروهبندی شوند.
لوسیوس مالفوی گفت : چرا مارا گروهبندی میکنند؟ مشخص است که ما در اسلایترین می افتیم چون که کاملا اصیل هستیم
سیریوس بلک گفت: گفت شاید یکی سخت کوشتر ویا شجاع تر ویا باهوش تر باشه تا اصیل.
مالفوی در جواب او خرخری می کند و از بلک فاصله می گیرد. سیریوس بلک، با خود فکر می کند که شاید یکی از آنها باشد که به یک گروه دیگر میرود.
درحالی که سیریوس در حال فکر کردن به اینکه در چه گروهی قرار می گیرد،معاون مدرسه نام سیوروس اسنیپ را میخواند و اسنیپ به سمت صندلی مخصوص می رود تا کلاه گروهبندی روی سراو قرار بگیرد تا مشخص شود که او به چه گروهی میرود. کلاه تا بروی سر اسنیپ قرار گرفت به سرعت فریاد می کشد اسلایترین و صدای تشویق اسلایترینی ها شروع می شود، واسنیپ به سمت میز اسلایترین،به راه می افتد. معاون مدرسه،نام نفر بعدی را می خواند: سیریوس بلک.
سیریوس به سمت صندلی مخصوص به راه می افتد، ضربان قلبش به تندی می زند، بر روی صندلی می نشیند.معاون مدرسه کلاه را بروی سر او می گذارد کلاه، بعد از چند لحضه به او می گوید: اوه،انتخاب خیلی سخت است، خود تو دوست داری درچه گروهی باشی؟
سیریوس فکر می کند که شاید پاسخی که می دهد به ضررش، تمام شود،اما با این حال عزمش،را جزم میکند ومیگوید:
_ گریفیندور
کلاه بدون هیچ معطلی ای فریاد میکشد:سیریوس بلک به گریفیندور می روید.
اتفاق بسیار عجیبی رخداد. بعضی از اسلایترینی ها از تعجب دهانشان بازبود و بعضی ها کنار دستی های خود را نگاه می کردند. ولی در عوض گرفیندوری ها در حال تشویق سیریوس بلک، هستند. سیریوس که نمی داند که ناراحت باشد یا خوشحال، به سمت میز گریفیندور راه می افتد و پشت صندلی ای می نشیند بغل دستی او با او دست می دهد و چند نفر دیگر هم به سمت او می آیند و با او دست می دهند و او به این فکر می افتد که این همان گروه است که باید درش باشد.


جمله ی آخر: یادتان باشد که هیچوقت نباید یک اژدهای خفته را قلقلک داد.



تصویر شماره پنج:http://www.jadoogaran.org/uploads/newbb/32692_5200f8553adcf.jpg


درود بر تو فرزندم.

سوژه رو خوب پیش بردی، خوب نوشتی، اما در مورد اشکالات ظاهریت باید بهت بگم.
نقل قول:

کلاه، بعد از چند لحضه به او می گوید: اوه،انتخاب خیلی سخت است، خود تو دوست داری درچه گروهی باشی؟
سیریوس فکر می کند که شاید پاسخی که می دهد به ضررش، تمام شود،اما با این حال عزمش،را جزم میکند ومیگوید:
_ گریفیندور
کلاه بدون هیچ معطلی ای فریاد میکشد:سیریوس بلک به گریفیندور می روید.

این قسمت باید به این شکل نوشته بشه:
کلاه، بعد از چند لحضه به او می گوید:
- اوه،انتخاب خیلی سخت است، خود تو دوست داری درچه گروهی باشی؟

سیریوس فکر می کند که شاید پاسخی که می دهد به ضررش، تمام شود،اما با این حال عزمش،را جزم میکند ومیگوید:
_ گریفیندور

کلاه بدون هیچ معطلی ای فریاد میکشد:سیریوس بلک به گریفیندور می روید.
حله؟

تایید شد!

مرحله بعدی: کلاه گروهبندی

آرتمیس فاول (که هم اسم دختر است و هم پسر) در سرسرای هاگوارتز ایستاده منتظر است که کلاه گروهبندی را معاون مدرسه بروی سرش بگذارد و او هم داد بزند ریونکلا،ولی او نمیداند که همه چیز دست خودش نیست و کلاه گروهبندی تصمیم می گیرد که او به کدام گروه برود. آرتمیس فاول قبل از اینکه بفهمد جادوگر است پسری باهوش مغرور و پولدار است. وقتی نامه بدست او رسید و فهمید که جادوگر است تحقیق کرد و فهمید که هر سال تعدادی از دانش آموزان به این مدرسه می آیند تا از استعداد خود به خوبی استفاده کنند فرد برزگی شوند و فهمید که دانش آموزان این مدرسه در چهار گروه به نام های گریفندور،اسلایترین،ریونکلا و هافلپاف قرار می گیرند حتما می پرسید که او این همه اطلاعات را از کجا آورده است و من به شما میگم که در این مورد کنجکاو نشوید چون بی فایده است.
برگردیم به موضوع اصلی بالاخره نوبت این پسر شد. او با خونسردی بروی صندلی نشست و معاون مدرسه کلاه را بروی سر او گذاشت کلاه با تاخیر زیادی جواب داد آرتمیس فاول فکر کرد چون او هم باهوش،سختکوش و شجاع است انتخاب سخت است او از افراد مغرور و اصیل که پشت میز اسلاترین نشسته خوشش نمی آید. او مار و رنگ سبز اسلایترین را هم دوست ندارد ولی از افراد باهوش که به هوش خود غبطه می خورند را دوست دارد.او فکر میکند که شاید یک سمبل برای گروه خودش شود در همین حال که کلاه گروهبندی به حرف های او گوش میدهد پی می برد که این جوان برای این گروه واقعا مناسب است پس فریاد می زند ریونکلا، آرتمیس که فقط لبخند کوچکی به لب دارد (چونکه او خیلی مغرور است) به سمت میز گروه ریونکلا میرود پشت صندلی ای می نشیند فردی که کنار او نشسته با او دست می دهد و خود را به او معرفی میکند
-سلام من امیر هستم ودو سال در اینجا تحصیل می خوانم
آرتمیس از صحبت کردن با اولذت می برد صحبت کردنش خوشش می آید و کم کم با او دوست می شود و همیشه درکنار هم اوقات خوبی را در هاگوارتز پشت سر می گذارند

و اما یادتان نرود که هرگز نباید یک اژدهای خفته را قلقلک داد

http://www.jadoogaran.org/uploads/newbb/32692_5200f8553adcf.jpg

درود فرزندم.

داستانت یه جورایی خیلی شبیه گزارش شده بود. با این که دیالوگی نوشته نشده اما بیشتر هم درمورد آرتمیس توصیف شده که باعث شده خواننده هیچ ایده ای درمورد خود فضا و اطراف نداشته باشه.
همین طور که درمورد شخصیت اول داستانت مینویسی فضاسازی هم بکن. بگو که هاگوارتز چجوریه و کاری کن که خواننده بتونه تصور کنه فضای داستانتو.

اینجا نیازی به دیالوگ نبود حتی به نظرم، ولی برای سرگرم کننده شدن داستانت میتونی حتی حرف های کلاه رو به آرتمیس رو بنویسی.

علامت های نگارشی کجان پس؟ اونا رو فراموش نکن که نقش مهمی رو توی رولت دارن. باعث میشن که خواننده بدونه کجا توقف کنه و کجا به خوندن ادامه بده.
دیالوگ رو هم ما با دوتا اینتر از توصیفاتمون جدا میکنیم. اینطوری:
نقل قول:

-سلام من امیر هستم ودو سال در اینجا تحصیل می خوانم
آرتمیس از صحبت کردن با اولذت می برد صحبت کردنش خوشش می آید و کم کم با او دوست می شود و همیشه درکنار هم اوقات خوبی را در هاگوارتز پشت سر می گذارند

-سلام من امیر هستم ودو سال در اینجا تحصیل می خوانم.

آرتمیس از صحبت کردن با اولذت می برد، صحبت کردنش خوشش می آید و کم کم با او دوست می شود و همیشه درکنار هم اوقات خوبی را در هاگوارتز پشت سر می گذارند.

یه دور از روی رولت بخون، مثلا تحصیل میکنم، از صحبت کردن خوشش می آید و از این قبیل اشکالاتی که موقع خوندن متوجه شون میشی.

به نظرم میتونی وقت بیشتری بذاری و دقت بیشتری کنی تا داستانت خیلی بهتر شه. به نکاتی که گفتم دقت کن و میتونی به داستان هایی که تایید کردم هم یه نگاهی بیندازی.

تایید نشد.

باشه ممنون خیلی خیلی سپاس گذارم بابت تایید کردن پستم

http://www.jadoogaran.org/uploads/images/img5367c58367363.jpg هری با همراهی مردی با هیکلی خیلی بزرگ از "هاگوارتز" یعنی شخصی به نام (روبیوس هاگرید) که شکاربان مدرسه است برای مدت کمی برای خرید از دورسلی ها دور میشوند . وقتی هری و هاگرید به کوچه دیاگون وارد میشوند هری خیلی خوشحال است و وقتی مغازه های کوچه دیاگون را میبیند مانند مغازه های (چوب دستی فروشی و نیمبوس فروشی و...) میبیند حیرت زده میشود و از این خوشحال است که والدینش جادوگر بودند و هری در آنجا برای خودش جغدی میخرد و آن را دوست خود میداند که اسمش هدویک است . هاگرید مطمن میشود که هری همه وسایله مدرسه (عصا.حیوان و...)را به شکل مناسبی از مغازه های مربوط به سحر و جادو در خیابان دیاگون می خرد.
هری مجبور است از خیابان به سوی دورسلی های وحشتناک برگردد. اما درباره مدرسه جدیدش هیجان زده است... و نمیتواند تا اول سپتامبر روزی که میتواند به هاگوارتز برود منتظر بماند.
هری با هاگرید در بانک مرکزی شهری که والدینش دخمه ای برایش بجای گزاشته اند میروند و هاگرید چیزه با ارزشی را از دخمه برمیدارد که هری به آن با تعجب نگاه میکند و بعد ها میفهمد که آن چیز با ارزش یک نوع سنگ جادویی بوده است . هاگرید به هری میگوید : باید بهت بلیط قطار بگیرم و بلیط را به هری میدهد و میگوید باید بری به سکوی : نه و سه و چهارم" و هری نمیداند که باید از کدام طرف برود که خانواده ویزلی را میبیند و با کمک آنها به قطار سریع السیر سوار میشود که در قطار با چند تا از سال اولی ها به نام (هرمیون گرنجر-رون ویزلی) دوست میشود و سپس بعد از ورود به مدرسه با شخصی به نام "دراکو مالفوی" آشنا میشود که بسیار جسور و گستاخ است و مانند پسر عمه اش دادلی اذیتش میکند .

درود بر تو فرزندم.

داستانی که نوشتی، بیشتر شبیه به یک گزارش خیلی سریع و یکم هم بی حوصله بود... جا داشت توصیفات بیشتری انجام بدی و موقعیتای بیشتری رو به خواننده نشون بدی، طوری که خواننده بتونه راحت با داستانت ارتباط برقرار کنه.
و اما ظاهر پستت...
نقل قول:

هاگرید به هری میگوید : باید بهت بلیط قطار بگیرم و بلیط را به هری میدهد

این قسمت باید به این شکل نوشته بشه در اصل:
هاگرید به هری میگوید :
- باید بهت بلیط قطار بدم.

و بلیط را به هری میدهد.

نکته آخر هم اینکه وقتی پاراگراف تموم میشه، با دوتا اینتر برو به پاراگراف بعد...
با یک پست جدید و بهتر، منتظرتم.

فعلا تایید نشد!