خوابگاه‌های گریفیندور

آتشي گرم و سوزان در شومينه ي تالار خصوصي گريفيندور در حال سوختن بود..... باران به شدت پنجه هاي خود را به شيشه ي پنجره هاي تالار مي زد... گويي ميخواست پنجره ها را از جاي بكند ...

مري و رومسا بر روي نزديك ترين مبل به آتش نشسته بودند و داشتند راجع به هواي بدي كه اين چند روز گريبان گير آنها شده بود و اجازه قدم زدن در كنار درياچه ي نقره اي رنگ و زيبا و همين طور در زير اشعه ي دلچسب خورشيد را به آنها نميداد صحبت ميكردند

تدي و بيل مشغول گفتگوراجع به تند رو ترين چوب جارو كه به تازگي در فروشگاه هاي هاگزميد توجه كوئيديچ دوستان را به خود جلب كرده بود . بودند

عده اي از بچه هاي سال اول بر سر جنس ديگ يكي از هم كلاسي هايشان اختلاف نظر داشتند و در حال بحث بودند

وبلاخره هر كدام از گريفيندوري مشغول گذراندن بعد از ظهر خود بودند....

هرميون بعد از گذراندن 5ساعت در كتابخانه بلاخره با خودش به توافق رسيد كه تمام اطلاعات لازم را راجع به مقاله ي جديد پروفسور اسنيپ داده و نكته ي ديگري نمانده بنابراين تصميم گرفت كه كتابخانه را ترك كند و اين ساعات باقي مانده ي بعد از ظهر خود را در كنار دوستانش باشد
با قدم هايي بلند در حالي كوهي از كتاب ها جلوي چشمانش را گرفته بود از كتابخانه بيرون آمد ..
به سرعت از راهرو گذشت و به زحمت از پله ها عبور كرد تا بلاخره وارد تالار خصوصي شد
مري:اوه هرميون بلاخره اومدي...
بيل:دختر تو خسته نميشي انقدر درس ميخوني..
هرميون در حالي كتابها را به طرف خوابگاه ميبرد لبخندي زد و ناپديد شد
تدي در حالي كه باكلافگي به اطرافش نگاه ميكرد گفت:ديگه خسته شدم ...چقدر زندگي تو هاگوارتز يكنواخت شده
مري كه با حسرت به هواي بيرون كه لحظه به لحظه بدتر ميشد نگاه ميكرد گفت:هيچ اتفاقي..هيچ ماجراجويي اي...اه لعنت به اين هوا
هرميون داشت از پله ها پايين مي آمد كه صداي بچه هارو شنيد و گفت:شماها مطمئنيد هيچ تكليفي نداريد...حاضرم قسم بخورم كه نمي ذارم يه كلمه از رو دستم بنويسيد
تدي:هرميون .از موضوع ديگه اي جز درس نميتوني حرف بزني؟؟؟؟
هرميون چشم غره اي به او رفت و در كنار مري و رومسا جاي گرفت
ناگهان در تالار باز شد و پروفسور مكگونگال وارد شد بيل كه بر روي مبل لميده بود مثل برق از جا پريد همگي با تعجب به هم نگاه ميكردند

رومسا آروم در گوش مري گفت:اينم اتفاقي كه منتظرش بوديد
پروفسور:عصر همگي بخير
عصر بخير پروفسور
مكگونگال كمي جلوتر آمد و ادامه داد
مكگونگال:اومدم بهتون بگم پروفسور دامبلدور دستور دادن كه همه ي دانش آموزان امشب سر شام بايد در تالار عمومي حضور داشته باشند هيچ غيبتي پذيرفته نميشه
هرميون:معذرت ميخوام پروفسور ميشه بگيد به خاطر چه موضوعي؟
مكگونگال:اگه قرار بود اين موضوع رو من بگم پروفسور دامبلدور زحمت آن رو نميكشيدن دوشيزه گرنجر
هرميون سكوت كرد
بعد از خروج او همهمه اي در تالار به پا افتاد يعني چه موضوعي پيش اومده كه همه بايد حضور داشته باشن بلاخره وقت شام فرا رسيد و همه ي بچه ها در پشت ميزهاي غذا قرار گرفتند و منتظر سخنراني دامبلدور شدند
پروفسور بعد از خوش و بشي با معلم ها از جاي خود بلند شد و بعد از چند سرفه ي كوتاه شروع به سخنراني كرد...صدا از هيچ كس بر نميخواست
دامبلدور:اهوم اهوم....خوب فرزندانم..لازم نميدونم بيشتر از اين منتظرتون بذ......

ولي ناگهان شترق حرفش نا تمام ماند...

آيا اين صدا مربوط به يكي از شيطنت هاي پيوز بود يا اتفاقي در شرف وقوع بود.....
-------------------------------------------------------------------------
نمي دونم خوب شده يا نه ولي خوشحال ميشم ادامه بديد

پاسی از شب گذشته بود دختر ها در حال جمع کردن ریخت و پاش های جشن بودند پسر ها هم با خستگی خودشان را به طرف خوابگاه می کشاندند وقتی از کنار تابلوی اعلانات رد می شدند کاغذ پوستی عظیم الجثه ای که تمام طول تابلو را پوشانده بود توجه بیل را جلب کرد تیتر بالای کاغذ را خواند
" برنامه ی امتحانی دانش آموزان سال پنجم "
بیل جلوی تابلو مات مبهوت ایستاده بود ناله ای از گلویش خارج شد : بچه ها ...
چند نفر که جلو ایستاده بودند بر گشتند و با دیدن قیافه ی بیل رد نگاه او را دنبال کردند چند نفر گفتند :وای بدبخت شدیم ! همهمه ای میان بچه ها افتاد ناگهان صدای خنده و خوش بش از انتهای سالن به گوش رسید همه ساکت شدند دختر ها در حالی که نخودی می خندیدند و با هم پچ پچ می کردند از کنار آنها گذشتند وبه تدی داشت توی راهرو می دوید که خوابگاهشون رفتند آرشام با نفرت گفت:حالا دلیل جشن تولد ناگهانی خانم پاتر رو درک می کنم .
استرجس گفت : بیل حالا اولین امتحان کی برگزار می شه؟
رون گفت:فردا...
استرجس پرسید :چی؟ لوییس در حالی که اشک توی چشماش جمع شده بود گفت:معجون سازی ...
***
لو ییس کمی از معجون خاکستری رنگ توی پاتیل را در لیوان ریخت و به طرف تدی گرفت تدی با ناراحتی به بچه ها نگاه کرد و گفت : نمی شه من بدون معجون خوش شانسی برم دنبال سوالا ؟
همه در حالی که دست به سینه ایستاده بودن و اونو نگاه می کردن سرشون رو به علامت نه تکون دادن تدی گفت: تا اونجایی که من می دونم معجون خوش شانسی طلایی نه این رنگی . اما بلا فاصله معجون رو سر کشید .
***
تدی داشت با تمام قدرت توی راهرو می دوید که ناگهان محکم به چیزی برخورد کرد و روی زمین ولو شد ناگهان پدرشوبالای سرش دید بلند شد و گفت: ام....ام.. سلام پدر
_فکر نمی کنی کلاس از اونطرفه آقای اسنیپ
_من می خواستم بیام پیشتون برای سوا.. یعنی ما بعد از اومدن من به مدرسه خیلی از هم دور شدیم اینطور نیست ؟
اسنیپ چند دقیقه فکر کرد و گفت : نه .
تدی احساس کرد شکمش داره پیچ می خوره چشماش سیاهی رفت و روی زمین افتاد اسنیپ سراسیمه اونو صدا زد بعد بلندش کرد و به طرف در مانگاه دوید ...
در آن گوشه ی سالن :
همه به طرف لوییس بر گشتند آرشام گفت : لویس میشه بپرسم چی به خورد اون بچه دادی ؟
لوییس با نگرانی گفت: من دستور کتاب رو اجرا کردم البته معجون سازی من زیاد خوب نیست .
در این گوشه ی سالن:
تدی کم کم به هوش اومد و تازه فهمید که روی دستهای اسنیپ به طرف در مانگاه میره اما کاغذ پوستی لوله شدهای در جیب اسنیپ توجهشو جلب کرد در حالی که برای پرت کردن حواس اسنیپ ناله می کرد کاغذ رو برداشت و کف سالن انداخت ...
***
بچه ها دور تخت تدی از خوشحالی بالا و پایین می پریدن استر جس گفت :تدی تو یه نابغه ای تا حالانمره ی من و جسی مثل هم نشده بود .همه زدند زیر خنده
بیل گفت : هیسس ...ساکت یه لحظه گوش کنین ...
ا زبیرون صدای گریه ی چند نفر شنیده می شد
همه صدای هرمیون رو شنیدن که می گفت: جسی .. اندرو...مری ...ای وای سارا توهم؟ خواهش می کنم گریه نکنین اگه اونا بفهمن می دونید چی میشه ؟ ما که نمره های بدی نگرفتیم ..
رومسا با بغض گفت: فقط نمره ی تو خوب میشه به هر حال پسرا از ما بهتر شدن
مری گفت : اگه فردا یکیشون مسخرم کنه دیگه نمی تونم کل نمره هاشو ردیف کنم و بهش بخندم
هرميون گفت: حالا ناراحت نباش مری.بیا این نون پنیرو بخور.مری به نون پنیر نگاه کرد و بغضش ترکید.
همه ی پسرها فریاد کشیدن :هورااااااااا.

این قسمت سوم و آخر رفتن من به شهربازیه.بعد از این قسمت من دوباره به خوابگاه بر می گردم تا در کنار دوستان لحظات خوشی رو سپری کنیم!!!می دونم که برای این قسمت لحظه شماری می کنید!پس بیشتر از این منتظرتون نمی ذارم!یه توضیح هم برای آخر این داستان دارم که بعد از اتمامش می نویسنم.
____________________________________________________________________
راهمو تو راهرو ادامه دادم.به سمت پنجره طبقه هفتم رفتم و شروع به پرواز کردم و به طرف جاده ای که هاگوارتز رو به هاگزمید وصل می کرد به راه افتادم.
همینطور که بالای محوطه مدرسه پرواز میکردم چشمم به چیزی افتاد!مریدانوس اون پایین داشت نقشه بزرگی که روی زمین پهن کرده بود رو بررسی می کرد و با قلم پرش جاهایی رو علامت می زد.این دفعه بر خلاف همیشه از قضیه "هر جور عشقته"* استفاده نکردم و وقتی اون بالا رو نگاه کرد گذاشتم منو ببینه!چون می دونستم بچه بامرامیه و به کسی چیزی نمی گه!
من با همون قیافه جغدی لبخندی نثارش کردم و اون هم پس از زدن چشمکی دوباره خودشو با نقشه مشغول کرد.
به راهم ادامه دادم و از محوطه مدرسه خارج شدم.هاگزمید بهم چشمک می زد!
نفس من:چی گفتی؟یه بار دیگه بگو!
من:هاگزمید بهم چشمک می زد!
نفس من:از کی تا حالا دهکده هم چشمک می زنه؟
من:خره مشکل از توه که نمی دونی ادبی نوشتن یعنی چی!می دونی تشخیص چیه؟
نفس من:نه!
من:پس چماقیوس!!!
نفس من:
داشتم می گفتم...انگار هاگزمید از اول صبح منتظر بود تا من برم اونجا.ولی بنا به دلایل مزخرفی تا حالا نتونسته بودم به اونجا برسم!
حس پیاده روی نبود پس تغییر شکل ندادم و همونطور به پرواز به سمت هاگزمید ادامه دادم.ولی توی راه چیزی نظرمو جلب کرد!یه ققنوس روی یه درخت نشسته بود و داشت با یه چیزی ور می رفت!
جلوتر رفتم و ظاهر ققنوس رو بررسی کردم.اشتباه نمی کردم!این ققی خودمون بود!
_به به!!!سلام داش ققی!
*سلام هدویگ.خوبی؟
_ای هستیم!چی کار می کنی؟اون چیه باهاش ور میری؟
*چی؟از چی حرف می زنی؟
ققنوس سعی در پنهان داشتن اون شیء از من داشت.ولی تلاشش بی فایده بود!
_همونی که پشتته!
*آهان!این؟هیچی!
_بگو چیه دیگه!
*منوی مدیریته!وقتی کوییرل داشت تو هاگزمید راه می رفت از دستش قاپیدمش!
_مااااااااااا!!!ایول!منو ناظر می کنی؟
*تا پنج دقیقه دیگه نظارت جغد دونی رو می دم به تو!بزار کار باهاش رو یاد بگیرم!بعدش همه چی ردیفه!
_ایول!پس من برم تو به کارت برس!با اجازه!
*خداحافظ!کوییرلو دیدی بهش نگی من کجاما!
_اوکی!(این اوکی رو بنا به درخواست شخص شخیص مریدانوس توی این پست گذاشتم!وگرنه جاش اینجا نیست!)
از ققی جدا شدم و به راهم ادامه دادم.بالاخره پس از مدتها انتظار به هاگزمید رسیدم.یه راست به سمت شهربازی حرکت کردم.ولی توی راه چیزی نظرمو جلب کرد!کوییرل به سرعت از این کوچه به اون کوچه می رفت و دنبال چیزی می گشت!
_سلام پرفسور.چیزی شده؟
"سلام.نه!چیز خاصی نیست."
_دنبال ققنوس می گردید؟
"تو از کجا فهمیدی؟"
_اونش مهم نیست!من اونو اونور هاگزمید طرف اون کوهها دیدم!(دقت کنید که این مکانی که من گفتم حدودا 5 کیلومتر با مکان واقعی ققی فاصله داره!)
"ممنون.پس من برم دنبالش.خداحافظ"
_باشه.خداحافظ!
و دوباره به راهم ادامه دادم.پس از پیمودن راههای پر پیچ و خم!!! به در شهربازی رسیدم.
_ماااااااااااااااااااااااااااااا!!!!!!این چرا بسته است؟
روی در کاغدی چسبونده بودن.به سمتش رفتم و شروع به خوندنش کردم.

بخاطر فوت پدر دروازه بان تیم مکزیک شهربازی به مدت سه روز تعطیل می باشد!!!

_
همونجا جلو در شهربازی موندم تا آفتاب غروب کنه و به سمت خوابگاه برگردم.(این تیکه ها رو با دور تند رد می کنم چون اگه بخوام توضیح بدم پستم خیلی طولانی می شه!)
بعد از غروب آفتاب به سمت هاگوارتز به راه افتادم و راس ساعت 23 به مدرسه رسیدم.به سرعت به سمت پنجره طبقه هفتم رفتم و از اون داخل شدم.راهرو رو با سرعت رد کردم و در خوابگاه رو از شدت عصبانیت محکم باز کردم!...
___________________________________________________________________
خوب دوستان اینم از داستان فی الکف ماندن من!من آخر داستان رو آماده بهره برداری گذاشتم.یعنی هر کسی که دلش خواست اعم از دختر و پسر می تونه از این تیکه آخر برای رسیدن به مقصودش استفاده کنه.همونطور که می بینید من آخرای جشن به خوابگاه رسیدم.می تونید از ورود من استفاده بهینه بکنید.و می تونید نکنید!خود دانید!
در ضمن طبق نقشه ای که اصلا کشیده نشده من یه اشاره ای به مریدانوس کردم تا شاید بخواد از دیدن من یه استفاده ای بکنه!امیدوارم کمکی کرده باشم!
دیگه حرف بسه!با اجازه!
هدویگ ، جغد مانده در کف(بر وزن سوار بر اسب!!!!!!)

با ترديد به اطراف و سپس به دوربين در دستش نگاهي افكند. كاش مي توانست دوربين را به كس ديگري واگذار كند و از زير بار اين مسئوليت خطرناك رهايي يابد اما مشكل آن بود كه با اين كار نيز همان مي شد كه اگر دكمه را فشار مي داد!
نفسش را در سينه حبس كرده بود. آرزوهاي دست نيافتي در ذهنش به دوران افتاده بود. اي كاش دوربين را نگرفته بود و آن به زمين بر خورد مي كرد و مي شكست!!!!!!!!!!
اما اكنون اين تصورات هيچ سودي نداشت. فكري شيطاني در ذهنش شكل گرفت.
" از اونها فيلم بگير...بعدا مي تواني دل جسي را نرم كني...اون يه دختره و زود سر عقل مياد...زود باش...زود باش... دوستات منتظرن! "
سرانجام تصميم خود را گرفت. قيافه هاي دختران را نشانه گرفت و دستش را پيش برد تا دكمه را فشار دهد. پسران با پيروزي و جسي با نا اميدي به استرجس خيره شده بودند. بروي لبان استرجس لبخندي شيطاني و خبيثانه نقش بسته بود. و بالاخره دكمه را فشار داد. اما چراغ مربوطه روشن نشد. با ديگر اين كار را تكرار كرد اما باز هم هيچ اتفاقي نيافتاد. استرجس دوربين را پايين آورد و نگاهي به بيل و دارن افكند. دوربين كار نمي كرد!!!!!
لوييس و بقيه به دارن خيره شده بودند تا دليل اين اتفاق را بفهمند.دارن با اين حالت گفت:
_ نمي دونم چش شده! شايد ضربه ديده...شايد هم اثر طلسمي باشه كه به دستم خورده....نمي دونم!
بيل كه اكنون به سوي دختران نگاه مي كرد گفت:
_اثر معجون چند دقيقه مي مونه؟! فكر مي كنم ديگه فرصتي نمونده!
لوييس گفت:
_درسته... الان هاست كه حالشون خوب شه! بچه ها بهتر نيست فرار كنيم؟
جسي كه زيركانه مي خنديد گفت:
_چرا...بهتره در بريد وگرنه هر چي ديديد از چشك خودتون ديد! روشنه؟؟
و جمله ي آخر را با فرياد به زبان آورد. دختران بيهوش شده بودند و استرجس مانند كساني كه يه پارچ آب يخ بروي سرشان خالي كرد باشند به جسي مي نگريست كه اكنون او را هم از دست داده بود و ديگر حامي نداشت تا از شر نقشه هاي دختران در امان بماند. " خداي من حالا بايد چي كار كنم؟ اولين نفر حتما منم...يكي به دادم برسه! "
اين را در خيال گفت و بروي زمين نشست! دختران كم كم به هوش آمده و از جاي خود بر خواستند. يعني چه چيز اكنون در انتظار پسران شكست خورده بود؟

دارن در حالي كه مي خواست دكمه ي Record دوربين فيلمبرداري بوقي شكلش را فشار دهد اشعه ي زرد رنگي به دستانش بر خورد كرد كه دوربين فيلمبرداريش را چند متر به هوا فرستاد .
لوييس كه اصلا نمي خواست نقشه اش خراب شود با سرعت به طرف دوربين حركت كرد.
دنيس و بيل راه جسيكا را كه با خشانت طلسم مي فرستاد را گرفتند.
لوييس دوربين را گرفت ولي هنگام گرفتن دوربين پايش به عروسك دنيس گير كرد و نقش زمين شد.
دوربين دوباره چرخان به پرواز در آمد.سرانجام پس از چند بار چرخش در هوا به طرف استرجس فرود آمد. او نيز با يك حركت آكروباتيكي دوربين را در هوا گرفت.
چند لحظه به كاري كه كرده بود فكر كرد.سنگيني نگاه جسيكارا كه از همه ي نگاه هاي دنيا سنگين تر بود را بر خودش احساس نمود.
جسيكا كه توسط بيل و دنيس محاصره شده بود گفت:استرجس به خاطر من نه.
بيل كه بسيار عصباني بود گفت:استرجس اين بار نميتوني احساساتتو بر ما ترجيح بدي.زياد طولش نده.
ملت پسر:
عرق سردي بدن استرجس را گرفته بود.نمي دانست چكار كند.از يك طرف به روشني مي دانست كه اگر اين صحنه ها را ضبط كند جسيكا را از دست خواهد داد .از طرف ديگر اگر اين كار را نمي كرد بايد از جمع دوستانش خارج مي شد.
چند دقيقه كه به نظرش چند سال مي آمد گذشت.سكوت سنگيني بر فضا حكمفرما بود.
فقط صداي دختر ها كه گاگاهي جمله ي ما باختيم ببخشيد شما رو اذيت كرديم را بر زبان مي آوردند به گوش مي رسيد.
استرجس در حالي كه دستانش مي لرزيد دوربين را به سمت دختر ها گرفت.انگشتانش سرما ي دكمه ها را حس مي كردند. ولي نمي توانست آن را فشار دهد.
جسيكا كه نا اميد شده بود با صدا ي خفيفي گفت:استرجس نه.
دارن در حالي كه لبخند پهني بر لب داشت گفت:آفرين استرجس زود باش.
ملت پسر:

هنوز هم مردد بود.بايد يكي از اين دو راه را انتخاب مي كرد.:
يا جسيكا پاتر يا همه ي دوستانش.

............................................................................
1.آيا استرجس دكمه ي Record را فشار مي داد.؟
2.آيا پسرها پيروز مي شدند.؟
3.آيا جسيكا استرجس را رها مي كرد.؟

ادامه پست لوييس عزيز :
لوييس مشغول كيك بريدن شد... در اين بين استرجس به سراغ بيل رفت و گفت:
ببينم ميشه به جسي كاري نداشته باشيم...
همه:نه...اونم يك دختره...چطور اون به ما ميخنده ولي ما نخديم بهش...
استرجس سري تكون داد و گفت:
بروبچ من بهش كاري ندارم خودتون ميدونيد باهاش...به من مربوط نيست...
همه:باشه بابا...
استرجس آروم به خودش گفت:
البته ميدونم كه اون حساب همتون رو ميرسه....

در اون سمت لوييس تمام كيك رو بريده بود و داشت اونها رو توي بشقاب قرار ميداد...
مري بشقاب ها رو از دست لوييس ميگرفت و به بقيه دخترها ميداد...لوييس كه در دلش عروسي بود با خودش گفت:
اين دفعه ديگه جون سالم در نميبرين
مري آخرين بشقاب رو هم از دست لوييس گرفت و گفت:
راستي چرا خودتون نميخورين؟؟
لوييس به من من كردن افتاد...خوشبختانه در همون لحظه بيل از راه رسيد و جواب مري رو داد
_چون ما همين الان آب پرتقال خورديم خودتون به ما دادين...
مري كه انگار باور كرده بود مشغول خوردن كيكش شد و سري تكون داد و به جمع دخترا پيوست....
لوييس كه خيس عرق شده بود پشتشو به دخترا كرد و آروم گفت:
بيل ازت ممنونم نزديك بود شك كنن
بيل كه انگار خودش از اين ماجرا بيشتر لذت ميبرد گفت:
خواهش بريم پيش بچه ها....
در اون بين جسي رفته بود توي خوابگاه كه چيزي بياره و تنها كسي بود كه كيك نخورده بود...
همه ي پسرا روي صندليها ولو شده بودن و داشتند به كيك خوردن دخترا نگاه ميكردن!!!
همه ي دخترا هم به نقشه ي بعديشون داشتند فكر ميكردن ولي از نقشه ي پسرا كاملا بي خبر بودند...
سر انجام رومسا آخرين لقمه ي كيك رو در دهانش چپاند و مشغول خوردن آن شد...
پسرا:
دارن آروم رسيد:
چقدر بعد اثرش معلوم ميشه؟؟
لوييس كه انگار طراح اين نقشه بود گفت:
5 دقيقه بعد...
دخترا همه به گوشه اي از تالار رفته بودند و داشتند با همديگر پچ پچ ميكردند...
سر انجام آثار محلول نمايان شد...
يكي از دخترا به سمت پسرا اومد و گفت:
ما باختيم ببخشيد شما رو اذيت كرديم...
همه ي پسرها از روي صندلي بلند شده بودند و هورا ميكشيدند...كم كم همه ي دخترا به سمت پسرها اومدند و همي جمله رو تكرار كردند...
دنيس آروم از لوييس پرسيد:
ميشه بپرسم چي توي اون كيك ريخته بودي؟؟
لوييس كه لبخندي شيطاني بر لب داشت گفت:
محلول باختن
جسي از بالاي تالار شاهد اين ماجرا بود...اون سريع به سمت پايين حركت كرد....
بيل داد زد:
دارن يك چيزي بيار اين صحنه رو ضبط كن!!!
دارن يك چيزي شبيه بوق مشنگي از جيبش در آورد و رو به سمت دخترا نگه داشت ...
جسي سرعت خودشو بيشتر كرد....اگر دارن از اون صحنه فيلم ميگرفت دخترا به طور قطعي باخته بودند....

ادامه دارد...............................
--------------------------------------------------------------------------
1-آيا پسرا بازي رو برده بودند؟؟
2-آيا دخترا باخته بودند؟؟
براي فهميدن اين موضوع داستان زيباي ما رو دنبال كنيد
پسرا:

خارج از رول:طبق روال قبلی این پست ربطی به جشن نداره و ادامه اتفاقاتیه که توی شهربازی برای من میفته
__________________________________________________________
میزا خالی بودن...چون هنوز اول صبح بود صبحونه حاضر نبود...صبحونه نخورده از قلعه بیرون رفتم و به سمت در خروجی مدرسه به راه افتادم.
توی راه کسی رو ندیدم...خوب معلومه دیگه...وقتی ساعت 7 دارم میرم بیرون معلومه کسی رو نمی بینم.
از در مدرسه که خارج شدم مسیرمو به سمت هاگزمید کج کردم...دهکده زیبای هاگزمید از دور نمایان بود...دلم می خواست هر چه زودتر به اونجا برسم...ولی تازه اول صبح بود...وقت زیاد بود.
بدون هیچ عجله ای راه میرفتم و با سوت زدن از این پیاده روی صبحگاهی لذت می بردم...ولی این لذت دیری نپایید...چون پام توی یه چاله گل فرو رفت...
_ای بابا...این بارون هم بیکار بود دیشب بارید؟...نگاه کن...سر تا پام گلی شد...اه این پامم که در نمیاد...ااااااااااااااه.
پامو محکم کشیدم...
شلپ!!!!!از گل در آمدن پای من همانا و سر تا پا گلی شدن من همان!
با این وضع نمی تونستم به هاگزمید برم...باید سریعا یه راهی برای سرو سامون دادم به سر و وضعم پیدا می کردم.
به فکرم رسید که به هاگزمید برم و با رفتن به مهمونخونه سه دسته جارو خودمو تمیز کنم...ولی به خودم گفتم شاید بسته باشه
خودم:با من بودی؟
من:نه با خودم بودم!!!
خودم:خوب احمق من خودتم دیگه
من:چه جلب!
داشتم می گفتم!...به خودم گفتم شاید بسته باشه...پس سریعا تغییر شکل دادم و به سمت پنجره طبقه هفتم توی قلعه پرواز کردم.
وارد راهرو که شدم خالی خالی بود...پرنده پر نمی زد!
نفس من:خدای من!...باب تو جغدی...نمی فهمی؟
من:تو اینجا چی کار می کنی؟
نفس من:ناسلامتی من نفس تو هستما!
من:برو بابا...اون مال پست قبلی بود...خفیوس!
نفس من:
بعد از مشاجره مختصری با خودم به سمت خوابگاه به راه افتادم...خیلی عجیب بود...با این که ساعت 7:30 شده بود ولی تو خوابگاه پرنده پر نمی زد!
من:نفس عزیزم...زنده ای؟
نفس من:آره!
من:پس چرا هیچی نگفتی؟
نفس من:خودت گفتی خفیوس!
من:راست می گیا
داشتم می گفتم!...خوابگاه خالی بود...یه خورده به قضیه مشکوک شدم...ولی بعد از کمی تفکر علتشو پیدا کردم!
مگه نه اینکه اگه بچه ها منو می دیدن بهم گیزر می دادن که چرا نیومدم تو جشن؟...پس طبق قضیه "هر جور عشقته"* تالار و خوابگاه و مدرسه و کلا هر جایی که بچه ها امکان داشت منو ببینن خالی بود!!!(لطفا برای یاد گرفتن قضیه هر جور عشقته به پاورقی رجوع کنید.چون اگه این کارو نکنید قسمتهایی از ادامه داستان رو متوجه نمی شید!)
وارد خوابگاه که شدم دیدم اونجا هم خالیه...ولی بر خلاف همه جا اونجا پرنده پر می زد!!!
نفس من:خدا رو شکر!...پس بالاخره فهمیدی که جغدی!!!
من:داداش من سخت در اشتباهی...پایینو بخون می فهمی!!!
برخلاف همه جا اونجا پرنده پر می زد...ارول جغد خانوادگی رون داشت بالای تخت خوابا پر می زد و هوهو می کرد!
نفس من:
من:کولی بازی بسه...بقیشو گوش کن!
اما خیلی عجیب بود که همه تخت خوابای خوابگاه پسرا خالی بودن!...ولی نه خیلی هم عجیب نبود...طبق قضیه هر جور عشقته می شد خالی بودن خوابگاه رو توجیه کرد!!!
یه لحظه واستادم و به تفکر پرداختم!!!(باب منم فکر کردن بلدم...نخندید دیگه)
_من چرا اومدم خوابگاه؟...مگه نمی خواستم برم شهربازی...آهان...اومدم لباس عوض کنم!
رفتم پای چمدون خودم و اونو باز کردم.
_پیرهن گل گلیه نه...این شلوار کردیه هم حال نمی ده...بزار ببینم...رکابی صورتی...نه!...ای بابا...لباس درست حسابی هم که ندارم!!!
صورتم در هم شد و با غصه روی زمین نشستم...خوابگاه رو از نگاه گذروندم...ولی چشام رو چمدون لوییس قفل شدن!
پریدم پشت چمدون لوییس و اونو باز کردم.
_به به...چه لباسایی...این تی شرت متاله خوبه!...نه این این پیرهن زرشکی بهتره!...شلوار پاچه گشاد...چه شود!!!
بعد از یه گردش تو چمدون لوییس لباسامو انتخاب کردم و پوشیدمشون!
_چه خوشگل شدم من!...حالا هاگزمید حال میده...بزن بریم!
به دلیل تنگی وقت مختصرا می گم که با این که ساعت 8:30 بود تو تالار و راهرو پرنده پر نمی زد و با گفتن این جمله نفس من هم بهم گیزر نداد!
این دو مورد با قضیه هر جور عشقته قابل توجیه می باشند!

ادامه دارد...
___________________________________________
*:قضیه هر جور عشقته یک قضیه دو شرطی می باشد که تعریف آن در زیر آمده است:
"یک اتفاق غیر ممکن ، ممکن می شود اگر و تنها اگر نویسنده رول اراده کند!!!

تدی و لوییس چاره ای جز دویدن در آن هوای فرحبخش نداشتند. با همدیگر میپیچیدند به راست، میپیچیدند به چپ، با هم دور میزدند، با هم فریاد میزدند و خلاصه همه کارشان کپی از روی یکدیگر بود. تا اینکه تدی دوان دوان و نفس نفس زنان گفت:
- بچه پررو چراهرجا من میرم تو هم میای؟...این غول گیاهی، دنبال تو داره میادها...
لوییس دوان دوان، نفس نفس زنان و خنده خنده کنان گفت:
- چه بچه ی نازی هستی تو...خوشم میاد همیشه میخوای همه رو بخندونی...
بعد از این حرف لوییس مسیری دیگر را پیش گرفت. غول گیاهی هم لحظاتی تامل کرد و سپس دو تا از شاخ و برگ های طویلش را برای گرفتن آن دو فراری دراز کرد(من نمیدونم چرا همون اول این کار رو نکرد ) و لحظاتی بعد، لوییس و تدی در چنگال غول گیاهی اسیر بودند. اول خواست تدی را بخوره که تدی کاری بس اعجاب انگیز کرد.
- چه ساقه های قشنگی...چه گلبرگ هایی...چه رنگی...قشنگترین گلی که تا بحال تو عمرم دیدم.
غول گیاهی خنگ قصه ما هم فوری نرم شد.
ملت هم بیکار ننشستن:
غول گیاهی خواست لوییس رو بخوره که اونهم شروع کرد به تعریف و تمجید:
- وای...گل به این قشنگی حیف نیست ما های بد مزه رو بخوره؟...وای که تو چقدر نازی...جیگرتو...
در سویی دیگر مری از رومسا پرسید:
- این غول گیاهیه، خانمه یا آقا؟
رومسا: خانم....
مری:
جسی: مگه گیاه هام خانم و آقا دارن؟
رومسا: این نوعش داره...
در همان سوی قبلی لوییس ادامه داد:
- اجازه میدی که تو، دسته گل قشنگ رو به خام ها هدیه بدیم؟
تدی هم از این ایده خوشحال شد و گفت:
- عالی میشه...
و اینگونه بود که گیاه لوییس و تدی را به آرامی بر زمین گذاشت و همراه آنها به سوی جماعت دختر روان شد. جسی که چشمانش داشت از حدقه بیرون میزد گفت:
- ببینم ما الآن در خطریم؟
رومسا که مثل همیشه تیز بود و جوابی در آستین داشت:
مری: من یکی که فلنگ رو میبندم...
رومسا به فکر فرو رفت و بعد از لحظاتی یک بطری حاوی اسید از روی میز کنار دستش برداشت.
- یادم رفته بود...
جماعت:
همینکه غول گیاهی نزدیک شد رومسا خودش را آماده کرد و سپس اسید را روی آن پاشید. تدی و لوییس فریاد زدند:
- نه.............
غول گیاهی عاشق پیشه هم در راه عشق جان خود را از دست داد. ملت دختر خنده سردادند و پسرها از خشم برافروخته شدند. لوییس رو به رومسا فریاد زد:
- اینجوریه؟... حالا میدونم چی کار کنم...
تدی: عشق منو ازم گرفتن...
جماعت دختر و پسر:
لوییس ناگهان حالت چهره اش را تغییر داد و لبخندی مصنوعی زد و گفت:
- خب دیگه...بیاین کیک بخوریم ...کل کل رو میزاریم برای بعد از کیک. من خودم کیک رو میبرم و تقسیم میکنم.
دختر ها هم مثل همیشه گول خوردند و منتظر ماندند تا لوییس کیک را تقسیم کند( هیشکی اون وسط نبود بگه تولد جسیه، آخه تو چرا کیک رو میبری پسره ی جلف؟). دارن با خوشحالی گفت:
- آخ جون...کیک میخوریم.
لوییس لبخندی شیطانی زد و گفت:
- آره عزیز...
ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

خب شرمنده که خیلی افتضاح شد. گفتم پست بزنم تا به عهد خویشتن وفا کنم...میدونم که اعصاب خورد کنه...هر کاری کردم مخم باهام راه نمیومد(همش میدوید ). به خاطر همین فقط تو این پست فرصت شد تا جون گران مایم رو نجات بدم(البته به اضافه جون تدی).چی کار کنم؟این تمرکزه نمیاد... انشاالله دفعات بعد...
موفق باشید.
در ضمن این کیک رو فراموش نکنید. من بیخود کیک رو خودم تقسیم نکردم...

اوضاع کمی آرام شده بود.
پسرها درگیر نقشه کشیدنهای پنهانی برای تلافی کارهای دخترها بودند و دخترها هم خودشان را با چیدن میز بزرگ جشن تولد سرگرم کرده بودند.
اوضاع به طرز مخوفی آرام بود، کسی چیزی نمی گفت و هر کس خود را با قسمتی از باغ سرگرم کرده بود.انگار نه انگار آنجا جشن تولدی بر پا بود!
جسی که به شدت از این وضع خسته شده بود،نگاهی به رومسا که مشغول چیدن آب پرتقالها در یک سینی بود، انداخت و گفت:
- من جشن تولد اینجوری نمی خوام! قرار بود کلی خوش بگذره!
رومسا نگاهی به پسرها که بعضی ها شان هنوز مشغول خشک کردن خود بودند(و البته عقلشان هم نمی رسید که از طلسم استفاده کنند!) نگاهی انداخت و با صدایی که فقط جسی آن را شنید گفت:
- خوب زیاد نگران نباش! می خوام ببینم کدوم یک از اینا تیز تر از بقیه ست!
و در حالی که با یک سینی پر از آب پرتقال به طرف پسرها می رفت، به سایر دخترها چشمک زد!
- ببینم ، شماها تشنتون نیست؟
پسرها که از این همه لطف ناگهانی، کمی تعجب کرده بودند،با بد گمانی نگاهی به رومسا و سینی آپرتقالها انداختند.
استرجس که معلوم بود تشنه اش است، یکی از لیوانها رو برداشت و قبل از آن که آن را بنوشد گفت:
- ببینم، مسموش که نکردین!
مری که از آنجا رد می شد، با شنیدن این حرف استرجس پوزخندی زد و گفت:
- نه، خیالتون راحت! به این راحتیا، فرصت کل کل کردن باهاتونو از دست نمیدیم!
این حرف مری به ظاهر آنها را قانع کرد و بقیه هم لیوانهایشان را از سینی برداشتند.
رومسا همان طور که سینی را به سر میز بر می گرداند، نگاهی به جمع پسرها که مشغول پچ پچ کردن بودند ، انداخت.
لوئیس و تدی ، نگاهی از روی بد گمانی به لیوانهایشان انداختند و با یک حرکت ناگهانی، محتویات آنها در نزدیک ترین گلدان کنار دستشان خالی کردند!

************************************************
-اه! چرا همینجوری نشستیم؟ خوب بیاین یه کاری بکنیم!
این تقریبا یبیستمین بار در طی یه دقیقه بود که دنیس این را می گفت.
- میشه بس کنی دنیس؟ خوب داریم همین کارو می کنیم دیگه!
استرجس با عصبانیت این را گفت و دوباره مشغول تماشای جسی شد!
-تدی!
- چی میگی لوئیس؟!
- اون چیه پشتت؟
- مسخره نکن !اصلا حوصله ندارم!
- یه دقیقه برگرد!!

درختچه ی کوچک و تزئینی که تا لحظاتی قبل در کنار پای آنها قرار داشت، به طرز وحشتناکی رشد کرده بود و هر لحظه ممکن بود که گلدان خود را بشکند. گیاه همچون هیولایی غول آسا که چنگالهایش را برای گرفتن طعمه باز کرده بود مقابل تدی قرار گرفته بود و با این که صورت نداشت، به نظر می آمد که در حال پوزخند زدن است.

- ای...این...این چیه؟!
سارا نگاهی به سایرین انداخت و در حالی که سعی می کرد جلوی خنده اش را بگیرد گفت:
- ببینید اینجا چی داریم! انگار یکی زیاد تشنه اش نبوده!
لوئیس که هنوز در شوک به سر می برد، پرسید:
- یعنی چی؟ این چیه؟ خطرناکم هست؟!
رومسا که نگاهش روی ترکهای گلدان ثابت مانده بود، لبخندی زد و گفت:
- تا چند لحظه ی دیگه می فهمی!!
لحظه به لحظه ترکهای روی گلدان وسیعتر می شدند تا این که ...
بوم!

گلدان با صدایی که بی شباهت به صدای منفجر شدن بمب نبود منفجر شد و لحظه ای بعد، گیاه عظیم الجثه روبروی پسرها قرار گرفته بود. ریشه های گیاه، شبیه پاهای چنگال مانندی بودند که آن را سرپا نگه می داشتند.
گیاه لحظه به لحظه به تدی و لوئیس نزدیک می شد و آنها هم عقب عقب می رفتند.
- چی کار داره می کنه؟ این چیه؟
- اگر تستهاتو با دقت بیشتر زده بودی لوئیس، الان این سوالو نمی پرسیدی!! فقط بهتون پیشنهاد می کنم که سریعتر جونتونو بردارید و در برید ، چون اگه این گیاه بگیردتون، انقدر فشارتون میده که دیگه از دست هیچ کس کاری بر نمیاد!
لوئیس و تدی با شنید این حرف از دهن مری، در حالی که ناسزا می گفتند شروع به دویدن کردند و گیاه غول آسا هم به دنبالشان می دوید و برگهای پهن و بزرگش را همچون چنگالهایی ، برای گرفتند آن دو دراز کرده بود!
- مثل این که ما اینجا دو تا آدم خیلی تیز داشتیم! این براشون درس عبرتی میشه که دیگه آب پرتقالهای خوش مزشونو نثار درختچه ها نکنند...
ادامه ی حرف رومسا، در صدای قهقهه زدنهای دخترها و داد و فریاد های لوئیس و تدی گم شد!

دنيس با هيجان بمبش را بسوي دخترا فرستاد.
همه ي دخترها هاج واج به بمبي كه به طرفشان مي آمد نگاه مي كردند.
بمب درست در وسط دخترا فرود آمد وصداي تيك تاكش از دوربه گوش مي رسيد.
پس از گذشت چند لحظه كه دخترها از حالت بيرون آمدند جسيكا با حالتي وحشت زده فرياد زد :
منتظر چي هستين فرار كنين.
همه ي دخترها به گوشه ي ديگر سالن دويدند.همه ترسيده بودند.
صداي تيك تاك بمب قطع شد.همه ي نگاها به آن بمب كوچك دوخته شده بود.بمب با صداي تقي به دو نيم تقسيم شد و عروسك كوچكي كه تفنگي را در دست داشت از آن بيرون آمد.عروسك با دستانش كلاهش را كه بر روي صورتش افتاده بود درست كرد و در حالي كه مي چرخيد نگاهش بر روي جسيكا ثابت ماند.
قيافه ي دختر ها خنديدن داشت.همه ي پسرها دستشان را بر دهانشان گرفته بودند.
بيل در حالي كه به زور جلوي خنديدنش را گرفته بود رو به بچه ها كرد و گفت:هيس.تابلو نكنيد.امروز خوراك خندمون جوره.
جسيكا كه هم ترسيده بودو هم مي ترسيد جشنش خراب شود چوبدستيش را بيرون كشيد.هر لحظه منتظر اتفاق نا خوشايندي بود.
عروسك تفنگش را به سوي جسيكا گرفت.در همين حال جسيكا نيز چوبدستيش را به طرف عروسك نشانه گرفت.
لوييس با چهره اي خندان گفت:جسيكا رو نگاه كنين انگار داره با ولدمورت دوئل مي كنه.
عروسك ماشه را كشيد.همه ي نگاه ها به لوله ي تفنگ معطوف شده بود.سكوت سنگيني بر فضا حكمراني مي كرد.سرانجام از لوله ي تفنگ پارچي كوچكي بيرون پريد و بر سر جسيكا فرود آمد.
جسيكا پارچه را گرفت وكه روي آن نوشته شده بود:
تولدت مبارك جسيكاي عزيز.
جسيكا لبخندي تحويل پسرها داد كه با آن لبخند چند تن از پسرها بيهوش روي زمين افتادند.
بيل كه عصبي شده بود گفت:بده به من اونو.
جسيكا با ناز پارچه را تحويل داد.بيل پارچه را گرفت و خواند و به ديگر پسرها هم نشون داد.
دارن با تعجب گفت:اين غير ممكنه.
دنيس كه عصباني شده بود گفت:يكي اينو دستكاري كرده.
بيل كه سخت در فكر فرو رفته بود به آرامي زمزمه كرد:استرجس.
استرجس كه گويي از ماجرا خبري نداشت در گوشه اي مشغول خواندن پيام امروز بود.
بيل با قدمهايي بلند بسوي استرجس رفت و گفت:استرجس تو جوهر اينو در آوردي؟
استرجس من من كنان گفت:ممممنن نننهنههه.
بيل كه نمي خواست جشن را بر هم بزند گفت:بعدا حسابتو مي رسيم.
اسرجس مظلومانه گفت:آخه نمي خواستم لباس جسي كثيف بشه.
همه ي پسرها نگاه غضبناكشان را تحويل استرجس دادند.
جسي با تمسخر گفت:خيت شدن كه عصبانيت نداره .
و با شادماني به طرف استرجس رفت و :bigkiss: بر گونه اش نهاد.
استرجس: :">
خب حالا قسمت بعدي جشن
...................................................................................................

1.قسمت بعدي چه بود.؟
2.آيا پسرها دوباره نقشه اي داشتند؟
3.دخترا چه تله اي واسه پسرها آماده كرده بودند.؟
4.براستي جنگ كي تمام مي شد؟
.................................................................................................
همه وهمه در قسمتهاي بعدي.