Re: اعضــــاي محفل!........از جلو نظام!
کمک میخوای؟ از ما بپرس!
آنلاین‌ها
کارت قورباغه شکلاتی
شبکه پرواز
کمک میخوای؟ از ما بپرس!
آنلاین‌ها
113
نفر همین الان آنلاین‌اند
43 نفر در «انجمن»
3 عضو
110 مهمان
کجای سایت هستند؟
-
آرشیو گالری 62
-
انجمن 43
-
اتاق خبر 3
-
بخشهای دیگر 5
اعضای آنلاین
51 عضو در ۲۴ ساعت گذشته وارد سایت شدند
کارت قورباغه شکلاتی
کارت قورباغه شکلاتی
پرافتخارترین اعضای سایت جادوگران
شبکه پرواز
شومینه‌های من
۴ مقصد
اطلاعیه‌های مدیریت سایتتاپیک در اتاق ضروریات۱ ماه پیش
گفت‌و‌گو با مدیران، انتقاد، پیشنهاد و...تاپیک در اتاق ضروریات۱ هفته پیش
قوانین ایفای نقشتاپیک در ایستگاه کینگزکراس۵ ماه پیش
اطلاعیه‌های ورود به ایفای نقشتاپیک در ایستگاه کینگزکراس۸ ماه پیش
مقصدی با این نام پیدا نشد.
هنوز مقصدی اضافه نکردهاید.
در جستجوی راز ققنوس (عضویت)
مشاهده‌کنندگان این تاپیک:
1 کاربر مهمان
درخواست برای عضویت در محفل .
---------------------------------------------
هوا سرد بود ... باران با شدت تمام می بارید ... . الیور نفس نفس زنان از خانه ی خود به سمت جنگل تاریک فرار می کرد و قتی به نزدیکی جنگل رسید . از دور نگاهی به خانه ی خود کرد ... خانه در اتش می سوخت و شعله های آتش خانه ی الیور را مانند خیمه ای فرا گرفته بود . . . مرگ خواران خانه را سوزانده بودند و خانه به خانه دنبال او می گشتند .
ساعتی در کنار جنگل ایستاد ، بدنش از شدت بارا خیس بود ، دستش از سرما بی حس شده بود ، به اسمان خیره شد در اسمان چیزی جز علامت شوم وجود نداشت ، جمجمه ی غول پیکری که کشته شدن چندین انسان بی گناه را نشان می داد .
الیور به سمت خانه شتافت در حالی که به شدت به چوب دستی اش چنگ زده بود ، خشم تمام وجودش را فرا گرفته بود . وقتی به خانه رسید اتش در اثر بارش باران خاموش شده بود و از خانه فقط کوهی از خاکستر خیس به جای مانده بود . دیگر جایی را نداشت ....
الیور بر روی زمین خیس نشست و به فکر فر رفت ...
اکنون امن ترین جا برای الیور محفل ققنوس بود ، پس برخاست و به سوی خانه ی شماره ی 12 گریمولد شتافت .
کوچه ها و خیابان ها را پشت سر گذاشت به خانه شماره ی 11 گریمولد رسید ، با خوشحالی به سمت خانه بعدی رفت ولی آن خانه ، خانه ی 13 گریمولد بود ، دیگر توان راه رفتن نداشت پس به دیواری در بین دو خانه 11 و 13 تکیه زد و در زیز بارش باران به خواب عمیقی فرو رفت ......کابوس های عجیب و وحشتناک.....ناگهان از خواب پرید ....بر روی تختی نرم و لطیف دراز کشیده بود و مردی با مو و ریش سیاه در حال نگاه کردن او بود .
چشمش به وضوح نمی دید و نمی توانستد ان مرد را تشخیص دهد .
الیور : تو کی هستی ........؟!! من کجام ....؟!!
اوه سریوس تویی نشناختمت ... من کجام ؟
سیریوس : نگران نباش جات امنه ، تو توی محفل ققنوسی .
الیور : نه ... غیر ممکنه ... من دیشب نتونستم اینجا رو پیدا کنم .
سیریوس : نه میخواستی پیدا کنی .... تو دیشب زیر بارون بودی من دیدمت اوردمت بالا .
سیریوس این را گفت و از جایش برخاست .
الیور : سیریوس من یه خواهش ازت داشتم .
سیریوس : چیه ... بگو .
الیور : میشه من عضو محفل سفید ققنوس بشم .!!!؟؟؟؟؟
سیریوس : ...
---------------------------------------------------
اگه بد شد ببخشید
--------------------
امید وارم لیاقت عضویت در محفل ققنوس رو داشته باشم
هوم اولش خوب شروع شده ولی با آخرش هماهنگ نیست! آخرش رو به اخاله بازی رفته...ولی با کمی سعی میتونی بهتر بشی!!!
تایید نشد!
---------------------------------------------
هوا سرد بود ... باران با شدت تمام می بارید ... . الیور نفس نفس زنان از خانه ی خود به سمت جنگل تاریک فرار می کرد و قتی به نزدیکی جنگل رسید . از دور نگاهی به خانه ی خود کرد ... خانه در اتش می سوخت و شعله های آتش خانه ی الیور را مانند خیمه ای فرا گرفته بود . . . مرگ خواران خانه را سوزانده بودند و خانه به خانه دنبال او می گشتند .
ساعتی در کنار جنگل ایستاد ، بدنش از شدت بارا خیس بود ، دستش از سرما بی حس شده بود ، به اسمان خیره شد در اسمان چیزی جز علامت شوم وجود نداشت ، جمجمه ی غول پیکری که کشته شدن چندین انسان بی گناه را نشان می داد .
الیور به سمت خانه شتافت در حالی که به شدت به چوب دستی اش چنگ زده بود ، خشم تمام وجودش را فرا گرفته بود . وقتی به خانه رسید اتش در اثر بارش باران خاموش شده بود و از خانه فقط کوهی از خاکستر خیس به جای مانده بود . دیگر جایی را نداشت ....
الیور بر روی زمین خیس نشست و به فکر فر رفت ...
اکنون امن ترین جا برای الیور محفل ققنوس بود ، پس برخاست و به سوی خانه ی شماره ی 12 گریمولد شتافت .
کوچه ها و خیابان ها را پشت سر گذاشت به خانه شماره ی 11 گریمولد رسید ، با خوشحالی به سمت خانه بعدی رفت ولی آن خانه ، خانه ی 13 گریمولد بود ، دیگر توان راه رفتن نداشت پس به دیواری در بین دو خانه 11 و 13 تکیه زد و در زیز بارش باران به خواب عمیقی فرو رفت ......کابوس های عجیب و وحشتناک.....ناگهان از خواب پرید ....بر روی تختی نرم و لطیف دراز کشیده بود و مردی با مو و ریش سیاه در حال نگاه کردن او بود .
چشمش به وضوح نمی دید و نمی توانستد ان مرد را تشخیص دهد .
الیور : تو کی هستی ........؟!! من کجام ....؟!!
اوه سریوس تویی نشناختمت ... من کجام ؟
سیریوس : نگران نباش جات امنه ، تو توی محفل ققنوسی .
الیور : نه ... غیر ممکنه ... من دیشب نتونستم اینجا رو پیدا کنم .
سیریوس : نه میخواستی پیدا کنی .... تو دیشب زیر بارون بودی من دیدمت اوردمت بالا .
سیریوس این را گفت و از جایش برخاست .
الیور : سیریوس من یه خواهش ازت داشتم .
سیریوس : چیه ... بگو .
الیور : میشه من عضو محفل سفید ققنوس بشم .!!!؟؟؟؟؟
سیریوس : ...
---------------------------------------------------
اگه بد شد ببخشید
--------------------
امید وارم لیاقت عضویت در محفل ققنوس رو داشته باشم
هوم اولش خوب شروع شده ولی با آخرش هماهنگ نیست! آخرش رو به اخاله بازی رفته...ولی با کمی سعی میتونی بهتر بشی!!!
تایید نشد!
افرادی که لایک کردند
اولین لایک را ثبت کن!
ویرایش شده توسط چو چانگ در 1385/2/30 20:58:52
Re: اعضــــاي محفل!........از جلو نظام!
بنده طی دستور مراجع ذی صلاح تصمیم به پستیدن دوباره در این تاپیک گرفتم.به طوری کاملا ناگهانی و حتی بیشتر !
-----------------------------------------------------------------------
روزی از روزهای زیبای بهاری ، یا شاید هم تابستانی ، ولی نه پاییزی ، زمستونی حالش بیشتره ، حالا هر چی به ما چه.
روزی از روزهای زیبای سال(!) هدویگ در حال گذر از کنار خانه 12 میدان گریمالد بود.ساعتی بیش نبود که صاحب هری(رجوع شود به فیلمهای هندی.مثال : صاحب جی!) او را رها کرده به لاو ترکاندن به همراه معشوقه پرداخته بود.هدویگ نیز پس از روزهای اسارت داشت برای خودش حالی می کرد شدید.هی معلق می زد بعد آفتاب بالانس می زد بعد دوباره معلق می زد!
به ناگه موجودی بس زشت و بد قواره از دوردستها نمایان گشت و با خنده ی مزحکی به سوی هدویگ روانه شد!
این موجود کریه المنظر به محض رسیدن به هدویگ شروع به خواندن شعری بس ارزشی نمود:
به به ای جغد ، تو چه زیبایی چه سری چه دمی عجب پایی
هدویگ ، این جغد زیباروی و خارق العاده طی حرکتی که چندی پیش از جادوگر T.V یاد گرفته بود همچون دامبل شروع به بندری زدن کرد بس حرفه ای!!!
آن موجود ناشناخته هم با هدویگ همراه گشت!!!
هر دو جوگیزر شده بودند شدید!!!
هدویگ سری چرخاند.به ناگه موجودی دیدی بسی شبیه به موجود کریه المنظر.او با چماقی در دست به سوی آندو می آمد و چماغ را به نشانه ی تهدید تکان می داد و باز هم تکان می داد!!!
هدویگ سقلمه ای به کریه المنظر بقل دستی نواخت و او را متوجه کریه المنظر دیگر کرد.
کریه المنظر بغل دستی فریادی کشید به شرح زیر:
_آه.کفیه.عزیزم!!!
کریه المنظر دیگر که صدایی بس نازک داشت نیز فریادی کشید بدین شرح:
_اوه.کفی.دوست دارم!!!
باقی قضایا سانسور می شود به دلایل امنیتی و شاید هم به دلایل آسلامی...
--------دقایقی بعد---------
کفی هدویگ را به کفیه معرفی می کند:
_کفیه جان.این که میبینی چیتوزه.ببخشید.این که می بینی هدویگه.خداییش خوشگله نه؟
کفیه نگاهی عاقل اندر سفیه به کفی انداخت که کفی را از آن حرف پشیمان کرد شدید!!!
کفی در راستای شستشوی ... حرف قبلی دوباره دهان باز کرد:
_البته خودت که می دونی.دنیا دیگه مثل تو نداره...
کفیه با گفتن ورد چماقیوس کفی را خاموش ساخته رو به هدویگ کرد و گفت:
_هدویگ جان بفرما خونه نهار در خدمت باشیم.
هدویگ بس متعجب شد و گفت:
_آخه من هنوز نمیدونم شما چه جونوری هستین!اونوقت بیام خونتون؟
کفی در راستای رفع ابهامات پیش آمده دهان باز نمود و گفت:
_ای جاهل.من ققنوسم و این هم ققنوس.ما صاحبان محفل ققنوسیم.ما کلا ققنوسیم.ما خیلی ققنوسیم.
و باز هم چماقیوس!!!
هدویگ پس از شنیدن این سخن بس شعفمند گشت و کفش برید در حد جریوس ماکزیموم!!!
در راستای این برش گفت:
_پس بریم نهار بخوریم.راست می گن که فقط عضوهای محفل می تونن بیان توی اون خونه؟
کفی:
_ هدویگیتا ، نترس از محفلی شدن بیا اون با مــــــــــن!!!
به نظر می رسد که باز هم چماقیوس!!!!!!!!!!!!
...
-----------------------یه خورده زیادی ارزشی شد.امیدوارم تایید شه.ارزشیم میومد کاریش نمیشه کرد!
هوم...بابل ارزشی
بس ارزشی دیدیم و ارزشی گشتیم و بسی کف نمودیم و خنده کردیم!
انصافا ارزشی بودن به جای خود، ولی پست بدی نبود! البته میدونم چجور مینویسی...بر اساس همون نوشته ها تایید شدی و امضاتم میفرستم برات!
-----------------------------------------------------------------------
روزی از روزهای زیبای بهاری ، یا شاید هم تابستانی ، ولی نه پاییزی ، زمستونی حالش بیشتره ، حالا هر چی به ما چه.
روزی از روزهای زیبای سال(!) هدویگ در حال گذر از کنار خانه 12 میدان گریمالد بود.ساعتی بیش نبود که صاحب هری(رجوع شود به فیلمهای هندی.مثال : صاحب جی!) او را رها کرده به لاو ترکاندن به همراه معشوقه پرداخته بود.هدویگ نیز پس از روزهای اسارت داشت برای خودش حالی می کرد شدید.هی معلق می زد بعد آفتاب بالانس می زد بعد دوباره معلق می زد!
به ناگه موجودی بس زشت و بد قواره از دوردستها نمایان گشت و با خنده ی مزحکی به سوی هدویگ روانه شد!
این موجود کریه المنظر به محض رسیدن به هدویگ شروع به خواندن شعری بس ارزشی نمود:
به به ای جغد ، تو چه زیبایی چه سری چه دمی عجب پایی
هدویگ ، این جغد زیباروی و خارق العاده طی حرکتی که چندی پیش از جادوگر T.V یاد گرفته بود همچون دامبل شروع به بندری زدن کرد بس حرفه ای!!!
آن موجود ناشناخته هم با هدویگ همراه گشت!!!
هر دو جوگیزر شده بودند شدید!!!
هدویگ سری چرخاند.به ناگه موجودی دیدی بسی شبیه به موجود کریه المنظر.او با چماقی در دست به سوی آندو می آمد و چماغ را به نشانه ی تهدید تکان می داد و باز هم تکان می داد!!!
هدویگ سقلمه ای به کریه المنظر بقل دستی نواخت و او را متوجه کریه المنظر دیگر کرد.
کریه المنظر بغل دستی فریادی کشید به شرح زیر:
_آه.کفیه.عزیزم!!!
کریه المنظر دیگر که صدایی بس نازک داشت نیز فریادی کشید بدین شرح:
_اوه.کفی.دوست دارم!!!
باقی قضایا سانسور می شود به دلایل امنیتی و شاید هم به دلایل آسلامی...
--------دقایقی بعد---------
کفی هدویگ را به کفیه معرفی می کند:
_کفیه جان.این که میبینی چیتوزه.ببخشید.این که می بینی هدویگه.خداییش خوشگله نه؟
کفیه نگاهی عاقل اندر سفیه به کفی انداخت که کفی را از آن حرف پشیمان کرد شدید!!!
کفی در راستای شستشوی ... حرف قبلی دوباره دهان باز کرد:
_البته خودت که می دونی.دنیا دیگه مثل تو نداره...
کفیه با گفتن ورد چماقیوس کفی را خاموش ساخته رو به هدویگ کرد و گفت:
_هدویگ جان بفرما خونه نهار در خدمت باشیم.
هدویگ بس متعجب شد و گفت:
_آخه من هنوز نمیدونم شما چه جونوری هستین!اونوقت بیام خونتون؟
کفی در راستای رفع ابهامات پیش آمده دهان باز نمود و گفت:
_ای جاهل.من ققنوسم و این هم ققنوس.ما صاحبان محفل ققنوسیم.ما کلا ققنوسیم.ما خیلی ققنوسیم.
و باز هم چماقیوس!!!
هدویگ پس از شنیدن این سخن بس شعفمند گشت و کفش برید در حد جریوس ماکزیموم!!!
در راستای این برش گفت:
_پس بریم نهار بخوریم.راست می گن که فقط عضوهای محفل می تونن بیان توی اون خونه؟
کفی:
_ هدویگیتا ، نترس از محفلی شدن بیا اون با مــــــــــن!!!
به نظر می رسد که باز هم چماقیوس!!!!!!!!!!!!
...
-----------------------یه خورده زیادی ارزشی شد.امیدوارم تایید شه.ارزشیم میومد کاریش نمیشه کرد!
هوم...بابل ارزشی
بس ارزشی دیدیم و ارزشی گشتیم و بسی کف نمودیم و خنده کردیم!
انصافا ارزشی بودن به جای خود، ولی پست بدی نبود! البته میدونم چجور مینویسی...بر اساس همون نوشته ها تایید شدی و امضاتم میفرستم برات!
افرادی که لایک کردند
اولین لایک را ثبت کن!
ویرایش شده توسط چو چانگ در 1385/2/28 15:23:55
Re: اعضــــاي محفل!........از جلو نظام!
من توی یه تاپیک پست زدم و گفتم میخوام عضو محفل بشم باید چی کار کنم اونا گفتن باید اینجا در خواست بدی .
من میخوام عضو محفل شم حالا باید چی کار کنم .
=========
من كه پستي نديدم ؟!؟!؟
بايد همين جا نمايشنامه بنويسي درست مثل بقيه كه نمايشنامه مينويسن
اين هم پست آخرت در اين مورد اينجا هست چون دفتر ناظران براي همين درست شده تا مشكلات در اونجا رسيدگي بشه
سيريوس
من میخوام عضو محفل شم حالا باید چی کار کنم .
=========
من كه پستي نديدم ؟!؟!؟
بايد همين جا نمايشنامه بنويسي درست مثل بقيه كه نمايشنامه مينويسن
اين هم پست آخرت در اين مورد اينجا هست چون دفتر ناظران براي همين درست شده تا مشكلات در اونجا رسيدگي بشه
سيريوس
افرادی که لایک کردند
اولین لایک را ثبت کن!
ویرایش شده توسط سیریوس(God Father) در 1385/2/25 22:54:57
Re: اعضــــاي محفل!........از جلو نظام!
- من می خوام عضو محفل بشم!
رومیلدا در حالی که مشغول پیداکردن کتاب مورد نظرش در کتابخانه بود این جمله را ادا کرد.
چو نیز در حالی که کتابی را از داخل قفسه بر می داشت گفت:
- چرا همون موقع که محفل به پنج نفر نیاز داشت عضو نشدی؟!
- چمی دونم نشد دیگه حالا چیکار کنم؟
- نمی دونم!
رومیلدا با ناراحتی مشغول ورق زدن کتابی بود که ناگهان نام معجون فلیکس فلیسیس در یکی از صفحات کتاب توجهش را جلب کرد.او به یاد اوایل سال که اسلاگورن در مورد این معجون در کلاس صحبت کرده بود افتاد و با خوشحالی فریاد زد:
- ولی من می دونم!
او این را گفت و کتابی که در دستش بود را روی میز پرت کرد و با عجله از کتابخانه خارج شد او حتی به صدای اعتراض مادام پینس توجهی نکرد.
رومیلدا با سرعت به دفتر اسلاگورن رفت بعد از در زدن وارد اتاق شد، دود غلیظی فضای اتاق را پر کرده بود و بوی نه چندان مطبوعی در اتاق پیچیده و چند پاتیل پر از معجون در گوشه ای مشغول جوشیدن بودند، رومیلدا هنگامی که اسلاگورن را در اتاق نیافت به طرف قفسه ی معجون ها رفت. انواع و اقسام معجون هایی که رومیلدا حتی نام آنها را هم تا به نشنیده بود در قفسه وجود داشت و پیدا کردن فلیکس فلیسیس در میان آنها کار دشواری بود.
حدود نیم ساعت بعد رومیلدا توانست معجون طلایی رنگ را بیابد با عجله بطری را برداشت و از اتاق خارج شد، او بدون درنگ یک جرعه از معجونی را که در دستش بود سر کشید و سپس بطری را داخل جیب ردایش جای داد.
او احساس کرد توانایی برای انجام هر کاری را دارد حتی عضویت در محفل ققنوس و این کار نه تنها ممکنه بلکه بسیار ساده است،او که سرشار از اطمینان بود به طرف دفتر دامبلدور حرکت کرد.
هنگامی که به دفتر رسید در باز بود و نیازی به رمز عبور نداشت بنابراین داخل شد:
- سلام پروفسور،من می خوام عضو محفل بشم!!
=======
متاسفانه به نظر ميرسه كه فيليكس فليسيس كم خوردي يا واسه دومبول خوردي روي من تاثير نذاشته
نمايشنامت خوب بود و اميدوارم كردي كه دفعه بعد تاييدت كنم
پس نا اميد نشو و روي اين موضوع بيشتر كار بكن
سيريوس
رومیلدا در حالی که مشغول پیداکردن کتاب مورد نظرش در کتابخانه بود این جمله را ادا کرد.
چو نیز در حالی که کتابی را از داخل قفسه بر می داشت گفت:
- چرا همون موقع که محفل به پنج نفر نیاز داشت عضو نشدی؟!
- چمی دونم نشد دیگه حالا چیکار کنم؟
- نمی دونم!
رومیلدا با ناراحتی مشغول ورق زدن کتابی بود که ناگهان نام معجون فلیکس فلیسیس در یکی از صفحات کتاب توجهش را جلب کرد.او به یاد اوایل سال که اسلاگورن در مورد این معجون در کلاس صحبت کرده بود افتاد و با خوشحالی فریاد زد:
- ولی من می دونم!
او این را گفت و کتابی که در دستش بود را روی میز پرت کرد و با عجله از کتابخانه خارج شد او حتی به صدای اعتراض مادام پینس توجهی نکرد.
رومیلدا با سرعت به دفتر اسلاگورن رفت بعد از در زدن وارد اتاق شد، دود غلیظی فضای اتاق را پر کرده بود و بوی نه چندان مطبوعی در اتاق پیچیده و چند پاتیل پر از معجون در گوشه ای مشغول جوشیدن بودند، رومیلدا هنگامی که اسلاگورن را در اتاق نیافت به طرف قفسه ی معجون ها رفت. انواع و اقسام معجون هایی که رومیلدا حتی نام آنها را هم تا به نشنیده بود در قفسه وجود داشت و پیدا کردن فلیکس فلیسیس در میان آنها کار دشواری بود.
حدود نیم ساعت بعد رومیلدا توانست معجون طلایی رنگ را بیابد با عجله بطری را برداشت و از اتاق خارج شد، او بدون درنگ یک جرعه از معجونی را که در دستش بود سر کشید و سپس بطری را داخل جیب ردایش جای داد.
او احساس کرد توانایی برای انجام هر کاری را دارد حتی عضویت در محفل ققنوس و این کار نه تنها ممکنه بلکه بسیار ساده است،او که سرشار از اطمینان بود به طرف دفتر دامبلدور حرکت کرد.
هنگامی که به دفتر رسید در باز بود و نیازی به رمز عبور نداشت بنابراین داخل شد:
- سلام پروفسور،من می خوام عضو محفل بشم!!
=======
متاسفانه به نظر ميرسه كه فيليكس فليسيس كم خوردي يا واسه دومبول خوردي روي من تاثير نذاشته
نمايشنامت خوب بود و اميدوارم كردي كه دفعه بعد تاييدت كنم
پس نا اميد نشو و روي اين موضوع بيشتر كار بكن
سيريوس
افرادی که لایک کردند
اولین لایک را ثبت کن!
ویرایش شده توسط سیریوس(God Father) در 1385/2/15 1:54:49
Re: اعضــــاي محفل!........از جلو نظام!
هانا رو تختش توی خوابگاه نشسته بود در حالی که در طبقه ی بالا هلگا برای خودش دراز کشیده بود و صدای خر و پفش تا هفت تا کوچه اونور تر هم می اومد و در تخت کناری رز و هپزیبا داشتن با هم حرف میزدن رز مثل همیشه جو گرفته بودش و داشت داستان های الکی برای هپزیبا تعریف میکرد هانا هم اومد کنارش تا ببینه دارن چی کار میکنن ورز همینطور ادامه داد...
_ اره بعدش اومد جلو و گفت : هی بیا دوئل کنیم اگه جرات داری ... منم رفتم جلو و بهش گفتم هی تو خجالت نمی کشی با من اینجوری حرف میزنی ؟؟؟
در همون لحظه به یادش اومد که میتونه دوئل کنه که بعلاوه یه تفریحاتی هم کرده برای همین پاشد و با صدای دستش سعی کرد بچه ها رو بیدار کنه : پاشید ...پاشید میخوام امروز با هانا دوئل کنم کسایی که میخوان این دوئل رو ببینن امروز ساعت 3 بعد از ظهر بیان تا بهشون نشون بدم می خوام چی کار کنم پاشید دیگه ...
هانا که بد جوری ترسیده بود نمی تونست از پاش بلند بشه گفت
_ چی میگی رز؟؟؟ چرا اینطوری میکنی کی خواست دوئل کنه ؟؟؟؟
رزم که داشت از ذوق میمرد برگشت و به هلن نگاه کرد و بعد از چند لحظه سکوت گفت : نکنه..نکنه .. وااااااای
هانا عصبانی شده بود سرش رو بالا کرد و با عصبانیت به رز نگاه کرد و از خوابگاه خارج شد ...
-----------------------------------------ساعت سه ------------------------------------------------
هانا زود تر از همه توی محل حاضر شد و خیلی هم ترسیده بود اما به خودش اجازه نمی داد که کسی غرورش رو زیر پا بذاره همه ی ورد هایی که باید میگفت رو با خودش مرور کرده بود و مطمئن بود که میتونه پیروز بشه دیگه کم کم همه داشتن جمع میشدن هانا حاضر بود و همینطورم رز، چند قدم رفتن عقب و هلن شده بود داور مسابقه : خوب دیگه پس همه اماده این خوب پس : 3...2...1 شروع
هانا چوبدستی رو به طرف رز گرفت : اسپرسینس ( ! ) و رز به عقب پرتاب شد هانا به طرف رز دوید و کنارش نشست وااااااای چیزیت که نشد/؟؟؟
رز با دستاش هانا رو عقب زد و به زحمت پاشد : چیزیت که نشد ؟؟؟ مسخره اول همه کار میکنی بعد میگی چیزیت که نشد تو اصلا ادم نیستی!1
هانا چوبدستی رو میگیره و میگه : دوئل همینه میخوای بخواه نمی خوای نخواه ....
و باسرعت به طرف خوابگاه میره و روی تختش میپره و زار زار گریه میکنه : اصلا تقصیر من که نبود به من چه خوب من که نمی خواستم اینطوری بشه من ... اه بی عرضه
و پا میشه و میره که یه ابی به دست و صورتش بزنه که متوجه چو میشه!!! : ا... چو تو اینجا چی کار میکنی ؟؟؟ ها ؟؟؟
چو دستش رو میزاره رو شونه ی هانا و میگه : من مبارزت رو دیدم و به نظرم تو اصلا کاری نکردی که بخوای معذرت بخوای خیلی خوب بود .... عالی
هانا که به خودش امیدوار شده بود اشکاش رو پاک کرد و با لبخند به چو نگاه کرد ...
------------------------------پایان----------------------------------------------
اقا قبول کنین من همون رزم (رز هافلپاف ) تا الان این چهارمین شایدم پنجمین نمایشنامم باشه بابا من از خودم نا امید شدما احساس میکنم هیچ استعدادی ندارم حالا اینم قبول کنین ایشالا با خشکه ای چیزی جبران میشه
بابا ناامید! سر همین ناامیدی مشکل پیدا میکنی دیگه! امیدوار باشی مشکلی نداری!(چقدر روانشناسم من)
بابا تروخدا اینقدر لوس نباشین! من از لوسا خوشم نمیاد میخواین بجنگین مثلا! جلو مرگخوارا هم گریه میکنین؟؟؟
این لوس بازی به طرف خاله بازی متمایل میشه! سعی کن برطرف کنی!
تایید نشد!
_ اره بعدش اومد جلو و گفت : هی بیا دوئل کنیم اگه جرات داری ... منم رفتم جلو و بهش گفتم هی تو خجالت نمی کشی با من اینجوری حرف میزنی ؟؟؟
در همون لحظه به یادش اومد که میتونه دوئل کنه که بعلاوه یه تفریحاتی هم کرده برای همین پاشد و با صدای دستش سعی کرد بچه ها رو بیدار کنه : پاشید ...پاشید میخوام امروز با هانا دوئل کنم کسایی که میخوان این دوئل رو ببینن امروز ساعت 3 بعد از ظهر بیان تا بهشون نشون بدم می خوام چی کار کنم پاشید دیگه ...
هانا که بد جوری ترسیده بود نمی تونست از پاش بلند بشه گفت
_ چی میگی رز؟؟؟ چرا اینطوری میکنی کی خواست دوئل کنه ؟؟؟؟
رزم که داشت از ذوق میمرد برگشت و به هلن نگاه کرد و بعد از چند لحظه سکوت گفت : نکنه..نکنه .. وااااااای
هانا عصبانی شده بود سرش رو بالا کرد و با عصبانیت به رز نگاه کرد و از خوابگاه خارج شد ...
-----------------------------------------ساعت سه ------------------------------------------------
هانا زود تر از همه توی محل حاضر شد و خیلی هم ترسیده بود اما به خودش اجازه نمی داد که کسی غرورش رو زیر پا بذاره همه ی ورد هایی که باید میگفت رو با خودش مرور کرده بود و مطمئن بود که میتونه پیروز بشه دیگه کم کم همه داشتن جمع میشدن هانا حاضر بود و همینطورم رز، چند قدم رفتن عقب و هلن شده بود داور مسابقه : خوب دیگه پس همه اماده این خوب پس : 3...2...1 شروع
هانا چوبدستی رو به طرف رز گرفت : اسپرسینس ( ! ) و رز به عقب پرتاب شد هانا به طرف رز دوید و کنارش نشست وااااااای چیزیت که نشد/؟؟؟
رز با دستاش هانا رو عقب زد و به زحمت پاشد : چیزیت که نشد ؟؟؟ مسخره اول همه کار میکنی بعد میگی چیزیت که نشد تو اصلا ادم نیستی!1
هانا چوبدستی رو میگیره و میگه : دوئل همینه میخوای بخواه نمی خوای نخواه ....
و باسرعت به طرف خوابگاه میره و روی تختش میپره و زار زار گریه میکنه : اصلا تقصیر من که نبود به من چه خوب من که نمی خواستم اینطوری بشه من ... اه بی عرضه
و پا میشه و میره که یه ابی به دست و صورتش بزنه که متوجه چو میشه!!! : ا... چو تو اینجا چی کار میکنی ؟؟؟ ها ؟؟؟
چو دستش رو میزاره رو شونه ی هانا و میگه : من مبارزت رو دیدم و به نظرم تو اصلا کاری نکردی که بخوای معذرت بخوای خیلی خوب بود .... عالی
هانا که به خودش امیدوار شده بود اشکاش رو پاک کرد و با لبخند به چو نگاه کرد ...
------------------------------پایان----------------------------------------------
اقا قبول کنین من همون رزم (رز هافلپاف ) تا الان این چهارمین شایدم پنجمین نمایشنامم باشه بابا من از خودم نا امید شدما احساس میکنم هیچ استعدادی ندارم حالا اینم قبول کنین ایشالا با خشکه ای چیزی جبران میشه
بابا ناامید! سر همین ناامیدی مشکل پیدا میکنی دیگه! امیدوار باشی مشکلی نداری!(چقدر روانشناسم من
)بابا تروخدا اینقدر لوس نباشین! من از لوسا خوشم نمیاد
میخواین بجنگین مثلا! جلو مرگخوارا هم گریه میکنین؟؟؟این لوس بازی به طرف خاله بازی متمایل میشه! سعی کن برطرف کنی!
تایید نشد!
افرادی که لایک کردند
اولین لایک را ثبت کن!
ویرایش شده توسط چو چانگ در 1385/2/11 21:45:38
زندگي قصه ي مرد يخ فروشي ست كه از او پرسيدند فروختي؟؟ گفت نخريرند تمام شد!
Re: اعضــــاي محفل!........از جلو نظام!
آفتاب با درخشش خاصی به داخل اتاق می تابید و به اتاق روشنایی دلپذیری می بخشید.
بازتاب نور خورشید از عینک هری که به پشت روی تخت دراز کشیده بود چشمهای هدویگ رو نوازش میداد.
هری انقدر غرق در افکارش بود که متوجه هوهوهای پیاپی هدویگ که گرسنه اش بود نمی شد.
دلش می خواست هر چه زودتر به هاگوارتز برگرده تا همراه دوستاش سال آخر تحصیلشون در هاگوارتز رو تجربه کنه.
هری در حال مرور خاطره های گذشته اش بود.لبخند محوی روی لباش نقش بسته بود.
سعی می کرد که از هر سال یک خاطره ی هیجان انگیز رو انتخاب کنه و به مرور اون بپردازه.
محافظت از سنگ جادو،از بین بردن باسیلیسک،نجات سیریوس،رویارویی با ولدمورت،مبارزه در وزارت خونه و مرگ سیریوس...
بغضی کهنه و زجر آور دوباره گلوشو فشرد.هرگز نتونسته بود این واقعیت رو باور کنه.
به یاد بلاتریکس لسترنج افتاد.نفرت رو توی تک تک سلولهای بدنش حس کرد.
بعد از مرگ سیریوس یه بار دیگه هم با اون روبرو شده بود.
اگراز روبرویی با بلاتریکس صرف نظر می کرد تابستون اون سال کم حادثه ترین و کسل کننده ترین تابستون عمرش بود.
لحظه به لحظه ی اون روبرویی به خاطرش میومد.انگار همین الان در حال اتفاق افتادن بود...
هری توی آشپز خونه بود که لوپین هراسان وارد شد و گفت:
"مالی بیا بالا آلبوس با همه کار فوری داره"
خانم ویزلی در حالی که چهره اش خیلی هراسان و نگران به نظر میرسید به سرعت آشپزخونه رو ترک کرد و به لوپین پیوست تا با هم پیش دامبلدور برن.
هری که حس کنجکاوی اش خیلی آزارش می داد نتونست طاقت بیاره و با سرعت به دنبال اونا رفت تا ببینه چه اتفاقی افتاده.
هری به اتاق رییس محفل رسید.از ترس شنیدن صدای پاش بسیار آهسته به سمت در رفت و گوشش رو روی اون چسبوند.
صداهای نامفهومی رو از داخل اتاق می شنید.
ناگهان همهمه ای فضای اتاق رو پر کرد و هری صدای خانم ویزلی رو شنید که با صدای جیغ مانندی گفت:
"مرگخوارا؟اینجا؟؟امکان نداره"
هری صدای دلنشین دامبلدور رو شنید که همه رو به آرامش دعوت می کرد و با صدایی که سرشار از خونسردی سعی می کرد آرامش رو دویاره به افراد حاضر در اتاق برگردونه.
ذهن کنجکاو هری دوباره پر از سوال شده بود.
مرگخوارا اینجا چی کار می کردن؟
چطور از مقر محفل آگاه شده بودن؟
چند نفر بودن؟
...
هزاران سوال سریعا از مغز هری می گذشتن و جاشونو به همدیگه می دادن.
هری همونطور که غرق در تفکر بود به سمت آشپزخونه راه افتاد و با تمام نگرانی و اضطرابی که وجودش رو فرا گرفته بود منتظر پایان جلسه ی اعضای محفل شد.
دقایقی بعد هری صدای کوبیده شدن دری رو شنید.فورا از آشپزخونه بیرون پرید و به راهرو چشم دوخت.
لوپین در حالی که سراسیمه به سوی در می شتافت در برابر دیدگانش ظاهر شد و هری پشت سر اون کینگزلی شکلبولت،آرتور ویزلی،دامبلدور،تانکس و سایر اعضای محفل رو دید که همه چوب دستی به دست به سمت در حرکت میکردن.
هری دستشو به سمت رداش برد و چوب دستیشو لمس کرد تا از به همراه داشتن اون مطمئن بشه.
دامبلدور تا این صحنه رو دید گفت:
"هری تو هیچ حرکتی نکن.همینجا بمون"
هری با حرکت سرش به علامت تایید همونجا ایستاد و نظاره گر خروج بقیه از خونه شد.
هری که کاملا بی قرار شده بود در حال کلنجار رفتن با خودش بود.
همه ی اعضای محفل بیرون خونه در حال جنگیدن بودن و هری بدون ذره ای توجه تو آشپزخونه قدم می زد و این هری رو آزار می داد.
بالاخره تصمیم خودشو گرفت.چوب دستیشو از جیب رداش در آورد و به بیرون خونه قدم گذاشت.
میدان گریمالد مملو از جادوگرانی شد بود که گروه گروه در حال مبارزه با هم بودن.
هری تانکس رو دید که با چهره ای که اضطراب در اون موج می زد در حال مبارزه ی همزمان با دو مرگخوار بود.
هری به دنبال ردپایی از پیروزی و برتری محفلیها می گشت تا بتواند به آن دل خوش کند ولی هیچگونه اثری از پیروزی در این جنگ دیده نمیشد.
همینطور که هری محو تماشای مبارزات شده بود طلسمی سبز رنگ رو دید که به سمتش می اومد.
خوشبختانه تونست سریعا جا خالی بده و پشت دیواری پناه بگیره.
نفس راحتی کشید ولی هنوز لحظه ای نگذشته بود که سنگینی سایه ای رو از پشت روی خودش حس کرد.
با ترس و لرز برگشت و با چهره ی بیروح و نفرت انگیز بلاتریکس روبرو شد.
نفرت غیر قابل وصفی در رگهاش جاری شد.چوبدستیشو بالا آورد تا وردی رو به زبون بیاره ولی بلاتریکس به سرعت اونو خلع صلاح کرد.
هری که کاملا دستپاچه شده بود عقب عقب رفت و به دبوار برخورد کرد.
راه فراری نبود.باید می ایستاد و منتظر سرنوشتش می شد.
نگاهشو به چشمان بلاتریکس دوخت و سعی کرد ذره ذره ی نفرتی که از اون داشت رو تو نگاهش نمایان کنه.
بلاتریکس چوبدستیشو بالا برد و خواست وردی رو زیر زبون بیاره.
"با زندگیت خداحافظی کن پاتر"بلاتریکس در حالی اینو به زبون آورد که با چوبدستیش قلب هری رو نشونه گرفته بود و آماده ی اجرا کردن وردش بود.
هری تکون خوردن سایه ای رو روی زمین حس کرد و وقتی به اطرافش نگاه کرد متوجه هدویگ شد که داشت به سرعت به سمت اونا پرواز می کرد.
بلاتریکس زیر لب زمزمه کرد:
"اواداکدا..."
ناگهان صدای جیغ گوش خوراشی هری رو وادار کرد که دستش رو روی گوشهاش بزاره.
هری به روبروش نگاهی انداخت.
بلاتریکس با دستهاش جلوی صورتشو گرفته بود و مانع از چنگ انداختن صورتش توسط هدویگ می شد.
هری که روزنه ای از امید رهایی رو در دلش حس میکرد سعی کرد چوبدستیشو از روی زمین برداره ولی بلاتریکس با یه لگد اونو از دسترس هری دور کرد.
بلاتریکس در همون حالی که سعی می کرد هدویگ رو از خودش دور کنه گفت:
"بعدا همدیگه رو می بینیم پاتر"
و با صدای بنگی ناپدید شد.
کینزلی و تانکس که تازه متوجه حضور هری شده بودن به سمتش اومدن و پرسیدن:
"چی شده هری؟تو اینجا چی کار می کنی؟"
هری که قلبش به سرعت می زد بدون هیچ پاسخی به سرعت به سمت خونه دوید و به سمت اتاقش رفت...
هری که آشکارا از به خاطر آوردن این واقعه رنجیده بود به هدویگ نگاهی انداخت و به پهنای صورتش خندید.
بی شک هدویگ بهترین جغدی بود که هری تا حالا دیده بود...
پست خوبی بود...تنها مشکلی که به نظر من رسید این بود که طوری نوشته شده بود که من به هیچ وجه هیجانی احساس نکردم...دقیقا حالتی بهم دست داد که انگار رون و هری دارن با هم حرف میزنن...خیلی معمولی!!!
فکر میکنم یه علتش این بود که هر جمله رو تو سطر جداگانه نوشته بودی..گویا یه بارم گفته بودم که بهتره پشت سرهم بنویسی اما پاراگراف بندی کنی!!
وقتی نوشتی یه بار خودت از دید بقیه بخون ببین چه حس و حالی پیدا کردی، اونوقت میفهمی من چه احساسی دارم!
چند تا غلط املایی داشتی،سعی کن برطرفشون کنی!!!
تایید نشد!
بازتاب نور خورشید از عینک هری که به پشت روی تخت دراز کشیده بود چشمهای هدویگ رو نوازش میداد.
هری انقدر غرق در افکارش بود که متوجه هوهوهای پیاپی هدویگ که گرسنه اش بود نمی شد.
دلش می خواست هر چه زودتر به هاگوارتز برگرده تا همراه دوستاش سال آخر تحصیلشون در هاگوارتز رو تجربه کنه.
هری در حال مرور خاطره های گذشته اش بود.لبخند محوی روی لباش نقش بسته بود.
سعی می کرد که از هر سال یک خاطره ی هیجان انگیز رو انتخاب کنه و به مرور اون بپردازه.
محافظت از سنگ جادو،از بین بردن باسیلیسک،نجات سیریوس،رویارویی با ولدمورت،مبارزه در وزارت خونه و مرگ سیریوس...
بغضی کهنه و زجر آور دوباره گلوشو فشرد.هرگز نتونسته بود این واقعیت رو باور کنه.
به یاد بلاتریکس لسترنج افتاد.نفرت رو توی تک تک سلولهای بدنش حس کرد.
بعد از مرگ سیریوس یه بار دیگه هم با اون روبرو شده بود.
اگراز روبرویی با بلاتریکس صرف نظر می کرد تابستون اون سال کم حادثه ترین و کسل کننده ترین تابستون عمرش بود.
لحظه به لحظه ی اون روبرویی به خاطرش میومد.انگار همین الان در حال اتفاق افتادن بود...
هری توی آشپز خونه بود که لوپین هراسان وارد شد و گفت:
"مالی بیا بالا آلبوس با همه کار فوری داره"
خانم ویزلی در حالی که چهره اش خیلی هراسان و نگران به نظر میرسید به سرعت آشپزخونه رو ترک کرد و به لوپین پیوست تا با هم پیش دامبلدور برن.
هری که حس کنجکاوی اش خیلی آزارش می داد نتونست طاقت بیاره و با سرعت به دنبال اونا رفت تا ببینه چه اتفاقی افتاده.
هری به اتاق رییس محفل رسید.از ترس شنیدن صدای پاش بسیار آهسته به سمت در رفت و گوشش رو روی اون چسبوند.
صداهای نامفهومی رو از داخل اتاق می شنید.
ناگهان همهمه ای فضای اتاق رو پر کرد و هری صدای خانم ویزلی رو شنید که با صدای جیغ مانندی گفت:
"مرگخوارا؟اینجا؟؟امکان نداره"
هری صدای دلنشین دامبلدور رو شنید که همه رو به آرامش دعوت می کرد و با صدایی که سرشار از خونسردی سعی می کرد آرامش رو دویاره به افراد حاضر در اتاق برگردونه.
ذهن کنجکاو هری دوباره پر از سوال شده بود.
مرگخوارا اینجا چی کار می کردن؟
چطور از مقر محفل آگاه شده بودن؟
چند نفر بودن؟
...
هزاران سوال سریعا از مغز هری می گذشتن و جاشونو به همدیگه می دادن.
هری همونطور که غرق در تفکر بود به سمت آشپزخونه راه افتاد و با تمام نگرانی و اضطرابی که وجودش رو فرا گرفته بود منتظر پایان جلسه ی اعضای محفل شد.
دقایقی بعد هری صدای کوبیده شدن دری رو شنید.فورا از آشپزخونه بیرون پرید و به راهرو چشم دوخت.
لوپین در حالی که سراسیمه به سوی در می شتافت در برابر دیدگانش ظاهر شد و هری پشت سر اون کینگزلی شکلبولت،آرتور ویزلی،دامبلدور،تانکس و سایر اعضای محفل رو دید که همه چوب دستی به دست به سمت در حرکت میکردن.
هری دستشو به سمت رداش برد و چوب دستیشو لمس کرد تا از به همراه داشتن اون مطمئن بشه.
دامبلدور تا این صحنه رو دید گفت:
"هری تو هیچ حرکتی نکن.همینجا بمون"
هری با حرکت سرش به علامت تایید همونجا ایستاد و نظاره گر خروج بقیه از خونه شد.
هری که کاملا بی قرار شده بود در حال کلنجار رفتن با خودش بود.
همه ی اعضای محفل بیرون خونه در حال جنگیدن بودن و هری بدون ذره ای توجه تو آشپزخونه قدم می زد و این هری رو آزار می داد.
بالاخره تصمیم خودشو گرفت.چوب دستیشو از جیب رداش در آورد و به بیرون خونه قدم گذاشت.
میدان گریمالد مملو از جادوگرانی شد بود که گروه گروه در حال مبارزه با هم بودن.
هری تانکس رو دید که با چهره ای که اضطراب در اون موج می زد در حال مبارزه ی همزمان با دو مرگخوار بود.
هری به دنبال ردپایی از پیروزی و برتری محفلیها می گشت تا بتواند به آن دل خوش کند ولی هیچگونه اثری از پیروزی در این جنگ دیده نمیشد.
همینطور که هری محو تماشای مبارزات شده بود طلسمی سبز رنگ رو دید که به سمتش می اومد.
خوشبختانه تونست سریعا جا خالی بده و پشت دیواری پناه بگیره.
نفس راحتی کشید ولی هنوز لحظه ای نگذشته بود که سنگینی سایه ای رو از پشت روی خودش حس کرد.
با ترس و لرز برگشت و با چهره ی بیروح و نفرت انگیز بلاتریکس روبرو شد.
نفرت غیر قابل وصفی در رگهاش جاری شد.چوبدستیشو بالا آورد تا وردی رو به زبون بیاره ولی بلاتریکس به سرعت اونو خلع صلاح کرد.
هری که کاملا دستپاچه شده بود عقب عقب رفت و به دبوار برخورد کرد.
راه فراری نبود.باید می ایستاد و منتظر سرنوشتش می شد.
نگاهشو به چشمان بلاتریکس دوخت و سعی کرد ذره ذره ی نفرتی که از اون داشت رو تو نگاهش نمایان کنه.
بلاتریکس چوبدستیشو بالا برد و خواست وردی رو زیر زبون بیاره.
"با زندگیت خداحافظی کن پاتر"بلاتریکس در حالی اینو به زبون آورد که با چوبدستیش قلب هری رو نشونه گرفته بود و آماده ی اجرا کردن وردش بود.
هری تکون خوردن سایه ای رو روی زمین حس کرد و وقتی به اطرافش نگاه کرد متوجه هدویگ شد که داشت به سرعت به سمت اونا پرواز می کرد.
بلاتریکس زیر لب زمزمه کرد:
"اواداکدا..."
ناگهان صدای جیغ گوش خوراشی هری رو وادار کرد که دستش رو روی گوشهاش بزاره.
هری به روبروش نگاهی انداخت.
بلاتریکس با دستهاش جلوی صورتشو گرفته بود و مانع از چنگ انداختن صورتش توسط هدویگ می شد.
هری که روزنه ای از امید رهایی رو در دلش حس میکرد سعی کرد چوبدستیشو از روی زمین برداره ولی بلاتریکس با یه لگد اونو از دسترس هری دور کرد.
بلاتریکس در همون حالی که سعی می کرد هدویگ رو از خودش دور کنه گفت:
"بعدا همدیگه رو می بینیم پاتر"
و با صدای بنگی ناپدید شد.
کینزلی و تانکس که تازه متوجه حضور هری شده بودن به سمتش اومدن و پرسیدن:
"چی شده هری؟تو اینجا چی کار می کنی؟"
هری که قلبش به سرعت می زد بدون هیچ پاسخی به سرعت به سمت خونه دوید و به سمت اتاقش رفت...
هری که آشکارا از به خاطر آوردن این واقعه رنجیده بود به هدویگ نگاهی انداخت و به پهنای صورتش خندید.
بی شک هدویگ بهترین جغدی بود که هری تا حالا دیده بود...
پست خوبی بود...تنها مشکلی که به نظر من رسید این بود که طوری نوشته شده بود که من به هیچ وجه هیجانی احساس نکردم...دقیقا حالتی بهم دست داد که انگار رون و هری دارن با هم حرف میزنن...خیلی معمولی!!!
فکر میکنم یه علتش این بود که هر جمله رو تو سطر جداگانه نوشته بودی..گویا یه بارم گفته بودم که بهتره پشت سرهم بنویسی اما پاراگراف بندی کنی!!
وقتی نوشتی یه بار خودت از دید بقیه بخون ببین چه حس و حالی پیدا کردی، اونوقت میفهمی من چه احساسی دارم!
چند تا غلط املایی داشتی،سعی کن برطرفشون کنی!!!
تایید نشد!
افرادی که لایک کردند
اولین لایک را ثبت کن!
ویرایش شده توسط چو چانگ در 1385/2/11 21:24:44
ویرایش شده توسط چو چانگ در 1385/2/11 21:55:23
ویرایش شده توسط چو چانگ در 1385/2/11 21:55:23
