كلبه سپيد

زیر یا رو مسئله این است

ملت ارزشی مرگخوار دامبلدور رو محاصره کردن . از اون طرف منیروا هم که جدیدا خیلی ارزشی شده در حالی که داره شعر تولد میخونه به نئبایل دامبل زنگ میزنه یعنی زنگ که نه داره بمباران میکنه گوشی دامبل رو

زنگ گوشی دامبل: از اون بالا کفتر میایه .....

ملت مرگخوار هم که با این آهنگ خیلی حال میکنن داره بندری میزنن یعنی هم محاصره کردن هم بندری میزنن

لرد هم داره به این شکل به این صحنه ی ارزشی نگاه میکنه که یهو یاد یه سوال میافته

مهمترین سوال زندگیش . سوالی که از 11 سالگی داشت . از اولین روزی که دامبل رو دید. سوالی بس مهم . لرد در یک لحظه ی ارزشی تصمیم میگره این سوال رو بپرسه و به این نا آگاهی 60 ساله خاتمه بده

لرد: ببین دامبل یه سوال ازت میپرسم اگه جواب بده میگذارم بری و در ضمن میگذارم اون شیع با ارزشی رو هم که تو جیبت داری با خودت ببری

با این حرف همه ساکت میشن . مرگخوار ها دیگه بندری نمیزنن. موبایل دامبل هم صداش قطع میشه . حتی منیروا هم شعر خوندش رو به حالت تعلیق در میاره

سکوتی عجیبی در محیط ( همون فضا ) حاکم شده همه دارن فکر میکنن که لرد چه سوالی داره . این سوال چرا اینقدر مهمه . منیروا برای کی شعر میخوند لرد این سکوت رو میشکنه و میگه:

لرد : بپرسم؟ ملت: بپرس بپرس

لرد: جواب میدی دامبل؟ ملت: جواب میده جواب میده

لرد: باشه حالا که جواب میدی میپرسم

لرد: دامبل تو شب ها که میخوابی ریشت رو میگذاری زیر پتو یا روی پتو؟

دامبل وارد شد و با صحنه اي عجيب رو به رو شد . ولدمورت آواز مي خوند ! به اين شكل :fan: و مرگ خواران هم بندري مي زدن به اين شكل .
ولدي : چزي بگو تو اي دامبل چي چيزي جان پيچ شماست ! :fan:
مرگ خواران :‌ :banana:
دامبل وارد شد و جلوتر رفت .
ولدي :‌ سلام دامبل ! حالت خوفه ؟‌ بفرما بندري بزن !
دامبل :‌ ولدي خدا لعنتت كنه كه منو نصو شبي از خونم آواره كردي ! بابا تو دست از سر اين جان پيچ قراضه ي ما بر نمي داري ؟
ولدي :‌ دامبل توهين نكن و گرنه ريشات رو مي تراشم !
دامبل :‌ اي بي تربيت !
ولدي : چي گفتي ؟‌
دامبل :‌
ولدي :
دامبل :‌
در اين بگو مگو در باز شد و جوزف وارد شد !
دامبل :‌ تو ايجا چيكار مي كني ؟
جوزف :‌ آمدن من اينجا دو دليل داره يكي اينكه امشب ولدي جون پارتي داده و منو دعوت كرده ، دوميم اينه كه نويسنده ديد بايد يه جوري خودشو وارد داستان كنه !
ولدي : تو خفه !
جوزف : و غش كرد !
ناگهان ولدي و مرگ خواران دامبل رو محاصره كردند . در خانه ي دامبل هم مينروا دامبل رو تلفن بارون كرده بود ، دامبل باطري گوشيش رو بر عكس كرده بود ! دامبل ديد اوضاع خيطه و بايد فرار كنه !
دامبل :
ملت مرگخوار :
__________________________________
ادامه دارد ...

دامبل دست از بندری زدن کشید و به سمت در خروجی دیسکو رفت ، با چهره ای گرفته به سمت دیگر خیابان رفت و در تاریکی شب ناپدید شد !


در جایی تاریک و نمور و کثیف(!) آنی مونی نشسته بود ! دور و برش دو تا مرگ خوار دیگه ، با حالتی تدافعی ، آماده ی حمله بودند !

آنی تو افکار خودش :
- یعنی این شئ با ارزش چی می تونه باشه !؟ رم اون پشت بازش کنم ببینم چیه توش ! من میمیرم از فضولی اگر بازش نکنم !

پا شد و خودش رو تکوند و به سمت کوچه ای که چند قدم پایین تر بود ، به راه افتاد . آن دو مرگ خوار ، با قیافه هایی گیج و منگ به او نگاه می کردند .

از پیچ کوچه که گذشت ، نگاهی به پشت سرش انداخت و بعد ...

شترق !

پیکر بیهوش انی مونی رو زمین افتاد ! شئ مرموز ، با درخشش زیادی در کنار صورتش ، روی زمین بود .

هیکلی شنل پوش ، با ریش هایی سیفید(!) پاهای اناکین رو گرفت و به سمت ته کوچه کشید . شئ مشکوک را برداشت و از کوچه ، در حالی که سعی داشت توسط دو مرگ خوار دیده نشود ، خارج شد .

چند خیابان پایین تر ، آلبوس دامبلدور در حالی که کلاه شنل سیاهش را عقب می انداخت از عرض خیابان گذر کرد .

به سمت در سیاه رنگ و پوسیده ی ساختمان شماره ی 36 رفت و با صدایی ضعیف در را باز کرد و وارد شد ...


_____________________________________________

دوری از میادین این چیزها رو هم داره دیگه ! به ارزشی بودن پست خودتون در ! زدم تو کار پست کوتاه نویسی

مينروا نامه رو خوند و ديد اوضاع خيلي خطريه ! مي دونست اگه اين راز آلبوس رو كسي بفهمه آلبوس با اين اينجوريش مي كنه : . براي همين مشغول فكر بود كه چه كنه كه راه حل رو يافت ! . فوزي تلفن را برداشت و زنگ زد به موبايل آلبوس ! آلبوس كه تازه گوشيش رو عوض كرده بود و نوكيا N 93 خريده بود با افاده اي گوشي رو برداشت .
آلبوس : دامبل صحبت مي كنه !
مينروا :‌ آلبوس يه نامه اومده از اونا كه گفتن : ببخشيد ، روم سياه ، گلاب به روتون موقع خواب ريشت رو زير پتو مي ذاري يا روي پتو ؟
آلبوس : چچچچچچچچچيييييييي ؟ چطور اين سوال وقيحانه رو از من كردن ؟
مينروا : حالا بي خيال ! تو الان كجايي اين همه صر و صدا از چيه ؟‌
( آلبوس به مينروا كلك زده بود و به ديسكو رفته بود و مشغول حركات موزون بود ! )
آلبوس : هيچ جا ! من آمدم آدرس خونه ي ولدمورت رو بگيرم !
مينروا :‌ آلبوس اونا گفتن اگه جوابشون رو بدي شئ رو پس مي دن .
آلبوس :
مينروا :‌
آلبوس :‌
( آلبوس دست از حركات موزون كشيد و شروع به فكر كرد كه به آني موني داستان ناموسي ريش رو بگه يا نه ؟ ناگهان فكري به سرش زد !
_________________________
ادامه دارد !

در جستجوی هروکراکس

آلبوس درست مثل دیونه ها داشت اطافش رو نگاه میکرد . هنوز تو کف بود که چطوری اون شیعی با ارزش رو بردن . ولی خوب کف کردن زیاد هم برای محیط زیست خوب نیست برای همین از پشت صحنه اشاره کردن به جای کف کردن آلبوس به دنبال یه راه چاره باشه .

یهو همه جا تاریک میشه. در کمد آلبوس یهو باز میشه. یه باریکه نور نقره ای عجیبی از درز در کمد میزنه بیرون

منیروا: اه آلبوس. برو مهتابی رو خاموش کن

آلبوس: مهتابی نیست که . قدح اندیشه ست

منیروا: هر چی هست خاموشش کن میخوام بخوابم . دزد که نمیتونی بگیری. حد اقل مزاهم خواب ما نشو

آلبوس:

در یک لحظه یه لامپ کم مصرف بالای سر آلبوس روشن شد و باعث شد منروا با یه چماق بزنه تو سر آلبوس

آلبوس:

دقایقی بعد باز آلبوس|: فهمیدم .

منیروا: چیرو؟

آلبوس: فهمیدم چطوری اون شیع با ارزش رو از ولدمورت پس بگیریم

منروا: چطوری؟ چطوری ؟

آلبوس: خیلی راحته کافیه یکی از هروکراکس هاش رو بدزدم . بعد میتونیم با هم معامله کنیم

منیروا: پیره مرد دیونه. نصفه شب زده به سرت؟ بگیر بخواب تا فردا صبح که بیرن وزارت خونه به کاراگاه ها خبر بدیم

آلبوس: من این حرف ها حالیم نیست همین الان میرم دنبال هروکراکس و با گفتن این حرف فورا رفت چوبدستیش رو آورد و با همون لباس خواب گل دار صورتیش غیب شد

تا دامبلدور غیب شد یه نامه اومد برای منیروا

متن نامه:

تنها راهی که میتونی این شیع با ارزش رو پس بگیری اینه
باید به ما بگی دامبلدور شب که میخوابه ریشش رو میگذاره زیر لحاف یا روی لحاف
امضا : آنی مونی

پی نوشت: این نامه در عرض 5 دقیقه به طور خود به خود نابدو میشد

دامبل بعد از مدتی فکر کردن متوجه می شه در این موقعیت خطری چوبدستی اش رو توی جا چوبدستی ! ( بر وزن جا کفشی ) گذاشته و حالا هم نمی تونه بره و بیارتش چون مطمئن بود یه کسی تو اتاقه !
آلبوس :
مینروا : چی شده ؟
آلبوس : چوبدستیم رو جا گذاشتم !
مینروا : امان از دست تو مرد !
آنی مونی که اون زیر دیده بود موقعیت عالیه کمی فکر کرد و بعد از زیر تخت پرید بیرون !
آلبوس و مینروا :
آنی مونی :
آلبوس : تو ایجا چه غلطی می کنی ؟ الان سوسکت می کنم !
آنی مونی : آلبوس اوضاع فرق داره الان من چوبدستی دارم و تو نداری !
آلبوس : آنی جان غلط کردم ! فقط می خواستم بپرسم شما امشب اینجا چه کاره مبارکی می کنید ؟
آنی مونی :
آلبوس :
آنی مونی :
آلبوس :
آلبوس و مینروا نمی دونستن چکار باید بکنن . این آنی مونی هم خیال رفتن نداشت و آنجا تلپ بود !
نیم ساعت بعد :
آلبوس :
آنی مونی : آلبوس جان ما خوابیدیم یه ربع دیگه منو بیدار کن !
یک ربع بعد :
آلبوس : آنی جان ! پاشو !
آنی مونی : خوب ممنون که بیدارم کردی حالا صبر کن ! آنی مونی دست کرد زیر بالش آلبوس و شئ مورد نظر را برداشت و گفت خدا حافظ ! من باید اینو ازتون می دزدیدم ! من رفتم !
آلبوس : اونو نبر دیگه !!
آنی مونی :
آلبوس :
آنی مونی : خداحافظ زوج خوشبخت . و غیب شد !
آلبوس و مینروا : .
آلبوس باید هر طور شده آن را پس می گرفت !

________________________
ادامه دارد !

آنی مونی زیر پتوی آلبوس و ایناست و داره سعی میکنه قد درازهش رو یه جوری اون زیر مخفی کنه آلبوس و منیروا تصمیم میگیرن از روی تخت بیان پایین و خوب اتاق رو جستجو کنن آنی مونی بدبخت بیچاره ی فلک زده هم زیر پتوی گیر کرده بود که هر لحظه احتمال داشت از جاش برداشته بشه (توجه داشته باشین آلبوس و منیروا به خاطر هوش سرشارشون توجه ای به این نکتا ابتدایی ندارن که چرا زیر پتو بیش از حد قلمبه شده

ناگهان یه فکر ارزشی به مغر آنی مونی رسید
آنی مونی در حالی که یاد نجینی افتاده بود شروع کرد به خزیدن به سمت انتهای تخت تا در یک حرکت انتهاری از اون ته بره زیر تخت

در حالی که سعی میکرد حرکات نجینی رو وقتی داره از پشت به یه محفلی نزدیک میشه به خاطر بیاره و اون ها رو تقلید کنه به سمت انتهای تخت روان شد
البته توجه داشته باشن چون آنی مونی مدیر باشگاه فرهنگی ارزشی پوپیتره و در کل آدم ورزشکاریه (زهی خیال باطل=عمرا) و به حرکتا ژیمانستیکیوس کاملا آشناست به راحتی این کار رو کرد و بدون جلب توجه آلبوس و زنش ( دو تا آدم چقدر میتونن گیج باشن؟ ) رفت زیر تخت

آلبوس و منیروا از تخت اومدن پایین و اول از همه کمد خالی شده و لباس های پخش زمین رو دیدن ( یعنی روی تخت بودن این ها رو ندیده بودن؟ به ریش مرلین ارتفاع لباس ها 2 متر بود خودم متر کردم)

منیروا خیلی آروم گفت: آلبوس دزد اومده؟
آلبوس: دزد ؟ تو خونه ی دامبل؟ اونم تو اتاق خواب دامبل؟
این ها حتما یه گروه از مرگخوار های حرفه ای تعلیم دیده بودن که تونستن از اقدامات امنیتی من عبور کنن و به اینجا برسن

منیروا: اقدامات امنیتی؟ منظورت همون قفل مشنگیست که جدیدا گذاشتی رو در؟

آلبوس: اهم اهم اهم

منیروا:

منیروا: حالا چی میخواست بدزدن؟

آۀبوس یه نگاه به اطرافش میندازه و تنها چیز های ارزشمندی که تو اتاق میبینه منیروا و تامالبی بودن

آلبوس نگاهش رو تامالبی ثابت میمونه اون ها دنبال تامالبی بودن بچهی آلبوس عزیز آلبوس هروکراکس آلبوس

ادامه دارد

توجه داشته باشن مونتاگ از زیر تخت داره رد نگاه آلبوس رو میگره و به مکان اون شیع ارزشی و همه پی میبره

یکی از سیاهی ها :
- ای بابا اینم شانسه ما داریم چرا ریششو اینجوری کرد !
دومی : اشکال نداره ! فعلا باید دونبال اون شی بگردیم .
بلافاصله دو سیاهی شروع به گشتن میکنند .

مدتی بعد !

سیاهی اول در حالی که تمام لباسای مینروا رو ریخته زمین از گنجه میاد بیرون .
اولی : اینجام که چیزی نبود .
هر دو سیاهی به شدت به فکر فرو میروند به صورتی که این فکر کردن مدتها بود که در خانه دومبول اینا انجام نشده بود بنابراین بی سابقه تلقی میشد .
یه دفعه یکی از سیاهی ها به اون یکی زد :
- آخ !
- میگم زاخی ! فهمیدم اون شی کجاست ! فکر کنم آلبوس زیر سرش گذاشته نگاه کن !
هر دو سیاهی به بالشت آلبوس خیره میشن و متوجه وجود شی ای مشکوک در زیر بالشتش میشوند !
زاخی : خوب آنی من چی کار کنم ؟
آنی مونی : برو بیارش دیگه !
زاخی

یک ربع بعد !

- ارباب ... دومبول .... هری .... ( هم وزن => سنگ ... کاغذ ... قیچی ! )
آنی مونی : اااااه !
زاخی

چند لحظه بعد

- خررررر ... پوففففف ... خررر .... پوففففففف !!!
آنی آروم وسط تخت رفته و بین آلبوس و مینروا قرار گرفته بود که هر دو به خواب عمیقی فرو رفته بودند .
آنی
زاخی : خوب بجنب دیگه اون شی رو بکش بیرون !

آنی مونی دستاش رو دراز کرد و به سمت شی برد . تقریبا میتوانست خنکی آن را بر روی نوک انگشتانش لمس کند . آنی آروم به دومبول نگاه کرد و بعد اینکه مطمئن شد دومبول کاملا خواب میباشد شی رو آروم بیرون کشید . اما ناگهان دومبول قلتی زد و اومد روی آنی مونی !
آنی مونی !
آلبوس همینجوری که خواب بود آروم دستاشو حرکت داد و دور گردن آنی مونی انداخت !
آنی مونی : ای بابا عجب شانس بوقی دارم !
زاخی : خوب من دیگه برم دیگه اینجا کاری ندارم ! شاید بعدا ببینمت ! البته نمیتونم قول بدم

زاخی اینو گفت و سه سوت تبدیل به خفاش شده و محل رو ترک گفت .
در همون لحظه آلبوس به حرف اومد :
- مینروا ! چرا تو ته ریش داری !
آنی مونی سعی کرد صدای مینروا رو تقلید کنه ...
- اامممم آلبوس الان تو خوابی چیزی نمیفهمی بگیر بخواب !
آلبوس : چرا صدات اینجوری شده ؟
آنی : اممم الان خوابم صدام دورگست !
در همون لحظه صدای مینروا بلند شد :
- آلبوس داری با کی حرف میزنی ! ببینم نکنه ... !!!
آلبوس : با تو دارم حرف میزنم دیگه !
مینروا : من که خوابیدم !

در اون لحظه کله آنی مونی تنها با وحشت به سمت آلبوس و مینروا در نوسان بود .
آلبوس : مینروا چرا سرت توی دست منه ولی صدات از اون ور میاد !
مینروا : میگم آلبوس چرا تو بوی همیشه رو نمیدی ؟ تو که هیچ وقت ادکلون به خودت نمیزدی !
آلبوس : ها ؟

بلافاصله آنی مونی به زیر پتو شیرجه میزنه تا از دید مینروا و آلبوس پنهان بمونه . در همون لحظه چراغای اتاق روشن میشه !
آلبوس : مینروا ! حواستو خوب جمع کن امشب اینجا یه خبراییه !
مینروا و آلبوس

-هیـــــــــس....یواشتر!
-من یه نور دارم میبینم...بیا برگردیم خطرناکه!


دو ساعتی بود که خانواده ی دامبلدور متشکل از آلبوس، مینروا، آنیتا و آرتیکوس به خواب شیرین جادویی رفته بودند.
دو سایه ی مشکوک در خانه ی خانواده ی دامبلدور گام های بدون صدایی برمیداشتند.

پنجره ی آشپزخانه باز بود و وزش باد شدید و به دنبال اون حرکت پرده حکایت از هوای به هم ریخته و جریانات ناگواری که امشب در این خانه اتفاق می افتاد، داشت!

-ارباب گفت کجاست؟
-گفت طبقه ی دوم اتاق آخری!
-خب پس دنبالم بیا!


**چند دقیقه ی بعد-طبقه ی بالا**

-همین اتاقه...من لگد میزنم به در تا بشکنه...بعد تو میری تو و اون چیزی رو که ارباب دنبالش بود رو برمیداری!
- ....خیلی ببخشید ولی اگر دقت کنی رویه در نوشته "اتاق خواب آلبوس و مینروا"!!!...به نظرت این کاری که گفتی یه کم برای این اتاق خطرناک نیست؟!!

در یک حرکت انتحاری سوالی در ذهن یکی از دو سایه ی مشکوک به وجود میاد...

-به نظرت برای چی رویه در اتاق نوشته "اتاق خواب آلبوس و مینروا"؟!
-نمیدونم ولی مطمئنم آخر این داستان معلوم میشه!....حالا دوست من! بیا به درون اتاق قدم بگذاریم و ذن دمدمی و لوند ماجرا رو دنبال کنیم!!



دو سیاهی به درون اتاق قدم میگذارند...

تختخواب آلبوس و مینروا دقیقا روبروی در اتاق قراره داره و اولین چیزی که توجه دو سیاهی رو به خودش جلب میکنه اینه که بفهمن آلبوس ریشش رو روی پتو گذاشته یا زیر پتو!!!

-نظرت در مورد اینکه یه نوری به چوبدستیمون بدین و بفهمیم که آلبوس ریشش رو روی پتو میزاره یا زیر پتو چیه؟!
-منم دیگه هیچی برام مهم نیست...من حاضرم سرم بره ولی این راز مهم رو بفهمم!


بدین صورت دو سیاهی شروع به رقم زدن ماجراهای ناگوار و البته جذابی در خانه ی خانواده ی دامبلدور میکنند!


در همین لحظه آلبوس در تختخواب خودش تکونی میخوره و ریشش در حالتی بین زیر و روی پتو قرار میگیره!!!

---------------------------------------------------------------------------
آخه ارزشی بازی تا چه حد؟...آخه خاله بازی تا چه حد؟
بیایید کمی ارزشی بازی ها و خاله بازی ها را کنار بگذاریم و با همکاری و همیاری به یکدیگر تاپیک "ماجراهای دامبل و خانواده" ی خوبی داشته باشیم!!

چند روز گذشت

دراکو و انیتا هر چی بیشتر وصیعت نامه ی دامبلدور رو میخوندن بیشتر گیج میشدن یه چیزیش ناقص بود
یه شب که دراکو تک و تنها توی اتاق پذیرایی خوابش برده بود یه صدای عجیبی شنید
درین درین درین
با تعجب از خواب بیدار شد . صدا خیلی آزوم بود ولی از طرف آشپزخونه میامد. دراکو خیلی آروم رفت به سمت آشپزخونه ولی چون خوابش میامد بین راه پاش خورد به یه چیزی و صدا داد
پاق
یه نفر خودش رو غیب کرد. دراکو دوان دوان رفت تو آشپزخونه. در یخچال باز بود بقایای قرمه سبزی دیروز ظهر هم که توسط فردی مشکوک خورده شده بود روی زمین جلوی یخچال دیده میشد
دراکو با تعجب به یخچال نگاه کرد . یه تار موی سفید بلند روی ظرف قرمه سبزی بود
دهن دارکو از تعجب باز مونده بود . کم مونده بود فکش ولو بشه رو زمین
خلاصه یه صدای گریه ی بچه دراک رو به حال طبیعی برگردوند

آنیتا در حالی که تامالبی رو بقل کرده بود وارد آشپزخونه شد تا یه چیزی بده بچه کوفت کنه صداش خفه شه
دراکو رو سر صحنهی جرم دید و یه فکر بده بده بده بد کرد

فکر آنیتا: دراکو قرمه سبزی رو خورده

خواست یه چماغ تو سر دراکو خورد کنه که دراکو به یه چیزی نو یخچال اشاره کرد. آنیتا شروع کرد به جیغ زدن . یه تار ریش باباش تو یخچال بود

آنیت همینطور جیغ میزد و میگفت : بابای بابای بابای

دارکو هنوز تو کف بود. دامبلدور مرده . موقع دفنش هم دارکو خودش اونجا بود. تک تک ریش هاش رو هم شمرده بود همه سر جاشون بود. چند تا کاراگاه هم که از قبر دامبلدور محافظت میکردن. امکان نداشتکسی بتونه به ریش دامبلدور دست پیدا نه غیر خودش. دامبلدور هم که مرده بود. آیا واقعا مرده بود؟ اون ریش چیز دیگه ای میگفت
ولی دراکو خودش مرده ی دامبلدور رو دیده بود. اون زمان که تو قبر میگذاشتنش 100% مرده بود ولی حالا... زنده شده بود؟ چطوری؟ این که غیر ممکنه.... نه غیر ممکن نیست.
دراکو شانس آورده بود که اون شب داشت قبل از خواب کتاب 6 هری پاتر خونده بود و رسیده بود به فصل هروکراکسس ها

دامبلدور هروکراکسس داشت؟ یه تیکه از روحش رو توی چیزی گذاشته بود؟ تو چی؟ دامبلدور که کسی رو نکشته بود پس چطور روحش رو دو تیکه کرده بود؟ یه تیکه از روح رو تو چی قرار داده بود؟

دراکو تو عالم خودش بود که یهو صدای تامالبی بلند شد . بچه از دست آنیتا خته شده بود . چون آنیتا همش دات جیغ میزد و گریه میکرد

دراکو به تامالبی نگاه کرد . تنها چیزی کهبه دامبل ربط داشت از یه گوشت و خون بود . پس ممکن بود یه روح هم داشته باشن؟

آیا تامالبی هروکراکسس دامبلدور بود؟