قصر خانواده مالفوی

ولدمورت آرام آرام به طرف دامبلدور رفت. چشمانش از خوشحالي به دست آوردن اين موقعيت برق مي زد. سال ها منتظر اين لحظه بود. نزديك و نزديك تر...
_ ارباب!
ولدمورت سيخ شد. به سوي صدا برگشت و آني موني را ديد كه در حالي كه چشمانش را از خواب مي ماليد كنار در ايستاده بود.
- داريد چي مي كار مي كنيد ارباب؟
ولدمورت :
- چرا از خواب بلند شدي؟
يه دفعه آني موني به گريه افتاد و گفت :
- ارباب چرا از پيش آني موني رفتند. آني موني بدون ارباب نمي تونه بخوابه. مامــــــــان!
و شروع كرد بلند بلند گريه كردن.
ولدمورت كه ديد الان است بقيه مرگ خوارا از خواب بلند شوند و مجبور مي شود دوباره 3561 نفر ()را بخواباند در حالي كه دندانهايش را از عصبانيت به هم مي ساييد پشت سر آني موني از در خارج شد.

يك ساعت بعد

ولدمورت موفق شده بود آني موني را بخواباند و دوباره آهسته و بدون سر و صدا وارد سالني شد كه آنجا دامبلدور و ريموس قرار داشت.
ريش هاي دامبلدور از همان فاصله برق مي زد و نشان مي داد كه دامبلدور همچنان همانجاست. اما كمي كه نزديك تر رفت ريموس آنجا...آنجا...نبود!!
برگشت. اين طرف. آن طرف. نبود.
ناگهان صدايي بلند از آن سوي سالن شنيده شد. يعني آنجا چه خبر بود؟

_ فکر میکردم اینقدر زود نیمشه از شرت راحت شد!
دامبلدور و ریموس هر دو با تعجب به ولدمورت، که در چهار چوب در ایستاده بود و چوب جادویش را در میان انگشتان لاغر و درازش میچرخاند، نگاه کردند.
ولدمورت با خونسردی تمام به آن دو نگاه میکرد.هیچ اثری از تعجب یا خشم در صورتش دیده نمیشد.فقط چشمان قرمز رنگ و آتشینش بود که در تاریکی شب از همیشه ترسناک تر به نظر میرسید و او را شبیه به مردگان متحرک نشان میداد.
دامبلدور به آرامی به ولدمورت نزدیک شد.چوب جادویش را از ردایش در آورد و در چند قدمی ولدمروت ایستاد.
_ فکر میکردم بیشتر از اینها شجاعت داشته باشی...خودت رو به مردن زدی تا یواشکی فرار کنین؟
ولدمورت پوزخندی را نثار دامبلدور کرد و بدون هیچ معطلی زیر لبی وردی را زمزمه کرد.دامبلدور با دست و پایی قفل شده با صدای گرمپ بلندی بر زمین افتاد.
_ دامبلدور!!!
_ بهتره ساکت باشی...مرگخوارای من خوابند ریموس!
ولدمورت با بی خیالی از روی بدن سنگ شده دامبلدور عبور کرد و به سمت ریموس رفت.
لوپین به آرامی به پهنای صورتش اشک میریخت.
ولدمورت با دیدن اشک های ریموس قهقه ای بلند سر داد. با قدم های بلند به سمت ریموس رفت.در کنارش ایستاد و با خونسردی به او چشم دوخت و گفت : نگران دوست پیرت نباش...فعلا حالش خوبه...شاید بد نباشه تو هم یکمی بخوابی.
ریموس با نفرت به ولدمورت چشم دوخت ... ولدمورت چوب جادویش را به سمت لوپین گرفت و به آرامی زمزمه کرد : استوپیفای!
بدن ریموس شل و وارفته شد و به آرامی در صندلی خود فرو رفت.
صدای خنده تمسخر آمیز ولدمورت فضا خانه را پر کرد.و بعد به آرامی به سمت دامبلدور حرکت کرد.
_ حالا وقتشه یکم از اون ریشاتو بکنم !!!

اما طلسم لرد به دامبلدور خورد و او نقش بر زمین شد.لرد که از پیروزیه خود به شگفت امده بود با غرور مشتش را به هوا برد و رو به مرگخوارانش فریاد زد:بله...من توانستم البوس دامبلدور معروف جادوگری که همه فکر میکردند قویه رو بکشم.
مرگخوارها به سوی ولدمورت رفتند و اماده ی جش ن حسابی بودند .چند مرگخوار دور دامبلدور جمع شده بودند و او را هو هو میکردند و از این که دشمن سرسختشان به دست لرد کشته شده سر از پا نمیشناختند.
اما...ریموس لوپین که روی صندلی مان طور که دست ها و پاهایش را بسته بودند نشسته بود و با ناراحتی به دامبلدور افتاده بر زمین چشم دوخته بود و اشک میریخت.باور نمیکرد که البوس دامبلدور مرده باشد...نه این امکان نداشت.ریموس تا ان جایی که در توانش بود سر ولدمورت و مرگخوارهایش داد و فریاد میزد و از ان ها میخواست که بس کنند و جسد دامبلدور را خاک کند تا روحش در عذاب نباشد.
ولدمورت که جامی در دست داشت به سوی لوپین برگشت و گفت: محفلی!ایا تو نمیدونی ما برای کشته شدن البوس داریم جشن میگیریم؟برای چی دشمنمون رو باید خاک کنیم؟
_من نمیتونم البوس رو با این وضع ببینم دست های منو باز کنین تا خودم خاکش کنم.
اما لرد و همدستانش به حرف های لوپین اهمیتی نمیدادند و به عیش و نوش خود میپرداختند.

مرگخوارها ان قدر خوردند و از پیروزیشان فریاد کشیدند که دیگر توانی برایشان باقی نملند پس به سوی بستر هایشان شتافتند و به خوابی عمیق همراه با خروپف هایی فرو رفتند.
تنها کسی که در ان شب خوابش نبرد ریموس بود او هنوز از مرگ دامبلدور شوکه شده بود ارزو میکرد کاش او به جای البوس مرده بود.
ریموس سرش را بلند کرد و ناگهان...نفس در سینه اش حبس شده بود.چه طور ممکن بود؟دامبلدور سر جایش نبود.دور و اطرافش را گشت اما البوس نبود.ناگهان کسی دست هایش را گرفت به سرعت برگشت و البوس را دد که لبخندی بر لب داشت.
_البوس ...تو که مرده بودی.
البوس با مهربانی رو ریموس گفت:درسته اما وقتی اون طلسم رو لرد به زبون اورد اون طلسم به من نخورد چون همه خیال میکردند به من خورده دیگه نگاه موشکافانه ای ننداختن ببینن به من خورده یا به اون مرگخوار...
و بعد دستش را به سویی نشانه گرفت که در پشت جعبه ای بود و پشت ان جعبه مرگخواری.
_پس تو چرا همون موقع بیدار نشدی؟
_صبر کردم تا شب بشه و تو رو نجات بدم حالا بذار دستت رو باز کنم...

دامبلدور مشغول خوردن پيتزاي بزرگي بود كه روي ميز قرار داشت.
دامبل: سالاد نداري؟
_ سالاد؟
دامبل: به همراه دوغ! ميدوني؟ من هميشه پيتزا رو با دوغ و سالاد كلم ميخورم. خيلي خوب ميشه!
ولدي: من متاسفم. دوغ و سالاد نداريم. چيز ديگه اي ميل ندارين؟
دامبل كمي فكر كرد: هوووم...نه.اوه...راستي ، الان برنامه كودك داره. من عاشق خاله شادونه هستم. اگه ميشه...
_ نه!
دامبل: اوه...باشه.ولي حيف شد!
ولدي: خب.پس بريم سر...
دامبلدور: نه.صبركن. من ميخوام برم دست به آب.
ولدي:

******************************

_ خيله خب. شروع كنيم.
ولدمورت: چه عجب. روبه روي من وايسا. خيله خب...3 2 1.
_ كروشيو!
ريموس فرياد زد: نه!
دامبلدور با لبخندي كه بر لبش نقش بسته بود روي زمين افتاد.
ولدي: اِ..چي شد؟
دامبلدور در حالي كه از جا بلند ميشد گفت: تو گفتي كه من جلوت وايسم.بعد تا 3 شمردي. فكر كردم ميخواي عكس يادگاري بگيري! من هم لبخند زدم! ولي اگه از اول ميگفتي ميهخواي باهام دوئل كني ، من حاضر بودم.
ولدي و مرگخواران:
آلبوس گفت:: حالا من حاضرم.
ولدي: پس اين بار دوئل ميكنيم. فهميدي؟
_ آره. نفهم كه نيستم.
ولدي: آره نيستي!



_ آماده اي؟
_ بله.
_ 3 2 1.
دامبلدور فرياد زد: كروشيو!
_ آوداكداورا!
دامبلدور جاخالي داد و پشت ميزي پنهان شد.
_ كروشيو!
ناگهان همه جا خاموش شد.
دامبلدور گفت: اِِ...چي شد؟
لردولدمورت گفت: هيچي برق رفت. جديدا برق هي ميره.
لوسيوس گفت: بله.وما بايد در مصرف برق تا حد ممكن صرفه جويي كنيم و...
_ كروشيو لوسيوس!
دامبلدور: لوموس!
ولدمورت گفت: خيلي حيف شد. چون من نميتونم توي تاريكي دوئل كنم. بايد صبر كنيم برق بياد.
دامبلدور گفت: نه! من ميخوام حالا دوئل كنم. من نميتونم ريموس رو در غل و زنجير ببينم. براي نجاتش ميخوام هركاري بكنم.
ولدي: باشه.
آلبوس گفت: 1 2 3.
و هردو با هم گفتند: كروشيو!
ريموس فرياد زد: مواظب باش.
اما...

چند دقیقه بعد البوس دامبلدور در مقابل لردولدمورت ایستاده بود و اماده ی جنگ با همدیگر بودند.

-------------------
دامبلدور رو به ولدمورت کرد و گفت :
- ولدی بوقی چوبت رو در بیار
ولدی :
- الان ..... چوب ... چوب کو ؟
- اه نیستش .. اها در جیب ما جا مانده بود ! بیا بگیرش

- به سزای عملت میرسی دامبل
- دامبل نه البوس پرسیوال والفریک برایان دامبلدور

ملت مرگخوار :
اسم .. اسمش ..

- حالا چوبت رو در بیار دامبل
- یک پیشنهاد .. ما که داور نداریم
- داور راست میگیا ..
کی میخاد داور بشه

ملت مرگخوار :

- اروم تر فقط یکیتون رو میگیرم ..لوسیوس تو بیا داور وایسا
لوسیوس :
-

- حالا ذوق زده نشو

چند دقیقه بعد
- با شماره من 3.2....
-یه سوال ولدی جون من گشنمه چیزی نداری ما بخوریم
ولدی :
-

ادامه دارد ...

ولدمورت وبقیه همدستانش سرشان را به طرف در چرخاندند و با دیدن ان شخص لرزه به تن همه ی مرگخواران حتی ولدمورت که هیچ کس را قبول نداشت انداخت.
اما ان اسیر,یموس لوپین لبخندی بر لب داشت و همچنان که به دامبلدور خیره شده بود زیر لب زمزمه کرد نیازی به کش دادن ماجرا نبود دامبلدور خودش اومد

البوس دامبلدور چوبدستی به دست با چهره ای برافروخته در استانه ی در ایستاده بود و مستقیم به ولدمورت چشم دوخته بود.
سپس چهره اش تغییر کرد و با صدایی ملایم خطاب به ولدمورت گفت:یادت رفتهکه طرف حسابت منم؟پس ریموس رو ول کن و این جرات رو به خودت بده تا با من بجنگی.
ولدمورت با خنده ای تمسخرگونه گفت:اوه...مرگخوارا رو با ورودت خوش حال کردی البوس.
_گفتم ریموس رو ازادش کن.
_اون محفلیه ترسو رو به بلا سپردم.من جرات این رو دارم که با تو بجنگم و حاضرم همین الان کارت رو تموم کنم.

با گفتن این حرف ولدمورت مرگخوارا بالافاصله چوبدستیشان را دراوردند و به سمت ولدمورت گرفتند.
لرد دستش را به نشانه ی دست نگه دارید به سمت مرگخواران نشان داد و گفت:البته تنها!
_از اول هم قرارمون همین بود.
قطره های عرق روی پیشانی ریموس هر لحظه بیشتر میشد فریاد زد:البوس تو میتونی اونو شکست بدی.من و تمام محفلیا به تو افتخار میکنیم.
لرد به طرف ریموس برگشت و گفت:محفلی خوب به شکست خوردن البوس نگاه کن تا بتونی جزئیات رو برای بقیه تعریف کنی!
_اره جزئیات شکست تورو براشون حتما تعریف میکنم.
بلاتریکس با طلسمی ریموس رو شکنجه داد تا بلکه از این کنایه هایش کم شود.

چند دقیقه بعد البوس دامبلدور در مقابل لردولدمورت ایستاده بود و اماده ی جنگ با همدیگر بودند.

ادامه دارد...

توجه همه به در جلب شد ، در روی پاشنه چرخید و آنی مونی وارد شد .
_ چی شده ارباب چرا چوبدستیو گرفتین طرفم ، منو نکش ارباب
لرد که خیالش راحت شده بود سر گفت:
_ بیا بشین پیش بقیه
_ بله ارباب ، راستی این کیه؟
کمی جلو تر آمد و وقتی چهره ی لوپین را دید تعجب کرد و بعد این تعجب کوتاه با چهره ای تمسخر آمیز لب
به سخن گشود:
_ به به چطوری عمو جون ، سارا اونز چطوره ، راستی یه سوال برای من پیش اومده : دامبلدور امشبو چطوری می خواد بدون تو به روز برسونه؟
همه ی مرگخواران با دیگر در حال استارت خنده بودند که لرد همه را لال کرد. لوپین با خود فکر می کرد :
_ این آناکین راس می گه ها ، سیریش که که رفته ماموریت فقط من می مونم که در حال ماموریت اسیر شدم.
و در دلش امیدی جان گرفت که دامبل حتما برای اهداف کاملا آسلامی و شفاف دنبال او خواهد گشت و برای گذراندن شب با او هر کاری می کند. پس نوری از امید در دلش روشن شد . و سعی کرد کمی ماجرا را کش دهد.
_ ببینم لرد تو نمی خوای از من باز جویی چیزی بکنی ؟ من خیلی اطلاعات دارما ...
و از ته جمع مرگخواران بلا فریاد زد :
ارباب بذارین به عهده ی من از پسش بر میام
_ خیلی خب بلا خودتو اذیت نکن ، برو حال کن.
در همین حین بود که دوباره صدایی از طرف در به گوش رسید اما کمی از قبلی بلند تر بود.

همه ساكت شده بودند. هيچ كس جرئت تكان خوردن نداشت.لرد دوباره رو به لوپين كرد. لوپين در تقلا بود تا دستانش را از ان طناب كلفت جدا كند. ولي هيچ فايده اي نداشت.لرد قهقهه زد. همه ي مرگخواران ساكت مشغول تماشاي اندو بودند.لردي كه مي خندد و لوپين كه از دستانش خون ميچكد.هيچ كس باور نميكرد. نه نه. اين نمي توانست واقعيت داشته باشد.
لرد سياه دست از قهقهه برداشت. به ارامي گفت: خب لوپين. اخرين باري كه همديگر را ديديم يادت مي ايد؟
ناگهان لرد برگشت و به بلا نگاه كرد.
لرد: بلاتريكس. چه احساسي داري؟
بلا: خوشحالم لرد سياه. خيلي خوشحال.
لرد رو به لوپين كرد: ميشنوي؟ اون از تو بدش مياد. همه از تو بدشون مياد.
لوپين با صداي ضعيفي گفت: من هم از تو و همه ي دار و دستت متنفرم.
لرد فرياد زد: عالي شد. وقت خداحافظي رسيد. خداحافظ .
لرد چوبش را طرف لوپين گرفت.لوپين چشمانش را بست. ناگهان صداي عجيبي به گوش رسيد. لرد چوبش را طرف صدا گرفت.و....
اين داستان ادامه دارد.....

لرد از جايش بلند شد و در حاليكه به بليز كه پشت ريموس لوپين ايستاده بود اشاره مي كرد تا بنشيند لب به سخن گشود تا موضوع را براي مرگخواران و وفادارن خود شفاف كند :
- لرد از بليز و بلاتريكس خييل راضيه , بالاخره بلا تونست شوهر اون خواهر زاده ي ناپاكش رو گير بياره ... اونم مثل همسرش يه جادوگر ناپاكه .

جمعيت مرگخواران از پشت ميز به سر و صدا افتادند و بعضي ها با كنار دستي ها صحبت مي كردند و بعضي ها هم گوشي هاي مشنگي خود را بيرون آورده و در حال اس ام اس بازي بودند كه لرد با خشانت فراوان فرياد زد :
- جلوي يه محفلي خودتونو به مسخره گرفتين ؟ اينكارا چيه ؟ خجالت نمي كشين ؟

ملت مرگخوارا كه از خشانت لرد به ترس آمده بودند , دست از صحبت كشيدند و گوشي ها را در جيب رداهاي جادوگري خود گذاشتند .
لرد كه كمي در صد خشانت خونش پايين آمده بود به سمت ريموس حركت كرد .
همينطور به او نزديك و زنديك تر مي شد , چوبدستي لوسيوس را كه چند روز پيش از او گرفته بود را بيرون كشيد و در حاليكه نوك آن را به سمت ريموس گرفته بود و آن را مي چرخاند گفت :
- بليز ... مي خوام بدونم نظرت چيه ؟
- در مورد چي ارباب ؟
- در مورد اينكه ... اينكه با اين ... نمي تونم بگم . با اين چيكار كنيم ؟
- شما خودتون صاحب مال هستيد ارباب !

ملت مرگخوار با اين حرف بليز رفتند رو هوا و با تك فرياد لرد دوباره ساكت شدند .
لرد كه ديگر تحمل اينهمه توهين را نداشت وردهاي «كروشيو» را نثار آنها كرد .

با اجازه لرد برای فعال کردن این تاپیک موضوع جدید میدیم.
__________________________________________

چند روزی از اقامت لرد نگذشته بود. قصر مالفوی روزانه پر از مرگخوارانی بود که برای ادای احترام به لرد کبیر به این قصر میامدند.
پذیرایی از لرد جزو کارهای عادی خانواده مالفوی شده بود و آنان آن طور که معلوم بود هیچ مشکلی با این کار نداشتند یا اگر هم داشتند جرات نشان دادن آن را نداشتند.

آن طور که معلوم بود،لرد نقشه جدیدی در سر داشت و قرار بود بزودی آن را برای مرگخوارانش توضیح دهد.
و سرانجام آن روز یا بهتر گفت شب فرا رسید.
------------------------------------------------------------

شب سردی بود.باد همچو دیوانها در آن کوچه هیاهو میکرد. در این چند روز آخر آن کوچه انسانهای عجیب زیادی دیده بود که همچون بخار پدیدار و همچون دود ناپدید میشدند.
ولی در آن شب همه چیز طور دیگری بود. تنها نور از خانه ای بزرگ و پادشاهی درست در انتهای کوچه میامد. جایی که چیزهای پلیدی در حال رخ دادن بود.قصر خانواده مالفوی.
-----

با ورود وی همگان ساکت شدند. برخی از جایشان بلند و برخی هنوز حیرت زده به آن در نگاه میکردند.آنان هنوز این را باور نمیکردند. باور نمیکردند که ریموس لوپین با دستان بسته جلویشان ایستاده باشد. در پشت وی مردی با ردایی بلند پدیدار شد.
لرد با دستانش به مرگخواران فهماند که باید صبر کنند.