دنیای وارونه

درون خونه ی شماره 12 گریمولد

لرد ولدمورت با مهربانی به سیریوس خیره شد. لبخند زیبایی بر روی لب های لرد شکل گرفته بود اما در عمق چشمانشان غم بود که موج می زد.

- پسرم! چرا تو هم داری قدم در راه اون دامبلدور از خدا بی خبر میذاری؟ بیا تو یه قدم در راه عشق بردار باباجان؛ تا عشق صد قدم به سمت تو برداره بابا!
- نه بابا؟!

ولدمورت آروم زیر لب « استغفرالمرلینی» گفت و بعد به طور نامحسوس علامت نیک روی دستشو فشار داد و بعد، شروع کرد به بازی با تسبیحش.


لحظاتی بعد، بیرون خونه ی شماره 12 گریمولد:

صدای پاق پاقی به گوش رسید و بعد رز و روفوس که دست همدیگه رو گرفتن وسط جماعت نیکوخوار ظاهر شدن.

- چی شده؟ لرد بزرگ کجان؟
- ایشون برای نجات جون گروگان ها خودشون به تنهایی وارد ساختمون شدن

ملت نیکوخوار همگی باهم از روی تاسف آهی کشیدند و بعد همگی باهم برای سلامتی لرد بزرگ به درگاه مرلین شروع به استغاثه و طول عمر کردن.

سوروس اسنیپ که یه تی شرت آستین نصفه زرد با شلوارک قرمز رنگ پوشیده بود و موهاش رو دم اسبی بسته بود، رو به جماعت نیکوخوار کرد و گفت:
- ما باید لرد بزرگ رو نجات بدیم؛ فقط حواستون باشه با این که محفلی ها خیلی آدمای شروری هستن اما فقط اکسپلیارموس مجازه ... حالا با ذکر صلواتی بر مرلین و آل او حمله !

همان موقع، درون خونه ی شماره 12گریمولد

سیریوس رو به لرد ولدمورت میکنه و میگه:

- زود بگو چند تا نیکوخوار با خودت کشوندی اینجا تا یه مرگ سریع بهت بدم ...
- قسم به فلس های مقدس نجینی که مرگ با عزت بهتر از زندگی با لذت است!

ناگهان صدای « پاق» ـی به گوش میرسه و محفلیان رو گیچ ویج میکنه.

- گلرت احمق! مگه بهت نگفتم اینجا رو نفوذ ناپذیر کن بی عرضه!
- بی عرضه هفت جد و آبادته ... سیریش، یه کپه ریش! :llol:
- عجب رویی داریا ... تو اصلن چرا اینجوری هستی؟
- باو من آخه شخصیت اصلی م هم درست سیاه سفیدش معلوم نی که شخصیت وارونه ام بخواد سیاه باشه یا سفید...
- خب این که مشکلی نیست ... تو از این به بعد زرد باش!
-

و این دو محفلی بدکار مشغول بگو مگو بودند که ناگهان متوجه شدن که لرد ولدمورت که در بغل دابی جا گرفته بود، داشت براشون دست تکون میداد و لحظاتی بعد : « پاق »

- حالا چه خاکی میخای به سرت بزنی سیریش بی عرضه! یه جون خونگی زندانی تو فراری داد! یه جون خونگی میتونه بیاد و خیلی راحت جلوی چشمت ...

سیریوس هم نمی دانست که حال باید چه کار کند؛ اما سیریوس { و همین طور نویسنده} خوب می دانست که اول باید این گلرت رو خفه کنه ...

همان موقع، درون خونه ی شماره 13 گریمولد

فرد ویزلی پرده ها رو کشید؛ برای بار آخر به گلدونش آب داد. وقتی با گلدونش خداحافظی میکرد قطرات اشک بود که شرشر از چشماش جاری می شدند و شیشه ی عینکش رو کثیف می کردند. فرد به سمت اتاق پذیرایی رفت؛ طناب ها را چک کرد. همه چیز برای خودکشی اش مهیا بود. روی چهار پایه ایستاد. طناب را در زیر گلویش قرار داد. نگاهی به تصویر معشوقش انداخت و آخرین شعرش را با زبان بلند خواند و چهارپایه را ...

پرفسور ولدمورت نیکوخواران محترمش را به سمت خانه‌ی شماره ی 12 گریمولد هدایت کرد و به سرعت یک پاق به آنجا رسیدند. نیکوخواران محترم، خانه‌ را محاصره کردن و پرفسور ولدمورت، از چوبدستی‌اش به عنوان بلندگو استفاده کرد و گفت:

_سیریوس بلک! ما میدونیم که اونجا مخفی شدی. گروگان‌ها رو آزاد و خودتو تسلیم کن!

سیریوس پایش را به زمین کوبید و گفت:
_ لرد سیریوس! چرا از اقتدارم کم میکنی کچل؟

_چشم عزیز من! لرد سیریوس! خودتون رو تسلیم کنید و بذارید گروگانها برن. البته اگه اشکالی نداره.

سیروس کمی فکر کرد:
_خب من که گروگان ندارم. اگه بگم ندارم که میریزن دخلمو میارن.
و در این لحظه فکر خبیثانه‌ای به ذهنش رسید.

لرد سیریوس قاتل، رو به پرفسور ولدمورت نیک سرشت، گفت:
_ باید بیای برای مذاکره. تنها و بدون چوب دستی. لباستم در بیار که یه وقت توی لباست چیزی قایم نکرده باشی.

پرفسور ولدمورت نیک سرشت، لباسش را درآورد و فقط با یک شرت مامان دوز سفید و قلب‌های قرمز، به سمت ساختمان حرکت کرد.

داخل کافی شاپ بانک

رز و روفوس نشسته بودند و مشغول خوردن کافه گلاسه بودند و به هم نگاه میکردند و البته برای آینده نقشه میکشیدند.

روفوس:
_به نظرم بهتره اول با پرفسور ولدمورت صحبت کنیم و از ایشون اجازه بگیریم. بالاخره ایشون بزرگترن.

رز:
_مطمئنی موافقت میکنن؟ ایشون روی رفتار همسر آینده‌ی من خیلی حساسن و میخوان مطمئن باشن که کسی به من صدمه نمیزنه.

روفوس:
_نگران نباش. درسته پرفسور آدم مذهبیه، ولی آدم روشن فکری هم هست. منو که میشناسن. حتما موافقت میکنن.

رز:
_باشه. پس بریم با پرفسور صحبت کنیم.

داخل خانه شماره ی 12 گریمولد

یک مشت محفلی جانی، داخل خانه ولو شده بودند و از درد به خودشون می‌پیجیدند و پرفسور ولدمورت هم با همان شرت خال خالی، روبروی لرد سیاه، سریوس بلک نشسته بود و مذاکره میکرد.

سیریوس:
_خب برای چی اینجا اومدی؟

ولدمورت:
_اومدم امر به معروف و نهی از منکرت کنم.

سیریوس:
_خب بذارین ما بریم تا زنده بمونی!

ولدمورت:
_خب شما الان محاصره شدین. تا گروگان‌ها رو آزاد نکنین، نمیشه فکری کرد.

سیریوس:
_کدوم گروگان رو آزاد کنم؟

ولدمورت نگاهی به افراد داخل اتاق انداخت و دید همه محفلی هستند و گروگانی وجود ندارد.

سیریوس:
_ جز خودت بگو میخوای کیو آزاد کنم؟

و این گونه شد که پرفسور ولدمورت خردمند و نیک سرشت، در چنگال قدرتمند آستاکبار افتاد...

ادامه دارد...

خانه شماره ی 12 گریمولد

لحظه ای بعد ، دابی به همران کندرا دامبلدور ، ترسان و لرزان ، به سوی سیریوس تعظیمی کرد و گفت:" قربان! دابی رفت. دابی دید. دابی گشت. دابی با جن های گرینگوتز هم صحبت کرد. آنها به دابی گفت ، هیچ کس آنجا نبود."

سیریوس دندون قروچه ای کرد و فریاد زد:" ااااه! بسه دیگه ...هی دابی ، دابی میکنی...فهمیدم باو! کسی اونجا نبود. زود باش از جلوی چشمام خفه شو! "


دابی که احساس حقارت تمام وجودش را در برگرفته بود و از آنجا که به لطف عله پاتر ، او از سالها پیش یک جن آزاد شده بود ، پس از آنکه به آن اندیشید که اگر با سیریوس بماند ، غرورش جریحه دار خواهد شد و استقلالش خدشه دار میشود ، تعظیمی کرد و برای همیشه آنجا را ترک کرد ، چرا که اهداف بالاتری را برای زندگیش در نظر گرفته بود!


پس از رفتن دابی ، سیریوس نعره ای کشید که سقف پایین ریخت. ملت محفلی که از ترس زهره ترک شده بودند ، سریعا خود را به سیریوس رساندند و همگی یکصدا گفتند:" یا پدر خوانده! چه شده است؟ چرا صدایتان را مانند انکرالاصوات بالا میبرید؟

سیریوس با عصبانیت گفت:" به من می گید خر؟ حالیتون میکنم! "


و سپس کرشیویی را حواله ی محفلیان کرد. صدای جیغ و فریاد ملت محفلی به حدی بلند بود که در تمام لندن پیچید و چند لحظه ی بعد ، این صدای وحشتناک به اوج خود رسید و سرانجام به گوش پرفسور ولدمورت رسید.


ولدمورت که از شنیدن صدای جیغ و فریاد ، متوجه شده بود که این کار کسی جز سیریوس نیست ، سراسیمه وارد سرسرای ورودی شد و گفت:" فرزندان ِ نیکو خوار من! سیریوس ظالم در حال شکنجه ی افرادش هست. صدایشان تا اینجا هم شنیده میشه! زود باشید دست به کار بشید! نمیدانم چرا رز و روفوس هنوز نیامده اند...

با فکر کردن به آنها نزدیک بود افکاری اهریمنی او را در برگیرد . برای همین صلواتی بر مرلین فرستاد و رو به ایوان گفت:" بلای نیکخوار رو صدا بزن فرزندم! باید به سرعت آنجا بریم!"

دابی که کلی حال کرده بود() در جلوی سیریوس خونخوار تعظیم بلند بالایی کرد و گفت:
_ قربان، دابی در گرینگوتز پارتی داشت. دابی جن های آن جا را شناخت. دابی به بهترین نحو ماموریتش را انجام داد. دابی بهترین جاسوس بود. شما پشیمان نشد. فعلا با اجازه دابی غیب شد...

دابی با افکت صدای پاق غیب شد و در جلوی در اصلی گرینگوتز ظاهر شد. در آن جا اینور و آنور را نگاه کرد و اثری از کارآگاهان وزارتخانه یا اعضای نیکوکار مرگخواران ندید. بهمین جهت دوباره با صدای پاق غیب شد و در پشت در خانه شماره دوازده گریمولد ظاهر شد و در زد.

سیریوس: یکی بره ببینه کیه!

کندرا رفت و بعد از یک دقیقه برگشت.

سیریوس: کی کیه کی اومده؟
کندرا: قربان، دابی!
سیریوس: چی چی آورده؟
کندرا: خبرای خوش
سیریوس: با صدای چی؟
کندرا: با صدای پاق!
سیریوس: بسه دیگه! ببند!
کندرا:
سیریوس: زود بگو دابی بیاد تو!



نیم ساعت قبل...

روفوس بهمراه رز در جلوی در اصلی گرینگوتز ظاهر شدند تا ماموریتی که پرفسور ولدمورت بر عهده شان گذاشته بود را انجام دهند. در حین پیاده روی در اطراف گرینگوتز، علیرغم میل باطنی روفوس() رز برای اینکه کسی به آن ها مشکوک نشود دست روفوس را گرفت تا مانند یک زوج بنظر بیایند. همین امر باعث سلسله اتفاقات بعدی و رفتن رز و روفوس به کافی شاپ گرینگوتز و فراموش کردن ماموریتشان شد...

سیریوس: تو هم مادر اون آلبوس پیر هستی و حقش بود با اون میکشتمت اما حالا که نکشتمت و تو هم خوب موندی و شبیه دخترای ببیست ساله هستی، گربه آرگوسو بر میداری و میری اطراف گرینگوتز خوب چرخ میزنی و بعدش میای به من میگی اونجا چه خبره!

شتــــــــــرق

دابی با صدای بلندی ظاهر شد

گربه آرگوس فش فشی کرد و به صورت کندرا پرید و صورتش را خراش داد آرگوس جستی زد و گربه را از صورتش جدا کرد.

سیریوس با خشم و غضب به تازه وارد نگاهی انداخت طوری که همه رفتن از ترسشون قایم شدن

دابی مات و متحیر صحنه را دیدی زد و گفت :

درود بر رئیس عزیزم پدر خوانده ی اربابم پاتر

آمده ام تا اگر کمکی از دستم بر بیاید با افتخار برای محفل شرور انجام دهم

سیریوس سرآپای دابی را با خشم نگاه انداخت و به فکر فرو رفت.

بذار ببینم تو واسه این ماموریت بهتری این دستو پا جلفتی ها که نمیتونن کاری از پیش ببرن تو برو و سرو گوشی آب بده جلوی گرینگوتز

دابی با خوشحالیه تمام سرش را به نشانه تایید تکان داد و با صدای بلندی غیب شد.

خانه ریدل - نیکخوران

پرفسور ولدمورت از اتاق روحانیش بیرون آمد و در حالی که دستی بر ریش هایش میکشید خطاب به نیکخوران گفت:
_ فرزندان عزیزم، اکنون وقت مبارزه و نشان دادن شجاعت اسلایترینی ها است. ما به دار و دسته محفلی ها نشان خواهیم داد که نیکخواران هنوز زنده اند و نمیگذارند لندن در زیر پای مافیای آن ها له بشود.

ملت نیکخوار به هیجان آمدند و شعار میدادند و پرفسور ولدمورت پاکدل را تشویق میکردند...

سپس پرفسور ولدمورت ادامه داد: و اکنون تو پسرم! روفوس! دست دخترم رز را بگیر و بروید بصورت نامحسوس در اطراف گرینگوتز چرخ بزنید و اوضاع آن جا را زیر نظر داشته باشید! به محض اینکه احساس کردید آنجا خبریست علامت نیک روی دستتان را لمس کنید تا ما مانند سیل خروشان بر سر پلیدی ها و محفلی ها خراب شویم و گرینگوتز را نجات بدهیم!

روفوس: آه پرفسور من رویم نمی آید دست دوشیزه رز را بگیرم!
دوشیزه رز: من نیز همچنین پرفسور!
روفوس: ولی من بیشتر رویم نمی اید!
دوشیزه رز: نه من بیشتر!

پرفسور ولدمورت: بس است! نگذارید ققنوس را صدا بزنم تا هر دویتان را آتیش بزند! زودتر بروید! وقت تنگ است!



دار و دسته محفلی ها محیای دستبرد زدن به گرینگوتز میشدند.

هری در حال تمرین و تست آوداکداورا بود. گودریک کروشیو را امتحان میکرد و گلرت طلسم فرمان را. سیریوس بالاخره از قرار ملاقات طولانیش برگشت و با دیدن او همه اعضای محفل در حالی که نود درجه خم شده بودند ای جانم جانم و شفتالو و آلبالو کنان به دست بوس پدر خوانده جدیدشان سیریوس رفتند.

سیریوس که سعی میکرد خشن تر از همیشه بنظر بیاید بعد از اینکه سبیل هایش را تابی داد گفت:
_ بسه دیگه! بوسمالی بسه! اون روی سگ سیاه منو بالا نیارید!

اعضای محفل که از شدت ترس میلرزیدند همگی عقب رفتند و سرهایشان را به پایین انداختند. سیریوس که کلی از ابهت خودش کیف کرده بود، نعره زد و گفت:

_ آرگوووووووووس!

آرگوس که عنقریب بود کار دست خودش بدهد تته پته کنان جلو آمد و با صدای فوق العاده زیری جواب داد:
_ بلــــ ..... ه ... ار ... با ... ب؟

سیریوس مجددا نعره زد:
_ کنـــــــدرا؟

کندرا: بلـ ... لـ ... ی؟

سیریوس: تو هم مادر اون آلبوس پیر هستی و حقش بود با اون میکشتمت اما حالا که نکشتمت و تو هم خوب موندی و شبیه دخترای ببیست ساله هستی، گربه آرگوسو بر میداری و میری اطراف گرینگوتز خوب چرخ میزنی و بعدش میای به من میگی اونجا چه خبره!

موجی از نگرانی و اضطراب ملت نیکوکار ریدل را در برگرفت...ایوان روزیه ، شامپوی قدیم ، عطر مشهدی امروز ، در حالی که بسیار ناراحت بود ، دستانش را به سمت آسمان برد و زمزمه کرد: " یا مرلین مقدس! چقدر این سیریوس خطاکار شده است. یا ریش مرلین به تو پناه میبرم و سپس سجده ای کرد و پس از آنکه 40 بار سجده کرد و بلند شد ، رو به ولدمورت نیکوکار کرد و گفت:" آقا! چه برنامه ای دارید؟ ما باید کاری بکنیم؟ باید این ملت را به راه راست هدایت کنیم. باید آنها را آرشاد کنیم.

ملت نیکوخوار(مرگخوار قدیم):


ولدمورت آهی کشید و در حالی که هاله ای از نور دور سرش به چشم میخورد ، به سمت ایوان رفت ، سپس دستانش را بر سر ایوان کشید و با لحن عارافانه ای گفت:"حق با توست فرزندم ! امروز برای پاره ای از مذاکرات ، در مسلی مرلین سخنرانی خواهم کرد ، باشد که ملت فتنه گر محفلی به راه راست هدایت شوند.

ملت نیکوخوار: مرگ بر ضد ولایت ولدمورت! درود بر شهدای نیکوخوار! مرگ برا آسرایل! مرگ بر آستکبار!


ولدمورت دستی تکان داد و در حالی که گلهایی را که به وسیله ی جادو بوجود آورده بود ، به سمت نیکخواران پرتاب میکرد ، اتاق نشیمن را ترک کرد...



چند متر آنطرف تر محل اسکان اشرار محفلی

سیریوس در حالی که موهایش را فشن میکرد ، به سمت ملت محفلی رفت ود در حالی که به شدت آثار شرارت در چهره اش مشهود بود ، رو به برو بچز محفلی کرد و گفت: " تا یه ساعت دیه دم گرینگوتز میبینمتون! فعلا با یه ساحره ی جیگرز قرار دارم.

ملت محفلی:

سوژه جدید

پدرخوانده - دار و دسته محفلی ها

------

آلبوس دامبلدور مدت ها بود که فوق العاده پیر و فرتوت شده بود ولی با این حال باز هم توانایی اداره قویترین گروه گانگستری و مافیایی شهر یعنی دار و دسته محفلی ها را داشت. بعد از دامبلدور سیریوس بلک دومین مقام دار و دسته محفلی ها محسوب میشد و پلیس در همه شهر عکس او را بعنوان خطرناکترین مجرم تحت تعقیب پخش کرده بود و برای دستگیریش مبلغ کلانی بعنوان جایزه تعیین کرده بود:

نقل قول:

سیریوس بلک هر روز قوی تر میشد و نفوذش را در دار و دسته محفلی ها بیشتر میکرد تا اینکه بالاخره یک روز موفق شد به همراه خطرناکترین اعضای دار و دسته محفلی ها و بهترین دوستانش یعنی آرگوس فیلچ()، هری پاتر()، کندرا دامبلدور(:root2:) و گلرت گریندال والد() دامبلدور را بکشند و سیریوس خودش عنوان پدرخوانده را بدست بیاورد و بر محفلی ها حکومت کند.

سیریوس برای اثبات بیرحم و قوی بودنش در اولین اقدام تصمیم گرفت به بزرگترین بانک شهر یعنی گرینگوتز دستبرد بزند و چند نفر را نیز بکشد تا همه در شهر حساب کار دستشان بیاید و از او تبعیت کنند. اما در مقابل این گروه شیطانی یک گروه نیکوکار و قهرمان وجود داشت...

خانه ریدل

بلاتریکس لسترنج مهربان مشغول رسیدگی به گل های زیبای باغچه خانه ریدل بود () که ناگهان صدایی آمد و سوروس اسنیپ نیکوکار در حیاط خانه ریدل ظاهر شد. سوروس سریع بطرف بلاتریکس آمد، گونه او را بوسید و بعد از احوالپرسی از بلاتریکس معذرت خواست و گفت خبر مهمی بدست آورده که باید به لرد ولدمورت قهرمان گزارش بدهد.

سوروس در زد و وارد پذیرایی خانه ریدل شد. همه مرگخواران دور لرد ولدمورت جمع شده بودند و نصیحت های خیرخواهانه او را گوش میکردند که نگاه لرد به سوروس افتاد و گفت:
_ سوروس پلیز! بشین فرزندم. چقدر از دیدنت خوشحالم. چه چیزی باعث شده افتخار دیدار مجددت را پیدا کنیم؟

سوروس: استاد! ممنونم. متاسفانه باید خدمتتون عرض کنم سیریوس بلک موفق شده دامبلدور را بکشه و از این به بعد پدرخوانده دار و دسته محفلی ها بشه. در جلسه ای که یک ساعت پیش در خانه شماره دوازده گریمولد داشتیم سیریوس گفت میخواد ثابت کنه خونخوار تر از دامبلدوره و در اولین اقدام میخواد به بزرگترین بانک شهر یعنی گرینگوتز دستبرد بزنه و عذه زیادی رو هم بکشه... ما باید جلوشو بگیریم استاد!

دفترچه عزیز،

سوروس سر قرار نیامده و من کم کم دارم نگران میشوم.همان طور که میدانی، اگرانسان در ساعت بخصوصی با کسی قرار داشته باشد و وی سر وقت نیاید، انسان جان به لب میشود. چون آن وقت دو راه دارد،برود و در خانه گرم گریمالد بشیند، به دیگران دستور دهد و ادای پرفسورهای صبور و همه چیز فهم را داورد ویا در این هوای سرد منتظر بماند. اگر من دکتر میبودم و بیمارم چهار ساعت دیر مینمود، با خود میگفتم که از دکترها میترسد و دیگر نخواهد آمد. اما من دکتر نیستم و اسنیپ هم قالم نگذاشته، پیرمرد ناتوان و خرفتی هستم که اکنون، با این که سه پیجامه زیر شلوارم به تن کرده ام، هنوز هم درحال یخ زدنم.اسنیپ هم ترسو نیست که نیاید،پس نمیتوانم بیخیال شوم. اکنون برای صدمین بار در این دو دقیقه به ساعت خود خیره میشوم.سوروس بیست و دو ساعت دیر کرده است و من 22 ساعت است که با خود تکرار میکنم،اگر پنج دقیقه دیگر نیاید، تامی وی را کشته است و من باید بیخیال وی شوم.اما من هنوز پنج دقیقه دیگر صبر میکنم.شاید بیاید.

باید بگویم که اگر این بیست و اندکی ساعت را در گریمالد یا هاگوارتز میبودم،کار مهمی انجام نمیدادم. شاید باری دیگر به دانش آموزانم خیره میشدم و با همان نگاه معروف، ادای انسانهای فهمیده را در میاوردم.یا شاید جلوی دیگر جادوگران، لرد را "تام" صدا میزدم تا خودم رابزرگ نشان دهم.نمیدانم،شاید هم آبنبات لیموئی میخوردم. دفترچه عزیز،ریشم دوباره کثیف شده است و باید دوباره آن را در ماشین لباسشوئی ماگلی بیندازم، گرچه شستن در ماشین لباسشوئی خیلی دردناک است. اخیرا همجایم درد میکند. از کمرم گرفته تا دماغم.فکر کنم دماغم دیگر تحمل وزن عینکم را ندارد!

هنوز خبری از اسنیپ نیست. پنج دقیقه دیگر هم صبر میکنم. نمیدانم چرا هوا در اینجا بطور ناگهانی سرد شده است.اینجا معمولا همیشه گرم میباشد.به هرحال، ما قرارمان را همیشه اینجا میگذاریم.البته فضای اینجا به هیچ عنوان به چشمان نابینای من آشنا نیست. صبر کن! ما اینجا قرار نگذاشتیم! نه، باز نقشه را اشتباهی دیدم...باید سریع به مکان قرار بروم،شاید سوروس برای من 22 ساعت صبر کرده باشد!

بوس بوس،
دامبلدور

- بس کن کراب... اینقدر ترسو نباش. ما باید بدونیم توی اون کلاس چه درسی میدن که واسه ماها خوب نیس!

* ولی پرفسور دامبلدور خوشش نمیاد. ممکنه بازم با اون قلم جادویی تنبیهمون کنه.

با این حرف کراب، او و گویل هردو به اثر زخم عمیقی که روی دستشان ایجاد شده بود چشم دوختند و از تجسم درد آن به خود لرزیدند. صدای ملایم پرفسور دامبلدور مثل میخ در مغزشان فرو می رفت: بنویسید... من دیگه توی کاری که بهم ربطی نداره دخالت نمی کنم. من دیگه دروغ نمی گم...

دراکو ولی، اهمیتی به خون تازه ای که به خاطر تنبیه اخیر، از دستش جاری شده بود و به زمین می چکید، نمی داد. برایش لذت نجات دادن دو گرگینه از دست کله زخمی چنان عمیق بود که نمی گذاشت به درد، اهمیتی بدهد. شنل نامرئی که آن پسرک کله زخمی بعد از دعوای احمقانه اش با گرگینه ها زیر بید کتک زن جا گذاشته بود روی سرش انداخت و به طرف راه پلۀ دفتر پروفسور دامبلدور پیش رفت. در ذهن از یادآوری دعوای هری و گرگینه ها خونش به جوش آمد. او شاهد اجرای کروشیو بر روی گرگینه های مطلومی بود که در روز روشن مورد آزار قرار می گرفتند صرفا به این دلیل که نمی خواستند بنا به دستور هری جیمز پاتر، دانش آموزانی که زیر بار حرف زور نمی رفتند را بترسانند.

به طرز شگفت آوری شانس یاری اش کرد زیرا درست به محض رسیدن به ناودان کله اژدری، پروفسور مک گونگال جلوی دراکو مالفوی ظاهر شد و اسم رمز را زمزمه کرد. دراکو به سختی آن را شنید: موفرفری ِ شلخته!

خونش به جوش آمد. به چه حقی به خالۀ او توهین می شد؟ (آخر دراکو به جز خاله بلاتریکس مهربانش هیچ موفرفری شلختۀ دیگری نمی شناخت) پشت سر پرفسور مک گونگال و به آرامی وارد راهروی باریک شد. آنچه بالای پله ها و از لای درز در شنید، به نظر بسیار جالب و هولناک می آمد...

صدای ملایم پروفسور دامبلدور با محبتی غیر معصومانه به مک گونگال پیر خوشامد گفت:
- مگی... عشق من... چی باعث شده به اینجا بیای و کلاس خصوصی من و هری رو به هم بزنی؟

پروفسور مک گونگال:
- متاسفم آلبوس. خبر کلاس خصوصی تو همه جا پیچیده و دیگه خصوصی نیست. همه می دونن که تو داری پشت این درهای بسته هری رو برای نابودی وزیر تربیت می کنی. همه میگن که تو داری جادوی سیاه رو باهاش تمرین می کنی و روش های شکنجه کردن وزیر رو به طوری که آثار شکنجه مشخص نباشه ولی درد کافی برای راضی کردنش به استعفا داشتته باشه، بهش یاد میدی. البته من می دونم که تو داری بهترین کار رو انجام میدی ولی بهتر نیست کمی با احتیاط بیشتر عمل کنی؟

پروفسور دامبلدور:
- احتیاط چرا عشق من؟ دیگه نیازی به احتیاط نیست. به زودی دنیای جادوگری متعلق به من خواهد بود و تو هم ملکۀ اون میشی.

- اوه آلبوس... می دونی که تا وزیر سحر و جادو روی کاره ما نمی تونیم قدرت رو به دست بگیریم. از طرفی اون تام ریدل احمق که خیال می کنه رابین هود دوران شده برامون مزاحمت ایجاد می کنه. شعارش به مذاق بعضیا داره خوش میاد... میگه از جادوگران بگیریم و به ماگل ها ببخشیم چون اون ها ضعیفند و توانایی جادو ندارند و از زندگی عقب می مونند!

پروفسور دامبلدور با لحنی شوم پاسخ داد:
- نگران تام نباش... من با پیام امروز مصاحبه کردم و اون ریتا اسکیتر با یک کیسه گالیون راضی شد که شعارهای ریدل هود رو کاملا برعکس جلوه بده و وانمود کنه که تام ریدل، یک خطر سیاه و شومه... درمورد وزیر هم... هری خبر شیرینی برامون آورده. اون همین الان از طریق شومینه از وزارتخونه برگشته.

دراکو که با دقت گوش می داد متوجه شد که از بدو ورود پروفسور مک گونگال، پسرک کله زخمی کوچکترین حرفی نزده است. در این لحظه صدای سرد و بی روح هری پاتر به گوش رسید:
- من همین حالا با وزیر ملاقات کردم و با ایشون چای می نوشیدم. وقتی من از پشت میر بلند شدم، ایشون فراموش کرده بودند نفس بکشند چون اشتباها یک نفر یک زهر مهلک از سموم ماگلی رو توی فنجان ایشون ریخته بود. از اونجایی که من ابدا امروز در وزارتخونه نبودم (یک طلسم اصلاح ذهن به خوبی به عنوان تمرین درس دیروزمون انجام شد) و با توجه به اینکه وزیر اختیاری از خودش نداشت (پروفسور دامبلدور شما باید به خاطر اجرای درست طلسم فرمان بهترین نمرۀ جادوی سیاه رو به من بدید) هیچ شکی به سمت مدرسه نخواهد رفت و با توجه به اینکه یک زهر ماگلی در فنجان وزیر پیدا میشه و یک کاغذ کادو که نشون دهندۀ اهدا شدن اون ظرف از طرف یک ماگل هست، می تونیم امیدوار باشیم که جامعۀ جادو به سمت پروفسور دامبلدور بیاد و از ایشون بخواد به وزارت سر و سامونی بده و از طرف دیگه مجوز پیدا می کنیم که این ماگل های ابله رو سر جاشون بنشونیم و نسلشون رو از روی زمین برداریم.

دراکو مالفوی چنان وحشت کرده بود که فراموش کرد باید پنهان باقی بماند و با صدای بلند فریاد کشید: نـــــــــــــــــــــــــــــه...

پروفسور مک گونگال از جا پرید و دامبلدور با خونسردی درب را گشود و دراکو را به داخل اتاق هل داد:
- به به... یک مهمون ناخونده داریم. هری به نظرت باهاش چه کنیم؟

هری با چشمانی سرد به پروفسور دامبلدور و سپس به دراکو نگریست:
- چطوره آخرین درس رو اینجا تمرین کنم پروفسور؟

نگاه شوم و لبخند رضایت دامبلدور دراکو را ترساند. آخرین چیزی که دید، بالا رفتن چوبدستی پسرک کله زخمی و نور سبزی بود که زمزمه ای آرام آن را دنبال می کرد:
- آوداکداورا...

دراکو مالفوی دیگر نمی توانست به کسی کمک کند.