کارگاه داستان‌نویسی

اسنیپ با قدم های بلند در نیمه های شب در مدرسه قدم می زد و در این فکر بود که اگر ان بلید احمق را این موقع شب بیرون از خوابگاه دید جریمه سنگینی برای آن در نظر بگیرد.
از آن موقع که برای اولین بار او را دیده بود حسی از تنفر و انزجار از آن را در دل خود حس کرده بوده.
اسنیپ مطمئن بود که بلید در خوابگاه نیست چون حوالی بعد ازظهر هنگامی که از راهرو های برج گریفیندور عبور می کرد صدایش را شنیده که برای یک ماجراجویی در شب برنامه ریزی میکرد.
سوروس در افکار خود غرق بود که ناگهان صدای باز و بسته شدن دری از راهروی روبه رویی شنید...
********
اسنیپ در حالی که گوش هایش را تیز کرده بود آهسته ورد لوموس را زیر لب تکرار کرد . نوک چوب دستی سوسویی کرد و روشن شد . اسنیپ ارام به سوی در رفت و ان را وارسی کرد . تاکنون وارد این اتاق نشده بود.
آهسته درون اتاق قدم گذاشت ابتدا چیزی در اتاق جلب توجه نکرد و اسنیپ خود را عقب کشید هنگامی که میخوست از اتاق خارج شود بازتاب نور چوب دستی را از داخل اتاق دید. به درون اتاق قدم گذاشت و به سوی آینه ای که در گوشه ی اتاق رها شده بود رفت و آن را برداشت ، ابتدا بنظر چیز بی خودی می آمد اما لحظه ای موهای سرخی را که مطمئن بود متعلق به لیلی است درون آینه دید بار دیگر آینه را جلوی خود گرفت...
*********
امکان نداشت او خود لیلی پاتر بود . اسنیپ نگاه دقیق تری به آن انداخت.سپس.....
آینه را زد زمین شکوند . چن تا فوش بالای 18 سالم داد که جایز نیست بگم و گند زد به داستان ما
و رفت اون جانی بلید گریفیندور ی رو بگیره و عقده هاشو سرش خالی کنه.


در حال حاضر، تنها نکته ای که جا داره بهش اشاره کنم اینه که یک بار وقتی از یک اسمی استفاده کردیم، دیگه از دفعات بعد ضمیری متانسب با اون اسم میاریم.

در پاراگراف دوم شما، هفت هشت بار کلمه اتاق تکرار شده!

یا باید از ضمیر استفاده کرد، یا باید نوشته رو به گونه ای تغییر داد که دیگه یه کلمه توش چندین بار تکرار نشه.

در کل... تایید شد!

سال اولیا از این طرف

هوای سرد و سوزناک محوطه،تاثیری در گرمای دلنشین قلعه هاگوارتز نداشت.
اسنیپ در حال جریمه کردن دانش آموزان گریفیندور بود که متوجه صدایی از داخل انباری عجیب که تا به حال آن را ندیده بود شد.
وارد انبار شد و دید که پنجره بر اثر باد شدید بیرون باز شده،به سمت پنجره رفت و آنرا بست.اما چیزی عجیب که در زیر پارچه مخفی شده بود،او را کنجکاو کرد که پارچه را از روی آن بردارد و آن شیء را ببیند.
وقتی پارچه کهنه را برداشت با آینه ای قدیمی و با ظاهر به درد نخور رو برو شد.با عصبانیت پارچه را بر روی زمین رها کرد،اما چوبدستی اش نیز همراه پارچه به زمین افتاد.
خم شد و چوبدستی اش را برداشت.وقتی که بلند شد و دوباره به آیینه نگاه کرد.با تصویری روبرو شد که بسیاری از خاطرات او را زنده کرد.لیلی پاتر را در کنار خود دید و به سرعت بغلش را نگاه کرد اما کسی پیشش نبود.دوباره به آیینه نگاه کرد.
-آه،لیلی.

قطرات اشک بر روی چشمان خشن اسنیپ جاری شد.برای دقایق طولانی به آیینه خیره شده بود که باز شدن ناگهانی در او را به خود آورد.یکی از دانش آموزان فریاد زد:
-پروفسور!پروفسور!

اسنیپ بغضش را در سینه حبس کرد و گفت:
-چه مرگته؟
-دعوا شده میشه بیاین؟

اسنیپ در حالی که دوست نداشت از آیینه دل بکند،رفت.اما در ذهنش به آیینه فکر میکرد.


دعوا شده میشه بیاین؟ مگه ناظمه؟

ولی جالب بود. بهش میاد ناظم بشه.

تایید شد.

سال اولیا از این طرف

ساعت از 12 گذاشته بود ، استرس زیادی داشت و نمی دونست واقعا میتونه این کارو بکنه یا نه .
بالاخره تصمیمشو گرفت و وسایلشو جمع کرد و به راه افتاد .
یک بار دیگه تو راه نامه را باز کرد و خوند ، باورش نمی شد که به هاگوارتز دعوت شده است .
بالاخره می توانست از دست رییس بدجنس خود که اونو توی اتاق کوچک نگه میداشت و مجبورش می کرد برایش کار کند آزاد شود .
به راه آهن رفت و از راه مخفی وارد شد و سوار قطار شد و به هاگوارتز رفت ...

5 ماه بعد ...

جنگل ممنوعه...

اکسپلیراموس!!!! استیوپفای!!!!!!

-کجا داری فرار میکنی بچه ؟؟!! تو مال خودمی...
له وی کارپس !!!
-نهههه ، ولم کن بزار بیام پایین!!!
-هههه ، دیگه هیچ راه فراری نداری...
ناگهان شخصی با سرعت نور به سمت مرگخوار آمد و در یک لحظه او به عقب پرتاب شد .
-سنگوینی!!!تو اینجا چیکار میکنی ؟؟
سنگوینی: فکر کنم من باید اینو از تو بپرسم ایگنو ؟
ایگنو: من فقط میخواستم ببینم جنگل چجوریه که یهو...
سنگوینی: اگه من اینجا نبودم تورو میکشت ، شانس آوردی برا شکار اومده بودم...
-سکتوم سمپرا!!!!
مرگخوار با طلسم شمشیر نامریی به عقب پرتاب کرد و به سمت ایگنو رفت ...
سنگوینی در لحظه های مرگ : آوادا کداورا!!!!
و مرگخوار را با طلسم ممنوعه کشت و بعد از آن خود نیز مرد .
ایگنو با سرعت به سمت خوابگاه فرار کرد و از صحنه دور شد .
فردا خبر حمله مرگخوار به سنگوینی و استفاده از طلسم ممنوعه و کشتن مرگخوار و ... در همه مدرسه پیچیده بود و ایگنو بدون این که به کسی چیزی بگوید خیلی رلکس به کار های عادیش پرداخت و طوری رفتار می کرد که انگار از هیچی خبر ندارد .
و اینگونه بود که همین شد که شد . حتما که نباید آخرش با معنی تموم شه.

برای تایید شدن در کارگاه نمایشنامه نویسی باید نمایشنامه ای بر اساس آخرین تصویری که در این تاپیک قرار داده شده بنویسید.

آخرین تصویر

تایید نشد.

چشماش داشت سنگین می شد، خواب به سراغش اومده بود...
سرش را روی میز گذاشت و خسته از این دنیا خوابید. خودشو دید که داره تو هاگوارتز قدم می زنه. این جا کجاست؟ تا حالا به این اتاق نیومده بود. صبر کن، این صدای چیه؟ سوروس...سوروس بیا اینجا. بیا پیش من. چه صدای گرمی. نه. این که صدای لیلیه!! سریع به سمت منبع صدا رفت. ولی کسی اونجا نبود. نگاهش به سمت اینه ای بزرگ چرخید. ناگهان چیزی رو دید که به سلامت چشماش شک کرد . چطور ممکنه لیلی در اغوش او باشه؟ اینجا چه خبره؟ به اطراف نگاهی انداخت. جز یک شعمدانی و چند تا جعبه چیز دیگه ای اونجا نبود. عصبانی شد. با خودش گفت: حتما یکی از حقه های مسخره دامبلدوره. اون همیشه نیروی عشقشو تحسین میکنه، حالا میخواد سر به سر من بذاره ... با عصبانیت شنل بلندش رو به هوا فرستاد و رفت. اما هرگز نشنید که صدای ارومی پشت سرش گفت: دوستت دارم...

امیدوارم راضی باشین ^_^

مهم در نوشتن اینه که خودتون ازش راضی باشین!

بگذریم...
پست خوبی بود اگر انقدر کوتاه نبود!
با یه نگاه به ظاهر پست شما چنین به ذهن خواننده القا میشه که این صرفا یه متن خبریه و نه ادبی.خاطرتون باشه در نوشتن با اینتر دوست باشید!مثلا:
نقل قول:

تا حالا به این اتاق نیومده بود. صبر کن، این صدای چیه؟ سوروس...سوروس بیا اینجا. بیا پیش من

این جمله ایه که شما نوشتین
نقل قول:

تا حالا به این اتاق نیومده بود. صبر کن، این صدای چیه؟
- سوروس...سوروس بیا اینجا. بیا پیش من

الان ظاهر بهتری پیدا نکرد؟

نکته دیگه اینکه توجه داشته باشید شما از زبان سوم شخص درحال نگارش هستید. تغییر لحن ناگهانی و بدون دلیل به دوم شخص تمرکز خواننده رو بر هم بزنه.
جملات دیالوگی رو از توصیفی به اندازه یه اینتر جدا کنید همیشه.علاوه بر اینکه به خونده شدن بهترشون کمک میکنه به پست نظم وترتیب میده و ظاهر بهتری بهش می بخشه.
نکته دیگه اینکه اول پست فرمودین سوروس به خواب فرو رفته ولی در پایان پست اصلا اینطور به نظر نمی رسید که این یه خواب بوده باشه!
من تصور می کنم شما قادرین بهتر از این بنویسین و روی این نوشته اونقدری که باید وقت و حوصله به خرج ندادین.با نوشته ی قابل قبول تری از شما در انتظارتون خواهم بود!

فعلا تایید نشد.

[size=medium]آرام ،آرام پله ها را دونه ،دونه بالا مي رفـت.
به ياد لـيـلي بود.برايش سخت بود .
داغ دوري يار تحملش را کم کرده بود.
در راه پله ي مدرسه هاگوارتز فقط صداي قدم هاي اسنيپ بود که به گوش مي رسيد.
وارد اتاق که شد،جسمي که با پارچه اي پوشانده شده بود. توجه اش را جلب کرد.پارچه را برداشت.
خاک غليظي در اتاق بلند شد و باعث شد سرفه کند.اما چيزي که مقابل چشانش بود برايش قابل تعجب آور بود.
زير لب با خود گفت :(آينه نفاق؟؟؟)
اما اين اينه نفاق بود که راز دل اسنيپ را اشکار مي ساخت.در دل اينه تصويري از لـيـلـي بود.
اسنيپ آن روز را خوب به ياد مي اورد.ليلي پس از گردش در پارک جادوگران بسيار خسته بود.
و براي به دست اوردن ارامش و نيروي کافي براي ادامه مسير به اسنيپ تکيه داده بود.
اسنيپ که با ديدن اين صحنه سر از پاي نمي شناخت.خود را روي زمين انداخت.
تحملش برايش سخت بود. که ليلي را با چنين ارامشي در اغوش خود مي ديد.
اشک ها که مجال فکر کردن به اسنيپ نمي دادند.هر لحظه تند تر و تند تر از لحظه اي پيش فرو مي ريختند.
اسنيپ بي انکه لحظه اي فکر کند براي از بين بردن عذاب وجدان خود با ضربه اي آينه نفاق را به تکه هاي نا منظم تبديل کرد.
با عصبانيت دوباره وارد راه روي مدرسه هاگوارتز شد.ولي اين بار صداي گام ها هر لحظه تند تر مي شد.بي توقف....
وارد اتاقش شد نشست و فقط گريه مي کرد.

بلکه اشک مرهم دل بي رمق اسنيپ باشد


تایید شد!

مردی آهسته در راهروی ممنوعه حرکت می کرد. پوشیده در شنل سیاهش، همانند سایه ای بود که به سرعت حرکت می کرد، محو می شد و دوباره ظاهر می گشت. شمع یا فانوسی در دست نداشت اما بدون تردید گام برمی داشت، مانند کسی که راه را در ذهن خود و با چشمی دیگر می بیند. سرانجام مقابل در کوچکی در انتهای راهرو ایستاد و به آرامی آن را گشود.
اتاقی درهم ریخته و نامرتب بود، پر از چیز هایی که کسی آن هارا نمی خواست. چیز های فراموش شده و دور ریخته شده، درست مثل خودش.

راهش را از میان صندلی های شکسته، پاچه های کهنه و تار عنکبوت هایی که در اثر گذر زمان محکم شده بودند، گشود و به "آن" رسید. جسمی مستطیل شکل که با پرده ای سیاه پوشانده شده بود. پارچه ی ضخیم را با دستانی لرزان کنار زد و چهره ی سوروس اسنیپ در آینه ی نفاق انگیز پدیدار شد.

سوروس نفس عمیقی کشید و خودش را برای دیدن "او" آماده ساخت. یک لحظه تنها بود و لحظه ای دیگر، لیلی ایوانز با زیبایی خیره کننده اش در کنار او ایستاده بود. لیلی لبخندی زد و سرش را روی شانه ی او گذاشت.

گیسوان ابریشمینش مانند آبشار روی شانه هایش فروریخته بود. موهای لَختی که از میان انگشتان سوروس فرو می ریختند. هرگز تا این حد احساس شادی نکرده بود. به چشمان سبز و خمار لیلی خیره شد. چشمانش مانند آب برکه ای سبز و زلال بودند، شفاف و معصوم. لیلی دوباره کم سن و سال به نظر می رسید، حداقل شانزده ساله.

این دیوانگی بود اما درست چیزی بود که در مقابل چشمان سوروس قرار داشت. سوروس زمزمه کرد:
- اگه قرار باشه لیلی رو توی جنون ببینم، دلم می خواد برای همیشه مجنون باشم.

به زحمت نگاهش را از چهره ی لیلی شانزده ساله برگرفت و به تصویر خودش در آینه نگریست. تصویرش لبخندی پر از آرامش برلب داشت. چشمانی سیاه و براق، پر از عشق و امید و چهره ای معصوم که قطعا متعلق به او نبود اما... شاید زمانی در گذشته ها، تنها گرفتن دستان لیلی مرحم تمام دردهایش بود. تنها لیلی بود که می توانست او را وادارد این طور لبخند بزند.


دوباره به لیلی نگاه کرد و سعی کرد دستش را روی شانه اش، جایی که سر دخترک روی آن بود بگذارد. دستش فضای خالی روی شانه اش را لمس کرد. مانند همیشه، لیلی آن جا نبود.

سوروس شوری اشک هایش را حس کرد و به آینه نگریست. سوروسِ درون آینه لبخند می زد اما نه به لیلی، به خودش! سپس دستش را دور شانه های لیلی حلقه کرد و خندید، در حالی که او در اتاقی خاک گرفته به آن زوج خیره شده بود. قطرات اشک بر روی گونه هایش می لغزیدند، لحظه ای میان هوا و زمین می درخشیدند و سپس بر کف خاکی اتاق جاری می شدند.

صدای جیغ لیلی در گوشش پیچید، آخرین فریادی که او در این جهان زده بود. با وحشت سرش را بلند کرد و به لیلیِ کوچکِ آینه نگاه کرد. لیلی هنوز لبخند می زد اما صدای جیغ و التماسش برای زنده ماندن پسرش در گوش او تکرار می شد. باصدایی بلندتر از زمزمه گفت:
- خدا می دونه تنها چیزی که می خوام یکم آرامشه! چیزی که هیچوقت به دستش نمی آرم.

همان لحظه بود که حرکت نامحسوسی را در آینه حس کرد. لیلی آهسته از سوروس فاصله گرفت و لبخند زنان برای او دست تکان داد. سوروس، وحشتزده دستش را به سمت آینه دراز کرد. با تمام وجود می خواست لیلی را، تصویرش را، تمام چیزی که از او باقی مانده بود را نگه دارد. انعکاس خودش در آینه به او اخم کرد، دستش را تکان داد و به همراه لیلی در بی نهایت نقره ای رنگ آینه ناپدید شد.
سوروس حیرت زده برجای مانده و به آینه ی خالی خیره شده بود. مدتی طولانی و تا سر زدن نخستین شعاع های طلایی خورشید، ساکت ایستاده بود و به آن آینه ی نفرین شده می نگریست.
هنگام طلوع خورشید، رنگ های شگفت انگیزی از تنها پنجره وارد اتاق شده بودند و حالا، طرح های کم رنگی بر روی آینه ی خالی به وجود آورده بود. شبیه طرحی از یک چهره!
در مقابل چشمان شگفت زده ی سوروس، رنگ ها و سایه های روی آینه به هم پیوستند، گسترش یافتند و چهره ی او را بر روی آینه به تصویر کشیدند.

حالا او تنها بود و کاملا مثل خودش به نظر می رسید. مردی با موهایی به سیاهی شب که مقداری رنگ خاکستری در آن به چشم می خورد. چهره ای بی حالت و چشمانی بی فروغ اما... سوروس با دقت بیشتری به تصویرش نگاه کرد. آرامشی باورنکردنی در چشمان سیاهش می دید، تنها چیزی که از ته دل آرزویش را داشت.
سوروس بالاخره به آرزویش رسیده بود.

_______________

عاقا می دونم خیلی بد بود ولی به روم نیارین!!


حقیقتا منم شگفت زده شدم!
زیبا و جالب بود.

تایید شد!

سال اولیا از این طرف

هوم. خب اول توضیح بدم که من خواستم "نمایشنامه" بنویسم، اما حتی اون دو تا لینکی که داده بودین هم نمایشنامه نبود، پس نتیجه گرفتم که منظورتون همون "رول" خودمونه خلاصه اینکه با انبوهی از تردید ها و گیجی مینویسم، باشه که مورد پسندتون قرار بگیره.


سوروس، تا آن روز و آن زمان که به حقایق آینه پی برد، راجع به آن اشتباه می کرد. فی الواقع، تا آن زمان گمان می کرد که آینه ی نفاق انگیز، تصویرش را از فرد روبرویش _و در واقع آرزوهای فرد روبرویش_ می گیرد و به او نشان می دهد. اما آن روز پی به کارکرد حقیقی آینه ی جادویی برد؛ در کمال تعجب متوجه شد که در تصویر همیشگی او و لیلی درون آینه، چهره هاشان مسن تر و جاافتاده تر از دفعات قبل شده، چندین و چند تار سفید میان موهای لیلی در آمده و روی پوست زیبا و لطیف صورتش خطوطی نقش بسته. برای اولین بار به آن آینه و تصویر درونش کنجکاو شد. همیشه که خود را جلوی آن می دید، پر می شد از احساسات دوران جوانی و برای جای خالی لیلی که روی سینه هایش سنگینی می کرد اشک می ریخت، اما این بار در عکس خودش و لیلی عزیزش دقیق شد؛ دید که جدا از خود او (که در واقعیت هم تکیده شده بود) لیلی هم انگاری مسن شده بود، دور خطوط زیبای لب های قرمزش وقتی که میخندید، خط های ناآشنا می افتاد.

با سرعت از اتاق ضروریات خارج شد و به سمت کتابخانه رفت. بی توجه از کنار آقای فیلچ و خانم نوریس که بی نهایت به همدیگر می آمدند عبور کرد و به بخش کتاب های ممنوعه رسید. کتاب "جادوهای کهن و ابزار جادویی کهن تر" را پیدا کرد و شروع به خواندن بخش مربوط کرد.

فهمید که اشتباه می کرده؛ تصویر درون قاب آینه، نه تجلی آمال و آرزو های فرد بیننده، بلکه تصویر حقیقی زندگی موازی او در آمال و آرزوهایش بود. فی الواقع، تمام این سال ها، سوروس اسنیپ خوشبختی درون آینه و در آغوش لیلی _و با او_ زندگی می کرده، وقت می گذرانده؛ بعد، هروقت که سوروس جلوی آینه می ایستاد و توی آن خیره می شد، او هم لیلی را به آغوش می کشید و ادامه ی عشق بازی شان را می آورد داخل قاب؛ تا سوروس بدبخت هم او را ببیند.

حالا خیلی چیزها روشن می شد. حالا می فهمید که چرا سوروس درون آینه، همیشه چشم هایی زیباتر و جوان تر دارد...

به اتاق ضروریات برگشت و پارچه ی کهنه را دوباره از روی آینه پس زد. لیلی را دید که هنوز زیباترین زن دنیا بود و چشم های زیبای مخصوص به او، موهای طلایی اش لای انگشت های کشیده و لاغر سوروس درون آینه می درخشید. اشک هایش، همراه با خاطرات بی ارزشی روی گونه های لاغر و بی روحش سر خوردند. چند قدم عقب رفت و بعد، بدون هیچ ایده ای راجع به کاری که می کند، به سمت آینه دوید. فکر کرد که شاید این مرز شکسته شود، شاید بتواند آن طرف آینه را ببیند و در آن زندگی کند. با سر به سمت آن پرید.

تکه های ریز و درشت شیشه روی سر و صورت و بدنش آوار شدند. سرش را میان دست هایش گرفت و چند دقیقه که به اندازه ی ساعت های طولانی گذشت، بی صدا گریه کرد. بعد یک تکه ی کوچک از آینه را برداشت، و داخل آن فقط یکی از چشم های سبز و بی همتای لیلی را دید…



پی نوشت：خیلی بد شد، توی ایفا جبران میکنیم
پانوشت： نشد دیالوگ بنویسم چون این ایده رو خوشم اومد：-؟
پی نوشت دوباره：راضی شدی یا باز بنویسم؟



کلا هدف نوشتنه. چه رول، چه نمایشنامه. به هر حال این تصمیمی بوده که برای اسم این تاپیک گرفته شده. در اون زمان هدفش نمایشنامه بوده ولی الان با توجه به اینکه جزیی از مراحل ورود به ایفا شده و به نوعی تغییر کاربری داده، حساسیتی روی "نمایشنامه" نداریم.

اگر همچنان سوال یا ابهامی هست از طریق پیام شخصی مطرح کنید.

و اما نوشته شما؛
اینکه یک دیدگاه جدیدی رو نسبت به آینه نفاق انگیز مطرح کردین جالب بود.

سردرگمیتون توی متن هم مشخص بود. یه جاهایی لحن رسمی بود، یه جاهایی یه مقدار از اون حیطه خارج می شد.

اینکه دیالوگ نداشت؛ حتما نیازی نیست متن دیالوگ داشته باشه. نوشته شما هم توصیفاتش به اندازه ای خوب بود که نبود دیالوگ رو پوشش بده.

در کل، تایید شد!

سال اولیا از این طرف

عجبا! این دفعه تأیید نکنی دیگه افتخار نمیدم!


موهای طلایی او را بویید و دست هایش را محکم تر دور او حلقه کرد. لیلی در بغلش آرام گرفته بود و مثل گربه لوس های کوچک خرخر میکرد؛ او هم خوشبخت خوشبخت بود و سرشار از هر احساس خوبی که بگویید. و این اتفاقات از ازل تکرار می شدند و به حدی تغییرناپذیر می نمودند، که انگاری تا ابد هم ادامه خواهند داشت. سوروس دوباره و سه باره موهای لیلی را می بویید و او، هزاران بار به اش لبخند می زد.
فی الواقع، در بزرگترین آرزوی عمرش زمان می گذراند. لامکان و لازمان فقط ایستاده بود، لیلی را، آن بزرگترین خواسته ی قلبی اش را، به آغوش می فشرد و دست های سرد و گودی کمرش را لمس می کرد. به چشم های سبز و موهای طلایی و پوست سفید و رنگ های دیگر او خیره می شد و با لب های سردش، گونه ی گرم و تب دار او را نوازش می کرد.

سوروس درون آینه، نگاهی به سوروس بیرون آن انداخت؛ همیشه که نباید از بیرون به آینه نگاه کرد...


تایید نشد!

دوست عزیز، عنوان این تاپیک، کارگاه «نمایشنامه» نویسیه. شما در واقع نمایشنامه نمی نویسی.

خوندن این پست رو بهت پیشنهاد می کنم. و همچنین این یکی.

موهای طلایی او را بویید و دست هایش را محکم تر دور او حلقه کرد. لیلی در بغلش آرام گرفته بود و مثل گربه لوس های کوچک خرخر میکرد؛ او هم خوشبخت خوشبخت بود و سرشار از هر احساس خوبی که بگویید. و این اتفاقات از ازل تکرار می شدند و به حدی تغییرناپذیر می نمودند، که انگاری تا ابد هم ادامه خواهند داشت. سوروس دوباره و سه باره موهای لیلی را می بویید و او، هزاران بار به اش لبخند می زد.

سوروس درون آینه، نگاهی به سوروس بیرون آن انداخت؛ همیشه که نباید از بیرون به آینه نگاه کرد...


تایید نشد!

خیلی کم نوشتی.
با اینکه خوبه، ولی کمه.

یه مقدار وقت بیشتری بذار، بیشتر شاخ و بال بده بهش.

پ.ن: از جمله آخرت خوشم اومد.

یک پسر که نامش فرد بود از آن دور داد زد:

-هرمیون! رون رو خبر کن، اسنیپ یه کار هایی داره میکنه باید دنبالش بریم.

هرمیون از ترس به خود لرزید! گویا دوست نداشت دنبال دردسر برود. هر لحظه زمین و زمان برایش گنگ تر میشد، پس نگاهی با معنا به لب های خندان فرد و جرج کرد اما بدون آن که آن ها بفهمند که معنای این نگاه چیست به سرعت هرچه تمام تر روی علف های محوطه ی هاگوارتز دوید. گویا علف هارا چند ماهی بود که کوتاه نکرده بودند. با سختی هرچه فراوان خود را به پله های نقره ای رساند. از آنجا که میدانست رون همیشه در حال خوردن است پس به سمت تالار حرکت کرد. هنوز به تالار نرسیده بود، راهرو خیلی خلوت بود. به طوری که فقط صدای کوران باد شنیده میشد. در آن هوای سرد و ساکت توان دویدن را نداشت. در راه شوالیه های سنگی را تماشا میکرد. وقتی دید که دم در تالار اصلی میباشد، با لبی خندان وارد شد. هیچ کس به جز یک نفر که داشت ران مرغ را میخورد نبود. به سمت او رفت، دستش را روی شانه ی او گذاشت. با صدای نرم و لطیفش آرام گفت:

-رون، پاشو بیا.

در محوطه!

هر چهار نفر آن ها به دنبال اسنیپ حرکت میکردند. اسنیپ با گام های بلند و با استوار حرکت میکرد. به طوری که هیچ کس نمیفهمید چه کار انجام میدهد. هرمیون جلوتر از همه حرکت میکرد، همین گونه حرکت میکردند که ناگهان به چیز عجیبی برخورد کردند. اسنیپ وارد یک اتاق شد. پر سرعت میرفت. هرمیون به بقیه آرام گفت:

-بیاید.

هر چهار نفر دنبال هرمیون به حرکت در آمدند. آن ها هم وارد اتاق شدند و پشت یک چمدان بزرگ پنهان شدند. صدایی آرام میگفت:

-عزیزم، لیلی مهربونم، خیلی دوستت دارم.

هرمیون از لا به لای چمدان ها نگاهی انداخت. اسنیپ به آینه ی نفاق انگیز نگاه میکرد. اسنیپ باز هم گفت:

-متاسفم. اما اگه پروفسور مک گوناگل و دامبلدور بفهمن منو از این مدرسه میندازن بیرون. ریداکتو!

ناگهان آیینه ی نفاق انگیز خرد شد و روی زمین ریخت. هرمیون نگاهی به فرد کرد و آرام گفت:

-مثلا میخواست چیکار کنه؟

فرد ویزلی لحظه ای سرش را خاراند و با صدایی آرام گفت:

-خوب من چه میدونستم؟

و ناگهان فرد پا به فرار گذاشت و هرمیون، جرج و رون دنبال او دویدند تا درس عبرتی برای دیگران شود!

-------------------------
امیدوارم تایید شه


ظاهر پستتون خوب بود. اشکالات ویرایشی داشت ولی کم بود.

بیشتر اشکال هاتون برای بخش نگارش و جمله بندی بود که اونها هم بعد از ورود به ایفای نقش و رول نوشتن، با درخواست های نقد درست میشه.

اول فکر کردم میخوای مثل کتاب بنویسی که هری و رون و هرمیون همش دنبال اسنیپ بودن که مبادا سنگ جادو رو بدزده. ولی این هم جالب بود. خوب بود.

اما سوژه ات جای پرورش بیشتری داشت. یه مقدار سریع پیش رفت. میشد توصیف های بیشتری از صحنه، از حالات افراد و ... کرد.
روی اون قسمتی که اسنیپ جلوی آینه بود بیشتر میشد مانور داد.

با این حال، تایید شد!

سال اولیا از این طرف