كلاس پرواز و كوییدیچ

در يک رول در هر پستى دوست داريد کوئيديچ بازى کنید.

ظهر گرمى بود و خورشید بى رحمانه قدرت نمايى مى کرد. سکوت رخوت انگیز روز را صداى فریاد هايى نکره اى مى شکست. دوربین ساختمان سفيدى را دور زده، از پشت درختان گذشته و زمین خاکى اى را نشان مى دهد که چند نفر سوار بر جارو، کوئيديچ بازى مى کردند. کمى که نزديک مى شود، صورت هاى گلرت، آبرفورث، آلبوس و چهار فرد ناشناس با نام هاى جک، ديويد، نيک، پيتر ديده مى شود. دور تر از آن ها، در کنار زمین بازى، آريانا مشاهده مى شود که زير لب چيزهايى مى گفت.
- حالا آلبوس داره با توپ جلو ميره، زلف هاش در مقابل باد شروع به رقص کردن. مدافع تيم مقابل مى خواد جلوى آلبوس جوان رو بگيره اما.. آخ.. آبرفورث مهاجم، کار رقیب رو مى سازه و.. گگگگگل! آلبوس گل مى زنه.

آلبوس دامبلدور سوار بر جارو، دستش را به دست برادرش کوبيد.
- اينه!

آريانا با حسرت به صحنه ى مقابلش چشم دوخته بود. به خاطر سخت گيرى و تعصب برادرانش خيلى کم کوئيديچ بازى مى کرد. آلبوس دامبلدور در کنار آريانا فرود آمد، بطری آب را برداشت و درحالی که به خواهر کوچکش چشمک مى زد آن را سر کشيد. آريانا براى آخرین بار شانسش را امتحان کرد.
- داداش!
- جانم؟ ( در اين برهه از زمان دامبلدور هنوز مدیر نشده و بسیار رمانتيک صحبت مى کرد. )
- خااان داداش!
- آريانا بازي شروع شد.. حرفت رو بزن!

آريانا نفسش را بيرون داد.
- شما جستجوگر نداريد خب.. چرا تو بايد دوتا پست رو بگيرى؟ مى شه من..
- نه!
- فقط يه دست!

دامبلدور با حالت :worry: سرش را به سمت زمین چرخاند و دستى براى آبرفورث تکان داد تا فرود بيايد و آرام به آريانا گفت:
- فقط يه دست!

چند دقیقه بعد

آلبوس در جایگاه جستجوگر، آبرفورث مهاجم، گلرت دروازه بان و آريانا با ماهيتابه ى جادويي اش مدافع. با زور کمى جادو که در وجود فشفشه اي اش بود جارو را روى هوا نگه داشته بود. بايد به همه نشان مى داد که مى تواند.

جک، بازيکن تيم مقابل با توپ جلو مى رفت. آريانا برادرش آلبوس را ديد که نااميدانه در مقابل آفتاب دنبال اسنيچ مى گشت. کمى جلوتر آبرفورث سعى داشت جلوى جک را بگيرد. آريانا بلاجر را آماده کرد که به سمت جک پرتاب کند اما چشمش به پيتر که مى خواست آبرفورث را با توپ بزند افتاد. ماهيتابه اش را بالا برد و اولین بلاجر را به سمت پيتر پرتاب کرد. توپ به شانه ى پيتر برخورد کرد و تعادلش را از دست داد. آريانا لبخند زد، بلاجر دوم را آماده کرد. جک خيلى به آبرفورث نزديک بود و اگر اشتباه مى کرد برادرش قربانى مى شد. موهاى قهوه اى اش را از مقابل چشمانش کنار زد، نشانه گيرى کرده و با تمام قدرت بلاجر را پرتاب کرد.

توپ محکم به قفسه ى سينه ى جک برخورد کرد. پسرک تا به خود بيايد آبرفورث گل را به ثمر رساند. آريانا فریاد زد.
- اينه.

جك كه تعادلش را به دست آورده بود پوزخندى زده و رد شد. پوزخند او همانا و حمله ى آبرفورث و آلبوس به سمت او همانا.
- تو چى کار کردى؟
- به خواهر ما پوزخند مى زنى؟
آريانا:


بازى نيمه تمام ماند. داشتن برادر غيرتى هم دردسرها دارد خب.



2. یه دلیل که باعث شد اسنیچ بزرگ و بلاجر کوچک، به این شکلی که ما امروز میشناسیم در بیان رو بنویسید.

خب مى دونيد استاد آدم ها قبلا خيلى قد بلند بودن مثلا سه متر که با مرور زمان کوچيک شدن. خب اسنيچ هم کوچيک شده. حالا نمى خواست بگه به خاطر غذاى ناسالم بوده گفته به خاطر سخت شدن کار جستجوگر ها و جذاب شدن بازى کوچيک شده. حالا چرا بلاجر بزرگ شده چون همه چيز در حال پيشرفته بلاجر هم پيشرفت کرد. حالا دلايل پيشرفت يکيش ضربه زدن به بقیه بوده. چون حجم و جرم زيادش درد زيادى رو وارد مى کنه. مامان کندرا قبلا با چوب زده يادمه که دردش زياد بود.



3. بهترین بازیکن رو تو پست مورده علاقتون بنویسید، دلیلشم بگین.

من ويولت بودلر رو تو پست هاى مسابقات خيلى دوست دارم. حسش رو طورى منتقل مى کنه که انگار واقعا سوار جاروئه، انگار واقعا باد مى پيچه تو موهاش، چماق رو مى گيره و واقعا حريف رو ناکار مى کنه.

ويولت خوب بازى مى کنه. با عشق بازى مى کنه.

نقل قول:

-بازی 120-0 به نفع راون تموم میشه!

فلش بک!

صبح بود و هوا سرد. همه راونی ها کنار شومینه نشسته بودند و مشغول حرف زدن بودند.
-خیلی باحال بود.
-و سخت!
-شنیدین که امتیازای هافل تو رده دومه؟ یعنی درست بعد ما؟

همه با تعجب به گوینده این دیالوگ که کسی جز گلرت نبود نگاه کردند.
-چرا تلاش نمیکنین؟ چرا تو کلاسا شرکت نمیکنین؟ همین میشه دیگه! بشینید حرف بزنید هافلی ها هم تلاش کنن بیان جام رو ببرن! شماها...
-آروم باش گلرت باشه شرکت میکنیم، الان وقت استراحتمونه!
-دهنمو باز نکنید دیگه! کم کم دارید نا امیدم میکنید.
-باشه بابا! تیم کوییدیچ پاشین بیاین. استاد گفته امروز باید با هافل مسابقه بدیم!

همه به چو که گوینده دیالوگ بالا بود نگاه کردند! آنها گروه کوییدیچشان را عوض کرده بودند! هیچ کس از تیم جدید راضی نبود ولی چو میگفت"این تیم بهترین تیم کوییدیچه!"
اعضا شامل:
-چو در نقش دروازه بان!
-لینی، لونا و روونا در نقش مهاجم.
-مایکل و بارفیو در نقش مدافع.
-فیلیوس در نقش جستجوگر!

همه اعضا به سمت زمین بازی رفتند. چو فیلیوس را به خاطر زیرکی و چابکی که داشت به عنوان جستجوگر انتخاب کرده بود. وقتی به زمین بازی رسیدند، هری پاتر و اعضای گروه هافل در زمین بازی بودند. هری با دیدن آنها به سمت آنها دوید.
-شماها کجا موندین آخه؟ زود باشید بیاین! راستی بارفیو من بهت گفتم که نمیتونی با گاو پرنده پرواز کنی!

با این حرف بارفیو ناراحت شد ولی او به چو قول داده بود که بازی کند. بالاخره بازی شروع شد و هلنا، شبح راونکلاو شروع به گزارش دادن بازی کرد!
-و حالا بازی شروع میشه. هوا سرد و ابریه. برد تیم هافل در این بازی به ضرر تیم راون هستش. و عالیه آفرین چو آفرین. وندلین به سمت دروازه راون حمله کرد ولی چو توپ رو گرفت. عالیه. و الان یه توپ بازدارنده به لینی میخوره! مایکل تلافیشو در میاره و توپ رو به سمت دروازه بان هافل پرت میکنه و اونجارو! فیلیوس داره به سمتی میره! یعنی داره به کجا میره! و اینه! گوی زرین رو گرفت! آقا تبریک! تبریک به تو! تبریک به خودم! تبریک به همه!

پایان فلش بک!

همه ملت راونی با خوشحالی به سمت فیلیوس دویدند. همه راونی ها از این که هافل برنده نشده بود خوشحال بودند. گلرت از خوشحالی گریه میکرد و مرلین را شکر میکرد! که ناگهان صدای هری توجه همه را به سمت خود جلب کرد!
-این چه وضعشه؟ این کجاش کوییدیچ بود؟ ها؟ بیاید بازی کنید باو!این هنوز تمرین بود. بازی اصلی الانه!

ملت با اخم و تعجب به هری نگاه کرند!
-مگه میشه؟ مگه داریم؟
-بیاید دیر وقته زود بازی کنید ببینم!

دو تیم بار دیگر به پرواز درآمدند. گلرت با خشم به جایگاه تماشاچیان برگشت و به هری چشم غره رفت! هلنا دوباره شروع به گزارش کرد:
-هافل روحیه گرفته! اه راون یه گل میخوره! مایکل یه توپ بازدارنده به سمت وندلین پرت میکنه و اونو زمین میندازه...
-پنالتی به نفع هافل!

گلرت با عصبانیت از صندلی بلند میشه.
-این کجاش خطا بود؟
-دوست دارم خطا بگیرم!

گلرت با خشم بار دیگر به هری نگاه میکند و سپس مینشیند! هلنا ادامه میوهد:
-بله، و حالا رز پنالتی رو میزنه! وای نه چو نمیتونه توپ رو بگیره!

بارفیو با خشم فریاد میزند:
-فیلیوس بالا سرت ره نگاه کن!

فیلیوس توپ را میبیند و با خوشحالی آن را میگیرد! هر دو تیم بار دیگر به زمین برمیگردند.
-عالی بود!
-بزن قدش!
این بازی اصلی نبود که! بازی هنوز شروع نشده!

ملت راونی با خشم به هری نگاه میکنند. هری با لبخندی ادامه میدهد:
-شوخی کردم باو... بی جنبه ها!

نقل قول:
خب دلیلشو خودتون گفتین دیه!
آهان یه چیز دیگه! اگه بلاجر کوچیک بود اون موقع سرعتش هم بیشتر میشه و در نهایت همه رو داغون میکنه!
و اسنیج اگه بزرگ باشه در نتیجه وزنش بیشتر میشه و در نهایت گرفتنش آسون میشه!


نقل قول:

خب معلومه فیلیوس فلیت ویک تو همین پستی که نوشتم! دلیشم خوشگل بودنش، خوش تیپ و فرز بودنش، خوش قد و بالا بودنش هست. اصلا یه شعر براش هست!
قدوبالای تو رعنا را بنازم!(یه همچین چیزیه!)
اینا رو گفتم همه بدونن چه پسر خوش تیپ و بلند قدیه این فیلیوس!

دِِ ارشد آف هافلپاف

1. تو یه رول کویدیچی، تو هر پستی که دوست دارین، بازی کنین. (20 نمره )

صدای فریاد و جیغ و داد تماشاچیان فضای ورزشگاه را پر کرده بود. زردپوشان پرافتخار هافلپاف با حرکاتی نمایشی در ورزشگاه پرواز می کردند. چند نفر هم که مخصوصا از سنت مانگو آورده شده بودند، مسئول احیای تماشاچیانی شده بودند که از فرط هیجان از هوش می رفتند!

وندلین با چهره ای در هم به سمت زاخاریاس پرواز کرد و در حالی که به دروازه نگاه می کرد با بدخلقی گفت: لاکی؟! واقعا باید لاکی رو میذاشتیم دروازه؟! این کجای دروازه رو پر می کنه؟!

زاخاریاس در حالی که برای چند نفر از تماشاچی ها دست تکان می داد گفت: حالااا! ما پست ها رو بر اساس استعدادهای هر فرد انتخاب کردیم!

در همین لحظه رز زلر که به دلیل سنگینی چماقش در حال سقوط بود از کنارشان گذشت!

- بچه ها! زلزله هافل تو راهه! ما می بریییییم!

تلپ.... رز با صدای کوتاهی به زمین خورد.

-می بینی!؟ بعد تو شدی جستجوگرمون؟! مردی گفتن! زنی گفتن!

- ببین! شخصیت من توی کتاب به جز اخلاق افتضاحش، فقط یه جستجوگری هافل داره! اینم می خوای از من بگیری!؟

وندلین که بارها در مورد این موضوع بحث کرده بود و هر بار به همین جا رسیده بود، با دلخوری شانه بالا انداخت و به سمت لاکی پرواز کرد.

زاخاریاس که دور شدن وندلین را تماشا می کرد خطاب به هانا گفت: این وندل هم یه چیزیش میشه ها! مگه نه هانا؟! هانا؟! هانا؟!

جوابی از هانا نرسید. با نگرانی به سمت هانا برگشت تا ببیند اوضاع از چه قرار است.

آخرین ورود:
۲۲:۱۵:۱۶ یکشنبه ۱۴ تیر ۱۳۹۴

- ای بوق بر این زندگی!

در همین حین، بازیکنان تیم حریف هم یکی یکی وارد ورزشگاه شدند. اعضای تیم پاتریونایتد مثل همیشه با چهره هایی پوکرفیس برای جمعیت بای بای کردند! تیم جنجال برانگیزی که تنها از اعضای خانواده ی پاتر و مشتقات آن! تشکیل شده بود. زاخاریاس هنوز روزی که وندلین درباره ی اهمیت این بازی صحبت می کرد را به خاطر داشت.

فلش بک

وندلین: این بازی اهمیت داره!

پایان فلش بک

هری ، مربی میانسال تیم که هنوز دودستی جستجوگری را چسبیده بود بر فراز ورزشگاه پرواز کرد و مقابل وندلین قرار گرفت. داور گالیون انداخت.

فلش فوروارد

زاخاریاس به سرعت از یک سو به سوی دیگر می رفت و به دنبال اسنیچ می گشت.هری به طرز آزاردهنده ای در تعقیبش بود.

- هری دنبال من چه غلطی می کنی؟!

هری عینک ته استکانیش را که معلوم نبود چه نمره ای است روی بینی اش جابجا کرد و گفت: تو جلوی من حرکت می کنی!

آن سوی ورزشگاه آلبوس سوروس گل دهم پاتریونایتد را هم وارد دروازه کرد. بازی دوباره متوقف شد تا لاکرتیا را که مورد اصابت توپ قرار گرفته بود به هوش بیاورند!

لیلی لونا و جیمز سیریوس مهاجمین تیم پاتریونایتد به دلیل عاری بودن از هر گونه ویژگی خاص ایفای نقشی! بدون اینکه کارخاصی انجام بدهند مشغول تماشای تیم پزشکی هافل شدند.

لاکی به هر طریق که ممکن بود سوار جارو شد و به بازی برگشت و با سوت داور، بازی از سر گرفته شد. مهاجمین هافل که تا آن لحظه موفق شده بودند دقیقا صفر گل به ثمر برسانند! برای حفظ آبرو هم که شده به صورتی طوفانی به دروازه(های!) تیم پاتریونایتد هجوم بردند. پاسکاری خیره کننده ای بین وندلین، مادام هوچ و برایان انجام می شد که به گواه شاهدان عینی ، بسیار حماسی و همراه با اسلوموشن فراوان بوده است! این همکاری در نهایت منجر به یک گل شد. برایان دامبلدور به دلیل کهولت سنی از شدت شادی پس از گل سکته کرد که مراسم تشییع پیکر آن عزیز، عصر همان روز در زادگاهش برگزار گردید!

3 ساعت بعد

زاخاریاس که همچنان در جستجوی اسنیچ به سر می برد به تابلوی امتیازات نگاهی انداخت: 50-140 !

- هری! باو خودت هم یه کم جستجو کن! :vay:

زاخاریاس برگشت تا از روش های دیگری برای ابراز نارضایتی خودش از حرکت هری استفاده کند که در همان لحظه متوجه چیزی شد. اسنیچ درست در چند سانتی متری گوش هری در حال پرواز بود.

- چی شد وایسادی!؟
- هیچی
- چرا داری منو نگاه می کنی؟! پوستم رو نکشیدما! به نظر میاد کشیدم ولی نه!

زاخاریاس که هنگام گروه بندی اولین چیزی که از کلاه شنیده بود "ریونکلاو مسلما نه" بود و در شرایط پراسترس قدرت فکر کردن را به کلی از دست میداد،بهت زده به هری خیره شد.

صدای فریاد و شادی تماشاچیان اوج گرفت. پاتریونایتد دوباره گل زده بود. هری به سمت دروازه برگشت تا صحنه ی شادی های ارزشی لیلی لونا و پرواز ملکوتی لاکی را از دست ندهد. زاخاریاس از فرصت ایجاد شده استفاده کرد و با آخرین سرعت به سمت هری پرواز کرد و اسنیچ را در دو حرکت ربود.

سوت پایان بازی بلافاصه زده شد و هافلپاف در کمال ناباوری برنده شد. زاخاریاس به صورت راک استاری خودش را میان سیل طرفداران پرت کرد و توسط آنها تا بیرون ورزشگاه حمل شد! لاکی سریعا به سنت مانگو انتقال یافت ولی متاسفانه در اثر خون ریزی داخلی به برایان پیوست! هری هم که عمری تیم های کوییدیچ هاگوارتز را به همین روش شکست داده بود و به ریششان خندیده بود، فهمید دنیا بالا و پایین زیاد دارد و خلاصه گهی پشت به زین و گهی زین به پشت!


2. یه دلیل که باعث شد اسنیچ بزرگ و بلاجر کوچک، به این شکلی که ما امروز میشناسیم در بیان رو بنویسید ( 5 نمره )

نقل قول:

دقیقا به همین دلیلی که گفتی! مثلا نداره! بلاجر قراره ابهت داشته باشه و انواع آسیب های فیزیکی رو به ملت وارده کنه! اسنیچ قراره پیدا کردنش سخت باشه! حالا شما باشی کدوم رو کوچیک میگیری کدوم رو بزرگ؟!

حالا چون پسری هستی که زنده ماند، یه دلیل دیگه هم میگم! اسنیچ از طلا ساخته شده که فلزی هست بسیار گران قیمت،بلاجر رو از آهن می سازن. که خب طلا از لحاظ قیمت خیلی گرون تر از آهنه! کارخونه تولید محصولات کوییدیچ برای اینکه سود خودش رو بالا ببره دست به کار ناشایستی زد و اندازه ی اسنیچ رو کوچیک کرد تا هزینه ی تولید بیاد پایین ولی با همون قیمت وارد بازار کنه! خلاصه که لابی کردن بی شرفا!

3. بهترین بازیکن رو تو پست مورده علاقتون بنویسید، دلیلشم بگین. ( 5 نمره )

هری پاتر! این بازیکن فوق العاده است! من همیشه تحسینش می کردم و می کنم پوسترش رو بالای تختم چسبوندم که صبح که از خواب بیدار میشم اولین چیزی که می بینم چهره ی مبارک ایشون باشه و شبا هم که می خوابم به عنوان آخرین چیز، صورت ساحره کش ایشون رو ببینم!

دلیل؟! مگه دوست داشتن هری دلیل می خواد؟ چرا یکی باید بازیکن دیگه ای رو دوست داشته باشه وقتی هری هست؟! ولی باید گفت دقت نظر و سرعت عمل بی نظیر این بازیکن و همچنین خوش شانسی باورنکردنیش، توی تصمیم من بی تاثیر نبوده!

آها در ضمن محض اطلاع، جستجوگر هست!

1_ هر پستی که دل فراخمان می خواهد:

(مدافع)

- آخ .. اوخ .. ای فشفشه باد تمام اجداد مخترعت ای توپ!

لادیسلاو به سختی سعی می کرد بلاجر را با یک دست نگهدارد و زاویه مناسبی برای ضربه زدن به توپ قرمز رنگ پیدا کند. اما توپ مدام از دست او خارج می شد و ضربات سهمگینی به سر و صورت او می زد:

- دِ بزنش دیگه!

این هری پاتر، استاد درس پروازشان بود که فریاد می کشید.

- آه! اندکی صبرکنید جناب معلم، آآآخ.

سپس لادیسلاو زبانش را اندکی از دهان در آورد و پس از چند ثانیه ادامه داد:

- هنوز سرعت باد زیاد است.

آقای پاتر هنگامی که این کلام لادیسلاو را شنید، دو دستی بر فرق سر خویش کوبیده و صدایی از دهانش در آورد که ما رویمان نمی شود بگوییم. بعدش هم به لادیسلاوی که با یک دست توپ و با دست دیگر چماق و یک خطکش را نگاه داشته بود گفت:

- ول کن داداش، اصلا کوییدیچ تو خون تو نیست.

این حرف هنوز کامل از دهان مدرس بیرون نیامده بود که لادیسلاو توپ را رها کرده و با بیشترین سرعت ممکنه به سمت استاد پاتر حرکت کرد و چماق را نیز در دستش می چرخواند و فریاد می زد:

- ای استاد بی شخصیت، ای بی تربیت، ای سخنان رکیک و لبنیاتی بر زبان آور!

هری تنها مات و مبهوت سر جایش ایستاده و به این فکر می کرد که چه حرف رکیکی زده است که ...

- من که فوش ندادم بوقی!

با این حرف او لادیس ترمز دستی را کشید و چون کمربند ایمنی نبسته بود، از روی جارو پرت شده و در مقابل دبیر و دانش آموزان ذخیره پخش زمین گشت، اما به آن جهت که یک زاموژسلی اصیل بود به سرعت از جایش بلند شد و در مقابل استاد پاتر ایستاد و با افکت « سخنانی از بزرگان» گفت:

- هر کسی که بگوید «چیزی توی چیزی است» و یا بگوید «چیزی توی چیزی نیست» انسانی است به دور از فرهنگ و سخن رکیک بر زبان آور و لبنیاتی.

استاد پاتر ابتدا یک نگاه عاقل اندر صفیه به لادیسلاو انداخت و سپس گفت:

- هر چیزی، چیز نیست لادیس جون.

سپس سرش را نزدیک گوش لادیسلاو برد و چیز هایی در گوش او زمزمه کرد که ابتدا لادیسلاو را به این شکل در آورد و او را اندکی این رنگ و آن رنگ کرد. بعدش هم پروفسور هری جیمز پاتر سرش را عقب کشید و لبخدی که چندان سفید و پاک نبود، زد. لادیسلاو با بهت زدگی پروفسور را نگاه کرد و گفت:

- واقعا؟!

- آره داداشم، آره.

- پس یعنی ما بی خودی به آن یارو که گفته بود «عجب شیر تو شیری» کروشیو زدیم؟ بعد الکی آن مغازه ای را که رویش نوشته بود کار تو ن را به آتش کشیدیم و منفجر کردیم؟ بعد اش هم .. آخ!

لادیسلاو نگاهی به بالای سرش انداخت و توپ بلاجر را دید که بالای سرش می چرخد و می گوید که:

- دفعه قبل کوییدیچ نداشتی دو نمره کم کرد جاش مادر سیریوس داد! این دفعه دیگه ده نمره کم میکنه بعد بجاش اعمال لبنیاتی انجام می دهاا!

لادیسلاو لبانش را گزید و رو به پروفسور گفت:

- ولی پروفسور از این کار ها نمی کندهااا!

هری ظاهری متین و با وقار گرفت و گفت:

- هر کاری از من بر می آد لادیس.

- لاو.

- جان؟!

- لادیسلاو هستیم پروفسور، لاو ما را فراموش کردید... اصلا ما برویم کمی کوئیدیچ بازی در آوریم، شما با نمرات جواب مرا دهید باشد؟ ظاهرا قبول کردید، پس بای بای.

لادیسلاو زمانی جمله اولش را قطع کرد که اولین جرقه های شدن را در پروفسور دید و سپس به همراه بلاجر اوج گرفتند و دور شدند. در حالی که همه متعجب بودند که چرا در این رول هیچ شخصیت دیگری وجود ندارد، ناگهان بازیکنان تیم چیوریون وارد میدان شدند. ولی چون دبیر مربوطه سنش به دوره آن ها قد نداده و آن ها (لارتن و لیلی و استن و سینسیترا و میگورین و حتی سیریوس) را نمی شناخت، با اشاره دست آن ها را به خارج از سوژه راهنمایی کرد.

پس از آن وارد تنظیمات سوژه گشت و ورود کسانی که از نود دو به بعد کوییدیچ بازی نکردند را ممنوع کرد. پس از آن لادیسلاو به ذهنش فشار آورد و تیم کهکشانی کوئیدیچ کلاب ارزشی را در میان میدان ظاهر کرد.

تد ریموس لوپین موهایش را صورتی روشن کرده و در حالی که آیینه دستی کوچکی در دستش بود یک سری اداهای ناجور در می آورد. جیمز سیریوس پاتر هم با پیژامه و رکابی چهار زانو نشسته و بر کندن یک موی دراز که روی بازویش بود تمرکز می کرد. ویولت سعی می کرد با دستمال یزدی که در دست داشت صدای شترق با حالی تولید کند و برای نزدیک شدن به هدفش آب دهانش را به دستمال می مالید و این آب دهان آن قدر مقاوم بود که از دهان وی تا دستمال یزدی آویزان بود. ویکتوریا اما ساکت به اطرافش نگاهی کرد و گفت:

- بچه ها.بچه ها!

بازیکنان کیو سی ارزشی:

جیمز زود تر از همه به خود آمد و فریاد زد که:

- آخه این جوری آدم رو می آرید وسط سوژه بوقیا! یه اهنی، یه اوهونی!

سپس یک نگاهی به خودشان انداختند. یک نگاهی به اطراف انداختند. بعدش یک جوری پریدند در هوا و چرخیدند (اشاره به یک بازی ویدئویی مشنگی دارد.) و لباس هایشان عوض شد. جیمز یک نگاهی به طول و عرض رول کرد و رو به نویسنده گفت:

- این رول واسه چیه؟

- با اجازه تان برای کلاس هاگوارتز می باشد.

- واسه هاگ دیگه همین قدر بسه.

سپس بر روی جارویش نشست و در هوا چرخی زد. لادیسلاو هم سرانجام ضربه ای محکم و دقیق به بلاجر زد و توپ را صاف به سمت پنجره اتاق مدیر فرستاد و شیشه را شکست. اندکی بعد نیز اسنیپ اینچنین پشت پنجره ظاهر شد و گفت:

- توپتون رو پاره می کنم که دیگه از این کارا نکنید.

و سپس از پشت پنجره ناپدید شد. جیمز هم رو به بازیکنان تیمش کرد و گفت:

- خب دیگه یه توپ کم دارید. بای بای، ما رفتیم!

سپس همه آن ها با هم ناپدید شدند و هیچ کس متوجه بی حوصلگی نویسنده نشد. هری اندکی لادیسلاو درمانده را نگاه کرد و سپس به سمت در خروجی سوژه به راه افتاد و دو انگشتش را به نشانه دو امتیاز مذکور بالا گرفت.

- این ها که رفتند و توپ را هم که جناب مدیر بردند، ما چه کار کنیم استاد؟

هری تنها شانه هایش را بالا انداخت و سوژه را ترک کرد.

- آه! خداوندا ما چه کار کینم! این هم از کوئیدیـ.. آخ!

بلاجر از پنجره اتاق مدیریت به بیرون پرت شده و درست به سر لادیسلاو اثابت کرده بود. در کنار آن یک آهوی نقره ای نیز از پنجره در مقابل مرد کلاه دار اسم دراز قرار گرفت.

- فقط به خاطر لیلی.

لادیسلاو زیر لبی مادر سیریوسی نثار اسنیپ کرد و لبه کلاهش را بالا داد. چند دانه مگس ریزه میزه از زیر آن بیرون آمدند و در مقابل لادیسلاو قرار گرفتند:

- می آیید با هم کوییدیچ بازی کنیم؟

تکلیف دوم:

مسئله تنها یک چیز بود پروفسور و آن یک چیز هم چیزی است که شما گریفی ها خوب درکش می کنید.عشق! بله دلیل بزرگی بلاجر و کوچک بودن اسنیچ این است که یک نفر عشقش کشید و این تغییر را ایجاد کرد و دیگران هم چون شعورشان بالا بود قبول کردند.

تکلیف سوم:

ما تام ریدل، تری بوت، حتی هری را نیز می پسندیم هرچند باز تام ریدل بهتر است چون وسط بازی راحت تر می شود این افراد را صدا کرد. مثلا تا بخواهند بگویند که لادیسلاو پاتریشوا خانزفا کاردلکیپ جورامونت پتیران عاصدیغ توپ دارد به سمت تو می آید که ... آن وقت اگر خلاصه کنند ما فکر می کنیم با کس دیگری هستند واصلا محل نمی گذاریم و باز هم همان می شود. اصلا آهنگ تام را نیز نمی شود عوض کرد. خیلی هم اسم خاصی است که هیچکس از آن استفاده نمی کند.

پایان تکلیف آقای کلاه دارِ اسم درازِ عقرب بر دوش( دَنگ در این رول به استراحت خورد).

نمره های جلسه اول:

برایان دامبلدور:22

برایان تو قدرت طنز خوبی داری، مخصوص اون که در اتاق جارو باز شده. ولی خب ظاهر پستت ایراد داره، یه مقدار هم رورلتو سریع پیش بردی، یه خورده آروم ببر جلو رول رو راجب پاراگراف بندی هم جادوکار های ویزن یا ناظر تالارتون میتونه کمکتون کنه. شاگرد مستعدی هستی مطمئنم با پشتکار از نویسنده های خوب میشی.

ریگولوس بلک: 30

بوق بهت! چای گوزل؟ کباب پز پلین؟ سی حلالِ حلال نوشه جونت. راضیم ازت.

مایکل کرنر: 24

الان این کجای رولش کوییدیچ بود؟ نه تو به من نیشان بده. تو رولت هم اتفاق خاصی نیفتاد. فقط یه خبرنگار اومد یه چند تا صحنه از مایکل گرفت و رفت؟ لطفا" رول تدریسو با دقت بخونین! مورد بعدی هم پست سراسر دیالوگه مایکل، 4 تا پاراگراف فضا سازی تو یه رول؟ فضا سازی تو رول کوییدیچی مهمه یادت نره.

وندلین شگفت انگیز: 30

مچ منو میگیری؟ خجالت! خجالت! چی بگم؟ عالی بود وندلین. سی حلالت.


آگوستوس راک وود: 26

از خلاقیتت خوشم میاد آگوستوس. منظورمو از توضیحاتم گرفتی و ازشون استفاده کردی. دو تا ایراد داری، یکیش ظاهر پسته، به هم ریخته س، پاراگراف بمدی نشده. مورد دوم استفاده از " !!" اینه. یدونه هم بسه عزیز من چرا دو تا؟ در ضمن تهدید استاد؟ ساطور؟ ده امتیاز از اسلیترین کم میشه!

مورگانا لی فای: 30

یه پست جدیه کوییدیچی، ایرادی ندیدم پیغمبر، 30 حلالت.

لینی وارنر: 30

واقعا میشه حرفی روی رول لینی وارنر اورد؟ 30 حلال تر از شیر مادر.

فلورانسو: 28
چرا اینکارارو میکنی فلو؟ چرا؟ چرا؟ چرا؟ همه چیز عالی آماده ی گرفتن سی بعد رول رو تو نقطه حساس تموم میکنه. خب اسنیچ چی شد؟ فلو گرفت؟ وسط راه دوباره خمار شد از جارو افتاد یکی دیگه اسنیچو گرف؟ چی شد؟ با یه پاراگراف قال قضیه رو میکندی خب.

ریتا اسکیتر: 28

تو هم بوق بهت! عزیز من به صراحت گفتم کوییدیچ بازی کنین! این کوییدیچش کو؟ فقط بخاطر خلاقیتت ان قدر بهت نمره دادم وگرنه چنان نمره ای کم میکردم! بوقی!

لادیسلاو زاموژسلی: 28

دلوروس جیغ کشان و همر زنان؟ خب عزیز همونی که تو نقد ریتا گفتم، کوییدیچش کو؟ بقیه دانش آموزا کوشن؟ رولتم ان قدر سخت ننویس سه بار هر پاراگرافو خوندم تا فهمیدم چی میگی!

تو یه رول کویدیچی، تو هر پستی که دوست دارین، بازی کنین. (20 نمره )

- و حالا، این مهاجم با استعداد، کوافل رو توی هوا میقاپه و با تمام سرعت به سمت دروازه ی حریف حرکت میکنه و با تمام قدرت اونو پرتااااااب میکنه!..

جیمز قبل از تمام شدن ِ جمله اش، کوافل را آرام به سمت حلقه های درختی پرتاب کرد و بعد با تمام سرعت به سمت آن ها رفت که کوافل خودش را قبل از گل شدن بگیرد. وقتی مقابل حلقه ی وسط دروازه اش ایستاد دوباره گزارش کرد:
- اما کور خونده! دروازه بان مقتدر این تیم درست مقابل کوافل ایســ... و بعععععله! توپ در آغوش دروازه بان قراااار میگیره! آفرین به این سرعت و مهارت!

جیمز نفس نفس زنان کوافل را به وسط زمین خالی پرتاب کرد و باز با سرعت خود را به آن رساند و با پا آن را به سمت راست پاس داد و بعد دوباره خودش را به پاس خودش رساند:
- و یه پاسکاری عالی رو شاهد هستیم از مهاجم های این تیم! حالا، با تمام سرعت به طرف دروازه ی حریف، چند نفر رو جا میذاره..

با پیچ و تاب جارویش، حریف های فرضی را پشت سر گذاشت. از مسیر یک بلاجر کنار رفت و خودش را به دروازه ی روبرو رساند، دستش را بالا برد اما قبل از پرتاب کوافل، با دست دیگرش اسنیچ طلایی را از جیب ردایش بیرون کشید و رهایش کرد و دوباره برای محوطه ی چمن خالی پشت خانه شان، با صدای بلند بازی انفرادی اش را گزارش کرد: ظاهرا جیمزسیریوس پاتر اسنیچ رو دیده! بله خودشه! اون اسنیچه!

کوافل را انداخت و روی جارویش خم شد، چشم از اسنیچ طلایی اش برنمیداشت. اگر پدرش برای بازی با او وقت نداشت اصلا مهم نبود. اگر مادرش درگیر نوشتن مقاله ی جدید کسل کننده اش بود هم به جیمز ارتباطی نداشت. به آبشش تیم نهنگ های خشمگین اگر آلبوس سورس یک پسربچه ی لوس نق نقو بود که سوار جاروی اسباب بازی می شد.

جیمز برای بازی به هیچکس نیاز نداشت. جیمز برای جستجوگر بودن منت هیچکس را نمی کشید. دندان هایش را به هم می سایید. از والدینش خشمگین بود و از بدقلقی اسنیچش کلافه. دستش را جلو برد، انگشتانش تنها چند سانتی متر دیگر با توپ طلایی فاصله داشتند که ناگهان دستی، دستش را پس زد.

- واسه خودت شوت میزنی و بلاجر آزاد میکنی و کوافل می گیری، مهم نیست. ولی فکر کردی بدون رقیب، میتونی جستجوگر خوبی بشی بچه؟!

تد ریموس لوپین که حالا شانه به شانه ی جیمز پرواز میکرد، این را گفت و مقابل چشمان بهت زده ی جیمز، اسنیچ را گرفت.

تدی، اسنیچ به دست، برگشت و روبروی او قرار گرفت.
جیمز نیشخند زد.
صدای دو برادر یکی شد:
- یه دور دیگه!

یه دلیل که باعث شد اسنیچ بزرگ و بلاجر کوچک، به این شکلی که ما امروز میشناسیم در بیان رو بنویسید (5 نمره)

باز من دو روز نبودم تو همه چی یادت رفت؟!
کو نقطه ته جمله ت؟!

جدا این سواله می پرسی؟! آخه پدر من، عزیز من، سایه ی سر من، هری ِ پاتر، پسر ِ برگزیده! سواله میپرسی؟ 5 نمره هم بارم گذاشتی؟!
اسنیچ بزرگ، کوچیک شد چون میبایسی توی دست جا می گرفت. (در مورد استثنای شما که عادت داری با دهن مبارک اسنیچ میگیری هم صدق میکنه این قضیه!)
بلاجر کوچک هم بزرگ شد چون به اندازه ی کافی درد نداشت. بازیکن رو متوقف نمی کرد. مث این بود تماشاگرا توپ شیطونک پرت کرده باشن.

اگرچه جلو شمارو که هیچی نمی گرفت. از ارتفاع شونصدپایی افتادی، دامبلدور بلند شد از جاش با انگشت نشونت داد، سر و مر و گنده عینهو ابراهیم نبی جهنمت بهشت شد فرود اومدی رو زمین. مگه میشه؟ مگه داریم؟!

بهترین بازیکن رو تو پست مورده علاقتون بنویسید، دلیلشم بگین. ( 5 نمره )

الگوی من مادر من هسش.
دلیلشم اینه که پدر من، ننه رفت توی یه تیم اسم و رسم دار، تو چیکار کردی؟ ها؟ بعد اون همه ولدک کشی و دادار دودور، تهش رفتی نشستی تو وزارت بغل دست آرتور ویزلی گزارش های توالت های منفجر شونده رو پیگیری کردی!

حالا باز رفتیم خونه هی گیر ندی به مامان بش بگی الگو خانوم الگو خانوم، مرد باش، بپذیر!

- درود بر نوگلانِ باغِ ... عه! چرا کسی نیست؟
- ما این پایینیم استاد.

هری نگاهی به زمین انداخت، نوگلان باغ دانش که به تازگی از صحرا برگشته بودند، روی زمین ولو شدند. پسر برگزیده که رو جارو نشسته بود زیر لب نچ نچی کرد و به این موضوع فکر کرد که واقعا نوگل هم ان قدر پژمرده؟

- با یه کوییدیچ تو صحرا از پا افتادین؟ ان قدر سخت بود؟
- اگه سخت نیست خودت بیا بازی کن.
- خیله خب. پاشین دفتر کتاباتونو در بیارین، تئوری درس میدم.

دانش آموزان یک لحظه تعجب کردند، واقعا استاد می خواست این جلسه را با چند تا سوال و جواب تمام کند؟ زهی خیال باطل! هری به آرامی ارتفاعش را با زمین کم کرد و روی زمین نشست. جارویش را روی زمین گذاشت و خودش هم چهار زانو روی زمین نشست. نوگلان هم کمی جلو تر آمدند تا حرف های او را بشنوند.

- خب یکی بود یکی نبود، به جز مرلین کسی نبود. اون قدیم مدیما که برای اولین بار کوییدیچ برگزار شد، خب... اینطوری که ما میشناسیم نبود. توپ ها یکم تغییر داشتن، پست بازیکنا کمتر بود. توپ ها بزرگ تر یا کوچک تر از الان بودن. مثلا اسنیچ بزرگ تر بود یا بلاجر ها کوچک تر بود. البته بزرگی اسنیچ یا کوچکی بلاجر ها هر کدوم مشکلاتی داشت که باعث شد امروزه این شکلی بشن.
- الکی میگه!

شترق! قورت!

هری با یک حرکت کوتاه، جاروی تمرینی مدرسه را از پهنا داخل حلق یکی از شاگردان کرد تا دیگر مانع صحبت وی نشود. هری بعد از آنکه دانش آموز را پیش مادام پامفری فرستاد، بار دیگر میان دانش آموزان نشست و ادامه داد:
- داشتم میگفتم. همون طور که گفتم پست های کوییدیچی هم کم تر بود. مثلا مدافع هم بلاجر هارو میزد و هم اسنیچو میگرفت که کار سنگینی بود. هرکس هم تو یه پست تخصص داره. مثلا من که که میدونین تو گرفتن اسنیچ تخصص دارم، یعنی جستجوگر.

دانش آموزان با خمیازه حرف او را تایید کردند. هری از جا بلند شد و جارویش را برداشت و سوار آن شد. بعد از آنکه کمی در هوا چرخید رویش را به طرف دانش آموزان برگرداند و گفت:
- خب از اونجایی که کاپیتان های گروه های چهارگانه میخوان ترکیب بچینن به بازیکن های خوب نیاز دارن، پس بیاین تو یه دست کوییدیچ نشون بدین تو چه پستی تخصص دارین. شاید تو تیم کوییدیچ گروهتون رفتین.
- استاد گفتین تئوری درس میدین که.
- تو هم هوس جارو کردی؟

با این حرف، همه ی دانش آموزان از جا پریدند و سوار جارو هایشان شدند و به پرواز در آمدند.

تکالیف:

1. تو یه رول کویدیچی، تو هر پستی که دوست دارین، بازی کنین. (20 نمره )
توضیح: مثلا منه هری پاتر، جستجوگری رو دوست دارم، تو رولم مینویسم دارم تو نقش جستجوگر بازی میکنم.

2. یه دلیل که باعث شد اسنیچ بزرگ و بلاجر کوچک، به این شکلی که ما امروز میشناسیم در بیان رو بنویسید ( 5 نمره )
توضیح: مثلا چون بلاجر میرفت تو حلق بازیکن اندازش تغییر کرد و اسنیچم چون کار چستجوگر سخت بشه کوچک شد. هرچی خلاقیتتون میگه لازم نیست دلیلتون منطقی باشه.

3. بهترین بازیکن رو تو پست مورده علاقتون بنویسید، دلیلشم بگین. ( 5 نمره )
توضیح: با سوال اول رابطه مستقیم داره، مثلا منه هری پاتر که از جستجوگری خوشم میاد، توحید ظفر پور رو دوست دارم چون خفن و گولاخه! اینم هرچی خلاقیتتون میگه خودتونو به شخصیت ها محدود نکنین.

کلاس پرواز و کوئیدیچ:

کوئیدیچی اندر صحرا:

- دنگ چرا این قدر کند شده ای؟! سریعتر راه بیا.

حشره کوچک در حالی که یک کیف دستی بزرگی را که درونش جاروی پروازی صاحبش بود حمل می کرد، وزوزی کرد و در صحرای طلایی به دنبال صاحبش رفت. همه جا خاک بود و باد بود و از این گیاهان خشکیده و بی طراوت بود و کلا هیچ چیز نبود. اما چرا، در دورترین نقطه ای که حشره و صاحبش می توانستند ببینند یک توپ کوچک برنزی روی زمین قرار داشت. صاحب با دیدن برق توپ از خود بی خود شد و جیغ کشان و لگد زنان به سمت توپ دوید.

چون صاحب، که لادیسلاو پاتریشوا خانزفا کاردکیپ جورامونت پتیران عاصدیغ زاموژسلی نام داشت، به توپ رسید. رنگ و لعاب آن توپ چنان مستش کرد که دامنش از دست به رفت..

از پشت صحنه اشاره می کنند که " لادیس دامن ندارد، خودش خبر ندارد". اوا؟! پس این دیگر کیست که با دامن چین دار اومده، از رو ابرا اومده، با یه مشت گل اومده؟

او کسی نبود جز دلوروس آمبریج که زوپس نشینی را رها کرده و راه در مسیر زهد و پرهیزگاری نهاده. اما چون به قول خودش این ها همه سوسول بازی است، آن را هم ول کرده و اکنون در حیطه « زیر خاکی» فعالیت می کند و اکنون مشغول صادرات مخفیانه زیر شلواری های مرلین به کشور های بسیار دور است.

دلوروس ناگهان از غیب چون عقاب بر سر توپ مشنگی برنزی فرود آمده و چون لادیسلاو زاموژسلی کلاه بر سر را در آن حوالی یافته بود، ترس از این داشت که مردک در پی زیر خاکی او آید، پس حرکتی کرد که توصیفش نکنیم خوب تر است.

لادیسلاو که این حرکت از وی بدید، لب گزید و اندکی رنگ به رنگ شد و دلوروس نیز که حال زیرخاکی مورد نظرش را یافته و از این بابت احساس خرسندی می کرد، دستش را دراز کرد و توپ برنزی را بیرون کشید و خواندن را آغاز کرد و در حالی که حرکاتی دلوروسانه از خود نشان می داد، به آواز گفت:

- دنیا دیگه دلوروس نداره! نداره نه می تونه بیاره! آرررررررررره!

لادیسلاو که این حرکت مدیر زوپس نشین را دیده بود، عرق ولرم بر پیشانیش نشست و گفت:

- دلو می گن مدیری، می گن که خیلی پیری، اگه یه وقت بمیری؟ خدا عذابت می کنه، سرخ و کبابت می کنه، اون وقت می شی رفوزه، با کله می ری تو کوزه!

دلوروس آمبریج که از این سخن مرد کلاه دار زاموژسلی نام سخت متاثر گشته بود، اشک در چشمانش جمع شده و می خواست از گناهان کرده و نکرده خویش توبه کند که ناگهان غرشی عظیم زمین را به لرزه در آورد.

در آن بیابان اتفاقی در حال رخ دادن بود. سه حلقه بزرگ برنزی در این سو، و سه حلقه بزرگ دیگر در آن سوی از از زمین سر در آوردند و در حالی که شن ها از طرفین آن ها جاری می شدند. در میان زمین هوا قرار گرفتند و معلق ماندن. در همان حین نیز چندین ردیف از استخوان های درشت و بزرگ از زمین سر بر آوردند و چند اتفاق دیگر نیز افتاد که نویسنده حوصله توصیفشان را ندارد و در آخر یک ورزشگاه کوییدیچ که به طور خالص از استخوان ساخته شده بود از زیر زمین بیرون آمد.

دلو، دنگ و لادیسلاو پاتریشوا خانزفا کاردکیپ جورامونت پتیران عاصدیغ که جادوگر بودند و این چیز ها برایشان عادی بود، قیافه هایی گرفتند و به در و پیکر ورزشگاه نگاهی انداختند و شروع به انتقاد کردند.

- این جا چرا VIP نداره واسه مدیرا؟!

- این جای از چه رو پاپ کرن فروشی ندارد؟!

- ویز ایزیز ویز؟!

- دنگ! شرم کن و جلوی زوپس نشینان از این حرف ها نزن!

دلوروس کمی به عقرب کوچک و موروثی و بالدار نویسنده غضبناکید اما لحظه ای بعد با شنیدن صدای نتراشیده و نخراشیده ای که از کف دستش می آمد به زوپس گاه پناه برد.

- من خیلی میلیون سال و هشتاد و شصت و صد و یک ساله که اینجام. دلم پوووووووکیده! کوییییییدیچ می خوام!

و سپس توپی که در دست دلوروس بود چرخی زد و نمایان شد!

:ball:

دلوروس که با دیدن آن چهره به وجد آمده بود، دستش را در هوا تابی داد و چکشی را از غیب ظاهر کرده و همرزنان و جیغ کشان بر سر و روی توپک بی نوا کوفت. اما لحظه ای پیش از همری شدن، توپک جستی زد واندکی آن طرف تر افتاد و ناگهان توپک به شکلی توپک وار بزرگ شده و حال او بود که همرزنان و جیغ کشان به دنبال دلوروس می رفت و فریاد می زد:

- کو! کو! کویدیچ! کو! کو! کوییدیچ!

در حالی که دلوروس و توپک مشغول همر کوبی و جیغ کشی بودند، هزاران توپک که لادیسلاو خیلی هایشان را پیش از این دیده بود، از در و دیوار سرازیر شدند. این ها :hungry1: در بالای ورزشگاه قرار گرفته و شروع کردند به نواختند، این ها مدام بی خودی به هم لبخند می زدند. این ها در طول ورزشگاه راه می رفتند و مدام به این ها :

:fan: :chomagh: drool: :pretty:

تذکر می داد و به این تنها یک نگاه چپ می انداختند و در نهایت با همان حالت چماق در دستشان یک آه از روی تاسف می کشیدند و می رفتند. با وجود این همگی آنان با تمام وجود فریاد می کشیدند و کوییدیچ طلب می کردند. در میان این همه شور اشتیاق این جمعیت گردالو، یک موجود کوچک به آرامی راهش را از میان جمعیت به سوی مرد کلاه دار اسم دراز، باز می کرد.

- آهای! این پایین رو نیگا. :ant:

لادیسلاو پاتریشوا خانزفا کاردلکیپ جورامونت پتیران عاصدیغ زاموژسلی سرش را پایین آورد و آن موجود گردالو را دید که با آن چشمانش به او خیره شده بود.

- از ما چه می خواهی ای موجود گردالوی دست مال بر دست این چنینی :ant: .

- چرا من رو هیشکی توی رولاش نمی زاره؟ :ant:

- و من رو!

و خیلی زود جماعتی از این دسته: :sibyll: و این دسته :aros: :tab: و این ها :fishing: :oops: :pint: :angel: و حتی اینان :no: :yclown: :brush: :mail: اوا این ها هم که هستند؟! :joke: این چند نفر و :bat: :poser: :proctor: این ها :phone: و همینطور هم: :ant: دور لادیسلاو را گرفته و فریاد برآوردند که چرا از آنان استفاده نمی شود. اصلا مگر آن ها چه هیزم تری به ملت جادوگر فروخته اند که باید این چنین ترد شوند!

لادیسلاو که با دیدن آنان اشک در چشمانش جمع شده بود. دستمال اسکاور را از دست یکی از توپ قلقلی ها گرفت، اشکانش را پاک کرده و فریاد زد:

- من .. آخ! یعنی ما، من و دنگ حقتان را از این جادوگر ها می گیریم! رولی خواهیم نوشت و همه شما را در آن خواهیم چپاند! نه فقط آن همر به دست ها را! نه فقط آن هایی که به خیال دیگران کوول هستند و در هر رول خیلی از آن ها می گذراند! می جنگیم تا آخرین نفس! برای این توپ قل قلک های بی چاره.

و در آن لحظه چون جو جماعت اسمایل را گرفت، ناگهان همه آنان در هر حالتی که بودند یک همر ظاهر کرده و مشغول کوبیدن در سر و .. کل هیکلشان همان کله است که؟! در همان سر یکدیگر می کوفیدند و در عین حال فریاد می زدند:

- جنگ نه! کوییدیچ! کو کو کوییدیچ!

لادیسلاو یک نگاهی به آن جماعت اسمایل کرد، یک نگاهی به دنگ کرد، یک نگاهی به ورزشکده انداخت.

- ما کوییدیچ بلد نیستیم.

اما ظاهرا صدای او در میان غریو جمعیت گم شده بود. پس او چوبدستی اش را رو به گلویش گرفت و بار دیگر گفت:

- ما کوییدیچ بلد نیستیم.

و پس از لحظه ای درنگ کل ورزشکده این جوری و پس از اندکی تمامی توپ قل قلی ها به این شکل در آمدند. لادیسلاو آهسته در گوش دنگ گفت:

- این ها چرا این قدر بی شرمانه به ما می خندند؟

و وقتی به روی شانه اش نگاه کرد دید که دنگ! آن ناجوان مرد! آن اسکورپیون بی خاصیت موروثی، بی شرمانه تر از هر توپ قل قلویی قهقه می زند. اما در طرف دیگر دلوروس سرانجام توانسته بود در همر کوبی روی توپ قل قلی اعظم را که چرخ زنان تنها دو همر می تاباند را کم کرده و در حالی که چهار همر را به چهار جهت می کوبید، دو تا را هم در هوا تاب می داد و تازه خنده شیطانی نیز می کرد.

- خب حالا کسی به ما نمی گوید کوییدیچ را چگونه باید بازی کرد؟

توپ قل قلی های زرد که به حالت های اولیه شان برگشته بودند، یک لحظه همگی به این شکل در آمده و دوباره حالتی آن چنان گرفتند و باز هم فریاد هایی این چنین زدند « بلد نیستم، بلد نیستیم، اصلا کوییدیچ چی هست؟ »

به هر حال توپ قل قلی هستند و کاری شان هم نمی شود کرد. خودتان چه طورید استاد؟

- آقا اجازه! :ant:

- وسط صحبت ما و استاد پاتر نپر! گفتیم برایت یک رول جور می کنیم!

- آقا مهمه! :ant:

- بگو.

- آقا ما هم نمی دونیم کوییدیچ چیه. :ant:




تکلیف دوم:

این واتسون را ما نمی شناسیم. ما فقط یک واتسون می شناسیم و او هم فقط با شرلوکشان می گردد. اما این واتسونی که شما گفتید به گمان ما مجبور بوده است! آخر شما نمی دانید که این مجبور بودن یعنی چه! مجبور!!!

پایان تکالیف لادیسلاو پاتریشوا خانزفا کاردکیپ جورامونت پتیران عاصدیغ زاموژسلی.

ما رو هم یادتون نره!:

:sibyll: :aros: :tab: :fishing: :oops: :pint: :angel: :no: :yclown: :brush: :mail: :joke: :bat: :poser: :proctor: :phone: :ant:

1. در یک رول، تو صحرا کوییدیچ بازی کنین ( 25 نمره )

- یک دو سه.. سه دو یک! چهار شیش پنج، ده بیست چهل.. عِه! چخه، پِخه، تخه!

لی جردن در حالی که سعی بر جدا کردن میکروفون از دهان هیپوگریف خوش قد و بالایی را داشت به گوشه های اتاق نگاه کرد.

- هووی ممدویزلی! بیا کمک... این هیپوگریف بوقی رو ببریم بیرون تا من بشینم گزارش کنم! ملت منتظرن..

- چی؟ من؟ مگه نمیبینی دستم بنده؟ برو به یکی دیگه بگو

و ویزلی مذکور از نوع ممدـشون دوان دوان و سوت زنان از کادر خارج شد!

- ای بابا! هی تو.. ممدپاتر، ویزلی که پیچوند، تو بیا کمک این لامصبی رو بِکَنیم از این میکروفون! نصفش رو خورد!

- با منی؟ مگه خبر نداری؟

- چیو دقیقا؟

- اینکه استاد این درسه فامیل مائه!

- خب که چی؟

- خب من فامیل استادم دیه! فامیل استاد هم که باید همیشه قیافه بیاد.. مگه داریم نیاد؟ مگه میشه نیاد؟ :اسمایلی نقی معمولی:


- ای به خشکی شیر شانس! دیگه بیخیال.. باید هی ما تکون بدیم و خودمون رو نشون بدیم به ملت غیور جادوگر در هر شرایطی!

پس اینگونه شد که لی جردن، شروع به گزارش کرد:

- با سلام خدمت معلم عزیزم. حالا که این مخش را می نویسم، یَک عدد هیپوگریفی صحرایی افتاده است به جان میکروفون و نصفش را بلعیده و نصف دیگر را دارد می بلعد این ننه سیریوسی! دوستان هم پشت ما را خالی کرده ودست تنها گزارش می نمایم.. استاد من، اینجا محلی بد است! هیپوگریف صحرایی دارد در حد لیگ کوییدیچ اسپانیا به نام کوییدیچگا.. اگر مرلین کمک کند این هیپوگریف میکروفون کوفتی را ول کند و بیخیال این بشود و شیری چیزی خوشمزه تر گیر بیاورد، ممنون میشوم..

ناگهان در این بین یک عدد توحید ظفرپور با لباسی گل گلی وارد کادر شده، هیپوگریف مذکور را به خاک و خون کشیده، جسد بیچاره را به خارج کادر هدایت کرده و خود نیز از کادر خارج شده!

لی جردن با تعجب ادامه داد:
- کاش چیز بهتری می خواستم از مرلین اهم اهم.. باور کنید که این خود شخص توحید ظفرپور بود! اسطوره ی مقاومت.. ایثار.. فداکاری و شجاعت. توحید، مچکریم!

و اینگونه بود که اتوبانی را در شهری به نام تهران که مشنگ ها در آن زیاد رفت و آمد دارند را به نام وی، یعنی توحید نام گذاری کردند..

- داشتم میگفتم معلم عزیزم.. کوییدیچ بازان ما که شیر شیر شُر شُر عرق می ریزند وارد زمین خاکیِ ده هزار نفری « آفریقا، پلاک دو » می شوند.. همه یک عدد بطری آب در دستشان گرفته اند و روزه های جادویی خود را شکانده و آب می خورند! آیا این رواست که استاد بیاید و در ماه رمضان جادویی، ملت را ایستگاه کند و بفرستد به صحرا؟ چه کسی می خواهد تاوان این روزه خواری ها را پس بدهد؟ وای بر شما..

کات

گلرت: هووی ریتا! شنیدم طرف نمره 30 نمیده.. تو هم هی بیا بگو « وای بر تو »
ریتا: مگه چیه؟ من حق ظالم رو از مظلوم میگیرم..
گلرت:
حق مظلوم از ظالم منظورمه.. پوکر نشو واس من! برو به درس خودت برس، من بلدم چه کنم!

کات ایز فینیش

- داشتم میگفتم استاد.. ممدپاتر ها که حس و حال ضربه زدن به بلاجر ها را ندارند.. کوافل هم روی زمین برای خودش با دافنه قِل میخورد.. اسنیچ هم کنار دست جست و جوگر ها نشسته، چای می نوشد!

ملت:
استاد:

- بیشتر از این سرت را درد نیاورم استاد.. در کل، صحرا جایی کوییدیچ نیست! شاید هم باشد، اما نیست! پس اگر جای مناسبی نباشد و نبود امکانات باشد، بازی لغو شده و گزارشی هم نخواهیم داشت!



2. تو یه مقاله کوتاه بگین چطوری جرج واتسون تونست خودشو با همه نوع آب و هوا وفق بده و بهترین بازیکن تو این امر بشه. ( 5 نمره )

تحقیقات نشان داده که جرج واتسون، از ترکیب ژن های جرج واشنگتون و اما واتسون به وجود آمده! اما چگونه خودش را برای این شرایط وقف داده سوالی است که برای ما پیش می آید.
در اصل جرج واشنگتون یک زمانی نقش « وزیر دیگر » را داشت! روزی روزگاری وزیر با اما واتسون که فرزند مادری غیور به نام دابسون بود - دابسون غیور، هفت شکم زاییده و این هشتمی را در کوچه ول کرده و دامبل هم آمد این را برد به خانه و وقتی رفت لباس عوض کرد دید که ای بابا.. این که دختره! ( ) و بعد او را به هاگوارتز فرستاد و آنجا شد رفیق فاب استاد.. - به خانه جرج واشنگتون میروند وب عد علاقه و این شِر و ور ها.. بعد که اعمالی صورت میگیرد و فرزند اول متولد میشود، نامش را جرج و فامیلی آن را واتسون گذاشته تا عدالت برقرار شود. این جرج کوچولو هم که خیلی به کوییدیچ علافه مند بود میره زمین خاکی اون دوران کوییدیچ بازی کنه و اینگونه میشه جرج قهرمان..
جرج به دلیل اینکه از پایه، ژن این کار رو داشت شد جرج واتسون! وگرنه هیچ بوقی نبود!

پایان!

کوئيديچ بازی کنید:

دانش آموزان زير نور خورشید در حال سوختن بودند و هر کدام سعى مى کردند با دستشان سايبانى درست کنند. صداى گوینده ى راز بقا در صحرا طنین انداز شد.
- هم اکنون شاهد گونه اى از موجودات بدبخت به اسم دانش آموز هستيد، اين موجودات فلک زده و از همه جا رانده، مجبورند به تمامى حرف ها و گاه اراجیف اساتید گوش کنند..
دانش آموزان: اين قراره بازی رو گزارش کنه؟!

در سمت ديگر هرى پاتر سايبانى جادويى همراه داشت و با بادبزن دستى پلين خودش را باد مى زد. هري با ديدن بى تحرکى دانش آموزان فریاد زد" شروووووع!" و در سوت خودش دمید.

- هم اکنون شاهد شروع بازی از سمت موجودات بدبخت گروه اول يعنى اسليترينى ها و ريونکلاوى ها در مقابل هافلپاف و گريفيندور هستيد. اين موجودات بدبخت همچون گورخرها هيچ مقاومتى در برابر گرما ندارند..
دانش آموزان:

فلورانسو که جستجوگر تيم بود نااميدانه به رقيبش وندلين نگاه کرد که مقاوم در برابر گرما و فندك به دست به دنبال اسنيچ مى گشت. ديشب چيز بهش نرسيده و عملا خمارى بيش نبود. بايد کارى مى کرد. نگاهش را به دقت به اطراف دوخت.

- هم اکنون شاهد بازی يکنواخت و خسته کننده ى اين موجودات بدبخت هستيد. چون اسب هايى تشنه و خسته بى هدف به اين سو و آن سو تاخت مى کنند.. اما نگاه کنید فلورانسو مثل مارمولك مگس ديده به سمتى خيز برداشته..

فلورانسو که شى ء سياهى را بال زنان اطراف دروازه ى حريف ديده بود و فکر مى کرد چيز است، با سرعت به آن سو مى رفت. از طرف ديگر وندلين هم فريب خورده و به دنبالش بود اما با ديدن مگس سياه رنگ هر دو ايستاده و محکم به هم برخور کردند.
فلو: چيژ.
وندلين: چيژ؟ :vay:
مگس: چيژ.
ملت:

هرى در گوشه ى زمين آبميوه ى پر از يخش را مى خورد و زخمش را مالش مى داد.

- هم اكنون شاهد ادامه بازي از سوي اين موجودات مفلوك هستيد. در سمت سبز و آبي ها رودولف رو مي بينيد كه چون شيرى خشمگین با چاقوى پلاستيکى( به علت کمبود سن رودولف و قوانین هاگوارتز از بردن قمه معذور بوده) مقابل مهاجمان ايستاده است. لاکرتيا رو مشاهده مى کنید که مى خواهد از سد رودولف رد بشه اما قادر نيست. لاکرتيا که با لاک جيگريش هم کارى پيش نبرده با قيافه ى مشاهده مى شه. رودولف جلو ميره تا به لاکى کمک کنه.. اوه.. رودولف چون مگسى له شده زير مگس کش، زير توپ آرسينوس که به سمتش پرتاب شده له مى شه. لاکى با قيافه ى نگاهى به رودولف مياندازه و پيش ميره.

فلورانسو با شنیدن گزارش ها بيش از پيش ناامید شده و مى رفت که پس بيافته. لينى که قبل تر نقش جستجوگر را داشت اسنيچ را ديد.
- فلو اسنيچ!
- خمارم.
- بگيرش.
- دارم مى ميرم جون تو!
- فلو چيز!
-

با شنیدن کلمه چيز، فورانسو جان دوباره گرفت و به سمتى که لينى اشاره کرده بود رفت.

2- نمى شناسمش ولى من فکر مى کنم اين آقا( مرد بوده ديگه؟) خيلي بچه ى مامانى و حرف گوش کنى بوده. مامانم همیشه مى گفت: فلو! بخور نون و پنیر و سبزی تا بشوى تو قوى.
اين مرده هم فکر مى کنم زياد نون و پنیر و سبزی خورده و شده قوى. البته چون تو خارج و اگه بپرسين کجاى خارج جواب ميدم داخل خارج، نون و پنیر و سبزی نداشتن و شاید داشتن اما نمى خوردن پس جرج احتمالا مامانش بهش مى گفته: جرج بخور نون و اسپاگتی و گوشت تا بشوى تو قوى.
چون خارجى ها شاعرى شون خوب نيست شعر مامان اين قافیه نداشت. آره خلاصه جرج با حرف مامانش به اوج رسید.