حکومت تاریکی

خلاصه:

لرد سیاه بالاخره هری پاترو شکست داد.اما حالا سر و کله ی یه دشمن جدید پیدا شده.شخصی به اسم ارباب مرگ.اون در حقیقت آبرفوث برادر دامبلدور هست که ابر چوبدستی،سنگ و شنل نامرئی کننده رو در اختیار داره.(ولدمورت هویت ارباب مرگ رو نمیدونه.)آدمای آب حافظه ی دختر بچه ای به اسم آماندا رو با ابرچوبدستی دستکاری می کنن.آماندا در اختیار جادوگران سیاه قرار می گیره،در حالی که با ترس و لرز راجب موجودی به اسم ارباب مرگ حرف می زنه.ولدمورت یه فهرست به بلاتریکس میده.تو این فهرست اسامی یه سری از جادوگران سفید هس که بلا بایست ازشون بازجویی کنه.یکی ازون ها خواهرزاده ش نیمفادورا هست.طی یه سری حوادث پدر دورا برای محافظت ازون کشته میشه و دورا قدرت خون آشامی جدیدی به دست میاره و تصمیم میگیره از بلا انتقام بگیره.از طرفی شخصی به اسم سایمن که یه جادوگر دورگه(پریزاد/خون آشام)هست،از آبرفوث مبلغ زیادی پول میگیره تا در عوض ماموریتی براش انجام بده.سایمن که متخصص موسیقی هست،یه بلایی سر دو تا از مرگخوارها میاره و بعد همراه آماندا کوچولو به روسیه میره.ولدمورت متوجه میشه که سایمن،دوست دوران جوونیش برای ارباب مرگ یه کارایی انجام داده و نگران میشه.چون خیلی سال پیش قسمتی از روحش رو در بدن سایمن کار گذاشته و اونو تبدیل به جاودانه ساز کرده.لرد سیاه به روسیه میره و سایمن رو پیدا می کنه.و از طرف دیگه،ارباب تاریکی شروع میکنه به شکنجه ی یاران سفیدی از جمله املاین وینس تا بتونه به اطلاعاتی از ارباب مرگ و دشمنانش دست پیدا کنه.


________________

ویرایش ناظر: سوژه کمی سنگین و پیچیده بود و پست های طولانی و زیادی زده شده بود. برای همین خودم از مروپ که در جریان داستان بود خواستم که در صورت امکان خلاصه رو بذاره. بابت خلاصه ازشون تشکر می کنم.

باد تند پاییزی میوزید، برگ های درختانی که دیگر مقاومتی نداشتند از جای خود کنده میشدندو زمین زیرشان را همچون فرشی،میپوشاندند. بعضی از این برگان زیر پای ساحره ای که عبور میکرد، خرد میشدند . صدای خرچ خرچی که از برگان پاییزی میامد نشانه اعتراضشان بود. ساحره که املاین ونس نام داشت شنلش را محکمتر به خود پیچید.
دیگر اثری از شادابی و سرزندگی در صورتش نبود، چشم های گود رفته اش حاصل ماموریت های سختش بود. موهایش کدر و لبانش کبود شده بودند. نگاهی به اطرافش انداخت. در گودریک هالو جز خودش موجود زنده ای نبود. حتی صدای از کلیسایی نزدیک قبرستان ،به گوش نمیرسید. املاین از میان آرامگاه های مردگان گذشت و به مکان مورد نظرش رسید، خانه ابدی بهترین دوستش.
املاین به مزار دوستش خیره شد
اشک هایش پوست سردش را میسوزاندند. کلمات یارای تسکین بخشیدن به غم درونش را نداشتند. به سختی لب هایش را از هم گشود:
-تولدت مبارک آنا! یادته باهم قرار گذاشته بودیم وقتی لرد سیاه سقوط کرد ، روز تولدت بریم رستوران سه دسته جارو تا شب فقط نوشیدنی کره ای بخوریم؟؟! واقعا فکرشو نمیکردم که روز تولدت به جای سه دسته جارو قرارمون قبرستون گودریک هالو باشه.
املاین اشک هایش را پاک کرد، با صدایی بفض آلودادامه داد:
-تنها کسی بودی که منو به خاطر حواس پرتی و فراموش کاری هام مسخره نکردی. اون روزی که به جای مسخره کردنم دست دوستی به سمتم دراز کردی، هیچوقت فراموش نمیکنم.

چوبدستی را از شنلش بیرون کشید و ضربه ای به آرامگاه آنا زد. دسته گلی زیبا ،با گل های صورتی خوشرنگی پدیدار شدند. به آرامی روی آرامگاه دوستش دست کشید.
نگاهی به اطرافش کرد، آرامگاه خانواده پاتر فقط دو قدم با آرامگاه آنا فاصله داشت و اکنون هری پاتر به خانوادش ،پیوسته بود. صدای هو هوی حزن انگیز جغدی به گوش میرسید ، املاین در این فکر بود که سری به آرمگاه پاتر ها بزند که...
صدای قدم هایی را از پشت سرش شنید، بلافاصله برگشت و با چوبدستی اش نشانه گرفت ولی دیگر دیر شده بود..
_استوپیفای
پرتو سرخ رنگی به قفسه سینه املاین برخورد کرد و او دیگر چیزی نفهمید.

چند ساعت بعد، زیرزمین عمارت اربابی مالفوی

املاین به هوش آمده بود ، سعی میکرد زنجیر هایی که دستانش را اسیر کرده بودند باز کند،اما تلاشش نتیجه جز طنین انداز شدن صدای جرینگ جرینگ وحشیانه زنجیرها نداشت.
در حالی که املاین برای نجات و رهایی تلاش میکرد ، صدای باز شدن در زیر زمین به گوش رسید. املاین ازنور کمی که از در باز شده تابید، فهمید شخصی که وارد شد کسی جز، بلاتریکس لسترنج نیست.
بلاتریکس موهای پرپشتش را عقب راند و با لبخند زشتی گفت:
-لرد سیاه میخواد ببینتت امیلی کوچولوی خنگ.
_زنیکه پست فطرت حالم ازت بهم میخوره!
بلاتریکس نچ نچی کرد و با چوبدستی اش ضربه ای به زنجیرها زد. وقتی زنجیر ها باز شدند با لحن تهدید آمیزی گفت:
-مراقب باش خانوم کوچولوی زشت و گرنه قبل لرد سیاه من کارتو تموم میکنم.

لحظاتی بعد،املاین دست بسته در محاصره مرگخوارانی که پوزخند زنان به او نگاه میکردندایستاده بود. صدای سرد و بی روح لرد ولدمورت طنین افکند:
- ببیننید کی اینجاس. دوشیزه املاین ونس. نوکر سرسپرده ابرفورث بردار احمق دامبلدور و محفل ققنوس.
مرگخواران با حالتی تمسخر آمیز خندیدند،ولدمورت ادامه داد:
-اینم جزو همون احمقایی که فک میکنن میتونن در برابر من مقاومت کنن ، و منو شکست بدن! این احمقها نمیخوان قبول کنن من پیروز شدم، دامبلدور پیرو خرفت و هری پاتر قهرمانشونم من کشتم! دوستان و طرفداران پاتر رو به جزاشون رسوندم تا درس عبرتی واسه بقیه باشه.
املاین در آن لحظه فقط میخواست ولدمورت را تیکه پاره کند.

ولدمورت جلو آمد و روبه وری املاین قرار گرفت ، در حالی که انگشتان سفید و کشیده اش را ، روی صورت او میکشید به آرامی گفت:
- من همچیو در موردت میدونم املاین. میدونم حتی انقد ساده ای که راحت به حرف میای. میدونم از اینکه لمست میکنم، چندشت میشه.هر اطلاعاتی درمورد محفل ققنوس و اون ابرفورث داری به ما بگو ، همچنین درمورد اون نیمفادورا تانکس . به ما ملحق شو و ببین در چه جایگاه خارق العاده ای قرار میگیری.وگرنه در برابر خشم لرد سیاه قرار میگیری، لرد سیاه بخشنده نیست املاین.

املاین با نفرت و تنفر به ولدمورت نگاه میکرد، خونش در رگ هایش میجوشید ، با شجاعت فریاد زد:
- بازم همون اشتباه ها رو داری میکنی!من دیگه اون دختر ساده حواس پرت نیستم.!آره به قول تو نوکر سرسپرده دامبلدور و محفل ام. تا زمانی که زنده ام هرگز از اینکه انتقام خودمو و دوستامو ازت نگیرم دست نمیکشم. من هیچی به تو نمیگم ولدمورت حتی اگه منو شکنجه ام بدی هم چیزی نمیگم! بهتره منو بکشی چون فایده ای واست ندارم.
ولدمورت پوزخند سردی زد:
- بهت گفتم که چه قد ساده ایی.خودت خواستی، اما قبل مرگت باید تاوان گستاخیت در برابر اربابتو بدی.
سپس چوبدستی اش را به سمت املاین نشانه گرفت ،صدای جیغ های املاین در عمارت اربابی مالفوی طنین انداز شد.

نیمه شب بود.نیمفادورا و اورلا مشغول پیشروی در ضلع غربی خانه ی ریدل بودند.مدتی در سکوت راه رفتند تا بالاخره به یک در چوبی بزرگ رسیدند که رویش پر از کنده کاری هایی به شکل مار بود.دورا به آرامی در را گشود و بعد دو نفری وارد شدند.همه جا تاریک بود و چیزی نمی دیدند.
-لوموس!
چند لحظه بی حرکت سر جایشان ایستادند.ناگهان اورلا در حالی که ناخودآگاه دندان هایش به هم می خورد،بازوی تانکس را گرفت.
-دورا!یه صدایی اومد...تو نشنیدی؟
نیمفا دست سرد و عرق کرده ی همکارش را فشرد و با لحنی نیرو بخش گفت:"آروم باش!"
باد سردی به صورت دختران جوان برخورد کرد و صدایی هیس مانند در تالار پیچید.لحظاتی بعد بالاخره انتظارشان به سرآمد و موجودی غول پیکر از تاریکی انتهای اتاق به سمتشان آمد.جانوری که از کمر به بالا شکل یک زن را داشت و نیم دیگر بدنش همانند دم ماری عظیم الجثه بود.
اورلا که نفسش بند آمده بود گفت:"اون باید نگهبان خونه ی ریدل باشه!"
-فیس فیس!چه شام خوشمزه ای!
جانور این را گفت و با سرعت به سوی کارآگاهان خزید.نیمفا و اورلا به صورت غریزی هر جادوی پیشرفته ای را که می دانستند،به سمت دشمنشان شلیک کردند.طلسم ها به تن فلس دار نگهبان برخورد می کردند بدون اینکه کوچکترین اثری بر جای بگذارند.تانکس می دانست که اگر به این کار ادامه دهند،مرگشان حتمی است.او می توانست صدای هق هق اورلا را بشنود و حرکت های ناامیدانه ی چوبدستی او را حس کند.چشمانش را بست و سعی کرد تمرکز کند.این مبارزه نمی توانست پایان کار او باشد.نیمفا باید زنده می ماند و انتقام مرگ پدرش را از بلا می گرفت.آب به او نصیحت کرده بود روحش را با فکر کشتن بلا تیره و تار نکند.اما شاید فقط تصور کشتن آن زن پلید بود که می توانست در آن لحظه،امید تازه ای در جان تانکس بدمد و باعث نجات خودش و همین طور اورلا شود.نیمفا چشمانش را گشود.حس می کرد نیرویی مرموز از چشمه ی وجودش تراوش می کند.گلویش از عطش می سوخت. باید طوری این تشنگی را برطرف می کرد.با یک جهش خودش را به زن ماری رساند و روی کمرش سوار شد.دندان های نیشش را در گوشت او فرو کرد و با اشتیاقی وافر مشغول مکیدن خون شور و خوش طعمش شد.هیولای ماری با صدای گوش خراشی جیغ کشید.به بدنش پیچ و تاب داد و سعی کرد تانکس را از خود جدا کند.اما نیمفا تا زمانی که دیگر هیچ قطره خونی در بدن نگهبان باقی نمانده بود،به کارش ادامه داد.هیولا بر زمین افتاد و تانکس به سمت اورلا رفت تا لبخندی پیروزمندانه تحویلش دهد. اما همکارش با وحشت از او فاصله گرفت.چرا که نیمفا چهره ای وحشی و تشنه به خون پیدا کرده بود.
بقیه ی مسیر را بدون هیچ حرفی و در حالی که اورلا از نگاه کردن به صورت تانکس اجتناب می کرد،طی نمودند.در انتهای یکی از راهروهای پیچ در پیچ خانه ی ریدل،مرگخوار جوانی را غافلگیر کردند تا از او بازجویی کنند.اورلا در حالی که چوبدستی اش را به گردن اسیرش فشار میداد گفت:"زود باش!...بگو آماندا رو کجا مخفی کردین؟"
مرگخوار همان طور که می لرزید سرش را به شدت تکان داد.اورلا تصمیم گرفت خشونت بیشتری خرج دهد.تانکس عمدا در این بازی شرکت نکرد.چرا که فکر می کرد آن شب به اندازه ی کافی همکارش را وحشت زده کرده است.
-بهتره حرف بزنی وگرنه...
مرگخوار دهانش را باز کرد و گفت:"اون این جا نیس...اون اینجا نیس...باور کنین راس میگم!سلسی و بارتی اون بچه رو با خودشون بردن ماموریت.اما وقتی برگشتن دیگه آماندا همراشون نبود..."
اورلا(با عصبانیت):"دروغ میگی!"
تانکس به آرامی زمزمه کرد:"نه اورلا!اون داره راس میگه!"
کوییرک به سمت نیمفا برگشت و با شگفتی پرسید:"از کجا اینقد مطمئنی؟"
دورا به تلخی پاسخ داد:"سایمن بود که با اون دو تا مرگخوار جنگید.من...فک کنم اون آماندا رو با خودش از کشور خارج کرده."
اورلا با تعجب گفت:"آخه چرا باید هم چین کاری کنه؟اون یه عالمه گالیون از آب گرفت،مگه نه؟"
-خب...راستش هیشکی تا حالا از کارای اون موجود سردرنیورده.یه چیزایی بیشتر از پول به هیجان میارش...
-.-.-
ولدمورت موفق شد آدرس خانه ی سایمن در روسیه را پیدا کند.او در اتاق پذیرایی ظاهر شد و آماندای کوچک را دید که روی کاناپه نشسته بود.او لباس خواب زنانه ی گشادی به تن داشت و کاملا رنگ پریده به نظر می رسید.
طنین صدایی خوش آهنگ در فضا پیچید.
-تام!!دوست قدیمی!...باید میگفتی داری میای!اون وقت می تونستم یه مهمونی عالی برات تدارک بدم...یه صحنه ی نمایش فوق العاده و عجیب و غریب!
ولدمورت برگشت و با چشمان سرخ رنگش به سایمن خیره شد.گذشت زمان کوچکترین اثری بر چهره ی جوان و بی نقص او نگذاشته بود.سایمن دقیقا همان طور به نظر می رسید که لرد سیاه از آخرین ملاقاتشان به خاطر می آورد.ولدمورت به دخترک خیره شد و سایمن طوری که انگار دوست قدیمیش چیزی از او پرسیده باشد،گفت:"می بینی!من اونو از دستت نجات دادم...اگه پیش تو می موند کشته می شد."
لرد بالاخره سکوتش را شکست و به سردی گفت:"براش خیلی بهتر بود که کشته می شد!"
سایمن در پاسخ به این اظهار نظر فقط به نرمی خندید.
-تام!راستی بگو ببینم از طلسمی که رو مرگخوارات اجرا کردم خوشت اومد؟ و اون آهنگ دوست داشتنی راجب ارباب مرگ!...این داستان واقعا ارزشش رو داشت که وقت بذارم و تبدیل به شعرش کنم."
سایمن این را گفت و جام بزرگی در دستش ظاهر شد.
-اینو می بینی تام؟یکی از معجون سازهای خبره ی خودت اینو ساخته.آرسینوس جیگر!...یه سم خیلی مهلک و کشنده س!
پریزاد دو رگه جام را به لبانش نزدیک کرد.ولدمورت بدون اینکه چوبدستی اش را درآورد،جادویی اجرا کرد و جام در دستان سایمن به هزاران تکه تبدیل شد.خرده های شیشه پوست مرد مو طلایی را خراشیدند.او انگشتانش را بالا آورد تا مخلوطی از سم و خون خودش را بچشد.اما لرد ناگهان مقابلش ظاهر شد و دست او را محکم در هوا گرفت.سایمن طوری که انگار دارند یک بازی سرگرم کننده انجام می دهند ،سرش را بالا گرفت و به ولدمورت لبخند زد...

اورلا دومرتبه به کلاه شنلش دست زد تا مطمئن شود که هنوز روی سرش است. انقدر عجله داشت که متوجه نشد وارد یک کوچه بن بست شده. بعد از این که کاغذ پوستی‌ای که روی آن آدرس نوشته بود را خواند به راه افتاد.

بالاخره وارد کافه هاگزهد شد. با یک نگاه سریع میز هارا نگاه کرد و توانست میز هفت را که آدرسش را به او داده بودند پیدا کند. فردی شنل پوش پشت آن نشسته بود و این برای اورلا عجیب نبود چون منتظر تد تانکس بود.

اورلا پشت میز نشست. بعد از این که مطمئن شد کسی در کافه نیست کلاه شنلش را برداشت.
- ببخشید دیر اومدم. متاسفانه گم شده بودم.

فرد بدون این که کلاه شنلش را کنار بزند با لحن مهر آمیزی گفت:
- اشکالی نداره.

این دفعه اورلا کمی تعجب کرد چون صدای تد تانکس مردانه بود نه اینکه زنانه باشد. اورلا که تعجب کرده بود گفت:
- ببخشید شما تد تانکس نیستید؟

دختر کلاه شنلش را کنار زد. اورلا که به شدت شوکه شده بود با صندلی اش کمی عقب رفت. پس تد تانکس کجا بود؟ این که نیمفادورا تانکس بود.

- تعجب نکن اورلا.
- نه ببخشید تد تانکس کجاست؟ خودش برام جغد فرستاد گفت بیام اینجا تا دوباره برعلیه ولدمورت فعالیت کنیم. خودش گفت...
- بسه دیگه. اون دیگه مرده. بلاتریکس اونو کشت.

ناگهان چشمان اورلا شروع به سوزش کرد. ناخواسته چند قطره‌ اشک بر روی گونه های اورلا لغزید. نیمفادورا هم بادیدن اشک های اورلا چندین قطره اشک ریخت ولی سریع آن ها را پاک کرد؛ سپس با صدایی لرزان گفت:
- طبق نامه ای بابام بهت داده باید ببرمت پیش ارباب مرگ. لطفا دنبال من بیا.

نیمفادورا بلند شد و اورلا هم همین کار را کرد. هردو از پله های کافه بالا رفتند. اورلا که تا به حال این مسیر هارا طی نکرده با تعجب به هر جایی که میتوانست نگاه می کرد. بالاخره نیمفادورا جلوی دری متوفق شد و در زد.

- بیا تو!

با صدایی که از پشت در آمد نیمفادورا وارد اتاق شد و اورلا هم پشت سر او واردشد و در را پشت سرش بست. اتاق بیش تر شبیه اتاق مدیریت بود. چندین صندلی جلوی میز مدیریت بودند و پشت میز هم ارباب مرگ نشسته بود، یا به عبارتی ابرفورت دامبلدور. اورلا در لحظه اول او را نشناخته بود ولی بعد از بررسی های فروان در ذهنش توانست او را شناسایی کند. ابرفورت با چهره ای بسیار جدی گفت:
- پس تو اورلا کوییرکی. تد خیلی چیز ها درموردت بهمون گفته. اما تو اصیل راده ای درسته؟

اورلا با حرکت سرش حرف ابرفورت را تایید کرد.

- خوب پس باید خیلی تلاش کنی، بیشتر از هرکس دیگه. تا بتونم بهت اعتماد کنم و برای شروع...

ابرفورت مکثی کرد و ادامه داد:
- متاسفانه یکی از مامورانی که قرار بود با نیمفادورا بره، گفته نمیتونه حالا با اون چیزهایی که تد به من گفتی تو جایگزین خوبی هستی. اگه بتونی کارتو خوب انجام بدی عضو رسمی گروه می شی. نمیفادورا برو و همه چیز رو بهش توضیح بده.

نیمفادورا با حرکت سرش جواب مثبت داد و بعد از آن از اتاق خارج شد و اورلا هم پشت سر او از اتاق خارج شد.

ابرفورت و نیمفادورا وسط دفتر کار اٌب، که در طبقه ی بالا هاگزهد بود ظاهر شدند.
ابرفورت، روی صندلی اش که پشت میز کارش بود نشست.
نیمفادورا در حالی که لبانش می لرزید، بریده بریده گفت:
-بلاتریکس...اون...پدرم... کشته شد... .

تانکس دیگر نتوانست تحمل کند و اشک از چشمانش سرازیر شد.
ابرفورت با اشاره دست، او را دعوت به نشستن کرد و تانکس روی صندلی که روبروی ابرفورت بود نشست.
ابرفورت گفت:
-تد یکی از بهترین افرادمون بود...از دست دادنش ضرر بزرگی به همه ما زد.

تانکس در حالی که گریه می کرد، گفت:
-قسم می خورم که اون زن رو بکشم...این کار رو انجامش می دم...مهم نیست که چه بلایی سرم میاد!
ابرفورت با لحنی گرم و صمیمی گفت:
-نیمفادورا، میشه برام توضیح بدی چرا پدرت کشته شد؟

-بخاطر طلسم اون زن... .
ابر فورت، حرف تانکس را قطع کرد و گفت:
-نه...این طور نیست.هدف بلاتریکس تو بودی، اون می خواست تو رو بکشه نه پدرت رو.با این حال تد خودش رو بین طلسم و تو قرار داد تا از تو محافظت کنه...حالا تو می خوای بدون این که به سرنوشتت فکر کنی، از اون انتقام بگیری؟فکر نمی کنی این طوری روح پدرت در عذاب باشه؟

تانکس کمی به جلو خم شد و با دستانش صورت خود را پوشاند و گفت:
-ولی من نمی تونم ساکت بشینم...باید انتقام بگیرم.

ابرفورت گفت:
-مطمئن باش که یک روز خود تو بلاتریکس لسترنج رو نابود می کنی. حتی اگر کسی نتونه این کار رو انجام بده؛ تو می تونی.

-من؟!آخه این چطور ممکنه؟

نیمفادورا سرش را بالا آورد تا با دقت به حرف های ابرفورت گوش کند:
-پدرت با فداکاری برای تو؛ یک جادوی باستانی رو فعال کرد که این جادو باعث میشه که بلاتریکس نتونه به تو آسیبی بزنه.اون حتی الان دیگه نمی تونه بدن تو رو لمس کنه.

تانکس با تعجب پرسید:
-ولی مگه بلاتریکس خاله من نیست؟! پس خونی که توی بدن اونه، توی بدن منم هست.پس یعنی این جادو دیگه کار نمی کنه؟

ابرفورت پاسخ داد:
-نه...اون موضوع فرق داره درسته که خون تو و خاله ات یکیه ولی خون اون محافظت شده نیست.شبی که لرد سیاه دوباره ظهور کرد؛ خون محافظت شده هری پاتر رو وارد وجود خودش کرد بنابراین تونست اون رو بکشه.

تانکس از جای خود برخاست و به سمت تنها پنجره اتاق رفت و به بیرون خیره شد.
آفتاب در حال طلوع کردن بود و پرتو های نور خورشید ؛ دهکده را روشن می کرد.
تانکس احساس عجیبی داشت. وقتی به پدرش فکر می کرد؛ احساس می کرد که چیزی در درونش سقوط می کند، از او جدا می شود و به اعماق زمین می رود.

باز هم اشک در چشمانش حلقه زده بود اما ناگهان غم، جای خود را به خشم داد.
بلاتریکس...بلاتریکس...بلاتریکس...تکرار این نام در ذهنش، باعث بیشتر شدن خشم و نفرتش نسبت به این زن می شد.

ناگهان اتفاق عجیبی افتاد:
تانکس شروع به تغییر کرد، ابتدا قدش بلند شد سپس رنگ پوستش کاملا سفید شد.مو های کوتاهش بلند تر شد و تا کمرش رسید و از بنفش به سیاه تغییر کرد. رنگ چشمانش قرمز شده بود و مانند چشمان یک خون آشام به نظر می رسید.

ابرفورت شاهد این اتفاق بود و بدون این که آثاری از حیرت در چهره اش باشد، گفت:
-تانکس...پدرت قرار بود با یک تیم پنج نفره که خودش به اونا آموزش داده بود، سه روز دیگه وارد عمارت ریدل ها بشه و آماندا رو از اونجا بیرون بیاره...تو حاضری به جای اون توی این ماموریت شرکت کنی؟

تانکس به سمت ابرفورت برگشت. چهره اش هم زیبا به نظر می رسید و هم ترسناک.

-باشه... قبول می کنم.

خوبه...حالا بهتره بری و برای ماموریت آماده بشی.

تانکس از اتاق خارج شد و ابرفورت را تنها گذاشت.

فلش بک

سایمن در دفتر ابرفورت که بالای کافه هاگزهد قرار داشت، ایستاده بود.تقریبا یک ربع آنجا منتظر بود وکم کم داشت عصبی می شد.
سایمن نگاهی به اتاق انداخت: اتاق بزرگ و مستطیل شکلی بود که به جز میز کار ابرفورت، چیز دیگری در آن دیده نمی شد.
در اتاق باز شد و ابرفورت وارد شد.
سایمن گفت:
-دیر کردی اب.

ابرفورت در حالی که روی صندلی اش می نشست، پاسخ داد:
-ببخشید، یک سری مشکلات همیشگی.

ابرفورت در کشویی را که کنار میزش بود باز کرد و کیسه ای را درآورد و آن را جلوی سایمن انداخت.
سایمن با شنیدن صدای جرینگ جرینگ های گالیون ها، لبخندی زد و کیسه را در جیب ردایش جا داد و گفت:
-چقدره؟
-همون طور که توافق کردیم؛ 500 گالیون.
-عالیه!

سایمن از جای خود برخاست تا به سمت در برود.
-سایمن، می دونی که باید چی کار کنی؟

سایمن به سمت او برگشت و پاسخ داد:
-بله؛ از کشور خارج میشم.بعدش تو می دونی باید چی کار کنی؟!
ابرفورت سری تکان داد و گفت:
-همین که به یک جای امن رسیدی، 500 گالیون دیگه به دستت می رسه.

سایمن لبخندی زد و از در خارج شد.
ابر فورت کشوی دیگری را باز کرد تا سنگ زندگی مجدد را بردارد که ناگهان در دفترش باز شد و تد تانکس با وحشت وارد شد.
تد در حالی که نفس نفس می زد، بریده بریده گفت:
-مشکلی...پیش اومده...دخترم...نیمفادورا...جای علامت روی دستم... .

ابرفورت سراسیمه از جای خود بلند شد و گفت:
-ساعد دست چپتو نشونم بده!

تد آستینش را بالا زد: علامت مثلثی شکل یادگاران مرگ، از رنگ سیاه به قرمز درآمده بود.
ابرفورت چوبدستی اش را درآورد و آن را روی علامت روی دست تد گذاشت و چشمانش را بست و زیر لب چیز هایی را زمزمه کرد.
پس از مدتی ابر فورت چشمانش را باز کرد و گفت:
-اون توی عمارت لسترنج هاست.

ابر فورت به سرعت ابرچوبدستی را برداشت، شنل نامریی کننده را زیر ردایش جا داد و ماسکی به چهره اش زد.
تد پرسید:
-ولی از کجا فهمیدی؟
-طلسمی روی علامت ها کار گذاشتم تا به کمک اون بتونیم همدیگه رو پیدا کنیم.

قبل از این که تد بخواهد حرف دیگری بزند، ابرفورت محکم بازوی او را گرفت تا به عمارت لسترنج ها آپارات کند.

پایان فلش بک

ابر فورت و تد هردو روبروی عمارت لسترنج ظاهر شدند.ابرفورت سریع شنل نامریی را درآورد و آن را روی خودش و تد انداخت و گفت:
-باید خم بشیم و راه بریم تا پاهامون از زیر شنل دیده نشه.
تد سری تکان داد و هردو به راه افتادند.
از دروازه با شکوه عمارت لسترنج عبور کردند و به حیاط با شکوهی رسیدند که گیاهان آن به شدت رشد کرده بودند.
یک حوض و فواره ای که روی آن را خزه و جلبک پوشانده بود، وسط حیاط قرار داشت ، به نظر می رسید روزی حوض باشکوه و زیبایی بوده است.

ساختمان عمارت، باشکوه بود و در پنج طبقه ساخته شده بود و در تاریکی شب، شبیه به خانه های جن زده بود.
خانه کاملا تاریک بود و متروکه به نظر می رسید. فقط از یکی از پنجره های عمارت، نوری دیده می شد.
ابرفورت و تد زیر شنل نامریی، به سمت در ورودی رفتند.بالای در عبارت اصالت جاودان به چشم می خورد.

تد دستش را از زیر شنل بیرون آورد و دستگیره در چرخاند و هر دو وارد ساختمان شدند.
عمارت دارای سالن بسیار با شکوه و بزرگی بود:چلچراغ زیبایی از سقف آویزان بود که روی آن را گرد و خاک پوشانده بود. سایر وسایل عمارت هم به قدری کهنه و کثیف بودند که شناسایی وسایل تقریبا غیر ممکن به نظر می رسید اما کاملا واضح بود که آن عمارت؛ روزی بسیار با شکوه و زیبا بوده است.

ابرفورت چوبدستی اش را بیرون آورد و زیر لب گفت:
-هومنوم ریولیو!

هیچ اتفاقی نیفتاد.تد گفت:
-ظاهرا کسی اینجا نیست. می تونیم از زیر شنل بیایم بیرون؟

ابرفورت شنل را برداشت و هردو به راه افتادند، از پلکان مارپیچی بالا رفتند و به اتاقی رسیدند که بلاتریکس مشغول شکنجه نیمفادورا بود.
صدای بریده بریده نیمفادورا به گوش هر دویشان رسید:

-خاله بلا!...کمکم کن!...من نمی تونم!...شنا کنم."
و بعد؛ سکوتی وحشتناک.

قبل از این که ابرفورت بتواند حرفی بزند، تد چوبدستی اش را درآورد و وارد اتاق شد.
بلاتریکس که انتظار این را نداشت به شدت جا خورد و قبل از این که بتواند کاری بکند، تد او را بیهوش کرده بود.

ابرفورت وارد اتاق شد و نگاهی به آن انداخت:اتاق کاملا خالی بود و بجز نیمفادورا و جسم بیهوش بلاتریکس، چیز دیگری در اتاق نبود.
تد به سرعت به طرف دخترش رفت و با یک حرکت چوبدستی، او را آزاد کرد.
تد شروع به معاینه دخترش کرد سپس در حالی که اشک در چشمانش جمع شده بود با لکنت زبان گفت:
-ا..او...اون...ممم...مرده.

ابر فورت به سمت نیمفادورا آمد و پس از معاینه او گفت:
-نه...نمرده...فقط یک فشار عصبی بدی بهش وارد شده.می تونی بهش تنفس مصنوعی بدی؟

تد در حالی که اشک از چشمانش سرازیر شده بود سرش را به نشانه تاکیید تکان داد.
-پس شروع کن!

تد دهانش را روی دهان دخترش گذاشت و تنفس مصنوعی را آغاز کرد.دستان ابرفورت روی قلب نیمفادورا بود و سعی داشت به آن شوک وارد کند.
پس از چند دقیفه، نیمفادورا با صدای ضعیفی گفت:
-خاله بلا... .

تد دخترش را در آغوش کشید و گفت:
-چیزی نیست...من اینجام...دیگه تموم شد.

ابرفورت از جایش برخاست و با دست عرق پیشانیش را پاک کرد سپس خطاب به تد و نیمفادورا گفت:
-بعدا برای ابراز احساسات وقت دارین.!..حال زود باشین !باید از اینجا بریم بیرون.

نیمفادورا به سختی از جایش بلند شد و دست ابرفورت را گرفت. دست دیگر ابرفورت نیز در دست تد بود.

بلتریکس به هوش آمده بود، بلافاصله چوبدستی اش را به سمت نیمفادورا گرفت و فریاد زد:
-آوداکداورا!

پرتوی سبز رنگی به سمت نیمفادورا آمد.
همه چیز در عرض یک لحظه اتاق افتاد:تد دست ابرفورت را رها کرد و با دو گام سریع خود را بین نیمفادورا و طلسم بلاتریکس قرار داد.
پرتو سبز رنگ به تد برخورد کرد، نیمفادورا جیغ کشید. اما قبل از آن که بتواند کاری بکند، ابرفورت آپارات کرده بود و نیمفادورا هم ، به همراه او وسط هاگزهد ظاهر شد.

بلاتریکس، با حالت پیروزمندانه ای بالای سر جسد تد ایستاده بود.او بالاخره موفق شده بود تا گندزاده ای که باعث جدایی او از خواهرش شده بود را بکشد. گرچه هدف اصلی او نیمفادورا بود، اما تد تانکس هم به همان خون لجنی بود.

-کروشیو!
بلا تمام شب را مشغول شکنجه کردن و باز جویی از زندانی اش بود.خواهرزاده خون لجنی اش از چیزی که فکر می کرد،مقاوم تر بود.این بازی کم کم داشت حوصله ی بلا را سر می برد.دیگر حتی فریادهای کوتاه و دردآلود تانکس هم او را سرگرم نمی کرد.زن جوان تا آن لحظه یک کلمه حرف مفید هم نزده بود.مرگخوار او را از پاهایش به جایی آویزان کرده و بی وقفه طلسم شکنجه را رویش اجرا می نمود.بدن تانکس طوری شده بود که انگار دیگر متعلق به خودش نیست.با تعجب متوجه شد که دیگر درد ناشی از طلسم ها را حس نمی کند.جمجمه اش سنگین شده بود و نمی توانست وزن ناشی از مغزش را تحمل کند.تنفس برایش سخت شده بود.احساس می کرد داخل بینی و دهانش پر از آب شده است و پرده ای جلو دیدش را گرفته بود.به تدریج از زمان و مکان حال فاصله گرفت و به گذشته سفر کرد.
دختربچه ای کوچک بود و داشت در استخر بزرگ و پر آب عمارت بلک دست و پا می زد.آب بی رحمانه وارد شش هایش می شد.سرش مرتب زیر آب فرو می رفت و بالا می آمد.دست ها و پاهای کوچکش کم کم از تقلا خسته می شد.ساحره ای جوان و قدبلند کنار استخر ایستاده بود و به او نیشخند می زد.او موهایی مشکی و انبوه داشت و چهره اش بسیار شبیه مادرش بود.دورای کوچک ملتمسانه فریاد میزد:"خاله بلا!...کمکم کن!...من نمیتونم...شنا کنم!"
تانکس در حالی که میان زمین و هوا و همین طور بین حال و گذشته معلق بود زیر لب زمزمه کرد:"خاله بلا!"
مرگخوار به سمت او برگشت و با پوزخند گفت:"چی گفتی کوچولوی خون لجنی؟"
-خاله بلا!
لسترنج با پشت دست به دهان او کوبید.
-منو با دهن کثیفت خاله صدا نکن!
تانکس که انگار چیزی نشنیده بود ،ادامه داد:"خاله بلا!...کمکم کن!...من نمی تونم!...شنا کنم."
این آخرین جمله ای بود که نیمفادورا به زبان آورد.بعد در حالی که نگاهش به یک نقطه ثابت خیره مانده بود،مرد.
-.-.-
لرد سیاه پشت پنجره ای در عمارت ریدل ایستاده بود و به آوازی که مرگخواران تسخیر شده اش می خواندند،گوش می کرد.آن ترانه در واقع شعری ساده و کودکانه بود که به لالایی شباهت داشت.با خودش گفت:"مث اینکه اگه بخوام کاری درست انجام بشه،باید خودم وارد عمل شم!"داشت به این فکر می کرد که آن به اصطلاح ارباب مرگ با رفتار دلقک وارش خون اصیل او را به جوش آورده است که ناگهان قسمتی از آواز توجهش را به خود جلب کرد.قصه ای در مورد یک چوبدستی استثنایی،سنگی مرموز و یک شنل نامرئی کننده.داستان ارباب مرگ!با هیجان به سمت مرگخواران برگشت و همان طور که به چهره مات و بی حالتشان خیره شده بود ،فکر کرد:"یه نفر داره پته ی اونو میریزه رو آب.کی میخواسته این اطلاعات به دست لرد سیاه برسه؟"
و بعد ولدمورت به یاد شخصی افتاد که از مدت ها پیش می شناخت.خاطرات طوری مقابل چشمانش به رقص درآمدند که گویا همان لحظه داشتند اتفاق می افتادند.
سال اول تحصیلش در هاگوارتز بود.از همان روزهای نخست علاقه شدیدی به آن قلعه ی اسرارآمیز پیدا کرده و دوست داشت همه ی اسرار آن را کشف کند.در همین تصورات به سر می برد که صدای گریه ای از سمت دستشویی پسران نظرش را جلب کرد.به آنجا رفت و با یکی از همکلاسی هایش به نام سایمن مواجه شد.بچه ها اغلب او را به خاطر مادر پریزادش مسخره می کردند.چرا که او زن درستکاری نبود و بعد از به دنیا آمدن پسرش،خانواده را ترک کرده و به کارهای پست روی آورده بود.سوژه دیگر آن ها برای دست انداختن پسرک،پدر خون آشامش بود که کنترل خود را از دست داده و به دلیل کشتن جادوگران و ساحره ها و مکیدن خونشان،در آزکابان به سر می برد.تام به سمت پسرک رفت،روی زمین خیس آنجا زانو زد و رو به روی سایمن نشست.گریه او قطع شده و در حالی که لب هایش هنوز می لرزید،به ریدل خیره شده بود.تام دستش را جلو برد و موهای طلایی رنگ و آشفته ی پسرک را از روی چشم راستش کنار زد.سایمن همان طور که سعی داشت جلوی او را بگیرد گفت:"این کارو نکن!اون چشم قرمز و زشت نباید معلوم شه!"
تام چانه ی پسرک را بالا گرفت و در حالی که به او خیره شده بود گفت:"سایمن!...نباید پنهانش کنی!اون واقعا زیباست!"
ولدمورت سعی کرد از هجوم وقایع گذشته به ذهنش جلوگیری کند.او باید هر طور شده آن پریزاد دورگه را پیدا میکرد.بازی های بچه گانه و دیوانه وار او،این بار می توانست ارباب تاریکی را با مشکل مواجه کند.در واقع عملی که ولدمورت در ایام نوجوانیش مرتکب شده بود،بیش از کارهای جنون آمیز آن موجود او را به تعجب وامیداشت.او نمی دانست چرا سال ها پیش سایمن را تبدیل به یکی از جاودانه سازهایش کرده بود.

بلاتریکس در انتهای کوچه ناکترن،روی پله های خانه ای مخروبه ایستاده بود.با خودش فکر کرد:"کوچولوی زرنگ!فک کردی اگه بیای اینجا پیدات نمی کنم؟"لرد تاریکی فهرستی از افراد مشکوک را به بلا داده بود.اشخاصی که لسترنج بایست پیدایشان می کرد و پرسش هایی ازآن ها می نمود تا بلکه بتواند سر نخی از ارباب مرگ بیابد.هیچ چیر نمی توانست به این اندازه بلا را سر شوق بیاورد،چرا که او سوال کردن را دوست داشت!مرگخوار در حالی که لبخندی رضایتمندانه بر لب داشت از پله ها بالا رفت،درب ورودی را گشود و وارد سالنی نیمه تاریک و پر از گرد و غبار شد.تکانی به چوبدستی اش داد و ذرات معلق در هوا ناپدید شدند.لسترنج چند لحظه بی حرکت سر جایش ایستاد.جز صدای پیچیدن باد بین درزهای آن خانه مخروبه،آوای دیگری به گوش نمی رسید.بلا با حالتی تمسخر آمیز گفت:"یوهووووو!...می خوای قایم موشک بازی کنی عزیزم؟"دری که انتهای سالن در مقابل بلا قرار داشت ،قژقژکنان باز شد و هیکلی در چارچوب آن پدیدار گشت.شخص مزبور با قدم هایی آهسته به سمت مرگخوار پیش آمد و بلا بالاخره توانست صورت آن را ببیند.یا به عبارتی بهتر است بگوییم صورت خودش را ببیند.چرا که آن پیکر یک نمونه ی شبیه سازی شده از لسترنج بود.
-ههه!واقعا جالبه!...کوچولوی خون لجنی خودم!اصن فک نمی کردم بتونی ازین کارام بکنی!...
بلا می دانست که شروع کننده خودش است و تا زمانی که حرکتی نکند،مدل بازسازی شده هم حمله نخواهد کرد.لبخندی زد ،چوبدستی اش را بالا آورد و اولین طلسم را رها کرد.او واقعا این بازی را دوست داشت.مدل دقیقا حرکات مرگخوار را تقلید می کرد.وردهای او را اجرا می کرد و تمام واکنش های جسمش هم مانند عکس العمل های بلا بود.لسترنج مدتی به این سرگرمی ادامه داد تا اینکه بالاخره چوبدستی اش را پایین آورد،چشمانش را بست و بی حرکت سر جایش باقی ماند.رقیبش که در فضای تاریک اتاق آن سوی سالن ایستاده بود،با هیجان نفسش را در سینه حبس کرد.او تصور می کرد که مرگخوار از این مبارزه بیهوده خسته گشته و بالاخره تسلیم شده است.اما در کمال تعجب مشاهده کرد که طلسم مدل از بدن لسترنج عبور نمود.بلا لبخندی زد و با آرامش چشمانش را گشود.ذرات بدنش را برای لحظه ای تبدیل به غبار کرده بود.به همین دلیل جادو از جسمش رد شد،بدون اینکه آسیبی ببیند.رقیب مرگخوار که شوکه شده بود،طلسمی را از تاریکی به سمتش روانه کرد.لسترنج به راحتی آن را دفع نمود و گفت:"اوه عزیزم!بیا بیرون ببینمت!"
نیمفادورا در حالی که سعی داشت جلو لرزش ناخودآگاه بدنش را بگیرد،وارد سالن شد.
-خواهر زاده فسقلی خون لجنیم چه طوره؟
تانکس پاسخی نداد و چوبدستی اش را بالاتر گرفت.پشت سر هم چند ورد اجرا کرد و بلا همه آن ها را دفع نمود.سپس خندید و در حالی که تصمیم داشت بازی را پایان دهد،طلسم نهایی را روی دورا اجرا کرد.ناگهان بدن تانکس خشک شد و دیگر نتوانست هیچ حرکتی کند.مرگخوار ذرات جسمش را به پلاستیک تبدیل کرده بود.دختر مو بنفش مثل یک تکه اسباب بازی روی زمین افتاد.بلا بالای سرش ایستاد،پایش را روی صورت زن جوان گذاشت و فشار داد.دردی جانکاه تانکس بیچاره را فراگرفت و عباراتی نامفهوم از دهانش خارج شد.لسترنج خندید و گفت:"چه سرگرمی کوچولوی بامزه کثیفی!...بیا بقیه ش رو یه جای بهتر تموم کنیم!"
بعد چوبدستی اش را به سمت دورا گرفت و طلسمی اجرا کرد.این بار ذرات بدن تانکس تبدیل به مایع شدند و بلا آن را در شیشه ای کوچک جمع آوری کرد و درش را بست.سپس غیب شد تا به مکانی مناسب برود و از زندانی جدیدش بازجویی کند.
-.-.-
پریزاد دو رگه همان طور با اشتیاق به خواندن آواز محبوبش ادامه داد.سفیدی چشمان سلسی و بارتی کاملا سیاه گشته و رگ هایی تیره و ظریف سر تا سر بدنشان را فرا گرفته بود.دهانشان ناخودآگاه باز شد و چیزی سفید و نورانی از آن خارج گردید و به سمت مرد موطلایی رفت.کره های درخشان که در حقیقت قوه اراده و آگاهی مرگخوارها بودند،به هنجره رقیبشان جذب شدند.مرد لبخندی زد و خواندن را متوقف کرد.صدای موسیقی هم قطع شد.در همین لحظه،تد تانکس در ورودی شبکه فاضلاب پدیدار گشت و به سمت ساحل دریاچه آمد.
پریزاد دو رگه گفت:"تو اینجا چه کار میکنی تانکس؟"
-فقط می خواستم مطمئن شم همه چی درست پیش می ره،سایمن!
سایمن اخم کرد.
-یعنی فک کردی از پس جوجه مرگخوارها برنمیام؟
تد در حالی که سعی داشت لبخندی دوستانه بزند گفت:"نه به هیچ وجه!می دونی که...اسمشو نبر حقه باز و زیرکه.نمیشه کاراشو پیش بینی کرد."
در واقع تانکس به سایمن اعتماد نداشت و به همین دلیل خودش را به آنجا رسانده بود.البته او کاملا هم حق داشت.پریزاد/خون آشام طرفدار جبهه سپیدی و یا پیرو لرد تاریکی نبود.او فقط نقشه هایی برای رسیدن به منافع خودش در سر داشت و می خواست از نزاع بین دو طرف بهترین استفاده را ببرد.سایمن پیامی را که باید به لرد سیاه می رساندند،به صورت آوایی در اذهان تسخیر شده ی مرگخوارها جای داد و سپس آن ها را به سمت اربابشان روانه کرد...

بقیه خاطرات آماندا در هاله ای از ابهام قرار داشت.او نمی توانست چهره مهاجم و جزییات فرارش را به خاطر بیاورد.ولدمورت در حالی که به دخترک خیره شده بود گفت:"حتما یه دلیلی داره که اجازه داده تو از چنگش فرار کنی.شاید این به اصطلاح ارباب مرگ میخواد بازی کنه...
لرد چوبدستی اش را به سمت دخترک تکان داد . جسمی گرد و تیره رنگ از جیب آماندا بیرون پرید و در دستان ولدمورت قرار گرفت.او زیر لب وردی خواند و خطوطی درخشان و برجسته روی گوی ظاهر شدند.بلا به خودش جرات داد و چند قدم به لرد نزدیک شد و با تردید پرسید:"سرورم!اون یه نقشه اس؟"
-درسته!
ولدمورت گوی را رها کرد و آن معلق در هوا باقی ماند.انواری از خطوط نقشه ساطع شدند و نقشه در ابعادی بزرگتر اطراف گوی به نمایش درآمد.مرگخواران با حیرت به آن چشم دوخته بودند.ولدمورت طوری که انگار داشت با خودش حرف میزد گفت:"مث اینکه اون موجود شوخ طبعی ام هس.خب این فقط انزجار منو بیشتر میکنه..."
لرد به خطوط درخشان و آبی خیره شد و به بررسی آن پرداخت.حالا همه مرگخوارها هم دور گوی جمع شده بودند و سعی داشتند نکته ای از این قضیه کشف کنند.نقشه راهی از فاضلاب و شبکه زیرزمینی مشنگ ها به دریاچه عشق را نشان میداد.فقط اسم دریاچه برای اینکه لرد را عصبی کند کافی بود.احساس می کرد کل این ماجرا او را به یاد شخصی می اندازد.سعی کرد به خودش یادآوری کند که دامبلدور مرده است و دیگر هرگز مشکلی برایش درست نخواهد کرد اما نتوانست احساس آزردگی را از خود دور کند.در انتهای نقشه علامتی به چشم می خورد که از اسم آن دریاچه ملعون مضحک تر و تحقیر کننده تر بود.یک قلب بزرگ که علامت شوم درون آن قرار داشت.کنارش هم نوشته ای بود با این مضمون:"پله ای برای ملاقات با ارباب مرگ."
بلاتریکس مثل همیشه پیشدستی کرد و با شور و التهاب گفت :"سرورم!اجازه بدین من برم و حق این دلقکو که اسم خودشو گذاشته ارباب مرگ بذارم کف دستش..."
ولدمورت سرش را به نشانه نفی تکان داد و گفت:"نه بلا!تو باید همین جا بمونی و به کار دیگه ای مشغول شی...بارتیموس و سلستینا میرن به دریاچه ی...
دندان قروچه ای کرد و ادامه داد:"عشق!"
در این لحظه همه برگشتند و به بارتی خیره شدند که یقه ی آماندا را پاره کرده بود و به کتف برهنه ی او خیره شده بود.بلا داد زد:"بارتی!تو این وسط داری چه غلطی..."
بارتی حرفش را قطع کرد و گفت:"سرورم!یه خالکوبی رو بدنش هس.درست مث همون علامت رو نقشه..."
ولدمورت جلو رفت و نشان قلب و علامت شوم را روی کتف آماندا دید.قلب با حالتی برجسته طراحی شده بود و درست مثل این بود که علامت شوم را در خود بلعیده باشد.لرد گفت:"زودتر ماموریتتونو شروع کنین و این بچه رم با خودتون ببرین..."
---
سلستینا و بارتی در فاضلاب مشنگ ها پیش می رفتند و برای مقابله با بوی ناخوشایند آن محل حبابی را اطراف سرشان ایجاد کرده بودند.سلسی دخترک وحشت زده را جلوتر از خودشان به پیش می راند.
سلسی:چرا فقط اونجا ظاهر نشدیم؟
بارتی:این تنها راه رسیدن به اونجاس...نمیشه به اونجا آپارت کرد.
بعد از یک پیاده روی طولانی بالاخره به خروجی رسیدند.سلسی بار دیگر نقشه را چک کرد تا مطمئن شود راه را درست آمده اند.سپس از شبکه فاضلاب خارج شدند و دریاچه عشق را مقابل خود دیدند که بر خلاف اسمش به یک مرداب بزرگ و دلگیر شباهت داشت.با این که اواسط روز بود آسمان بالای دریاچه حالتی گرگ و میش داشت و سکوتی غیرعادی بر فضا حکم فرما بود.بارتی و سلسی به سطح آب خیره شدند .کاملا صاف بود و هیچ حرکتی درآن به چشم نمی خورد.
سلسی:باید اون علامت لعنتی رو پیدا...
قبل از اینکه حرفش را تمام کند بارتی بازویش را گرفت و به نقطه ای در سطح آب اشاره کرد.جایی که چند حباب کوچک در حال شکل گرفتن بود.دو مرگخوار در حالی که سلسی شانه دخترک را در دست گرفته بود با احتیاط از دریاچه فاصله گرفتند.لحظاتی بعد صدایی همچون انفجار سکوت را شکست و جسمی عظیم و غول آسا از میان آب های تیره دریاچه پدیدار شد.
بارتی:اون دیگه چیه؟
سلسی با صدایی که نشان میداد تحت تاثیر شکوه و زیبایی آن شی قرار گرفته است گفت:"اون یه پیانوئه..."
وقتی که آلت موسیقی مثل یک کشتی بر روی آب شناور ماند هیکلی به صورت مبهم از پشت آن پدیدار شد.شبح مرموز قدم زنان روی سطح دریاچه پیش آمد تا اینکه بالاخره توانستند چهره اش را تشخیص دهند.یک مرد بلند قد و جوان با موهای طلایی بلند و چشمان تا به تای قرمز و آبی.او با حالتی محبت آمیز لبخند زد و گفت:"خانوم ها!...آقا!...ورودتون رو به کنسرت بزرگ جدا خیر مقدم میگم!بهتره هر چی زودتر شروع کنم و وقت مهمونای عزیزم رو تلف نکنم...
بارتی نگاهی به سلستینا انداخت.برعکس لبخند مهمان نوازانه مرد غریبه حس ششم مرگخواریش به او می گفت در شرایط خوبی قرار نگرفته اند.اما نمی فهمید چرا سلسی با حالتی افسون شده لبخند می زند.زن جوان با صدایی ظریف و متفاوت با همیشه گفت:"اما شما هنوز خودتونو معرفی نکردین!"
مرد لبخندی زد و پاسخ داد:"بانوی من!لازم نیس اسم منو بدونین.هر چند شاید یادآوریش تو جهنم بتونه تسلی خاطرتون باشه."
با وجود حرف های غریبه سلسی هم چنان خونسرد بود و لبخند می زد.انگار واقعا قرار بود شاهد یک کنسرت دوست داشتنی باشند.بارتی سعی کردهمراه مرگخوارش را به خود بیاورد اما سلسی او را با آزردگی از خود دور کرد.کراوچ نگاهی به آماندا انداخت و متوجه شد وحشت چهره دخترک هم جای خودش را به آرامشی نامعمول داده است.
مرد جوان ادامه داد:"فقط همین قد میگم که من حاصل ازدواج بیمارگونه یه پریزاد و خون آشامم..."
او این را گفت و با چوبدستی اش به پیانو اشاره کرد.دکمه های پیانو به حرکت درآمدند و نت های موسیقی فضا را تحت سلطه قرار دادند.در وضعیت عادی بارتی میتوانست به کمک سلسی که آوای مرگ بود امیدوار باشد.اما همکارش به هیچ وجه در شرایط معمول نبود.به تدریج کراوچ هم منطق و شعور خود را از دست می داد .سعی کرد با این حس مقابله کند و به خلسه فرو نرود اما پریزاد دو رگه شروع به خواندن کرد و بارتی با رضایتی تحمیل شده هویت خود را از دست داد...

هاگزمید،کافه هاگزهد


تد تانکس،به سرعت از خیابانهای هاگزمید عبور کرد.به کوچه تنگ و باریکی رسید.وارد کوچه شد سپس در کافه ای را باز کرد که بالای در آن تابلوی سر گرازی به چشم می خورد.

تد به سرعت وارد کافه شد،او اکنون عضو یک گروه کوچک از مخالفان لرد سیاه بود که بیشتر آنها مشنگ زاده بودند و درست مانند مرگخواران ،هریک از آنها بر روی ساعد چپش علامت مثلثی شکل یادگاران مرگ حک شده بود. و فرماندهی آنها را مردی بر عهده داشت که خود را ارباب مرگ می نامید زیرا که او توانسته بود صاحب هر سه یادگار مرگ شود. این مرد کسی نبود جز: ابرفورت دامبلدور

تد از پله ها بالا رفت او حمله دروغینی را با موفقیت فرماندهی کرده بود و اکنون باید گزارش آن را می داد.به اتاق ابر فورت رسید ودر زد.

-بیا تو.
تد وارد شد ودر را پشت سرش بست.ابرفورت به صندلی اش تکیه داده بود و درست مانند برادرش نوک انگشتان کشیده اش را به هم چسبانده بود.

-قربان،من به همراه پنج نفر از بهترین افرادم،با رمزتازی که شما آماده کرده بودید وارد خونه کارکاروف ها شدیم.همشونو با رمزتاز به اینجا منتقل کردیم بعد هم با چند تا افسون پیچیده تغییر شکل،جسد چند تا حیوونو رو به شکل اونا در آوردیم.
در ضمن فرضیه شما درست بود.
من اون افسونو با ابر چوبدستی شما انجام دادم .امکان نداره مرگخوارا یا حتی خود ولدومورت متوجه تغییر شکل اجساد بشن.همونطور که میدونین هیچ چوبدستی نمی تونه افسون ابر چوبدستی رو خنثی کنه.

تد دستش را در جیببش برد وابر چوبدستی دامبلدور را به ابرفورت بازگرداند.

-ممنونم.آماندا چی شد؟

-حافظه اون رو هم با ابرچوبدستی اصلاح کردم کاری کردم که به شدت از شما، یا همون ارباب مرگ بترسه.حالا دیگه حتی ولدومورت هم نمی تونه قفل حافظه اش رو بشکنه.

-کارت خوب بود تد. میتونی بری استراحت کنی.

تد از اتاق بیرون رفت و ابرفورت را تنها گذاشت.ابرفورت از کشوی میز تحریرش سنگ زندگی مجدد که روی آن ترکی به چشم می خورد برداشت و آن را سه بار در دستش چرخاند و چند لحظه بعد برادرش آلبوس ظاهر شد.

-قسمت اول نقشه ات درست پیش رفت آلبوس
.
آلبوس لبخندی زد و گفت:
-عالیه،حالا وقتشه که قسمت دوم رو اجرا کنی.

ابرفورت سری تکان داد.آلبوس نیز به او لبخند زد و غیب شد.