تصویر شماره ۲۱
به بالا خیره شده بودم و به آسمونی که انگار از وسط شکافته شده بود، به برجهایی که زیر بارون خم شده بودن، یا به شعلههای کوچیکی که توی دستهاشون میلرزید.
نگاه می کردم.
هوا بوی خاک می داد وقت خداحافظی بود از اون خداحافظیهایی که هیچکس دلش نمیخواد به زبون بیاره، چون تا وقتی اسمش رو نذاری خداحافظی، یه گوشهی دلت هنوز فکر میکنه شاید همهچیز درست بشه.
یکی شمعش رو بالاتر گرفت. یکی دیگه، بیاینکه حواسش باشه، زیر لب اسمی رو تکرار میکرد. انگار اگر به اندازهی کافی تکرارش کنه، اسم میتونه از کلمه تبدیل به در بشه؛ دری رو به جایی که آدمها هنوز زندهان، هنوز میخندن و هنوز فرصت دارن به هم بگن که چقدر دوستشون دارن.
اما بعضی درها، حتی با جادو هم باز نمیشن.
بارون روی صورتهاشون میریخت و معلوم نبود کدوم قطره اشکه و کدومش از آسمون اومده. شاید اصلاً فرقی نداشت. اون شب، آسمون هم یکی از خودشون بود؛ یکی که بلد نبود دلداری بده و فقط کنارشون گریه میکرد.
قلعه پشت سرشون ایستاده بود؛ پیر و زخمی، مثل پیرمردی که تمام عمرش قصهی قهرمانها رو شنیده و حالا برای اولین بار فهمیده قهرمانها هم ممکنه برنگردن.
و با این حال، هیچکس شمعش رو خاموش نکرد.
شاید چون آدمیزاد موجود عجیبیه. میتونه از چیزی که دوست داره، یه مشت خاکستر تحویل بگیره و باز هم دستهاش رو دور آخرین ذرهی گرماش حلقه کنه. میتونه دنیا رو در حال فرو ریختن ببینه و بازم دلش بخواد فردا صبح بشه. میتونه از جادو زخم بخوره و باز هم به معجزه ایمان داشته باشه.
اون شب، اونا برای مردهها شمع روشن نکرده بودن؛ برای خودشون روشن کرده بودن. برای اینکه یادشون نره قبل از اینکه دنیا ازشون شجاعت بخواد، بهشون اجازه داده بود بچه باشن. بخندن، عاشق بشن، از امتحانها بترسن و فکر کنن تابستون بعدی هم حتماً از راه میرسه.
شاید بزرگترین تراژدی دنیا همین باشه؛ اینکه یه روز بفهمی تابستون بعدی برای همه نمیرسه.
اما شاید جادو هم دقیقاً از همینجا شروع میشه؛ از جایی که با وجود دونستن این حقیقت، باز هم برای هم شمع روشن میکنیم.
و اون شب، زیر آسمونی که انگار دیگه هیچ قولی به زمین نمیداد، صدها شعلهی کوچیک به تاریکی خیره شده بودن.
تاریکی خیلی بزرگ بود
سلام به کسی که این داستان رو می خونه من این داستان رو به یک اسم دیگه فرستادم ولی اتفاقی اون حسابم رو پاک کردم و با یک حساب دیگه دوباره همون داستان.رو برای همان تایید فرستادم.
---
@wwww
تایید شد!
مرحله بعد: ابتدا مطالعه معرفی گروههای چهارگانه هاگوارتز و سپس بر سر گذاشتن کلاه گروهبندی!
به بالا خیره شده بودم و به آسمونی که انگار از وسط شکافته شده بود، به برجهایی که زیر بارون خم شده بودن، یا به شعلههای کوچیکی که توی دستهاشون میلرزید.
نگاه می کردم.
هوا بوی خاک می داد وقت خداحافظی بود از اون خداحافظیهایی که هیچکس دلش نمیخواد به زبون بیاره، چون تا وقتی اسمش رو نذاری خداحافظی، یه گوشهی دلت هنوز فکر میکنه شاید همهچیز درست بشه.
یکی شمعش رو بالاتر گرفت. یکی دیگه، بیاینکه حواسش باشه، زیر لب اسمی رو تکرار میکرد. انگار اگر به اندازهی کافی تکرارش کنه، اسم میتونه از کلمه تبدیل به در بشه؛ دری رو به جایی که آدمها هنوز زندهان، هنوز میخندن و هنوز فرصت دارن به هم بگن که چقدر دوستشون دارن.
اما بعضی درها، حتی با جادو هم باز نمیشن.
بارون روی صورتهاشون میریخت و معلوم نبود کدوم قطره اشکه و کدومش از آسمون اومده. شاید اصلاً فرقی نداشت. اون شب، آسمون هم یکی از خودشون بود؛ یکی که بلد نبود دلداری بده و فقط کنارشون گریه میکرد.
قلعه پشت سرشون ایستاده بود؛ پیر و زخمی، مثل پیرمردی که تمام عمرش قصهی قهرمانها رو شنیده و حالا برای اولین بار فهمیده قهرمانها هم ممکنه برنگردن.
و با این حال، هیچکس شمعش رو خاموش نکرد.
شاید چون آدمیزاد موجود عجیبیه. میتونه از چیزی که دوست داره، یه مشت خاکستر تحویل بگیره و باز هم دستهاش رو دور آخرین ذرهی گرماش حلقه کنه. میتونه دنیا رو در حال فرو ریختن ببینه و بازم دلش بخواد فردا صبح بشه. میتونه از جادو زخم بخوره و باز هم به معجزه ایمان داشته باشه.
اون شب، اونا برای مردهها شمع روشن نکرده بودن؛ برای خودشون روشن کرده بودن. برای اینکه یادشون نره قبل از اینکه دنیا ازشون شجاعت بخواد، بهشون اجازه داده بود بچه باشن. بخندن، عاشق بشن، از امتحانها بترسن و فکر کنن تابستون بعدی هم حتماً از راه میرسه.
شاید بزرگترین تراژدی دنیا همین باشه؛ اینکه یه روز بفهمی تابستون بعدی برای همه نمیرسه.
اما شاید جادو هم دقیقاً از همینجا شروع میشه؛ از جایی که با وجود دونستن این حقیقت، باز هم برای هم شمع روشن میکنیم.
و اون شب، زیر آسمونی که انگار دیگه هیچ قولی به زمین نمیداد، صدها شعلهی کوچیک به تاریکی خیره شده بودن.
تاریکی خیلی بزرگ بود
سلام به کسی که این داستان رو می خونه من این داستان رو به یک اسم دیگه فرستادم ولی اتفاقی اون حسابم رو پاک کردم و با یک حساب دیگه دوباره همون داستان.رو برای همان تایید فرستادم.
---
@wwww
تایید شد!
مرحله بعد: ابتدا مطالعه معرفی گروههای چهارگانه هاگوارتز و سپس بر سر گذاشتن کلاه گروهبندی!
افرادی که لایک کردند
ویرایش شده توسط سیبل تریلانی در 1405/7/20 20:40:46
,🦄🦄🦄🦄🦄🦄🦄🦄🦄🦄🦄🦄🦄🦄🦄🦄




