کلیسای جامع شبانه: برش های کوتاه

شاید این سوگواری باشد، و شاید عبادت

از زبان گادفری

باد پاییزی صورتم را می خراشد‌.
نه مثل نسیمیست که آرام می کند و نه شلاقی سوزان که پوست را بشکافد.
فقط هست.
تا فقط شاید کمی قلبم را بلرزاند.

در مرز راه می روم.
از پناهگاه خون آشامان بیرون آمده ام.
دارم به سوی قلعه ی تو حرکت می کنم، سرورم سابیس.

در آنجا ایستاده، خاموش، موقر در نیمه تاریک شب در میان نور ضعیف مهتاب.
کمی تقلا در وجودش هست. انگار به نوعی دوست دارد خودش را از جهان مخفی کند، اما باری بر دوشش نمی گذارد.
این قلعه خود توست.

سرورم سابیس،
من همیشه خواسته ام خودم باشم. و برای من این یعنی آزاد بودن. آنچه مرا گه گاه از این میلم دور می کند، عشق است. به بدل کننده ام شاه مالخازار، همروحی ام راهب دومینیک مورن، معشوقم رزالی و دخترم لوسیندا.

اما تو،
هیچ گاه نتوانسته ای خود را از بند رها کنی. انگار موظفی که رنج ببری. با توده های مه آلود مبهمی از افکار که پایانی ندارند. به گمانم پلک هایت به این خاطر است که سنگین شده اند.

زمانی به من گفتی احساس می کنی به من نزدیکی، چون غمت را می پرستم.
نه سرورم،
من غمت را عبادت نمی کنم، بر آن سوگوارم‌.
با غده ای که گه گاه در گلویم می شکفد و با لبخند آرام تو از هم می شکافد.
تو می گویی خوشحال هستی در دنیایی نفس می کشی که مخلوقاتت در آن نفس می کشند، حتی اگر مجبور باشی بیشتر اوقات را تنها در قلعه ات از پشت پنجره به وسعت بیابان رو به رویت نگاه کنی و تنها موجوداتی که بتوانی لمسشان کنی، کاکتوس های عظیم خاردارت باشند.

آه می کشم.
در تو آرامشی هست که تسلیم نیست.
سرورم سابیس،
می خواهم تو را ببینم و غم قلب سیاهت را لمس کنم.
شاید این سوگواری باشد.
و شاید عبادت.

نه چون نفرینش کرده ام

از زبان سابیس

انتظار.
می دانم که بخشی از وجودم همیشه منتظر بوده. که عشق را به نوعی لمس کند. احساسی هولناک. چون خودش را مستحق نمی دانسته. انگار که من باید زجر می کشیدم، چون به مخلوقاتم زجر می دادم. خواسته و ناخواسته.

و با این حال من هنوز می خواستمش. چیزی که قلب سیاهم را نرم کند. و وقتی او را دیدم، این اتفاق افتاد.
لوی.
با آن موهای سرخ آتشینش.
انگار بر خاکستر وجودم حیات می ریخت و دوباره آن را شعله ور می ساخت.

من از او استفاده کردم. مثل یک شی. من کاری تهوع آور انجام دادم. با چنگال هایم سینه اش را شکافتم. خوب به یاد دارم. حرکت انگشتانم بین گوشت و استخوانش را. خون سرخ و گرم او که از تنش بیرون می ریخت و بر ردای سپیدش جاری می شد. چشمان زمردی اش گرد شده بود‌. بهت زده. و نمی دانست که بعد از این دیگر زندگی اش هرگز مثل قبل نخواهد شد.

من او را ویران کردم. و با این حال هنوز به خودم اجازه دادم که او را قلب خودم ببینم. می خواستم او برای من بتپد. نه چون نفرینش کرده ام. چون دلهره ای خواستنی در خونش می اندازم. مثل راه رفتن بر لب یک پرتگاه، در حالی که می دانی سقوط نخواهی کرد، حتی اگر پایین افتی.

و وقتی به او نگاه می کنم، به لبخندش و به چشمان زمردی اش که نور دارد، حتی اگر آغشته به درد تاریکی باشد، حس می کنم او هم خواهان چیزیست که من می خواهم.

گادفری در حالی که چشمان کهربایی اش برق می زند.
"اگر بلا هم باشم جانم،
می خواهم بلایی باشم که خونت را گرم می کند."

کمی مکث.
"می دانی عزیز جان،
یک صحنه در ذهنم آمد.

تصور کن جایی در داستان کتدرال،
پطروس از درگیری با دو پادشاهی سر باز زده و تعدادی از خون آشامان پناهگاه مرزی اش را به دو قلمرو تسلیم کرده.

شب او با حالی که انگار احساس تحقیر دارد،
پشت چنین میزی نشسته.
و من، گادفری تسکینش می دهم.

به او می گویم لازم نیست حتما مثل یک قهرمان بجنگد و بمیرد تا احساس بزرگی کند.
نفس کشیدن و لذت بردن از زندگی ابدی تاریک هم خود نوعی افتخار است.

بعد دستش را می گیرم و او را روی میز می آورم و به او خون خوک می دهم.

او با لبخندی آرام می گوید تو آرامم می کنی گادفری،
اما من نمی توانم از فکر کارهایی که در گذشته با تو کردم، دربیایم‌.

و من با لبخندی نشاط بخش و اندک شیطنت بار می گویم،
آه پطروس،
شاید من هیچ وقت نتوانم تو را ببخشم‌.

اما هنوز می توانم روی این میز با تو قدم بزنم و خون بنوشم و از تاریکی مشترکمان لذت ببرم."

با قلب سرخ بیگانه ام

از زبان سابیس

زمانی بود که حس فقدان داشتم، چون از شناخت خودم عاجز بودم.
اما حالا گاه حس می کنم می خواهم فراموش کنم چه کسی هستم.
نمی خواهم به یاد بیاورم قبلا چیزی در سینه ام بوده که حالا نیست.
این بار می خواهم خود فقدان را فراموش کنم.

اما حالا فقط به خاطر قلب سیاه نیست.
به خاطر گذشته ایست که از آن می چکد.
ماتئو.

قلب سرخ بیگانه ام درد می گیرد، وقتی به او فکر می کنم.
اینکه چه طور از او انزجار داشتم.
از او روی برگرداندم.
گذاشتم بیهوده دست و پا بزند.
جسمش و روحش را تکه تکه کند.
و سرانجام بمیرد، در حالی که هنوز امیدوارانه در انتظار است تا من به بالینش بروم.

می گویند او هنوز اینجاست.
شبحش.
در دنیای نوکترنال کتدرال.
به بالا نرفته.
همین جا پرسه می زند.

می رقصد.
قهقه می خندد.
و هق هق می کند.

هنوز هم نمی توانم به او نگاه کنم.
دروغ است اگر بگویم چون آشوب کرد.

من توانستم خودم را ببخشم.
بعد از اینکه گذاشتم قلب سیاه را به آتش بکشند.
اما نتوانستم ماتئو را ببخشم.
چون از اشک قلب سیاه متولد شد.
و من با دیدنش از کشتن قلب سیاه عاجز شدم.

پشت پنجره ی قلعه ام می ایستم.
مرز، آمالثورا و نوکتیرا را از نظر می گذرانم.
و به این فکر می کنم که شبح ماتئو کجاست.
او که انگار نفرین شده اینجا بماند.
تا زمانی که من او را ببخشم.
و بتوانم دوستش داشته باشم.
با قلب سرخ بیگانه ام.

می نوشیدم تا رستگار کنم

از زبان داریوس

عرق سرد بر بدنم نشسته.
عضلاتم منقبض شده.
و لرد سابیس که غرق در خیالات خود و با لبخندی بر لب مقابلم نشسته، حالم را بدتر می کند.
من به سوی چیزی می روم.
همان که شاه مالخازار می خواهد آن را از میان بردارد.
جنون.

باید از نوکتیرا عبور کنیم و خودمان را به اقیانوس برسانیم. چاره ای نیست. نمی توانیم در مرز بمانیم.
خودمان را در قالب آورندگان دارو درآورده ایم.
نیروهایمان در نوکتیرا پشتیبانی مان می کنند.
اما این ها آرامم نمی کند.
حس می کنم نگاه شاه مالخازار هر آن ممکن است با ما برخورد کند.
اگر او ما را بگیرد، چه خواهد کرد؟
زندانی شدن در سیاهچاله؟
بدون خون؟
رفتن تا مرز جنون؟
نه، او نابودکننده ی جنون است.
پس چه خواهد کرد؟

بدنم یخ می بندد.
نمی تواند اعدام باشد.
او با کشتن مخالفانش از آن ها قهرمان نمی سازد.
اما این برای مومنان آیین قدیم بود، مگر نه؟

صدای همهمه ای از بیرون به گوشم می رسد.
پرده ی کالسکه را کمی کنار می زنم.
جمعیت را می بینم که دور یک میدان جمع شده اند.
یک مرد قوی هیکل با صورت پوشیده شده با پارچه ی سیاه وسط میدان ایستاده. یک انسان زن با دستان بسته شده کنارش است. صورت زن اشک آلود است.
چند نفر از میان جمع فریاد می زنند:
"او بی گناه است، رهایش کنید."

جلاد لبه ی تیز یک چاقو را بر گردن زن می گذارد و با دست آزادش یک ظرف را زیر گردن او نگه می دارد.
او تیزی چاقو را بر گردن زن می کشد.
زن ناله ی کوتاهی می کند.
خون سرخ تیره در ظرف جمع می شود.
به خود می لرزم.
خون شرور.

این را در بسته می ریزند و در بانک خون به خون آشام ها می فروشند.
مثل یک خرید عادی از یک مغازه.
بدون هیچ وحشیگری ای.
در کمال آرامش‌‌.
همین خونی را که این طور وحشیانه از از تن زن بیرون می کشند.
می لرزم.

لرد سابیس که پرده را کنار کشیده و دارد از پنجره نگاه می کند، با حالتی که انگار در خواب است، می گوید:
"شبیه مراسم آیین قدیم است."

و بله، شبیه است.
فقط اینکه ادعا دارند این زن شرور است.
و خون آشامی هم در میدان از رگ بریده ی گردنش نمی نوشد.

نمی فهمم چرا شاه مالخازار این کار را می کند.
آیا مراسم اعدام در برابر انظار یک جنون نیست؟

کالسکه هایمان پیش می روند.
در میان خیابان ها.
به زودی به قصر ساحلی نزدیک می شویم.
آیا سوار قایق هایمان می شویم و به جزیره می رسیم؟

مراسم خون‌نوشی در نوکتیرا.
می بینمش.
ایستاده در صفوف خون آشام ها.
چشمان قربانی ام که با اشتیاق به من خیره شده بود.
و حس تهوع خدا بودن.
من نمی نوشیدم تا سیراب شوم.
می نوشیدم تا رستگار کنم.

صدایی از بیرون به گوش می رسد.
"توقف کنید."

نفسم بند می آید.

"شما کالسکه های دارو نیستید؟
اینجا چه می کنید؟"

رقص با سایرن

از زبان سابیس

وقتی چشمانم را می بندم، تیغ را بر گلویم نمی بینم.
کاکتوس هایم را می بینم.

عظیم و خاموش.
وجودهای خشن و بی ظرافت پر از خاری که کسی جز من به آن ها اهمیت نمی دهد.
اشک در چشمانم جمع می شود.
می ترسم کسی برود و به آن ها صدمه بزند.
شاید یک خون آشام آزاد.
مثل داریوس که مقابلم نشسته و انگار با نگاهش دارد حفره ای در من می کند.

می لرزم.
چرا در فکر کاکتوس هایم هستم؟
و نه در فکر انسان های بیچاره ام که با ریخته شدن خون من، انگل ها دیوانه وار در جسمشان می لولند و از آن ها می خورند و بقایایشان را نصیب گورهای جمعی می کنند؟
چون کاکتوس ها خاموشند؟
رنجشان را در سینه حبس کرده اند؟

یک اشتیاق عمیق برای کندن چیزی از خودم و کاشتنش در زیر خاک جهانی که مجنون می کند، حتی وقتی وجود ندارد.
انگل ها هم همین بودند.
بدون آن ها هنوز دنیایم را خالی می دیدم.
من آن ها را خلق کردم. بر آن ها رحمت نشاندم. ازشان مراقبت کردم.
و گذاشتم در مسیری بروند که خالقشان رفته.
نفوذ در گوشت و روح انسان های مرده ام.
بیرون کشاندن مرگ پوسیده و تقدیم حیات ابدی.

زمزمه هایی در گوش هایم.
داریوس دارد از پنجره ی کالسکه با یارانش حرف می زند.
می گوید نباید در مرز بمانیم.
می خواهیم پنهانی به نوکتیرا برویم و از آنجا خودمان را به اقیانوس برسانیم.
نگران نمی شوم.
لبخند می زنم.
با چشمان بسته جام دارویم را بالا می آورم و از آن می نوشم.
لوی مراقب کاکتوس هایم خواهد بود، حتی حالا که خود از هم پاشیده است.
من به اقیانوس عزیزم می روم.
همان که خلقش مرا به مرگ برد.
و همان که زیستگاه مخلوقات ویرانگر آوازه خوانم سایرن هاست.
آیا نمی خواستم با آن ها یک مهمانی بدهم؟

سنگینی نگاه داریوس را بر خودم حس می کنم.
چشمانم را باز می کنم.
با چهره ای منقبض به من خیره شده.
اکنون نفرتی در نگاهش نیست.
فقط انگار می خواهد بفهمد در درونم چه می گذرد.
من لبخند می زنم.
"تا به حال در آب با یک سایرن رقصیده ای؟"

نمی خواهم یک قدیس باشم

از زبان داریوس

گمان می کردم درباره ی زندگیست.
اما اشتباه می کردم.

من فقط در حال فرار از مرگ بودم.
و هستم.

دایی بنجامین،
به خاطر داری؟
تو چشمانت را به من می دوختی و می توانستی عجز مرا ببینی. اینکه چه طور از میان جسم آلوده به عفونتم سعی داشتم روزنه ای از حیات ببینم.
شاید تو می توانستی مرگ مرا تاب بیاوری.
اما عجزم را نه.
آن حس درماندگی که روح را از هم می درد، پیش از آنکه جسم ویران شود.

سوگ در سینه ام و نگاهم به آسمان تاریک اما درخشان با ستارگان. مرا به آنجا آورده بودی تا واپسین لحظاتم را آنجا سپری کنم. با دردی کمتر. و نوری که حالا نه در خودم، بلکه بر فرازم می توانستم ببینم.
و من به آن ها نگاه کردم. به آن نقاط کوچک، اما درخشان و پر نور. و اشک در دیدگانم جمع شد. و تو دیدی.
که چه طور هنوز امید و حیات می تواند در گودال درد نفس بکشد، اما قادر نباشد نیستی را عقب براند. پوچی را.

این تضاد آشکار برای تو بیش از حد بود.
پس تو عهدت را شکستی.
در من نیش فرو کردی.
از من نوشیدی.
و از خودت به من نوشاندی.

دایی بنجامین،
آیا این تو نبودی که به خاطر حیات، انسانیتم را کشتی؟
تو روحت را آلوده کردی.
اما حالا از من می خواهی پاک بمانم و بگذارم هدیه ی تاریکت به زوال برود.
من نمی توانم چنین کنم.
نمی توانم خون آشامی ام را به بند بکشانم.
و مثل تو جلوه کنم.
شکسته، اما هنوز باشکوه.
از من فقط عجز باقی خواهد ماند.

به او نگاه می کنم.
لرد سابیس.
مقابلم نشسته. رنجور. با گردنی که دور آن را با دستمالی سپید بسته ام و به خون آغشته شده. موهای بلند سیاه و مجعدش از دو طرف صورتش بر شانه هایش سرازیر شده اند. چشمان خاکستری روشنش به من دوخته شده. او آرام است. لبخندی کوچک به من می زند. طوری که انگار می گوید شرایطش را پذیرفته. در دستش جام نیمه پر داروییست که به او دادم. از آن می نوشد و گونه هایش بیش از پیش رنگ می گیرند. رنگ حیات را.

فکر می کردم از او نفرت دارم.
که فقط می خواهم رنجش دهم.
او را مسبب رنجی می دانستم که از خون آشامی ام می کشیدم.
او و آیین کهنش.

اما حالا نشسته ام و به او نگاه می کنم و از خودم بیزار می شوم.
در او شکوه هست، دایی بنجامین.
متفاوت از آن نوعی که در تو می بینم. اما هست.

چرا شما و او این طور هستید؟
چون فقط با حالتی قدیس گونه زنجیرهای بسته شده به روحتان را پذیرفتید؟
من نمی خواهم پاک یا باشکوه باشم.
فقط می خواهم آزاد باشم.
و به خاطر آن احساس پست یک انگل را نداشته باشم.

باید انگل ها را آرام کنم

از زبان مالخازار

فشاری بر سینه ام.
طوری که انگار سنگی نامرئی می خواهد قفسه ی سینه ام را خرد کند.

گاه با این حال از خواب می پرم و با نفس هایی بریده و پیشانی عرق کرده درپوش تابوت را کنار می زنم.
یک حس فقدان.
که از جایی ناپیدا در اعماقم شعله می کشد و به گلویم می رسد و مرا وامی دارد هق هق کنم.
اما من به سختی خودم را وامی دارم که چهره ام را عاری از احساس نشان دهم.
با قدم هایی خونسرد به سمت میز دایره ای بروم، کوزه ی پر از خون شرور را بردارم و از محتویاتش داخل جام بریزم.

بعد به سمت پنجره می روم.
و جرالد که بیرون آن پشت به من نشسته، در قالب قورباغه ای اش و طوری که انگار هم می خواهد نزدیکم باشد و هم وارد خلوتم نشود.

او آوایی عمیق، گرفته و بم از سینه اش رها می کند و من بر صندلی کنار پنجره می نشینم، در حالی که جام خون را در دست دارم و کم کم از آن می نوشم.

فک هایم به سختی از هم باز می شوند.
سرورم، سابیس،
در گلویم احساس درد دارم.
شبیه به چیزی که سال هاست تجربه اش نکرده ام.
از زمانی که مردم و با خون قیرگون تو دوباره زنده شدم.

عفونت.
یک مایع غلیظ و متعفن که حرکت آن را در سرم حس می کنم.
من به اتاق معجون سازی آتلور در زیرزمین می روم. از راه پله ی باریکش پایین می روم، در حالی که می لرزم و نمی دانم لرزشم از سرمای این مکان است یا درونم.
به قفسه های معجون ها می رسم و یک بطری پر از مایعی سرخ و درخشان را برمی دارم و یک جرعه از آن می نوشم.
گلو و سینه ام را می سوزاند.
اما دردم را فرو می نشاند.
و سنگینی آن مایع غلیظ منفور را.

ممکن است به انگل دچار شده باشم؟
من، پادشاه خون آشام نوکتیرا؟

سرورم، سابیس،
تو در قلعه ی بیابانی ات بودی، ضعیف و کم جان. در حالی که می ترسیدی، از من و از گابریل.
و من بی شرمانه از وجودت احساس آرامش می کردم.
به چشم های خاکستری روشن و مرطوبت، صورت اندوهگینت فکر می کردم.
و می توانستم به کابوس نروم.

اما حالا فقط می توانم خواب ببینم.
آن لحظه را که گلویت را بریدند و خونت را ریختند تا دیوارهای ویران دنیا ویران تر شود.
و انگل ها مجنون تر.

و از یک موجود مجنون هر کاری برمی آید.
شاید حتی نفوذ به تن یک شاه خون آشام که تا چندی پیش یک خدا بود.

کمی از خون شرور می نوشم.
آن را در دهانم نگه می دارم و می گردانم.
باید تو را برگردانم سرورم، سابیس.
و کسانی که آن کار را با تو کردند، مجازات کنم.
باید انگل ها را آرام کنم.
و این جهان را.

جرالد خیلی رندوم وارد داستان شد.

از وقتی اومدیم این خونه روستایی کنار مزرعه در جوار قورباغه ها، علاقه ام به قورباغه ها بیشتر شده.
قبلا تئودورو به عنوان قورباغه ی انسان شده اوردم تو داستان و حالا جرالد.

قضیه ی جرالد این بود که یه شب عکس یه قورباغه ی درشتو دیدم که رو لبه ی یه ظرف خم شده و خیلی بانمکه.
و تصمیم گرفتم یه چیزی شبیهشو بیارم تو داستان‌.
تا یه مدت خارج از داستان اصلی باهاش می نوشتم.
اولش فقط یه قورباغه ی حاضر جواب وفادار به مالخازار بود، ولی بعد گیتار گرفت دستش و با آهنگاش موجودات کتدرال و حتی خود مالخازارو قضاوت کرد.

--

از زبان مالخازار

... قبل از آنکه بتوانم واکنشی به حرفش نشان بدهم، قورباغه از کف دستانم به زمین می جهد و یک لحظه بعد یک مرد بلند قد و چهار شانه با موهای سیاه بلند و مجعد رو به رویم قرار می گیرد.

مرد به من تعظیم می کند و با صدایی بم می گوید:
"سرورم،
جرالد هستم.
در خدمت شما."

و یک گیتار در دستانش ظاهر می شود.

جرالد:
"می نوازم تا قلبتان آرام گیرد."

و شروع می کند به نواختن و خواندن:
"جهان ما نوکترنال کتدرال
آنجا که ما عاشقش هستیم
حتی اگر ویران شده باشد

هر گوشه اش داستانی دارد
و من تمامشان را یکی یکی برایت خواهم گفت
اما بگذار الان از نوکتیرا بگویم
از شکوهی که هم رایحه ی عطر آلبالوهای ترش تابستان را دارد
و هم تعفن باتلاق های زمستان را

در اینجا شاه مالخازار حکم می راند
همان تاریکی ای که جنون را می کشد
و عقل می زاید
همان که عبادتگرانش را به خادمانش بدل کرد
همان که سیل خون را داخل بسته ریخت
همان که با کثافت وجودی اش جنگید."

متوقف می شود و به من تعظیم می کند.

من در حالی که نگاهم به اوست، آتلور را خطاب قرار می دهم.
"ببینم، آتلور.
آیا این قورباغه همین الان گفت من کثافت وجودی دارم؟"

جرالد:
"سرورم،
با عرض پوزش من گفتم کثافت وجودی داشتید."

آتلور با لبخند رو به من:
"سرگرم کننده نیست، سرورم؟"

من به او خیره می شوم.
"آتلور، به من توهین شده.
آن هم از سمت یک قورباغه.
تو به این می گویی سرگرمی؟"

آتلور:
"سرورم،
در حالی که عده ای از مردمتان هنوز تلاش می کنند شما را به عنوان خدایشان بپرستند‌،
فرح بخش نیست که یک قورباغه از کثافت وجودی تان بگوید؟"

ناخودآگاه لبخند می زنم.
"آتلور،
من باید تو و او را با همدیگر به اعماق اقیانوس تبعید کنم.
اما بیم دارم که در آن صورت بسیار کسل شوم."

جرالد:
"ووآآقق، سرورم."

--

از زبان سابیس

... من در زیرزمین قلعه ام.
یک انسان که به تختی چوبی بسته شده.
یک ابزار فلزی نوک تیز و بران در دستم.
به سمت او می روم.
چشم هایش گشاد می شود.
پوست و گوشت سوراخ می شود.
فلز در عمق فرو می رود.
خون سرخ تیره.
گرم.
جاری می شود.
فریاد دردآلود.

شرارت خواسته.

صورتم منقبض می شود.
چشمانم را می بندم و بقیه ی خون داخل جام را به یک باره سر می کشم.
انگار در تلاشی برای جلوگیری از حمله ی خاطرات به ذهنم.

صدای فریاد.
و این بار داخل ذهنم نیست.
از راهرو می آید.

متن کامل

دیدن نور کافی نبود.
انگار که من می خواستم بخشی از این نور شوم.
اما من خون می نوشیدم.
بوی آن همیشه با من بود.

و وقتی تو آمدی، همه چیز برای من تغییر کرد، سرورم گابریل.
آنچه می نوشیدم، همان همیشگی بود.
خون حیوان.
و من هنوز در تاریکی بودم.
اما این بار نور طوری بر من تابید که انگار خود من هم نور بودم.

و من همین جا را معبد خود کردم.
و راهب تو شدم.

از تابوتم بیرون می آیم.
خورشید به تازگی غروب کرده و انوار سرخ در آسمان نیمه تاریک غوطه ورند. مثل لکه هایی از گناه در انتظار پاک شدن.
کمی خون خوک می نوشم.
و کمی آب آهن.

و به دیدار تهذیب شوندگان در زیرزمین می روم.
کمک کردن به آن ها را دوست دارم، حتی وقتی با نفرت به من خیره می شوند.
من برایشان از کتاب آمالثورا می خوانم.
و اینکه اجتناب از خون انسان چه معنایی برای یک خون آشام دارد.

سرورم،
وقتی می خوانم، اشک می ریزم.
و به آن ها می گویم که من قبل از آمدن شما هرگز خون انسان ننوشیده بودم،
اما تنها حضور شما بود که باعث شد روحم با پرهیزگاری به کمال برسد.
شما نوری بودید که بر بذر درونم تابید و آن را شکوفا کرد.

یکی از تهذیب شوندگان نفرینم می کند.
می گوید نور من کثافت است.
و از درد آن ها تغذیه می کند.
به او می گویم من از نجات روحشان حیات می گیرم.
جواب می دهد که ساکت شوم و تنهایش بگذارم.
کتاب را می بندم و ظرف خون خوک را از روی طاقچه برمی دارم و از لا به لای میله های اتاقش به او می دهم.
ظرف را می گیرد.
چشمان گرسنه اش را به من می دوزد، با حالتی که انگار می خواهد چیزی را در درونم پیدا کند.
به او لبخند می زنم.
و او خون داخل ظرف را به صورتم می پاشد.

عقب می روم و از پله های زیرزمین بالا می آیم.
به سمت ظرف آب در کنار محراب می روم.
سرم را کج می کنم و انعکاس صورتم بر تکه آینه های داخل دیوار را می بینم. خون بر آن جاریست.
نفسم کمی می گیرد.
و ضربان قلبم کمی تند می شود.
وجود خون همیشه پاکی یک خون‌نوش را تهدید می کند، سرورم.
اما همین دلیل دیگریست که با آن بجنگم.
با دور کردن روح همنوعانم از تاریکی.

دستانم را در ظرف آب فرو می کنم و به سمت صورتم می برم و آن را می شویم.
آب تمیز و شفاف داخل ظرف کدر و خون آلود می شود.
انگار که گناهان تهذیب شوندگان داخل زیرزمین باشد که دارد از وجودشان بیرون می ریزد.

دست ها و صورتم را با حوله ی کنار ظرف پاک می کنم.
و مقابل محراب می نشینم.
به خون های نیمه خشک روی ردای زرد روشنم نگاه می کنم.
انگشتانم را روی آن می کشم.
و به چشمان آن تهذیب شونده فکر می کنم.