یک فنجان چای، یک خاطره و تاریکی
سالها از آخرین دیدارمان گذشته بود. وقتی گالاتیا مریثات را در پاتیل درزدار دیدم، برای لحظهای باورم نشد.
گالاتیا از آن استادانی نبود که بتوان بهسادگی فراموششان کرد. نزدیک به پنجاه سال تدریس دفاع در برابر جادوی سیاه در هاگوارتز، از او زنی باتجربه، سختگیر و تیزبین ساخته بود. استادی که هم دانشآموزان از او حساب میبردند و هم گاهی خودِ استادان!همان نگاه نافذ و وقار همیشگی را داشت؛ فقط چند تار موی سفید بیشتر.
گفتم: «گالاتیای عزیز! بالاخره از بازنشستگی خسته شدی یا آمدهای دوباره به من درس مدیریت بدهی؟»
خندید و روبهرویم نشست.
«آرماندو، اگر قرار بود اشتباهات مدیریتی تو را بنویسم، کتابم از تاریخ هاگوارتز هم قطورتر میشد!»
گفتم: «خواهش میکنم! ریتا اسکیتر یک کتاب دربارهام نوشته، دیگر تحمل رقیب تازهای را ندارم!»
هر دو خندیدیم. هنوز چایمان را تمام نکرده بودیم که گالاتیا گفت:
«راستی آرماندو، تام ریدل را به خاطر داری؟»
فنجانم را روی میز گذاشتم.
«متأسفانه حافظهام هنوز آنقدر ضعیف نشده که آن پسر را فراموش کنم.»
گالاتیا لبخند تلخی زد.
«یادت هست شب قبل از بازنشستگیام به دفترت آمدم؟»
چطور میتوانستم فراموش کنم؟ آن شب با نگرانی وارد دفترم شده بود. کاغذی میان نوشتههای تام پیدا کرده بود؛ یادداشتی درباره راههای دسترسی به بخشهای مختلف هاگوارتز و طلسمهای محافظتی قلعه.
گفتم: «خوب یادم هست. تو گفتی آن پسر بیش از حد به کلیدهای هاگوارتز علاقه دارد.»
گالاتیا سر تکان داد و تو گفتی کنجکاوی جرم نیست، مخصوصاً در اسلیترین!
خندیدم.
«خب، حرف اشتباهی نزده بودم!»
گالاتیا ادامه داد:
«اما به تو هشدار دادم، آرماندو؛ میان کسی که میخواهد قفلها را بشناسد و کسی که میخواهد صاحب تمام کلیدها شود، تفاوت بزرگی وجود دارد.»
آهسته گفتم: «و حق با تو بود.»
لحظهای سکوت کردیم و بعد ادامه دادم:
«جالب اینجاست که مدتی بعد همان پسر با ظاهری آراسته و لبخندی مؤدبانه وارد دفترم شد و درخواست کرد جای تو دفاع در برابر جادوی سیاه تدریس کند!»
گالاتیا با شیطنت پرسید: لابد تو هم فوراً موافقت کردی؟
ابرو بالا انداختم.
«گالاتیا! خواهش میکنم به هوش من توهین نکن! به او گفتم هنوز برای تدریس در هاگوارتز بیش از اندازه جوان است.»
گالاتیا خندید.
«بالاخره یک تصمیم عاقلانه از تو شنیدم، آرماندو!»
فنجانم را بلند کردم. به سلامتی تو، گالاتیا؛ زنی که نزدیک به پنجاه سال دفاع در برابر جادوی سیاه درس داد، اما خطرناکترین سلاحش همیشه زبان تندش بود!
هر دو خندیدیم.
سپس گالاتیا پرسید:
«اگر تام دوباره مقابلت بنشیند، چه میکنی؟»
لبخند زدم.
«میگذارم حرف بزند، تصور کند بازی را برده و بعد یادآوری میکنم که هنوز با مدیر سابقش طرف است.»
گالاتیا فنجانش را بالا آورد.
من هم گفتم:
«بالاخره گالاتیای عزیز، بعضی شاگردان هرقدر هم بزرگ شوند، هنوز باید یاد بگیرند که همه درها با جادو باز نمیشوند؛ بعضیها اجازه مدیر را میخواهند!»
آن روز، پس از سالها، دو استاد قدیمی دوباره به یاد دانشآموزی افتادند که زمانی آرزویش تدریس در هاگوارتز بود. به گالاتیا نگاه کردم و با لبخند گفتم:
«عجیب است! تام ریدل میخواست بر مرگ غلبه کند، اما هنوز نتوانسته بود از یک پاسخ منفی ساده عبور کند!»
و گالاتیا چنان خندید که چند جادوگر میز کناری برگشتند.
راستش را بخواهید، دلم برای آن روزهای هاگوارتز تنگ شده بود؛ بهخصوص برای همکاری با استادی که حتی مدیر مدرسه هم از نیش زبانش در امان نبود!


















