گیلدروی لاکهارت
از در درآمدم و من از خود به در شدم
جادوگر
- تولد نقش
- 1405/05/21
- آخرین ورود
- امروز ساعت 14:25
- عضویت
- 1405/05/19
- پستها
- 54
باد سردی به صورتم خورد و هوایی مه آلود را وارد ریه هایم کرد. چشمانم را به آرامی گشودم. محیط نا آشنای اطراف، اتاقی بود کوچک و خلوت با دیوارهایی که یکنواختیشان با ترک، نم و برچسبهای وا رفته از انیمیشنهای جورواجور به هم میخورد. پنجرهاش باز بود؛ آفتاب از آن سرازیر میشد و باد پردههای حریرش را تاب می داد.
چشمانم را بستم و برای فرار از نور خورشید به سمت دیوار مجاور تختم غلت زدم. اما بعد از چند ثانیه دوباره آنها را باز کردم. به وضوح خواب از من گسسته بود.
اولین چیزی که این بار روی دیوار دیدم سایهای بود که انگار از مجسمه ی اساطیر یونانی الهام گرفته شده. بینی صاف و هیکلی خوش تراش و موهای نسبتا بلندی که با وزش باد مانند پرده ی حریر اتاقم، و هماهنگ با آهنگی که گوش افراد فانی قادر به شنیدن آن نیست می رقصیدند. من...من به یک آینه نیاز داشتم!
به سرعت بلند شدم و سرم را به اطراف چرخاندم و با دیدن جسم کوچکی که پایین تختم ایستاده بود لحظهای از جا پریدم. دخترک قدی حدود چهل اینچ داشت و به موهایی کاهی رنگ و صورتی کک مکی آراسته بود.
- آه! تو منو ترسوندی کوچولو!
آینه ای را به سمتم گرفت که بلافاصله از او قاپیدم. کتابی که در دست دیگرش گرفته بود نظرم را به خودش جلب کرد اما تصمیم گرفتم کنجکاویم را به بعد موکول کنم.
چهرهی مرد درون آینه با هاله ای از نرمی خواب تعمید شده بود. این مرد...من... زیبا بودم! چند لحظه نفسم حبس شد. بله! زیبا! کلماتی مانند خوش قیافه که برای جنسیت من مناسبتر به نظر میرسیدند، نمی توانستند حق مطلب را ادا کنند. موهایم مانند ریسمانهای طلا بودند، چشمان آبیم به آسمان طعنه میزدند و دندانهای سپیدم مرواریدهای اعماق اقیانوس آرام را شرمنده می کردند!
از پنجرهی طبقهی بالا زمزمهای آشنا و گرم به گوش میرسید:
My mother says I have Irish eyes, Irish eyes, Irish eyes
My mother says I have Irish eyes
They go ever so blue under stormy skies
But they are never so blue as when I let them cry
جسم کوچکی از کنار تخت گلویش را صاف کرد. دخترک قدی حدود چهل اینچ داشت و به موهایی کاهی رنگ و صورتی کک مکی آراسته بود.
- چه می خوای؟ طرفداری؟
دخترک سر تکان داد و کتابی را به سمتم دراز کرد. با بی میلی آینه را کنار گذاشتم و کتاب را با دو دستم نگاه داشتم: "Break with a Banshee" شیرازه ی آن را نوازش کردم. به خوبی از تک تک حرکاتم آگاه بودم و می دانستم که یک نجیب زاده نباید با بیمبالاتی مایهی رنجش اطرافیان حتی خردسالان شود.
کتاب را باز کردم. پشت جلد چهرهی آشنایی که چند ثانیهی پیش در آینه دیده بودم شادمانه به من چشمک میزد. متقابلا به تصویرم لبخند زدم و بین صفحات را گشتم. کلمات روی خطوط می دویدند و ترکیب هنر و نبوغ نهفته در آنها هر لحظه به بیشتر کش آمدن لبهای فروبستهام می انجامید .
I'm a map of the world and the ones before
One foot in sea and one on shore
Every step, every hope flung high
I'm a map of them all with my Irish eyes
صدای آواز لحظاتی من را از خودم بیخود کرد؛ و توجهم را به سمت پنجره معطوف ساخت. آسمان ابری بود و باد غربی در گیسوان بافته شدهی درختان بید مجنون کنار حوض میپیچید. چند پیکر سپید پوش لَخت و بی هدف پای بر مسیر می ساییدند. زنی با تمام قوا جیغ کشید. پلکهایم را بر هم فشار دادم و روی تنفسم تمرکز کردم تا تپش قلبم مهار شود. به شنیدن چنین اصواتی عادت داشتم. شاید تاثیر مواجهه با بنشی بود، متفکرانه به خطوط کتاب خیره شدم.
- امروز...بهتری.
به سمت صدا برگشتم. موجود کوچکی با موهای کاهی آنقدر نزدیک به تخت ایستاده بود که فقط چهره ی لاغرش دیده می شد و دیدی به لباسهایش نداشتم. مستقیم در چشمانم زل زده بود. گوشه ی چشمش قی داشت و گوشه ی لبخندش به چیزی مانند پنیر آلوده بود. از فرط انزجار چشمانم را از او گرفتم.
- من از بچه ها خوشم نمیاد! فاصله بگیر!
دختر بچه ،مثل هر دختر بچه ی کثیف دیگری پرروتر ازین حرفها بود. بله دختر بچه! حالا که مستقیم به او نگاه نمی کردم انگار می توانستم تصویر کاملتری از او را در ذهنم تصور کنم. تصویر موجودی که شعر میخواند و دور خوش میچرخد و دامن کوتاهش مانند یک چتر باز در هوای اطرافش گسترش یافته. شاید ذهن من به درجه ای از بصیرت رسیده بود که برای درک موجودیت یک فرد نیازی به دیدن نداشت.
- از من خوشت میادا.
چشمانم را باز کردم. از حق نگذریم، جدا از ظاهر، حضورش چندان هم ناخوشایند نمینمود. حداقل از دیوارهای بی رنگ نشاط بیشتری از خودش ساطع میکرد. با لحنی قهرآلود از تخت پایین آمدم.
- از شلختگی لذت نمیبرم.
- اینجا همه این شکلین.
با دیدن پیراهن سپید چروک خودم خلقم تنگ شد اما نگذاشتم حال خوبم خراب شود. مانند بالرینی که به سمت همراهش پا تند می کند به پنجره نزدیک شدم. پشت آن حیاط دلمرده، کوه های سفید رخنمایی میکردند. اما من دلتنگ کوهستان سبز بودم. کوههایی که پاییز و زمستان نمیشناختند و همواره زنده بودن خویش را زمزمه می کردند.
My nana says I have travelling feet
Shoes for princes don't fit me
But I dance to my own drum, bright and bold
And my travelling feet always get me home
- ما می تونیم به هرجایی بریم.
کودک پشت سرم خندید. از تخت بالا رفت و رویش ایستاد و از شانهام آویزان شد تا به پنجره دید داشته باشد. چقدر نزدیک! نفس عمیقی کشیدم علی ای حال کَنِگی از خصائل غیر قابل ویرایش اطفال است. خندهاش برای روشن کردن کل این ساختمان کافی به نظر میرسید.
- هر جا؟
اما درخشانترین چیز در این دنیا ثنایای من بودند پس با یک لبخند زیارتشان را به او ارزانی دادم.
- هر جا! بازارهای بغداد، قله های هیمالیا، معابد هند، دشت های اتریش!
بچه به هیجان آمده بود و صداهای ناهنجاری مثل«خهخیخ خه» و «اووووممم» از خودش درآورد. اما من همین حالا هم در این باتلاق فرو رفته بودم؛ چه یک وجب، چه صد وجب! پس بر نور لبخندم افزودم.
- جنگل های آمازون،سواحل قناری غارهای مکزیک، بیابان های عربستان، کانالهای ونیز...همه جا!
- اما...!
اما و نفرین! از همان اولش هم مشخص بود بچه ی کودنیست.
- مامی نمیذاره! میگه...اینکارا به ما نیومده.
- خوب... مادر تو کیست؟
- خانوم فیج دیگهههه!
لحنش طوری بود که انگار شعر میخواند. سعی کردم خودم را مشتاق و متفکر نشان بدهم. تعداد افرادی که میخواستند بشناسمشان آنقدر زیاد بود که مسلما همهشان را یادم نمیماند. سعی کردم یکی ازین افراد را برای خودم مثال بزنم اما بچه دائم این پا و آن پا میشد و تاب میخورد و وانمود میکرد حرفهایش آنقدر مهم هستند که جلوی صدای ذهن من را بگیرند.
اینجا رو تمیز میکنه.
پس آشفتگی این اتاق و این بچه یک وجه مشترک بزرگ داشت. حسی ناخواسته شبیه به همدلی با دختربچه در قلبم رخنه کرد.
تو خودت کی هستی؟
بچه با کلافگی اخم کرد. انگار این بازی را دوست نداشت. من هم به دلایلی این بازی را دوست نداشتم. پس روی پاهایم نشستم و خودم را با او هم قد کردم.
- ما میتونیم هر کسی باشیم.
همانطور که خنده ی کوچکش بازتر میشد صدای موسیقی که از پنجره میآمد جان گرفت و اینبار آنقدر بلند بود که باقی اصوات را خفه کند.
My sister says I've a restless soul
Restless soul, restless soul
Easy to catch, but I'm hard to hold
Like a song on the wind that you caught one day
I get under your skin, then I slip away
صدای ترانه حواسم را پرت کرده بود، اتفاقی که نباید میافتاد. بابتش عصبانی شدم ولی وقتی برگشتم تعجب بر احساس قبلی غلبه یافت. دخترکی با موهای کاهی و صورت کک مکی در حال بالا و پایین پریدن روی تخت من بود.
- من نمو میشم، تو...باز دوری میشیی!
چند لحظه مات به موجود خیره شدم. چه برای خودش میگفت؟ صدایش را تو دماغی کرده بود، با عشوه پلک می زد و به خودش میپیچید. شاید کسی به او اطلاعات غلط داده بود که بامزه است...طفلک!
- میریم تووو دریا! ماهییی میشییم.
پس این حالت فلج، ادای ماهی بود؟ شاید باید سخاوتمند میبودم و دلربا بودن را به او آموزش می دادم.
- چرا باید چنین کاری بکنم؟
دخترک سر جایش ایستاد. لبهایش به پایین متمایل شدند و انگشت اشاره اش را به شقیقه اش فشار داد. بعد چشمانش را گشاد کرد و لبخند زد. حالا انگشت اشاره اش به نحوی جدی من را هدف قرار داده بود.
- بقیه بیمارا ببییییننن...خوششال شن.
چشمانم را در کاسه چرخاندم. اینبار از خودم پرسیدم چرا نباید چنین کاری را می کردم؟ سوال مانند سنگی که درون چاهی انداخته شود در ذهنم سقوط کرد و همانطور که از یک عمق لایتناهی انتظار می رود هیچ پژواکی برنگشت. به دنبال الهامی، گوشم را تیز کردم.
- ماهی نشی بری ته دریا!
نه نه. این درست به نظر نمیآمد. بیشتر گوش کردم. شدیدتر به ذهنم فشار آوردم.
آفتاب نشی باز بری زیر ابرا، مروارید نشی بری ته دریا!
پس هیچ مشکلی برای ماهی شدن وجود نداشت مگر نه؟ پوزخندی به موجود طلبکار ایستاده روی تخت زدم. نشانش می دادم که مسحور کننده ترین ماهی دنیا چطور جولان میدهد.
- رودخونه نشی بری قاطی سیلا. اگه اینجوری بشه.....
دستانم را به بدنم چسباندم . امواج، دشواری اندکی در حرکتم به سوی دلقک ماهی مذکور به وجود میآوردند؛ اما عزم من جزم بود تا بیرحمانه به سمت طفل یورش ببرم و نشان بدهم استاد کیست. کودک خندید و صدایش را روی سرش گذاشت. صدای خنده ی من قشنگتر بود لذا از دیوارها دریغ نکردم و پشت سر او به سمت راهروها شنا کردم.
اما بلندترین آوا هنوز متعلق به الهاماتی بود که در گوشم می پیچیدند.
واویلا واویلا، واویلا واویلا، واویلا واویلا، واویلا واویلا.
------------------------------------------------------------------
✨همونطور که خواستی این متن رو براساس اصلاح چشمهای ایرلندی نوشتم.
این اصطلاح میتونه به چشمهایی اشاره کنه که گرم، زنده، پر از احساس و درخشان از شادی یا شیطنت هستن.
این برداشت تا حدی با ترانهٔ مشهور When Irish Eyes Are Smiling (وقتی چشمهای ایرلندی لبخند میزنند) جا افتاده؛ ترانهای که در سال ۱۹۱۲ منتشر شد و چشمهای ایرلندی رو با شادی و صمیمیت پیوند داد.
چشمانم را بستم و برای فرار از نور خورشید به سمت دیوار مجاور تختم غلت زدم. اما بعد از چند ثانیه دوباره آنها را باز کردم. به وضوح خواب از من گسسته بود.
اولین چیزی که این بار روی دیوار دیدم سایهای بود که انگار از مجسمه ی اساطیر یونانی الهام گرفته شده. بینی صاف و هیکلی خوش تراش و موهای نسبتا بلندی که با وزش باد مانند پرده ی حریر اتاقم، و هماهنگ با آهنگی که گوش افراد فانی قادر به شنیدن آن نیست می رقصیدند. من...من به یک آینه نیاز داشتم!
به سرعت بلند شدم و سرم را به اطراف چرخاندم و با دیدن جسم کوچکی که پایین تختم ایستاده بود لحظهای از جا پریدم. دخترک قدی حدود چهل اینچ داشت و به موهایی کاهی رنگ و صورتی کک مکی آراسته بود.
- آه! تو منو ترسوندی کوچولو!
آینه ای را به سمتم گرفت که بلافاصله از او قاپیدم. کتابی که در دست دیگرش گرفته بود نظرم را به خودش جلب کرد اما تصمیم گرفتم کنجکاویم را به بعد موکول کنم.
چهرهی مرد درون آینه با هاله ای از نرمی خواب تعمید شده بود. این مرد...من... زیبا بودم! چند لحظه نفسم حبس شد. بله! زیبا! کلماتی مانند خوش قیافه که برای جنسیت من مناسبتر به نظر میرسیدند، نمی توانستند حق مطلب را ادا کنند. موهایم مانند ریسمانهای طلا بودند، چشمان آبیم به آسمان طعنه میزدند و دندانهای سپیدم مرواریدهای اعماق اقیانوس آرام را شرمنده می کردند!
از پنجرهی طبقهی بالا زمزمهای آشنا و گرم به گوش میرسید:
My mother says I have Irish eyes, Irish eyes, Irish eyes
My mother says I have Irish eyes
They go ever so blue under stormy skies
But they are never so blue as when I let them cry
جسم کوچکی از کنار تخت گلویش را صاف کرد. دخترک قدی حدود چهل اینچ داشت و به موهایی کاهی رنگ و صورتی کک مکی آراسته بود.
- چه می خوای؟ طرفداری؟
دخترک سر تکان داد و کتابی را به سمتم دراز کرد. با بی میلی آینه را کنار گذاشتم و کتاب را با دو دستم نگاه داشتم: "Break with a Banshee" شیرازه ی آن را نوازش کردم. به خوبی از تک تک حرکاتم آگاه بودم و می دانستم که یک نجیب زاده نباید با بیمبالاتی مایهی رنجش اطرافیان حتی خردسالان شود.
کتاب را باز کردم. پشت جلد چهرهی آشنایی که چند ثانیهی پیش در آینه دیده بودم شادمانه به من چشمک میزد. متقابلا به تصویرم لبخند زدم و بین صفحات را گشتم. کلمات روی خطوط می دویدند و ترکیب هنر و نبوغ نهفته در آنها هر لحظه به بیشتر کش آمدن لبهای فروبستهام می انجامید .
I'm a map of the world and the ones before
One foot in sea and one on shore
Every step, every hope flung high
I'm a map of them all with my Irish eyes
صدای آواز لحظاتی من را از خودم بیخود کرد؛ و توجهم را به سمت پنجره معطوف ساخت. آسمان ابری بود و باد غربی در گیسوان بافته شدهی درختان بید مجنون کنار حوض میپیچید. چند پیکر سپید پوش لَخت و بی هدف پای بر مسیر می ساییدند. زنی با تمام قوا جیغ کشید. پلکهایم را بر هم فشار دادم و روی تنفسم تمرکز کردم تا تپش قلبم مهار شود. به شنیدن چنین اصواتی عادت داشتم. شاید تاثیر مواجهه با بنشی بود، متفکرانه به خطوط کتاب خیره شدم.
- امروز...بهتری.
به سمت صدا برگشتم. موجود کوچکی با موهای کاهی آنقدر نزدیک به تخت ایستاده بود که فقط چهره ی لاغرش دیده می شد و دیدی به لباسهایش نداشتم. مستقیم در چشمانم زل زده بود. گوشه ی چشمش قی داشت و گوشه ی لبخندش به چیزی مانند پنیر آلوده بود. از فرط انزجار چشمانم را از او گرفتم.
- من از بچه ها خوشم نمیاد! فاصله بگیر!
دختر بچه ،مثل هر دختر بچه ی کثیف دیگری پرروتر ازین حرفها بود. بله دختر بچه! حالا که مستقیم به او نگاه نمی کردم انگار می توانستم تصویر کاملتری از او را در ذهنم تصور کنم. تصویر موجودی که شعر میخواند و دور خوش میچرخد و دامن کوتاهش مانند یک چتر باز در هوای اطرافش گسترش یافته. شاید ذهن من به درجه ای از بصیرت رسیده بود که برای درک موجودیت یک فرد نیازی به دیدن نداشت.
- از من خوشت میادا.
چشمانم را باز کردم. از حق نگذریم، جدا از ظاهر، حضورش چندان هم ناخوشایند نمینمود. حداقل از دیوارهای بی رنگ نشاط بیشتری از خودش ساطع میکرد. با لحنی قهرآلود از تخت پایین آمدم.
- از شلختگی لذت نمیبرم.
- اینجا همه این شکلین.
با دیدن پیراهن سپید چروک خودم خلقم تنگ شد اما نگذاشتم حال خوبم خراب شود. مانند بالرینی که به سمت همراهش پا تند می کند به پنجره نزدیک شدم. پشت آن حیاط دلمرده، کوه های سفید رخنمایی میکردند. اما من دلتنگ کوهستان سبز بودم. کوههایی که پاییز و زمستان نمیشناختند و همواره زنده بودن خویش را زمزمه می کردند.
My nana says I have travelling feet
Shoes for princes don't fit me
But I dance to my own drum, bright and bold
And my travelling feet always get me home
- ما می تونیم به هرجایی بریم.
کودک پشت سرم خندید. از تخت بالا رفت و رویش ایستاد و از شانهام آویزان شد تا به پنجره دید داشته باشد. چقدر نزدیک! نفس عمیقی کشیدم علی ای حال کَنِگی از خصائل غیر قابل ویرایش اطفال است. خندهاش برای روشن کردن کل این ساختمان کافی به نظر میرسید.
- هر جا؟
اما درخشانترین چیز در این دنیا ثنایای من بودند پس با یک لبخند زیارتشان را به او ارزانی دادم.
- هر جا! بازارهای بغداد، قله های هیمالیا، معابد هند، دشت های اتریش!
بچه به هیجان آمده بود و صداهای ناهنجاری مثل«خهخیخ خه» و «اووووممم» از خودش درآورد. اما من همین حالا هم در این باتلاق فرو رفته بودم؛ چه یک وجب، چه صد وجب! پس بر نور لبخندم افزودم.
- جنگل های آمازون،سواحل قناری غارهای مکزیک، بیابان های عربستان، کانالهای ونیز...همه جا!
- اما...!
اما و نفرین! از همان اولش هم مشخص بود بچه ی کودنیست.
- مامی نمیذاره! میگه...اینکارا به ما نیومده.
- خوب... مادر تو کیست؟
- خانوم فیج دیگهههه!
لحنش طوری بود که انگار شعر میخواند. سعی کردم خودم را مشتاق و متفکر نشان بدهم. تعداد افرادی که میخواستند بشناسمشان آنقدر زیاد بود که مسلما همهشان را یادم نمیماند. سعی کردم یکی ازین افراد را برای خودم مثال بزنم اما بچه دائم این پا و آن پا میشد و تاب میخورد و وانمود میکرد حرفهایش آنقدر مهم هستند که جلوی صدای ذهن من را بگیرند.
اینجا رو تمیز میکنه.
پس آشفتگی این اتاق و این بچه یک وجه مشترک بزرگ داشت. حسی ناخواسته شبیه به همدلی با دختربچه در قلبم رخنه کرد.
تو خودت کی هستی؟
بچه با کلافگی اخم کرد. انگار این بازی را دوست نداشت. من هم به دلایلی این بازی را دوست نداشتم. پس روی پاهایم نشستم و خودم را با او هم قد کردم.
- ما میتونیم هر کسی باشیم.
همانطور که خنده ی کوچکش بازتر میشد صدای موسیقی که از پنجره میآمد جان گرفت و اینبار آنقدر بلند بود که باقی اصوات را خفه کند.
My sister says I've a restless soul
Restless soul, restless soul
Easy to catch, but I'm hard to hold
Like a song on the wind that you caught one day
I get under your skin, then I slip away
صدای ترانه حواسم را پرت کرده بود، اتفاقی که نباید میافتاد. بابتش عصبانی شدم ولی وقتی برگشتم تعجب بر احساس قبلی غلبه یافت. دخترکی با موهای کاهی و صورت کک مکی در حال بالا و پایین پریدن روی تخت من بود.
- من نمو میشم، تو...باز دوری میشیی!
چند لحظه مات به موجود خیره شدم. چه برای خودش میگفت؟ صدایش را تو دماغی کرده بود، با عشوه پلک می زد و به خودش میپیچید. شاید کسی به او اطلاعات غلط داده بود که بامزه است...طفلک!
- میریم تووو دریا! ماهییی میشییم.
پس این حالت فلج، ادای ماهی بود؟ شاید باید سخاوتمند میبودم و دلربا بودن را به او آموزش می دادم.
- چرا باید چنین کاری بکنم؟
دخترک سر جایش ایستاد. لبهایش به پایین متمایل شدند و انگشت اشاره اش را به شقیقه اش فشار داد. بعد چشمانش را گشاد کرد و لبخند زد. حالا انگشت اشاره اش به نحوی جدی من را هدف قرار داده بود.
- بقیه بیمارا ببییییننن...خوششال شن.
چشمانم را در کاسه چرخاندم. اینبار از خودم پرسیدم چرا نباید چنین کاری را می کردم؟ سوال مانند سنگی که درون چاهی انداخته شود در ذهنم سقوط کرد و همانطور که از یک عمق لایتناهی انتظار می رود هیچ پژواکی برنگشت. به دنبال الهامی، گوشم را تیز کردم.
- ماهی نشی بری ته دریا!
نه نه. این درست به نظر نمیآمد. بیشتر گوش کردم. شدیدتر به ذهنم فشار آوردم.
آفتاب نشی باز بری زیر ابرا، مروارید نشی بری ته دریا!
پس هیچ مشکلی برای ماهی شدن وجود نداشت مگر نه؟ پوزخندی به موجود طلبکار ایستاده روی تخت زدم. نشانش می دادم که مسحور کننده ترین ماهی دنیا چطور جولان میدهد.
- رودخونه نشی بری قاطی سیلا. اگه اینجوری بشه.....
دستانم را به بدنم چسباندم . امواج، دشواری اندکی در حرکتم به سوی دلقک ماهی مذکور به وجود میآوردند؛ اما عزم من جزم بود تا بیرحمانه به سمت طفل یورش ببرم و نشان بدهم استاد کیست. کودک خندید و صدایش را روی سرش گذاشت. صدای خنده ی من قشنگتر بود لذا از دیوارها دریغ نکردم و پشت سر او به سمت راهروها شنا کردم.
اما بلندترین آوا هنوز متعلق به الهاماتی بود که در گوشم می پیچیدند.
واویلا واویلا، واویلا واویلا، واویلا واویلا، واویلا واویلا.
------------------------------------------------------------------
✨همونطور که خواستی این متن رو براساس اصلاح چشمهای ایرلندی نوشتم.
این اصطلاح میتونه به چشمهایی اشاره کنه که گرم، زنده، پر از احساس و درخشان از شادی یا شیطنت هستن.
این برداشت تا حدی با ترانهٔ مشهور When Irish Eyes Are Smiling (وقتی چشمهای ایرلندی لبخند میزنند) جا افتاده؛ ترانهای که در سال ۱۹۱۲ منتشر شد و چشمهای ایرلندی رو با شادی و صمیمیت پیوند داد.
افرادی که لایک کردند
ویرایش شده توسط گیلدوری لاکهارت در 1405/7/29 23:53:02





