داستان‌های دو پستی (اسلیترین)

پست اول (هیچکس تنها نیست!)

- دامبلدور بیا بریم، بچه ها منتظرن.
- نمیام سوروس.
- دِ همین اداها رو درمیاری، میگن طرفدار گریفندوری دیگه. جون من بیا. روی منو زمین ننداز. این تن بمیره...
- ولمون کن بابا. نمی خوام.

سوروس اسنیپ آهی کشید و روی صندلی جلوی میز دامبلدور ولو شد:

- پرفسور عزیز! بچه های اسلیترین بعد از سال و ماهی اومدن سالروز تولد سالازار اسلیترین رو جشن بگیرن. حداقل توقعی که دارن اینه که مدیر هاگوارتز در این جشن شرکت کنه. من رو هم به عنوان سرگروهشون با دعوتنامه ی رسمی فرستادن دنبالت. دیگه چی می خوای؟ فرش قرمز پهن کنیم برات؟
- من... اس... لی... رو... دوس... نَ... دا... رم! روشنه؟
- آخه چرا؟
- نمی دونم. تاریکه... توش پر ماره... بچه هاش بدن...
- اولا که مار نداره. مگه گریفندور پر شیره یا هافلپاف پر گورکنه که اسلی پر مار باشه؟ ثانیا بچه هاش خیلی هم خوبن. دراکو از اون هری...ایششش... چندش! که بهتره! ثالثا؛ مردک مگه برج پیش یقه ی منو نگرفته بودی که نصف پول قبض نفت هاگوارتز رو باید اسلی پرداخت کنه چون از همه بیشتر مشعل روشن می کنه! حالا میگی تاریکه؟
-
- بیا بریم! واست بد میشه ها. بچه ها ببینن باهاشون لجی، تحصن می کنن، اعتصاب غذا می کنن، شعارهای بد بد میدن، قضیه سیاسی میشه، اونوقت وزارت برکنارت می کنه ها.
- راستش رو بخوای، می ترسم سوری جون!
- سوری چیه پیرمرد جلف؟ پرفسور سوروس اسنیپ!... از چی میترسی عزیز دلم؟

دامبلدور که پشت میزش ایستاده و با نگرانی از پشت عینک نیمدایره ایش به اسنیپ خیره شده بود، پاهایش سست شد و ناگهان روی صندلی اش افتاد و...

فرررررررچچچچ!

- اوا خاک عالم! ققم ترکید.
- چی؟
- فوکس بابا! چرا نگفتی رو صندلیه سوروس؟
- ندیدمش خب...
- ولش کن. تو این هفته دوازدهمین باره. دیگه یاد گرفته چجوری تو چهار ثانیه از خاکستر متولد شه.
- ایول! کرنومتر زدی؟
- آره. با ساعت شنی!
- باریکلا...اه! بحث رو منحرف نکن دامبلدور! از چی میترسی؟
- میگن تام تو اسلیه!
- چی؟ لرد سیاه؟ تو اسلی؟ لرد سیاه!... تو اسلیترین!... هرهرهر...
- بوق! نخند! نه تنها تام، که میگن حتی نارسیسا و لوسیوس مالفوی و بلاتریکس و رودلف لسترنج و ایگور کارکاروف و حتی مورفین گانت و سالازار اسلیترین هم اونجان.
- ... وای خدا! مردم... بابا مورفین و سالازار که تا حالا چل تا کفن پوسوندن. لرد سیاه هم بعد از مبارزه با پاتر نابود شد. لسترنج ها تو آزکابانن و مالفوی ها تو خونشون. ایگور هم مدیر دورمشترانگه... پیری زده به سرت، توهم زدیا. بیا بریم، بچه نشو!
- قول میدی همه ی اینا دروغ باشه؟
- آره عزیز دل برادر! الان دراکو و کراب و گویل و بقیه ی دانش آموزای اسلیترین منتظر تشریف فرمایی جناب مدیرن.
- باشه، بریم.

دامبلدور چیزی را از روی صندلی برداشت و همراه با اسنیپ از دفترش خارج شدند. دو دقیقه ی بعد در دفتر باز شد و جنازه ی ققنوسی به داخل پرتاب شد و در دوباره بسته شد.
فریاد خشمگین سوروس از پشت دربه گوش می رسید:
- این لاشه رو واسه چی با خودت میاری آخه؟ ولش کن بذار بمونه درست شه دیگه طفلکی! راه بیفت...

با باز شدن در ، بلا رخ به رخ چشمان یاقوتی لرد سیاه قرار گرفت و با پرت شدن لرد سیاه به روی بلا ، هردو محکم به زمین کوبیده شدند :
- اوه ، سرورم ، نمی دونستم چنین احساسات شدیدی دارین

کمی بعد :

- سرورم ؟؟؟؟؟ ارباب ؟؟؟؟؟ لرد عزیزم ؟؟؟؟؟ گرانقدر ؟؟؟؟؟ جیگر ؟؟؟؟؟ جیـــــــــــــــــــــــــــــــغ

با صدای جیغ بلا ، تمام بروبکس هاگوارتز جلوی در تالار اسلیترین جمع شدند :

- کی بود جیغ زد ؟
- بلاتریکس
- بلاتریکس چیکار کرد ؟
- جیغ زد !
- بلاتریکس چشه ؟
- جیغ می زنه !
- کی چشه ؟
- بلاتریکس !

جمیعا :
- آهــــــــــــــــــــــــــان ! پس اتفاق مهمی نیفتاده !

و همه به خوابگاه های خود برگشتند .

بلاتریکس که سر لرد را روی زانوی خود گذاشته بود و بعد از شوک اولیه حتی جیک هم نزده بود ، وقتی تنها ماند زار زار شروع به گریه کرد :
- ارباب جونم ! چه خاکی تو سرم بریزم ؟ اون از رودلف که ولم کرده و حالام که شما تنهام گذاشتین ! عههههههه ... !

آناکین که برای رسیدن به تالار اسلی و تماشای فوتبال مشنگی بیتاب بود ، سر راه به بلاتریکس برخورد کرد :
- باز چت شده داری آبغوره می گیری سیسی ؟ اوا سیسی چرا موهاتو مشکی کردی ؟

و بدون اینکه منتظر جواب شود ، به راهش ادامه داد . کمی بعد بلیز درحالیکه سرش را در ژورنال مانکن های 2010 فرو برده بود بی اعتنا از کنار بلاتریکس و لرد گذشت و فقط با احساس برجستگی غیرعادی در زیر پایش کمی سرش را بالا آورد :
- همممم ... این چی بود ؟ اوا دست لرده ! لرد جون مریضی مگه ، خوب دستتو بردار از سر راه !

و رفت .

بلاتریکس طاقت نیاورد و از زیر ردایش موبایل مشنگی اش را بیرون کشید :
- نه ، سه ، دو ، گوشاتو درویش کن یارو ! می خوای شماره مو کش بری ؟ الو ... سوروس هستی خونه ؟ کدوم خونه ؟ یعنی چی که واسه خودت خونه خالی کرایه کردی ؟ یه راس پامیشی میای اینجا . سر رات اون مورگانم بیار با خودت . مثلا ناظر مردمی هستینا ! زودی بیاین لرد جونم یه خورده مرده

و گوشی را قطع کرد .

نیم دور ساعت شنی بعد

بیبو ... بیبو ... بیبو ... ( آژیر ماشین مخصوص حمل جنازه )

بلیز درحالیکه سرش را در کتاب مقدس ماگل های مسیحی فرو برده :
- از خاک به خاک ... از خاکستر به خاکستر ... هم اکنون عزیز از دست رفته خود را به خاک می سپاریم و یادش را تا ابد در دل زنده نگه میداریم ...

با خوردن ضربه یک گوی به سرش ، کتاب مقدس را به زمین انداخت :
- کاسی مارمولک ، اینجا جای فوتبال مشنگی بازی کردنه ؟

کاساندرا همچنان که به دنبال گوی می دوید :
- معلومه که واسه شما شیش تائیا ، بازی وقت و ساعت داره ! ولی ما همیشه می بریم !

بلیز :
- خیال کردی بازنده ! حالتو می گیرم . اگه مردی وایسا یارکشی کنیم !

کاساندرا :
- منو از یارگیری می ترسونی ؟ من همون مورگان بسمه و سوروس ، برو هرکیو می خوای بردار بیار .

بلیز :
- منم با اینیگو و مورفین ( با نگاهی به مورفین که دستش را با بیحالی و به علامت نه تکان می دهد ) نه ... چیزه ... آنی مونی میایم سوراخ سوراختون می کنیم !

و شش نفری دنبال گوی دویدند .

بلاتریکس تنها و غمگین برفراز قبر لرد عزیزش ایستاده بود .

پایان پست
--------------
اگه دوسش نداشتین ، بی رودرواسی ندیده بگیرینش

لطفا نقد شود

پست اول

- حالا! خود کاسی! کاناپه ی سبزرنگ رو به زیبایی جا میذاره، از روی منقل مورفین میپره و تک به تک با دروازه بان و این ضربه ی سرکششششش...

کاساندرا چهارمین گوی پیشگویی اش را با قدرت به سمت در ورودی خوابگاه شوت کرد. شوت کاساندرا همان و ورود لرد سیاه به خوابگاه همان!

جررررررررییننننگگگ!

- ششششش...که با برخورد به کله ی کچل مدافع حریف به فنا میره.لعنتی!... اوه! خدای من! اونجا رو ببینید. مدافع حریف بیهوش روی زمین افتاده.

کاساندرا در حالیکه از خودش صدای "بیبو! بیبو!" درمی آورد خود را با سرعت بالای سر لرد رساند.

- کادر پزشکی هم اکنون خودشون رو بالای سر بازیکن آسیب دیده رسوندن. بازی متوقف شده. امیدواریم که برای این بازیکن خوب کشورمون! مشکلی پیش نیومده باشه.

کاساندرا لرد را که به صورت روی زمین افتاده بود،برگرداند و آینه ای جلوی دو تا سوراخ مثلا دماغ! لرد گرفت! آینه یخ زد و شکست.

- ایول! چه نفسی داره این بازیکن!دمت سرد!

کاساندرا چوبدستیش را به سمت دماغ لرد گرفت: بگرمیوس!
شعله های عظیم آتش از چوبدستی بیرون زد و کله ی سفید لرد جزغاله شد!

- اوه! چه بد شد. یادم رفت درجه اش رو تنظیم کنم. اشکالی نداره. مهم اینه که قلبش بزنه.

کاساندرا گوشش را روی سینه ی لرد؛ جایی که فکر می کرد قلب باشد گذاشت. دو دقیقه گذشت.

- هیچ صدایی شنیده نمیشه! کادر پزشکی به شدت نگران شدن. من اونجا رئیس این کادر رو می بینم که ظاهرا داره به دستیاراش اشاره می کنه به مصدوم شوک بدن.

کاساندرا از جایش بلند شد. به حمام اسلیترین رفت. تخته پرش را آورد و از روی دایو، جفت پا روی قفسه ی سینه ی لرد پرید. لرد تقریبا نصف شد!
کاساندرا گوشه ای ایستاد و معصومانه به جسد درب و داغون لرد خیره شد:

- خب! داور در این لحظه اشاره می کنه که بیش از این نمیشه وقت بازی رو تلف کرد و ادامه ی مداوا باید در خارج از زمین انجام بشه.

کاساندرا جسد لرد را از خوابگاه خارج کرد و از پله ها پایین انداخت. خودش نیز پنجمین گوی را از جیبش خارج کرده، به خوابگاه برگشت.

در همان لحظه بلاتریکس لسترنج غرق در افکارش به پشت در ورودی تالار اسلی رسید:

- وای! این کلاسای هاگوارتز چقدر طولانیه! الان یک ساعته که روی ماه ارباب رو ندیدم، گلبولهای سیاه خونم به شدت افت کرده! راستی رمز ورود چی بود؟ خودم اسنیپ رو مجبور کردم این اسم رو بذاره ها!... آهان! یادم اومد. چشم های یاقوتی لرد سیاه!

دالاهوف دست اسنیپ را گرفت و او را از انبوه گل ولای بیرون آورد لحظه ای بدون هیچ حرفی گذشت .
آنها درون سرسرای بزرگی افتاده بودند که بی شباهت به محل مبارزه ی گلادیاتورها نبود با این تفاوت که سقف مخروطی شکلی بالای سرشان را گرفته بود و زیر پایشان اشکال شیر و خورشید طلایی رنگی را گرفته بود.

چشمان اسنیپ سریعتر از قبل به اینطرف و آنطرف می چرخید و محل را با دقت وارسی میکرد ناگهان نگاهش بر روی اهرمی ثابت شد سپس با پوزخندی به سمت آن حرکت کرد .

-باید همین باشه ... اسنیپ این را گفت و اهرم فلزی زنگ زده ای که استخوان دست مرده ای به آن چسبیده بود را پایین کشید.

دالاهوف با تعجب به او نگاه می کرد و از اینکه او این چیزها را نمیدانست کفری شده بود .

-سوروس سکه را از جیبش در آورد.

همه جا به شدت میلرزید و خاک از سقف فرو می ریخت. کف سنگی در مرکز سرسرا که راس شمشیر را نشان میداد از دو طرف باز شد و مجسمه ی کوروش کبیر بالا آمد .

دالاهوف با احتیاط دور آن چرخی زد .

سوروس: قدرت مندترین پادشاه جهان ، اون توی زمان خودش دنیا رو تسخیر کرده بوده سپس لبخندی زد و رو به آنتونین گفت: ولی راز قدرتش داشتن اون کنترل گر بوده آنتونین .

آنتونین با شنیدن کنترل گر که بارها از دهان اسنیپ بیرون می آمد حالش به هم میخورد و سعی داشت هر چه سریعتر از آن جهنم بیرون بیاید.

-بس کن اسنیپ ، تو منو دنبال خودت کشوندی که به من درس تاریخ و باستان شناسی بدی ؟

اسنیپ حرفهای آنتونین را اصلا نمیشنید و بادقت به مجسمه ی بزرگ سنگی نگاه میکرد.

مجسمه ی خاک گرفنه ای که کلاه چین داری روی سرش بود و دست راستش مشت شده بود و پشتکمرش چسبیده بود .

سوروس اسنیپ خود را از مجسمه بالا کشید ، نور چوبدستی اش چهره ی خندان مجسمه را روشن کرد . سوروس چشمهایش را باریک کرده بود و به آن نگاه میکرد.

دالاهوف در پیین مجسمه ایستاده بود و به این طرف و آن طرف نگاه میکرد.

-سوروس چی کار میکنی ؟ بیا پایین یک صداهایی دارم میشنوم.

سوروس سکه را با سرعت درون مردمک چشم مجسمه قرار داد ، مجسمه تکانی خورد و صدایی از پشت مجسمه به گوش رسید دالاهوف خود را به پشت مجسمه رساند و شیئی را که از دست مشت شده ی مجسمه افتاده بود را برداشت و با خوشحالی فریاد زد:خودشه....اااااااااااه...


-آنتونین ، نه نباید بهش دست میزدی ، لعنتی...

آنتونین در حالیکه ماه فلزی ای را در دستش گرفته بود خشک شده بود و تکان نمیخورد .
اسنیپ آرام به او نزدیک شد ، صداها بیشتر از قبل شده بود شنها ی روان بازگشته بودند و و با سرعت به سمت او میغلتیدند.

سوروس به چشمان باز آنتونین خیره شده بود.

-متاسفم آنتونین تو همیشه عجول بودی سپس دستش را بر روی چشمان باز آنتونین کشید ، با اولین تماس دستش با پلکهای او ، جسدآنتونین دالاهوف یار با وفای او به خاک تبدیل شد و جلوی پای سوروس اسنیپ فروریخت .

سوروس این بار ترسیده بود ، خاطرات گذشته اش با آنتونین را باسرعت زیادی در ذهن خود مرور می کرد صدای آنتونین در ذهنش میپیچید . چشمانش را بست .
سفیدی همه جارا گرفت تنها صدایی که شنیده میشد صدای شنهایی بود که دور پای او میپیچیدند.

نوری از سمت ماه فلزی ای که چند لحظه قبل در دستان آنتونین بود ساتع شد با چشمان بسته ماه را به وضوح می دید شیئ را با دلهره از روی لباسهای آنتونین برداشت لحظه ای با چشمان بسته صبر کرد ، هیچ اتفاقی نیفتاد . سکوت همه جا را گرفته بود دیگر صدای حرکت شنها به گوش نمیرسید .

درون فضای بیکرانی معلق و رها شده بود ، احساس بیوزنی تمام وجودش را فراگرفته بودو از اسارت جاذبه در آمده بود و به سمت بالا حرکت می کرد .

ناگهان تمام بدنش با فشار زیادی به سمتی منحرف شد لحظه ای فکر کرد دنده اش از این فشار شکسته است .

-چشماتو باز کن اسنیپ...

لرد ولدمورت با سرعت سرسام آوری درون ابرها حرکت میکرد و اسنیپ را در آغوش گرفته بود . اسنیپ به چهره ی سرد و سفید ولدمورت نگاهی انداخت.

ازشدت باد ی که به صورتش می خورد به سختی چشمانش را باز نگاه داشته بود .روی ماه را به سختی خواند :

گاهی اوقات باچشمان بسته بهتر میتوان دید.

ولدمورت ماه را از او گرفت و فریاد زد:

کوروش از قسمت روشن ماه استفاده کرد تو هم داشتی همین کارو میکردی وقتشه از قسمت تاریکش استفاده کنم . کنترل گر افکار اسنیپ ،کنترلگر افکار . هاهاهاهاهاهاهاها......




پایان

موضوع جدی (پست اول)

(خانه ی ریدلها) ساعت 2:15 بعد از ظهر روز 17 جولای 2008

سوروس اسنیپ چند گام جلوتر از انتونین دالا هوف در راهرویی بزرگ وسنگی به سمت اتاقی که دارک لرد در ان بود حرکت می کردند دوباره انتونین پرسید :سو چی شده ارباب چه کارمون داره اما اسنیپ به سوال او اهمیتی نداد و با تکان چوبش درب بزرگ چوبی که با اشکال مار مانندی تز ئین شده بود را باز کرد
-اهووووم......
لرد ولدمورت پشت به شومینه ی بزرگی نشسته بود و ناخنهای بزرگ خود را وارسی میکرد وبا دیدن دو مرگخوارش نگاهش را از روی ناخنهایش برداشت وبه ان دو نگاه سردی کرد
-خوب پس بالا خره خودتونو اماده کردین اون انگشتر که همراته اسنیپ؟ !!
انتونین پرسید:اماده ی چی ارباب؟ کدوم انگشتر؟
-مگه براش توضیح ندادی سوروس ؟
-ارباب من بازم میگم من تنهایی راحتترم میخوام این ماموریتو تنهایی انجام بدم
-نه همین که گفتم باید دونفر باشین سپس سکه ای را به سمت سوروس پرتکردو گفت بگیرش لازمتون میشه حالا هم از اینجا برین باید همین الان حرکت کنین
سوروس سر خود را به نشانه ی پذیرفتن تکان داد ونگاهی به عکس شیر و خورشید روی سکه کرد سپس هردو از انجا بیرون رفتند
انتونین در حالیکه گردن خود را میخاراند پرسید:میشه بگی ما دنبال چی هستیم؟
سوروس در حالیکه گامهای بلندتری بر می داشت گفت:یک نوع کنترل گر انتونی کنترل گری که قدرت زیادی به انسان میده
-چی منظورت چیه؟
همین ..... گفت خودمون می فهمیم چه نوع کنترل گری !!!
-حالا باید کجا بریم انتونین همچون کودکی دنبال اسنیپ راه میرفت و سوال می پرسید
باید از کشور خارج شیم میریم ایران....... دشت کویر میگن اونجا تقریبا خالی از سکنه است !!!!
انتونین که دیگر حرکت نمیکرد همچنان کنجکاوانه سوال می پرسید :اونجا کجاست ؟ چطوری میتونیم اونجا بریم؟
اسنیپ در حالیکه پشت دست خود را بالا گرفته بود گفت:با این...... انگشتری زیبا همراه نگین سبز فسفری که به صورت زیبایی صیقل داده شده بود در دستان سوروس برقی زد....... این انگشتر مکان یابه ارباب گفته بهمون کمک میکنه بهتر اپارات کنیم
سپس دستان یکدیگر را گرفتند ولحظه ای بعد بر روی پشت بام کاه گلی فرود امدند (ساعت 2:59 بعد از ظهر روز 17 جولای 2008)[/b[b]](عمارت متروکه)
تنها خانه ای که در انجا بودو اطراف انها را تپه های ماسه ای بزرگی گرفته بود که باد شنهای ان را به این سو و انسو میبرد تا جایی که چشم توان داشت خاک بود و ماسه کویری
انتونین بلندشد وگفت اینجا ست فکر کنم رسی.....؟ هنوز حرفش تمام نشده بود که ناگهان زیر پای انها تکانی خورد وسقف فرو ریخت ......

هردو باهم از جابلند شدند ورداهای سفری خودرا تکاندند انتونین درحالیکه سوراخها و پارگی های ردایش را وارسی می کرد گره ان را
باز کرد و گفت:فکر نمیکنم دیگه بدردم بخوره وردایش را به طرفی پرت کرد
-سوروس گفت:خیلی خوب کافیه عجله کن زیاد وقت نداریم سپس انتونین لنگ لنگان خود را به او رساند وگفت :خدا روشکر که زنده موندیم
سوروس اسنیپ در حالیکه خون کنار لبش را پاک میکرد گفت :باید مدیون ماسه ها باشیم سپس سقف سوراخ شده ای را دید که چند لحظه پیش بالای ان بودند که از 12 فوتی بالای سرشان شکسته بود انتونین پرسید: خوب رفیق ما کجاییم؟
سوروس نوک روشن چوبش را بالا نگه داشته بود و بادقت دیوارهارو میگشت انها در محوطه ای دایره ای پر از ماسه اسیر شده بودند که دیوار های سنگی بلندی داشت
-این چه جورشه دیگه ؟ سوروس این را گفت وشروع به کنار زدن خاکها از روی دیوار کرد
-چی شده؟؟
نمیبینی خاک و ماسه ها حرکت میکنن دور تادور مارو گرفتن
-دالا هوف گفت:شاید وسط گرد بادیم ؟
-نه دیواره حسش میکنم ولی چرا این ماسه ها از دیوارها بالا میرن ؟سپس دستش را درون توده ماسه های بالا رونده کرد ومشتی از انهارا برداشت ولی به محض اینکه مچش را باز کرد ماسه ها دوباره به دیوار چسبیدند وشروع به حرکت کردند یکبار دیگر دستش رادرون خاکها ی متحرک روی دیوارفرو کرد اما اینبار دنبال چیز دیگری میگشت در همان حال محوطه ی دایره مانند را مانند افراد کوری که دست به دیوار راه میروند چند دور زد
دالاهوف که از بالا نگاه داشتن چوب نورانی خود خسته شده بود گفت:میشه بپرسم چه کار میکنی؟
-خودشه
-چی خودسه؟
بیا اینجا خودشه درو پیدا کردم منظورم دستگیرشه....... اه لعنتی قفله!!!!!!
انتونین با چهره ای مصمم چوبش را به سمت دست اسنیپ گرفت وگفت:الوهومورا
-سوروس با زبان ارام لبان خود را خیس کرد وگفت :فایده ای نداره باید قبلش از شر این ماسه ها خلاص بشیم اینا نمیذارن افسون اثر کنه
انتونین که اینبار چهره ی دوئل کاران را به خود گرفته بود در حال فرستادن افسونهایی به نقطه ای بود که دست سوروس چند لحظه فبل انجا بود دیستوریشو ریداکتو..... اما تمام انها درون شنها فرو میرفت و ناپدید میشدند سپس نا امید چوبش را بر زمین کوبید روی دوزانو نشست وگفت :این چه جهنمیه؟ من دیگه تحمل ندارم حتی نمیتونیم اپارات کنیم سپس دستش را درجیب کت خاکی اش کرد و بطری مکعبی ای را در اورد که از یک طرف انحنا داشت و شروع به نوشیدن کرد
-اسنیپ با دیدن او فریاد زد: چرا از همون اول به ذهنم نرسیده بود
-چی؟
اب انتونی اب.......
-اما اینکه اب نیس !!!!!؟؟؟
حالا هر چی فرقی نمیکنه بلند شو باید بهم کمک کنی سپس فریاد زد اکوا راکتوم اب همانند شلنگی از نوک چوبش بیرون می امد و با برخورد به ماسه ها انها را میشکافت سپس صورتش را به سمت انتونین برگنداند وگفت :معطل چی هستی ؟
دالاهوف که تازه فهمیده بود موضوع از چه قرار است چوبش را به طرف دیوار گرفت و افسون سوروس را تکرار کرد دوباره اب سرازیر شد ولی اینبار قدرت دمندگی بیشتری پیدا کرده بود وشنهای بیشتری را کنار میزد ناگهان دستگیره ی فلزی در از زیر ماسه ها پدیدار شد در همان لحظه سوروس فریاد زد :الوهمورا .......
در باز شد وانها به همرا شنها که دیگر به گل تبدیل شده بودند وارد اتاقشدند (ساعت 4:3 بعداز ظهرروز 17 جولای2008 (تالار اصلی شنهای روان)
-دالهوف چوب دستی اش را از روی زمین برداشت وگفت: سوروس کجایی سو؟
در همین لحظه زیر پایش تکانی خورد و سوروس اسنیپ از زیر انبوه گل وخاک بیرون امد وبه پشت دراز کشید وسرفه ای کرد انتونین سریعا زیر سر او را بلند کرد وگفت حالت خوبه؟ اسنیپ در حالیکه دستش را درو ن گلها کرده بود تا چوبش را بردارد گفت :کم کم دارم می فهمم کنترل گر چیه؟

اسنيپ وارد شد.رادلف تعجب كرد اما توجه خاصي نكرد و سعي كرد خودشو مشغول با حرف زدن با دوستاش جلوه بده!

اسنيپ:رادلفيوس؟از ديدارت خرسندم اين مدت كجا بودي؟اهان ببخشيد سوال بيجايي بودش ازكابان بودي ديگه!و پوزخندي زد.

رادلف كه عصباني شده بود پاسخ داد:ادم به خاطر لرد هرجايي باشه افتخاره نه اينكه نورچشمي البوس باشه!

اسنيپ ارامششو حفظ كرد و گفت:مطمئن باش من ماموريتم اونجا بوده و مطمئن باش ادم به خاطر لرد در چنگال گرگ باشه فكر كنم ارزشش خيلي بيشتر از خوش و بش كردن با دوستان در ازكابان به خاطر لرد باشه .و نگاهي مملو از نفرت نثار رادلف كرد!

رادلف از خشم قرمز شده بود و بلاتريكس از راه رسيد.

بلا:رادلف مشكلي پيش اومده؟و به سوروس چشم غره رفت!

رادلف:نه عزيزم سوروس اومده اينجا به بذله گويي پرداخته و قاه قاه مسخره اي سر داد!

بلا:خب بهتره براي صرف شام به اون طرف سالن بريم!

سوروس چرخشي كرد و حركتي به شنلش داد و ان محكم به بلا برخورد كرد!

رادلف عكس العملي نشون نداد !

بلا:اون ايلين احمق به تو چي داده من نميدونم بهتره جلوي من قرتي بازي در نياري ديگه مايل نيستم تكرار شه روشنه؟

سوروس توجهي نكرد و شنلش را با حركتي برق اسا ازاد كرد و به سرعت از انجا دور شد.

بلا به شدت عصباني بود اما به خاطر گل روي رادلف و خوردن يك شام عالي و دلچسب حرفي نزد و با ارامشي ظاهري در كنار رادلف به سوي ميز شام حركت كرد!

بازگشت رودولف/پست اول
---------------------------------------------------------------------------------
آسمان غرید،بادهای وحشتناک،عرصه زمان را در نوردیدند،پنجره ها بهم کوفته شدند و صدای شومی در سراسر تالار اسلایترین طنین افکند،اعضای اسلی که معمولا با این صداها آشنا بودند بدان بهایی ندادند ولی ناگاه یادشان آمد رودولف یک هزارسالی میشود که دیده نمیشود پس وحشت کردند!!!
صدایی چونان ارواح ناآرام در تالار طنین افکن شد،شمعها براثر باد خاموش شدند و تاریکی چونان روحی باستانی-یا متمدن-بر سیطره تالار چیره شد!!!(مرسی جمله )
صدایی چونان کوبیده شدن چیزی عظیم بگوش رسید،وباز بگوش رسید و جوری بگوش رسید که اعضای اسلی مطمئن شدند یک چیز عظیمی وارد تالار شده و دارد به سمتشان میاید،همزمان،زمزمه ای هولناک بگوششان رسید و بعد یک صدای آخ!!!
-بوق هرکسی که کفشاشو جلوی در درمیاره!!!
یکی جیغ زد یکی غش کرد یکی از پنجره پرید پائین یکی داد زد:
-کی کفششو جلوی در درآورده؟!
یکی که از همه عاقلتر بود چراغها را روشن کرد و همه با هیبتی 6 متری مواجه شدند که داشت شخصی زمین خورده را بلند میکرد:
-بابا کفشو ندید خورد زمین،مامان اگر بود بابارو میکشت!!!
بعد همدیگر را بغل کردند و باهم گریه کردند!!!
ملت اسلی:
بلیز از گوشه تالار ناگهان فریاد میکشد:
-رودولف!!!
-بلیز!!!
هر دو بصورت اسلوموشن به سمت همدیگر میدوند ولی گلی زودتر میرسد و رودولف را شدیدا بغل میکند:
-نون برگشت!!!
-
تازه واردین هنوز با کف کردگی به هیبت 6متری-که حالا حتما فهمیده اید مانتیمورت است-خیره شده اند درحالی که رودولف و بلیز مشغول حال و احوال پرسی اند و گلی مشغول صحبت با مانتی و البته گلی هم الان 4متر شده!!!
در این حال ناگهان عوامل شوم دوباره ظهور میکنند-باد و طوفان و اینها-و شخصی از ناکجا آباد وارد تالار میشود...
-رودولف...


او کیست؟

از كافه بيرون رفت شنلش در دست باد رها بود........بلا:مايلم بدونم كي بود؟و ارام ارام نقاب خود را بر صورت نهاد و به تعقيب مرد پرداخت قطرات باران رو صورتش دزدانه ميلغزيد مرد راه خود را كج كرد امگار متوجه ي حضور بلا شده بود بلا بر سرعت قدم هايش افزود تا مرد را همراهي كند مرد ارام ارام قدم مي زند و از ترنم باران اذت مي برد اما لرزش دست هايش اشفتگي درونش را نشان مي داد به كوچه رفت بلا نيز ارام ارام پشت سر او حركت كرد يك باره مرد برگشت و گفت:بلاتريكس!!اوه بايد اعتراف كنم اصلا انتظار نداشتم در اين زمان اينجا بتونم ملاقاتت كنم!هوا سرده بيا بريم داخل خانه و بلا نقابش را از صورتش برداشت درون مرد غوغايي از نفرت و انزجار و هم چنين نگراني بود!مرد كليد را در قفل انداخت و در را باز كرد و وارد خانه شد وسايل خانه نا مرتب و رنگ و رو رفته ديده ميشد مرد:بلا چرا استادي؟چيزي ميل داري؟بلا كنار شومينه نشست و ادامه داد:خير مرسي ميخوام فقط باهات مصاحبتي داشته باشم!مرد ارام روي كاناپه نشست چهره اش ارام به نظر مي رسيد اما در دل اشوبي داشت اشوبي از ترس لو رفتن مساله اي پنهاني!بلا:مايلم بدونم تو كافه بين مرگخواران چي كار ميكردي؟مرد پوزخندي زد و گفت:جوري ميگويي مرگخوار انگار من مرگخوار نيستم!!!!!!!بلا:رفتارت عجيب است مرد:دليلي براي توضيح نمي بينم!بلا:سوروس؟سوروس با لحني خشك گفت:بله؟بلا:اان جا همگي مرگخوار بودند از رفتار مشكوك به چه دليل بود؟سوروس كمي مكث كرد و ضربان قلبش افزايش يافت و ادامه داد:ماموريت هاي من به خودم مربوط است بلاتريكس عزيز مايلم استراحت كنم بلا خشمگين شد و هوار كشيد:اما من مرگخوار ارشدم سوروس با ارامشي ظاهري گفت:من از مرگخوار ارشد دستور نمي گيرم شب خوش كلام او اميخته با انزجار بود بلا عصباني شد اما نگاهي با كمال نفرت نثار اسنيپ كرد و از كنار شومينه برخاست و خانه را ترك كرد. هنوز باران مي باريد............

(شروع پست اول) کافه هاگزمید
در کافه باز شد مردی قوی هیکل با ردایی مشکی که دیگر از برف سفید شده بود وارد شد ارام به سمت میز خالی حرکت کرد و کلاهردایش را کنار زد ونشست

از چهره اش معلوم بود به تازگی از سنت مانگو مرخص شده است موها و ریشهایش بلند شده بود و زخمی کهنه روی گردنش داشت که تا بالای سینه اش کشده شده بود

-قهوه؟
-یکی لطفا....
تمام نگاههای افراد داخل کافه یه سوی او جلب شد سرش را پایین انداخت و به نقطه ای کور چشم دوخت
صدای زنگوله ی در کافه دوباره بلند شد وسه نفر وارد شدند
-افراد درون کافه با دیدن انها پولهای خودرا روی میزها گذاشتند و یکی پس از دیگری از کافه خارج شدند
-بلاتریکس و لوسیوس و تام پشت میز همیشگیشان نشستند دیگر هیچ ساحری درون کافه نمانده بود حتی صاحب کافه هم به زیر زمین پناه برده بود
بلا:این دیگه کیه......؟
مرد ناشناس به انها نگاهی انداخت وسرش را بالای بخاری که از فنجان قهوه اش بلند می شد گرفت نگاهش را از انها برگندان وزیر لب الفاظی را زمزمه کرد
لوسیوس : تا حالا ندیدمش ؟


تام:......
بلا از سر جایش بلند شد و ارام به سمت او حرکت کرد مرد با دیدن بلا دستش را زیر ردایش برد وچوبش را لمس کرد.........

چنین گفت گریف بوقی صفت !!!
:که ای اسلی (نادیده صفت!!!) تو رو چیست با ما کار مرد !! تن تو خارشنندی مرد ..
ز خشم براشفت سالازار اسلایترین (قَوَیَ المِرلینَ طِلِسماتُهُ): از حجره ات بیرون ای و با ما به دوئل بپرداز مردک
گودیرک خندیدندی و گفت: تو میخوای با ما دوئل کنی پسر بوق این حرف ها نیستی تو (یه لحظه سیستم حرف زدن عوض شد)
چنین گفت به او سلازار اسلایترین : رو بر سر جایگاه دوئل به تو حالی کردندندی دوئل چیست توپِل)
با وقار رفت و ایستاد گریف از ان سمت هم اقای اسلی
با شماره سه چوب ها بیرون آورده شد
گریف : استیوپیفای
سالازار:پرتگو
نبرد ادامه یافتندندی تا وقتی عرق از پیشانی گریف خپل بیرون
آمدندی ناگهان فکری بر سر سالازار زدندندی بلند به او گفت
- کروشــــــیو

از درد گریف بر زمین افتاد خشم بر سالازار قلبه کردندندی و
بلند فریاد زد آواداکداورا
فی الحال گریف بر زمین افتاد و مرد !!!
روحش پرواز کرد و بر جلوی سالازار زانو زد و گفت :
تو بس زما قوی تر بودندندی و ما از تو شکست خورد ولی این
دگر چه طلسمی بود
سالازار اسلایترین خندید و گفت :برای تو زود است خپل !!!
و از ان به بعد به او لقب (قَوَیَ المِرلینَ طِلِسماتُهُ) داده شد


..........