شب بود.ظلمت و تاریکی گریبانگیر کوچه ها و خیابانهای شهر لندن شده بود. دیگر رمقی برایش نمانده بود تا حلاوت دیدار دوباره را به جان خویش بچشاند و غبار درد و خستگی را از خویشتن بزداید. انگار نیرویی نامریی قدرت تدبیر و تفکر را از او سلب کرده بود و تمام میل و رغبتش را به خواب برده بود و اوراق صحیفه ی وجودش را به اکراه ورق می زد. بعید می دانست ان شب بتواند باری دیگر پژواک طنین انداز و دلنشین صدای گرم دامبلدور را بشنود. امتداد نگاهش به خیابانی می رسید , پوچ و تهی و آغشته به سکوتی نمناک و مرگبار . نظر افکندن بر این خیابان دیگر برایش تازگی نداشت و وسعت نگاهش را خالی از تعجب می ساخت ولی این بار اورا متوجه چیزی تازه می کرد... .
افرادی که لایک کردند
اولین لایک را ثبت کن!
ویرایش شده توسط پرفسور کويیرل در 1384/10/18 2:32:36
...aghelane ashegh sho



