کارگاه داستان‌نویسی

نیمه های شب بود.فردا امبریج قرار بود یه امتحان تعیین سطح از همه ی بچه ها بگیره.تقریبا همه ی بچه ها قید درسو زده بودن و به رخت خواب رفته بودن ولی این امتحان برای هری و رون و هرماینی خیلی مهم بود چون امبریج با اونا دشمن خونین بود برا همینم اونا بیشتر بیدار مونده بودن.
هری از صبح اونروز حال و هوای درستی نداشت اون نشونه انگار مثل کرم ذره ذره وجودشو میخورد...
هرماینی داشت برای جن ها کلاه میبافت وهمزمان درسم میخوند.رون که از این کار خیلی بدش میومد با تندی به هرماینی گفت
-نمیشه بجای انجمن ت.ه.و.ع مذخرفت یه کمکی به ما کنی..
هرماینی هم که انگار منتظر همچین حرفی بود
گفت
- مگه من چیکاره ی توام که همش جور کارای تورو بکشم ...
اونا همین طور باهم بگو مگو میکردن که ناگهان ذوق ذوق سر هری بیشتر شد اون دیگه توسالن گریفندور نبود...انگار دوباره بچه شده بود و توی تخت خوابش از ابر های رنگی ای که والدینش براش درست میکردن لذت میبرد...
همزمان انگار کس دیگری بود... که
کسی که میخواست به خانه ی انها برای کشتنشان بیاید...
او به خانه ی انها نزدیک شد. شورو ذوق فراوانی در وجودش موج میزد خانواده متوجه ی او شده بودند ولی دیگر لزومی نداشت کار انها تمام بود... وارد خانه شد... در این لحظه هری نه کودکیش بود ونه لرد سیاه انگار درون قدح اندیشه ی ساختگی ذهن خود بود... لردسیاه چوبدستیش را به طرف والدین هری گرفت ...نههههههههه....درد شدیدی هری را همراه با خشم فرا گرفت
-من اون بچرو میخوام عاقل باشین
ولی والدین قبول نکردنووو.....نور سبزی همه جارو فرا گرفت...
هری در تمام این مدت به فردی نا مرئی حمله میکرد و طلسم میفرستاد و ناله میکرد...
رون و هرماینی هم اونو نگه میداشتن ناگهان هری بخودش اومد .
رون
رو به هری گفت
-دیوونه چرا اینجوری میکنی...هرماینی گفت -
دوباره...
تمام بچه ها با لاس خواب هایشان به هری ظل زده بودن...
هری گفت .
نمیدونم فک کنم دوباره.....باید دامبلدورو ببینم....

خوب بود، اما بايد بيشتر تمرين كنيد. تاييد شد.

توی سالن عمومی گريفندور،هرميون سرش توی پيام امروز بود.رون بغلش قدم می زد وهمش تو فكر مسابقه ی كوييديچی بود كه فردا بايد با اسلايترين می دادند.نگرانی رون در چهره اش كاملا مشخص بود.هری نيز كتاب كوييديچ در گذر زمان را مرور می كرد.

رون از هرميون پرسيد:
-چی می خونی؟اون ريتا اسكريتر دوباره چيزی نوشته؟
هرميون گفت:
-نه رون.
_حالا چی شده كه اينقدر سرت تو پيام امروزه؟
هرميون گفت:
_پيام امروز يكی رو تازه استخدام كرده.اسمش فيليپ واتسونه.دارم گزارش اونو می خونم.
هری كه كتاب كوييديچ در گذر زمانش را بسته بود،از هرميون پرسيد:
_حالا گزارشش در چه موردی هست؟
هرميون گفت:
_يه مصاحبه است.
رون گفت:
_با كی؟
هرميون گفت:
_با كرام.
رون گفت:
_هرميون،تو كه ديگه با اون رابطه نداری؟هان؟
هرميون گفت:
_نه!اين فقط يه مصاحبه است رون!
هری گفت:
_حالا بخون ببينيم كرام چی گفته؟
هرميون شروع به خواندن كرد:
_«فيليپ:سلام ويكتور.

كرام:سلام.

فيليپ:من هر وقت تو رو می بينم به طور غريزی خوشحال مي شم.جستجوگری تو باطن تو است.حالا قبل از هر سوالی يه سلام به طرفدارات بكن تا بريم سر اصل مطلب.

كرام:سلام.

فيليپ:يه چاق سلامتی هم بكن ديگه!سلام خشك و خالی كه فايده ای نداره.

كرام:بهتره بريم سر اصل مطلب.

فيليپ:از كدوم جادوگر خيلی خوشت مياد؟

كرام:پروفسور ايگور كاركاروف.

فيليپ:از كدوم جادوگر متنفری؟چرا؟و بگو چرا اينقدر زود جوش مياری؟
كرام:...»
در همين هنگام رون گفت:
_ديگه بس كن هرميون.ديگه حالم از كرام به هم خورد.
هرميون:
_اگه می خوای نشنوی گوشات رو بگير.به من چه؟
رون:
_اصلا من از اينجا می رم،چون حالم از تو به هم می خوره.تازه بهتره برم خودم رو واسه مسابقه ی فردا آماده كنم تا اينكه اينجا پيش تو باشم.

شب،هری تنها كسی بود كه در سالن عمومی گريفندور مانده بود.
او می دانست كه رون برای هر بازی استرس دارد،با توجه به مسئله ای كه بين رون و هرميون پيش آمده بود هری می ترسيد كه وضعيت روحی رون از هميشه بدتر شود.

آسمان با كوييديچ آشتی كرده بود.هوا صاف و آفتابی بود.هری پاتر كه كاپيتان گريفندور بود همراه با بازيكنانش در زمين قدم می زدند.هری اسنيپ را به راحتی در ميان جمعيت يافت كه با نگاه شيطانی اش مك گونگال را نگاه می كرد.هری به رون نگاه كرد.صورتش سرخ سرخ بود.ناگهان هری صدايي شنيد:
_آهای پاتر،با دروازه بانی كه دارين براتون آرزوی موفقيت می كنم.
و مالفوی از هری پوزخند زنان دور شد.

اسلايترين از گريفندور هشتاد بر سی جلو بود كه ناگهان هری گوی طلايي رنگ را ديد.با آذرخشش به سوی توپ طلايي پرواز كرد.حتی مالفوی كه داشت رون را مسخره می كرد متوجه گوی زرين نشد و هری به آسانی آنرا به دست آورد.گريفندورصد و هشتاد بر هفتاد بازی را برد.

در سالن عمومی گريفندور رون به سمت هرميون رفت و از او عذرخواهی كرد.هری نيز كه اين صحنه را می گريست با بقيه ی گريفندوری ها به شادی پرداخت.

پ.ن:ببخشيد به جای عكس علامت ضربدر بود و من نتونستم عكس رو ببينم.پس لطفا اگه عكس به داستان مربوط نيست من را ببخشيد.


تاييد شد.

خوب هرچی که من بخوام بنویسم، بقیه که توی این تاپیک اومدن، خوب ترشو نوشتن که. گمون نکنم این عکس، بیشتر از این ظرفیت داستان نوشتن داشته باشه

میشه لطفا عکسشو عوض کنین؟

==========================

سال 1996 - هاگوارتز - کتابخانۀ ممنوعه - ساعت چهار بعد از ظهر

هری، رون و هرمیون درحال مطالعۀ معجون های سیاه بودند. پروفسور اسلاگهورن، به نورچشمی عزیزش که ادعا کرده بود، به نوعی معجون پیشرفته برای افزایش حافظه نیاز دارد، اجازه داده بود تا به همراه دوستانش، از بخش ممنوعۀ کتابخانه استفاده کند.

همچنان که سرگرم مطالعه بودند، جینی ویزلی را دیدند که با لبخند به آنها نزدیک میشد:
- بچه ها ببینین از توی کمد پروفسور اسنیپ چی برداشتم! حواسش رفته بود دنبال جادوی سیاهی که فردا می خواد بهتون تحمیل کنه و اسمشو بذاره تدریس، منم اینو از تو کمدش کش رفتم

سه دوست، به معجون نگاه کردند: معجون زمان.

هری با خوشحالی گفت:
- مرسی جینی! برای استفاده از این معجون احتیاجی به اجازۀ وزارت سحر و جادو نداریم. خوب حالا یعنی چقدر باید بخوریم و چقدر توی زمان منتقل میشیم؟

هرمیون به سرعت کتاب معجون های سیاه را ورق زد:

« معجون زمان. مکملی بی خطر برای ساعت زمان. با این معجون به گذشته و آینده سفر کنید و بعد از یک ساعت به زمان خود برگردید.

برای استفاده از این معجون، به ازای هر یک سال، کافیست یک قطره از معجون را در نوشیدنی کره ای بریزید و بنوشید تا به گذشته سفر کنید و به ازای هر سال، یک قطره از این نوشیدنی را در آب بریزید و بنوشید تا به آینده قدم بگذارید.

برای انتخاب ساعت، روز و ماه مورد نظر خود، کافیست هنگام نوشیدن معجون، زمان مورد نظر را به طور کامل و آشکار به زبان آورید.


نکته مهم 1: زمانی که به گذشته یا آینده سفر می کنید، نباید توسط آشنایان خود دیده و یا شناخته شوید. در غیر اینصورت، محکوم به حبس ابدی در زمان خواهید بود و شخصیت وجودی شما نابود خواهد گردید. تبدیل خواهید گردید به یک مردۀ گم شده در زمان!

نکته مهم 2: از دسترس اطفال زیر یازده سال و افراد مسن بالای شصت سال دور نگه داشته شود. عوارض نوشیدن این معجون برای سنین بسیار پایین یا بسیار بالا، مرگ آور است. »

همه هیجان زده بودند. به فکر فرو رفتند که چه زمانی را برای سفر انتخاب کنند. هری با نگاهی آرزومند به دوستانش خیره شد. جینی زودتر از همه فهمید:
- می خوای بری به زمانی که پدر و مادرت زنده بودن؟

بقیه ساکت ماندند و به هری که با چشمان اشک آلود، سرش را به علامت تصدیق تکان می داد، چشم دوختند. رون دستش را روی شانۀ هری گذاشت:
- کاملا حق داری هری. بریم از جنهای خونگی هاگوارتز نوشیدنی کره ای بگیریم و برگردیم به زمانی که مادر و پدرت زنده بودن. ولی یادت باشه که خودتو بهشون نشون ندی.

سال 1981 - گودریک هالو

هوا چنان برفی و سرد بود که مردم با عجله خیابان های گودریک هالو را می پیمودند و توجهی به گردباد کوچکی که درست کنارشان شکل گرفت و چهار نوجوان از آن خارج شدند، نکردند.

دوستان باوفا به سرعت به سمت منزل پاترها که آدرسش را از هاگرید گرفته بودند پیش رفتند. زمانی به آنجا رسیدند که لرد ولدمورت در خانۀ پاترها را شکسته بود و وارد شده بود. هری با چشمانی از حدقه درآمده، به در شکسته نگاه کرد و به داخل خانه دوید. از پله ها بالا رفت و دوستانش به دنبالش دویدند.

صدای جیغی که شنیدند، پاهایشان را سست کرد ولی با دیدن هری که به سمت در پرشی بلند انجام داده بود به خود آمدند:
- هری، نه! تو نباید توی زمان دخالت کنی!

محکم او را به عقب کشیدند و دردمندانه سعی کردند به اشعۀ سبزرنگی که درخشش آن از لای در دیده می شد ، فکر نکنند.

درخشش سبز دیگری بعد از آن و سپس ویرانی و سکوت! لرد ولدمورت ناپدید شده بود.

هری که تمام انرژیش را با پرش بیفایدۀ آخر از دست داده بود، روی زمین نشست و به اشتباهی فکر کرد که هنگام تعیین ساعت، روز و ماه مرتکب شده بود.

کاش فقط یک هفته زودتر را انتخاب کرده بود!

=============================

با تشکر ویژه از پروفسور کوییرل. جمله ای که بابت تایید نفر قبلی نوشتن، به شدت الهام بخش بود

درضمن، من فرض کردم که عکس، این صحنه رو نشون میده:
نقل قول:


همینم جزو همون "خوب تر" هایی بود که خودت گفتی! :دی

تایید شد!

هری با تاسف از پنجره به بیرون خیره شد . روز آفتابی زیبایی بود و هوا برای قدم زدن جان می داد . اگر زمان امتحانات سمج نبود....
-متاسفم جینی ، باید به امتحان تاریخ جادوگری برسم . شاید بتونیم بعد از امتحان یه سر بریم بیرون .
جینی سرش را پایین انداخت و صورتش گلگون شد.
- اوه! ببخشید...اصلا حواسم نبود...پس ...شاید...بعد امتحان...من...خب...منتظرت می مونم .
هری به اجبار لبخندی زد . در دل دعا کرد که سر رون به جایی گرم باشد و آن ها را با هم نبیند . به آرامی دست جینی را گرفت.
-اشکالی نداره جینی،خجالت نکش . سریع امتحانم رو تموم می کنم و میام . برای کارآگاه شدن به تاریخ شروع جنگ جن ها نیازی ندارم!
جینی با شرمندگی خندید و سرش را بالا آورد.صدای رسایی در راهروی خالی پیچید.
-می بینم که دوست جدید پیدا کردی، پاتر!
هری دست جینی را رها کرد و سرش را به سمت صدا بر گرداند . خودش بود..دراکو مالفوی .
جینی از فرق سر تا نوک پا قرمز شد و به سرعت آنجا را ترک کرد .
-بعد می بینمت هری.
این را چنان آرام گفت که هری به سختی شنید . تمام حواسش متوجه مالفوی بود که پوزخند می زد و پیروز مندانه با نگاه تحقیر آمیزش جینی را بدرقه می کرد و حتی متوجه نشد که آن قدر دیر کرده که رون و هرمیون دنبالش آمده اند .
رون به سمت هری دوید و فریاد زد:
-چی کار می کنی؟ امتحان ده دقیقه دیگـ....
هر دو با دیدن مالفوی که همچنان پوزخند می زد و هری که با خشم به او خیره شده بود همانجا خشکشان زد . مالفوی ، انگار که تازه متوجه حضور آن دو شده باشد با شادی فریاد زد:
-بالاخره اومدی،ویزل ؟! نبودی ببینی پاتر و خواهر کوچولوت چطوری با هم گرم گرفته بودن !
رون با ناباوری به هری زل زد:
-این چی می گه،هری؟ ..هری نه!
هری که طاقتش صاق شده بود به سمت مالفوی خیز برداشت . چشم های خاکستری مالفوی از شادی می درخشیدند . او زبانش را در آورد و بعد پشتش را به آن ها کرد تا به سالن امتحانات برود .
-ولم کنین بذارین حقشو کف دستش بزارم...


پایان باز

دوست عزیز سعی کن از عکس، تصورات دیگه ای داشته باشی نه اون چیزی که در نگاه اول بنظر میاد. تایید شد. موفق باشی

روز اول ژانويه در حاليكه دانش آموزاني كه براي كريسمس از هاگوارتز خارج نشده بودند ، جشن سال نو را برگزار مي كردند، هري به خاطر خوابي كه ديده بود،به سمت اتاق دامبلدور رفت.
پس از رسيدن به در كلمه رمز را(كرم بو گندو) گفت و به بالا رفت.
دامبلدور با همان چشمان آبي و گيرايش به هري نگاه كرد و گفت:
اوه!هري! سال نو مبارك! تو چراتو سالن مدرسه نيستي؟تا چند لحظه ديگر رقص بالماسكه بر پا ميشه!
- اوه! سال نو مبارك! من...من ديشب خوابي ديدم.... مي خواستم سوالاتي بپرسم...
نگاه دامبلدور گويي عميق تر شد... او با دقت به چهره هري نگاه كرد و باحالت خاصي گفت: خواب؟
- بله!
هري نمي دانست آيا بايد خوابش را بگويد يا نه مغزش پر از فكر هاي متضاد بود... احساس در ماندگي مي كرد.. خواب در مورد ولدمورت نبود ...در مورد دامبلدور بود.. خواب وحشتناكي بود ولي شايد فقط يك كابوس بوده و گفتنش مناسب نباشد...
در لحظه اي كه داشت در مورد دروغي احمقانه فكر مي كرد و كاملا منصرف شده بود، دامبلدور باز با نگاهي عميق تر پرسيد :هري! گفتي مي خواي در مورد خوابت سوالاتي بكني!نه؟
- اوه!پرو فسور معذرت مي خوام كه مزاحم وقتتون شدم...مثل اينكه جوابش رو پيدا كردم.ببخشيد مزاحم شدم.فعلا خداحافظ!
وبه سرعت خودش را به خوابگاه رساندو با در ماندگي روي تخت دراز كشيد...
***
صبح روز بعد در اتاق اجتماعات گريفيندور هري،هرميون و رون را به كناري كشيد و گفت:بايد در مورد موضوع مهمي باهاتون صحبت كنم.بايد به جاي خلوتي بريم.
آنها به محل خلوتي نزديك جنگل ممنوعه رفتند.
هري شروع كرد:ديشب خوابي ديدم..
هرميون با شنيدن اين حرف پريشان شد و با عصبانيت گفت:هري!قرار بود ديگه از اين خوابها نبيني!
- هرميون!اين خواب با خوابهاي ديگه فرق داشت...در مورد ولد مورت نبود...
رون با تعجب گفت:خواب مهم ديگه اي هم هست؟
هري با حالتي عصبي گفت:مي گذاريد بگم؟
سپس دوباره شروع كرد:
داشتم تو جنگل ممنوعه قدم ميزدم هوا خفه و تاريك بود... از دور چيزي برق مي زد به سمتش رفتم..تشت خاطرات بود..ازهمونايي كه دامبلدور داره.صدايي مي گفت:ببين... نمي دونم صداي كي بود ولي در برابر اون اختياري نداشتم... سرم رو تو تشت فروكردم و خودم رو تو خاطره اي ديدم.. وسط صحرايي شني، خشك و سوزان و انبوه از خار هاي وحشتناكي كه هر لحظه شاخه هاي مار مانندي از اونها بيرون مي زد. بعد دامبلدور رو ديدم كه شمشير گريفيندور رو بدست گرفته و در حين پيشروي تو خار ها سر مارها را مي كند و به جلو مي ره .به دنبالش رفتم تا به بركه اي رسيديم كه وسط صحرا بود..دور بركه پر از گياهان عجيب و غريب بود
تو همين موقع مردي رو ديدم كه به اونجا وارد شد. مرد سرو شانه اش شبيه مار بود و از سينه به بعد انسان. مرد سرش رو برگردوند و دامبلدور رو ديدو حالت تهاجمي به خودش گرفت و دندانهاي زهر آگينش را آماده كرد. ناگهان دامبلدور شمشير رو بالا برد و با يك چرخش سريع سر مرد-مار را جداكرد...
بعد دستي منو از درون تشت بيرون كشيد و من دامبلدور روديدم كه با همون چشم هاي آبي و با متانت به من لبخند مي زنه.هنوز در جنگل ممنوعه بوديم...
هري توقف كرد و گفت:بعد بيدار شدم...
هرميون گفت:هري تو كه فكر نمي كني اين چيزي بيشتر از يك خواب بوده...
هري: شايد.. نه!
- من كه فكر نمي كنم حقيقت داشته باشه خود منم بعضي موقعها يه خوابايي ميبينم كه تو بيداري نمي تونم تصورشونو كنم..
-هرميون!مطمئنم يه روياي الكي نبود!
- حالا مي خواي چيكار كني؟
هري واقعا نمي دانست.كنجكاوي وجودش را مي سوزاند و خيلي دلش مي خواست بداند... گفت:
خواستم به دامبلدور بگم اما شايد نگه...شايد طفره بره... نمي دونم.!
رون كه تا اين لحظه هري را با تعجب نگاه مي كرد و ساكت بود رو به هرميون كرد و گفت: تو در مورد اين موجودات تو كتابهات چيزي نخوندي؟
- تا حالا كه نه!
- مي توني چيزي پيدا كني؟
- اوف!!!! من مي دونم كه همچين چيزي وجود نداره ولي يه نگاهي مي كنم..!
هرميون به طرف كتابخانه رفت و هري و رون را تنها گذاشت. رون كمي احساس راحتي كرد و به هري گفت:
گفتي پيش دامبلدور رفتي؟
-آره ولي چيزي نگفتم..
چطوره بهش بگي... اون به تو همه چيزو مي گه...
- نه رون! اون به من همه چيزو نميگه... شايد نخواد بگه..
- خوب چطوره بري تو درياي خاطراتش!
هري به او مثل يك آدم احمق نگاه كرد.. رون سرخ شد و گفت: شوخي كردم!!!
آن روز ديگر خبري از هرميون نشد. فردا صبح هنگام خوردن صبحانه همديگر را ديدند و هرميون گفت:
هري! سالازار اسليترين خون مار در رگ هايش داشته! يعني.... پدر بزرگ او مار-مرد بوده... و مادرش يك ساحره... مثل اينكه آن مار-مرد آخرين نفر از نسلشان بوده كه چون نسل خودشان منقرض شده تصميم گرفته براي بقاي نسلش ازدواج كنه اما كسي حاضر نبوده با اون ازدواج كنه.بعد مادر بزرگ اسليترين رو مي بينه و اونو مجبور به ازدواج مي كنه و پدر سالازار به دنيا مياد كه البته مار-مرد نيست....چون مادر بزرگ اسليترين از اون مار-مرد متنفر بوده و مار-مرد هم از بقاي نسلش نااميد ميشه اونارو ول ميكنه و ديگه كسي نمي بيندش...
هرميون همه اينهارا بدون لحظه اي نفس كشيدن و با هيجان گفت.
هري به فكر فرورفت و گفت:پس حقيقت داشته!
-بقيشو گوش كن: در مورد مار- انسانها گفته شده كه موجودات شرور و بد طينتي بودند.. و به مشنگ زاده ها حمله مي كرده و آنهارا مي كشته اند.. و نسل آنهارا هم گروهي از مشنگ ها و همچنين تعدادي جادوگر كشته اند به جز جد بزرگوار اسليترين كه آن موقع بچه بوده و پنهان شده!
هري با نفرت گفت: پس تنفر جناب اسليترين از مشنگ ها به خاطر خون ماري اش بوده!همچنين ولدمورت كه نواده عزيزشه!
رون گفت:تو نمي خواي از دامبلدور بپرسي؟
- فقط ميتونم خوابمو تعريف كنم و اون هم لبخند بزنه!
سپس گفت: ميرم اتاق مدير...

هنگامي كه خوابش را تمام و كمال براي دامبلدور تعريف كرد و تمام يافته هايشان را گفت ساكت شد و منتظر دامبلدور شد.
دامبلدور لبخندي آرام زد و گفت: خوب تو تقريبا همه چيز رو پيدا كردي! اما خوب!سوالاتي هم داري!
باشه من جواب ميدم!
هري با من ومن گفت:
مي خواستم....ميخواستم بدونم كي اون اتفاق افتاده؟ ؟ چرا كشتينش؟ كجا؟...
-باشه هري !بشين پسرم..بشين...
هري نشست و به دامبلدور خيره شد.
- همونطور كه خودتون فهميدين اون پدر بزرگ سالازار اسليترين بوده..
گروهي كه مامور كشتن مار-انسانها شده بودند نتونستند اونو پيدا كنند و از پيدا كردنش نا اميد شدند و اون هم بالاخره بزرگ شد... اون سالهاي سال مخفي زندگي كرد و تصميم گرفت براي بقاي نسلش و براي اينكه انتقامش رو از مشنگ ها بگيره فرزند دار بشه و لي كدوم دختري حاظر بود يه شوهر مار-مرد داشته باشه؟
تا اينكه لرا مادر بزرگ اسليترين رو پيدا كرد... لرا دختر بسيار زيبا و باهوشي بود و البته حيوان خانگي او ماربود... يه مار خيلي بزرگ و سمي..
وقتي سيفر(همون مار-مرد) اون رو ديد فكر كرد ميتونه دلش رو بدست بياره و خودش رو به او نشون داد اما لرا به شدت ترسيد و رفتارش كاملا عكس رفتاري بود كه سيفر انتظار داشت... اما سيفر اون رو دزديد و وقتي بچشون به دنيا اومد وقتي ديد مار-انسان نيست نا اميد شد.غافل از اينكه خيلي از خصوصيات سيفر در اون بچه بود و فقط ظاهرش شبيه پدر مار-انسانش نبود.سيفر لرا و فرزندش رو ول كرد ولرا هم بچشو به يه يتيم خونه سپرد..
همون يتيم خونه اي كه ولدمورت هم دوران كودكيشو در اون گذروند.
اما سيفر به مخفيگاه اوليه خودش برگشت و هرگز از لرا و فرزندش سراغي نگرفت.سالها گذشت و اون از بيرون چيزي نمي دونست تا اينكه بالاخره فهميد كه نوه اي داره كه خصوصياتش شبيه به خودشه.
اون خودش رو به سالازار نشون داد و از اون خواست تو مدرسه اي كه بنا كرده مشنگ هارو راه نده.. وهمين نظرات باعث اختلاف بانيان مدرسه شد و اسليترين از گروهشون جداشد .
سيفر ديگه به سراغ نوش نيومد و اسليترين مرد . اما زماني كه من سيفر رو ديدم وقتي بود كه با تام ريدل قرار ملاقات گذاشته بود.من مدتي بود كه مراقب تام بودم و بالاخره يه روز سيفر رو ديدم.وجود سيفر خطرناك بود بخصوص وقتي كه باشاگرد مدرسه من ارتباط داشت. اون روز بعد از رفتن سيفر من اونو تعقيب كردم و شرش رو كم كردم.
سپس دامبلدور لبخند زد...
هري گفت: چرا من اون خوابو ديدم؟
دامبلدور خيلي آرام ومرموز سرش را جلو آورد و گفت: شايد براي اينكه مقداري از وجود سيفر درتو راه يافته وتو نبايد اجازه بدهي تسخيرت كند.
سپس چشمكي زد و گفت:خوب هري!دوستانت منتظر شنيدن ماجرا هستند..نمي خواهي به آنها بگويي؟

دوست عزیز سعی کن خیلی کوتاه تر بنویسی. تایید شد

دانش آموزان هاگوارتز روز دیگری را مثل همیشه در سرسرای بزرگ و سر میز صبحانه آغاز کرده بودند و مشغول خوردن صبحانه لذیذی بودند که جن های خانگی برای آنان محیا کرده بودند.
قسمتی که میز اعضای گریفندور در آن چیده شده بود مثل همیشه شلوغ و پر سر و صدا بود که با ورود رون و هرمیون شلوغ تر و پرسر و صدا تر شد ؛ هر کدام از بچه های گروه به استقبال رون میامدند و پیروزی دیروز تیم کوییدیچ اشان را مقابل اسلایترین به او تبریک می گفتند.
رون و هرمیون به سختی راه خود را از میان جمعیت باز کردند و کنار جینی و دین توماس نشستند . از قرار معلوم روابط جینی و دین دوباره خوب شده و بود همین باعث شد تا رون سلام سرد و عبوسانه ای به آنان کند و با عصبانیت روی صندلی بشیند.
هرمیون مثل همیشه کمی از نان سبوس دار خورد و خواست که ظرف مربا را جلو بکشد که نگاهش که به چهره ی عبوس و اخمو رون افتاد :
- رون ! چرا اوقات خودتت رو برای موضوع به این بی اهمیتی تلخ می کنی ... توماس پسر خوبیه درسته یک کم زیادی صمیمه (!!!) ولی روی هم رفته ...
- وای بس کن هرمیون ... من به اون دو تا اهمیتی نمی دم ! امروز اصلا حال و حوصله ندارم ! حس بدی دارم ... راستی هری رو ندیدی...؟
هری که میان حلقه اعضای گروه گریفندور قرار داشت با صدای بلند و هیجان انگیزی گفت :
- من اینجام !
هری به سختی راه خودش رو از میون اعضای گروه باز کرد و سمت رون و هرمیون اومد
- وای واقعا کلافه شدم ... هر چی می گم ما این پیروزی رو مدیون رون هستیم گوش نمی دن ! واقعا خسته شدم!
انگار خلق رون نرم تر شده بود چون حریصانه به سمت صبحانه حمله برد و شروع به خوردن کرد و با دهان پر شروع به صحبت کردن با هری و هرمیون شد که اصلا واضح نبود و فقط باعث خنده هر سه نفرشون شد !
هر سه مشغول خوردن بودند و پذیرای روی باز اعضای گروه که دو تا دو تا یا گروه گروه به استقبال هری و رون میمدند.
وقتی که کمی سرشان خلوت شد و سرسرا کم کم خالی شد ، هری و رون و هرمیون می تونستند بیشتر راجع به مسائل خصوصیشون حرف بزنند...
هری نگاهی به دور و برش انداخت و نگاهش به گوشه ای از میز که سال سومی ها نشسته بودند خیره شد .
- دنیس ! برادر کالین ... راستی میدونید کالین دیگه مدرسه نمیاد و رفته توی پیام امروز کار می کنه !؟ ... به عنوان عکاس با دوربین ماگلیش خوب نظر افرادو جلب می کنه !
هرمیون با چهره ای افسرده به جایی که هری نگاه می کرد نگاهی انداخت و گفت :
- اوه به نظر من پسر خیلی خوبی بود درسته که توی درسش زیاد موفق نبود ولی نباید ولش می کرد و می رفت کنار ریتا اسکیتر ملعون کار می کرد ... به نظر من اشتباه کرد .
رون در حالی که دهانش پر از نون مربایی بود بدو اینکه نگاهش رو از رو چیزایی که می خورد برداره با صدایی نا مفهوم گفت :
- به نظر من ...خیلی هم ک...ار خوبی کرد ، حداقل یه پولی... در میاره از وضع.... من و تو که بهتره.... میشینم به مزخرفات ترلاونی... و اسپروات و ... گوش میدیم !
هری و هرمیون هنوز نگاهشان به دنیس بود که ناگهان نگاه دنیس به هر دو اشان افتاد ...
- اوه سلام هری ... تبریک می گم دیروز واقعا عالی بازی کردی ... راستی چرا آماده نشدی؟
هری که به پت پت افتاده بود خودش رو جمع و جور کرد و گفت :
- ممنون خوبم ... برای چی باید آماده می شدم ؟
- همین الان مصاحبه داری با پیام امروز ؛کالین هم میاد؛ مگه نمی دونستی !!!؟
هری با نگاه حیرت زده ای پرسید :
- چی ؟ مصاحبه ؟؟
- آره ...! همین الان دارن میان ! ... ایناهاشن !
هری با عصبانیت از جاش پرید و به پشت سرش حمله ور شد که رون و هرمیون مانع از این حمله شدند :
- من مـصــاحـــبه نــمی کنــــــــــم !!!



قریچ !


کالین با چهره ی شادی گفت : سلام هری ... اومدم اولین عکسم رو برای پیام امروز از تو بگیرم ، این عکس تو روزنامه چاپ میشه راستی از راجر هم دوری کن خداحافظ
و سریع پا به فرار گذاشت تا دست فلیچ بهش نرسه ! فلیچ در حالی که دنبال کالین می دوید همزمان فریاد هم میزد:
- آهای پسر ... به چه اجازه ای وارد اینجا شدی ؟ ... به چه اجازه ای وسیله ی غیر درسی اوردی ؟

صبح روز بعد در سرسرا ؛ روزنامه پیام امروز با عکس روی جلدش( همین عکسی که باید در موردش مثلا بنویسم ) تیتر : هری پاتر همیشه عصبانی ! بود که توی دست همه دانش آموزای اسلایترین دیده می شد .
پ-ن : اجبار که باشه همینه


اجباری؟ خوب می تونی اینجوری فکر کنی که اینجا مثل کارگاه نمایشنامه نویسی قدیمه، یه عکس هست تو همینجوری عشقی می ری واسه اون عکس می نویسی! اونقدارم اجباری نیستا!



هممم خوب بود نسبتا (دیگه خوب و بدش رو خودت می دونی، من چرا بگم ) فقط یه چیزی، اینتر زدن بین پاراگراف ها هم چیز خوبیه! یکم فضای پست بازتر میشه ملت لذت می برن دو نفر هم اون گوشه شاد میشن! :دی


ها قریچ؟ این الان صدای دوربینه؟ چیک، چلیک، و اینا هم خوبنا! قریچ بیشتر شبیه صدای خورد شدن دوربینه!



همین.....تایید شد!

هری دوان دوان از قلعه خارج شد . هرمیون با لحنی التماس آمیز گفت:
-هری خواهش می کنم. خودتو به دردسر می ند... .
هری دیگر صدای هرمیون را نمی شنید. اگر هم می شنید برایش مهم نبود.هاگرید را به آزکابان می فرستادند. بقیه مسایل چه اهمیتی داشت؟
هری به هرمیون گفت:
-حتی اگه یه روزم به عمرم بلاقی مونده باشه، اونو صرف کشتن مالفوی می کنم.
رون خودش را به هری رساند. در حالی که نفس نفس می زد گفت:
-هری. صبر کن. دیگه خیلی دیر شده. مالفوی خودشو به هاگزهد رسوند و غیب شد. هاگرید هم به آزکابان فرستادند. فقط یه راه مونده.
هرمیون ادامه حرف رون را گرفت و گفت:
- اونم اینه که همه چیزو به فاج بگی.
هری ایستاد.
-فاج کجاست؟
-کلبه هاگرید. اون برای بازرسی اونجا مونده.
هری مسیرش را به سمت کلبه هاگرید کج کرد.
....
- آقای فاج.تقصیر هاگرید نیست. کار مالفوی بوده.
فاج گفت:
-آقای پاتر. چه طور...
هری که بی قرار شده بود ، ادامه داد:
- مالفوی سوزان بونز رو کشت و همه چیز رو گردن هاگرید انداخت. مالفوی داره فرار می کنه.
فاج با خونسردی گفت:
- اینم از همون خیال پردازی های احمقانه است، آقای پاتر؟
هری فریاد زد:
-من دروغ نمی گم. اینا همه نشونه های اینه که لرد ولدمورت برگشته.
- پاتر. کاری نکن که تو هم پیش دوست عزیزت بفرستم.
رون هرمیون هری را گرفته بودند که دست به کار احمقانه نزند.
در همین هنگام سپر مدافع نقره فامی به شکل سیاهگوش آمد و با صدای بم و رسای کنیگزلی گفت:
- وزارتخونه سقوط کرد. لرد سیاه به اوج قدرت خود رسید.



خوب!

از نظر کلی پست خوبی بود...منظورم طرز نوشتنت و اینا....ولی یه اشکالی که بود تو سوژه ات بود!

داستانت یه جورایی تکرار از کتاب بود....مثلا من فوری یاد کتاب سوم افتادم قسمت مربوط به کج منقار! و دیالوگ آخر هم بلافاصله کتاب هفت، آخر جشن عروسی رو یادم انداخت!

سعی کن یه چیز جدید دربیاری! اینجا درسته، ایفای نقش هری پاتره، اما خب همه چیز ما محدود به کتاب نیست! سوژه های جدید....طرح های جدید....از اینا ایفای نقش ما درست شده! یه جورایی کل هفت کتاب هری پاتر انگار فقط یه مقدمه ست برای کتاب بزرگ ایفای نقش جادوگران! سعی کن از مقدمه بیرون بیای! برو تو خود کتاب! یه صفحه رو خودت از خودت بنویس!


اشکالت همینه فقط....دور و برت پر سوژه ست! از همه جا میشه سوژه در آورد....خواستی چند تا سوژه جدید ببینی برو پست های ایفای نقش رو بخون....پست های امپراطور تاریکی رو مثلا!


منتظر سوژه های خوبت هستم!

فعلا تایید نشد.

هری و رون و هرمیون ساکت در کوپه نشسته بودند که ناگهان در کوپه با شدت باز شد. طبق معمول مالفوی و نوچه هایش یعنی کراب و گویل وارد شد.
او با صدای کشدار و همیشگی اش گفت : ببین کیا اینجان ؛ پاتی(خل و چل) و ویزل (راسو) !

هری که به اندازه ی کافی از قبل عصبانی بود فورا گفت : قبلاً خل بودی، حالا کورم شدی! اگه چشاتو باز کنی میبینی ما سه نفریم.

- من گندزاده هارو داخل آدم حساب نمیکنم پاتر، گرچه شما دو تا هم نمیشه داخل آدم حساب کرد! میشه کراب؟ تو چی میگی گویل؟

کراب و گویل با هم گفتند : نه نمیشه. و بعد به شکلی مصنوعی زدند زیر خنده.

هری که هر لحظه داشت از کوره در میرفت با خنده ی کراب و گویل دیگر خونش به جوش آمد و به سمت آن سه نفر حمله ور شد. رون و هرمیون خواستند جلوی هری را بگیرند اما هری از بین دست آن دو در رفت و با لگد¬ی محکم به چانه¬ی مالفوی دهان او را پر از خون کرد. مالفوی به مین افتاد، کراب و گویل که از حمله ی ناگهانی هری جا خورده بودند عقب عقب رفتند و چوبدستی¬شان را کشیدند اما هری زود تر از آن ها عمل کرد و فریاد زد : پتریفیکوس توتالوس

طلسم او به گویل برخورد و کراب هم از ترس پا به فرار گذاشت.
هرمیون با چشمانی پر از اشک گفت : تو دردسر افتادی هری، نباید این کارو میکردی

- حقشون بود.

رون که سرخ شده بود به در کوپه رفت و دید از همه ی کوپه ها دانش آموزان بیرون آمده اند ببیند این سر و صدا مال چیست امّا ظاهراً می ترسیدند به بدن گویل و مالفوی نزدیک شوند.

هرمیون راست میگفت : هری در دردسر بزرگی افتاده بود ...



خوب بود!!

ولی یه چیزی که هستش فکر کنم تو قطار به بچه ها واسه طلسم کردن همدیگه گیر ندن! چون اولین استادی چیزی نیست که اونجا کنترلشون کنه، دوما هم چند بار شده بچه ها همدیگه رو طلسم کنن تو قطار دیگه؟ ولی کسی چیزی بهشون نگفته! واسه همین فکر نکنم زیاد دردسر بزرگی باشه!


البته این زیاد چیز مهمی نیستش ولی یه کوچولو، یه کوچولو! منطق داستان رو زیر سوال می بره! هرچی که داستان قوی تر بشه، باعث نشه که آدم به منطق داستان مشکوک بشه، بهتره!


اما گذشته از اینها پست خوبی بود!


تایید شد! موفق باشی تو ایفای نقش!

پشت میز کامپیوتر نشسته بود و تایپ می کرد. حروف به هم می پیوستند و کلمات را تشکیل می دادند. کلمات به دنبال یکدیگر می دویدند و جملات را می ساختند و جملات، به زودی تبدیل به یک کتاب می شدند.

کتابی که تمام جهان در انتظارش بودند. جلد هفتم هری پاتر، پسر یتیمی که از حضیض ذلت، به اوج عزت می رسید!

و خودش چه سودی می برد؟ اوف! از تصور ثروت بیکرانی که از چاپ کتاب هفتم نصیبش می شد، لرزشی شاد تمام بدنش را فراگرفت.

چشمانش خسته شده بودند، انگشتانش نیز. دست از تایپ برداشت. کامپیوترش را خاموش کرد و به سمت اتاق دخترش رفت تا آخرین بوسه را بر گونه اش بگذارد و تا عالم خواب، همراهیش کند.

به محض اینکه به سمت در پیش رفت، صدای زمزمه خشمگینی را شنید:

- بذار برم داغونش کنم!

نه هری! ازت گنده تره. لهت می کنه!

- ولم کنین، باید برم بزنم تو دماغش. باید حالشو بگیرم. به چه حقی این آبروریزی رو واسمون راه انداخته؟

رویش را به طرف صدا گرداند. کامپیوتر خاموش بود ولی سایه هایی روی مونیتور به چشم می خورد. کمی دقیق تر به سایه ها نگاه کرد که به تدریج تصویر واضحی را شکل می دادند. پسری با موهای درهم ریخته مشکی و عینکی دایره ای و زخمی صاعقه ای شکل بر روی پیشانیش سعی داشت از مونیتور خارج شود و دختری با موهای قهوه ای و دندان های برآمده، همراه با پسری کک مکی و موقرمز نگهش داشته بودند تا نتواند از مونیتور خارج شود.

هر سه نفر به محض اینکه دیدند، قهرمان داستان متوجه آنها شده دست از تلاش برداشتند و به اون زل زدند. از چشمان پسرک مو مشکی خشمی توصیف نشدنی به بیرون می تراوید.

قهرمان داستان به او گفت:
- از چی عصبانی هستی هری؟

هری با همان خشم پاسخ داد:
- از تو! که منو یه پسر دست و پاچلفتی معرفی کردی. از اینکه پرفسوری که با تمام وجودم بهش اعتماد داشتم یه موجود قاسد معرفی کردی. از تو که مفهوم عشق رو در پایان کتابت به لجن کشیدی. از تو متنفرم و هرجای دنیا بری گیرت میارم و نابودت می کنم... نابودت می کنم... نابودت می کنم...

جمله آخر همجنان در گوشش زنگ می زد که از جا پرید. چشمانش را مالید و به مونیتور روشنی که تصاویر screen saver روی آن می رقصیدند، چشم دوخت.

خندید: همش خواب بود!

سیستم را خاموش کرد و به رختخواب پناه برد.

آنشب، جی. کی. رولینگ، بوسه شب بخیر دخترش را فراموش کرد. همچنان که تهدید هری را جدی نگرفت.

چه کسی یک شخصیت خیالی را جدی می گیرد؟



واو...! تایید شد بی هیچ شک و تردید!

-همیشه همین طوره؟! یانه فقط شانس منه؟!
بقیه: نه شانس توه!
اشااونی: اوکی!ولی خیلی نامردین!اخه من چی بنویسم که تا حالا نوشته نشده باشه و خاص هم باشه؟!؟!
بقیه: اگه نویسنده توانا باشه می تونه در هر موردی بنویسه...این عکس که تابلوه...هری طبق معمول احساس اعتماد به نفس گوله گیش گل کرده و میخاد دخل یکیو بیاره...دختره هم که تابلوه گرنجره..ولی در رون بودن اون یکی شک داریم! شاید معجون مرکب چیزی خورده باشه ها...می تونی رو اون مانور بدی!
اشااونی: ها اوکی راس میگید! به نظرم اون دراکوه..که معجون رون رو خورده..بین رون و دراکو لنگ در هوا مونده...اوکی اوکی!گرفتم!

------
دراکو: خوب من باید بفهمم یا نه؟
بقیه: چیو؟
دراکو:نمی دونم..بالاخره یه چیزو که اینقدر مهم باشه که من بخوام معجون مرکب بخورم..برم توی گریفیندوری ها..بعدشم احتمالا یه کتک کاری چیزی باید باشه دیگه...
بقیه: خوب، اره ..ولی بازم ما چیز خاصی که ارزش این همه ریکس رو داشته باشه به ذهنمون نمیاد...مرامی برو!
دراکو: باشه،ولی واسه اینکه این بدبخت اشااونی بتونه یه پستی بزنه، من جان فشانی می کنم این کارو میکنم...بعدشم که من معجون خوردم و اینا، شما بیاید یه فشی چیزی به هری بدید تا صحنه کامل بشه!
بقیه: اوکی، باشه هواتو داریم!
(دراکو معجون رو که به صورت اتفاقی و اینکه نمایشنامه زودتر تموم بشه، سوروس بهش کادو داده بود! میخوره و میره تو قصر و دنبال هری اینا می گرده، بقیه هم یواشکی دنبالش می کردن...هری و هرمیون هم واسه اینکه زودتر نمایشنامه تموم بشه، یه جا واستادن و دارن از هوا لذت میبرن و بازم برای اینکه نمایشنامه زودتر تموم بشه، رون اون روزی به صورت کاملا اتفاقی رفته بوده یه جای دور!)
دراکو که رون شده: هی هری...چقدر هوا خوبه و این جور چیزا نه؟
هری:هی رون!
ولی دراکو که ذاتا از جانفشانی خوشش نمیاد یهو خسته میشه و به بقیه اشاره می کنه که حمله کنن...
بقیه هم یهویی حمله ور میشن طرف هری...
هری هم که ذاتا ادمی که دنبال دردسر می گرده و دعوا ..بدون اینکه بفهمه جریان چیه، به سمت بقیه حمله می کنه..ولی چون اتفاقات خیلی سریع بوده، دراکو و هرمیون اونو نمی چسبن و خیلی درگیری پیش میاد و هری واسه اینکه من دلم خنک بشه ، یه کتک مفصل می خوره.
و ما از این داستان نتیجه میگیریم که کار گروهی همیشه جواب میده!


تاييد شديد... اگه قبلا شناسه داشتيد، اعلام كنيد.