اول: خلع صلاح می کنم
دوم: فرار

به نجینی می گم بابات دوستت نداره بعد باقی مونده ولدمورتو جمع می کنم می ریزم سطل آشغال

عضو یاران مرگخوارش میشم...

باهاش دوءل میکنم و با ورد لوکوموتور بهش صدمه میزنم.پس از ان هم یک ریلاشیو بهش میزنم

ازش میخام منو به مرگخوار بودن قبول کنه!!!

سعی میکنم بهش بفهمونم که اگه از راهی که رفته برگرده چه احترامی بهش میگذارن و اگه از قدرتش خوب استفاده کنه اسمش به عنوان یه جادوگر برازنده تو تاریخ ثبت میشه . خب شاید احمقانه به نظر بیاد اما به نظرم تو تاریک ترین وجود ها هم روزنه ای از عشق وجود داره چون تو سرشت انسانهاست و حتی اگه بتونی کمرنگش کنی نمیتونی از بین ببریش ...و برای اینکه یه آدم برگرده شاید فقط یه تلنگر لازم باشه ...
تنهایی خیلی آدما رو بد میکنه . تام هم یه بچه تنها بود و کسی اونو نمیفهمید چه تو یتیم خونه و چه تو هاگوارتز . اون نیاز به اثبات خودش داشت و اینکه نادیده گرفته میشد روز به روز اتشش رو به خون زیاد تر کرد و کاری کرد قلبش سیاه و سیاه تر بشه ...
اون فکر میکرد هیچکس اونو قبول نداره و دست کم گرفته میشه پس سعی میکرد با کشتن آدما دیگرانو مجبور کنه ازش پیروی کنن و توجه همه رو جلب کنه ... دوست داشت اسمش سر زبونها باشه حتی به قیمت بدنامی ... فقط میخواست عده ای باورش کنن ... اون چون عشقی ندید نتونست عشقی تو وجودش داشته باشه ... اما شاید اگه فکر کنه کسی دوستش داره و بهش نزدیک شده نه فقط بخاطر قدرتش بلکه بخاطر خودش شاید برگرده ...
من دوست ندارم مثل بقیه فقط به فکر کشتنش باشم ... خب اگه کشته بشه قدرتش هم با قسمت سیاهش از بین میره ...اما اگه برگرده با قدرتش میتونه کارای بزرگ و خوبی انجام بده ...
این موضوع نه فقط در مورد ولدمورت و بلکه در مورد تموم مرگخوارای دیگه صادقه ...
من یجورایی بهشون حق میدم ، چون اینکه مردم وانمود کنن تو کسی هستی که واقعا نیستی ، آدمو دیوونه میکنه ...

ذوق مرگ میشم احتمالا بعدش میپرسم میشه یه سلفی باهم بگیریم

باهاش میجنگم ولی اگه دیدم جادو فایده نداره پامو تا زانو میکنم تو حلقش بعدم نجینی رو مثل کمربند میبندم دور کمرش و در میرم

یه دست میکشم رو صورتش ببینم واقعا دماغ نداره یا مبالغه کردن و خب بعدش سعی میکنم دار فانی رو وداع نگویم