وزارتخانه سحر و جادو

کی می‌تانست جلوی نیمفادورا تانکس بایستد؟ در کسری از ثانیه دست‌ همه را از عالم و آدم کوتاه کرده‌بود. سیریوس بلک دیگر نمی‌تانست حرف بزند. ریگولوس بلک همین که روی دکمه چت باکس کلیک کرد، صفحه‌ مانیتورش یخ زد و زوپسش کعنهو خشتک پوسیدهٔ مرلین از وسط جر خورد. نیمفادورا تانکس حتی به شوهرش هم رحم نکرد. تد لوپین هرچه روز زد دید دیگر نمی‌تاند گرگ شود و دچار بحران وجودی شد و زنگ زد به ستاد مدیریت بحران تا بیایند درستش کنند. نیمفادورا افتاده بود روی دور. نیمفادورا تانکس حتی رولینگ را هم فرستاد جزایر بالاک.

هزاران کیلومتر آن‌ورتر، علهٔ کبیر، که برای خودش در بغل هزاران حوری زوپسی خوابیده‌بود، خواب هفت تا گوسفند چاق را دید که هفت‌ تا گوسفند لاغر را خوردند. عله در خوابش رفت پیش گوسفندها و دعواشان کرد. گفت گوسفندهای لاغر مگر صاحب ندارند که همینطوری خوردیدشان؟ پسشان بدهید. پول دادم برایشان. گوسفندهای چاق که این را شنیدند، گفتند کار خوبی کردیم. گشنه بودیم، خوردیم. حرف اضافه بزنی تو را هم می‌خوریم. عله که این را شنید اصلا خوشش نیامد. چه دوره‌ زمانه‌ای شده بود که عله را تهدید می‌کردند؟ عله اخم‌های طویلش را در هم دوخت و بیدار شد. از لای حوری‌های زوپسی بیرون خزید. رفت سراغ گاوصندوق فوق مخفی‌اش تا سورس‌کُد جهان را دربیارد و گوسفندهای چاق را آی‌پی بَن کند. اما امان از نیمفادورا تانکس و خشم بی‌پایانش. همین که در گاوصندوق روی لولاهای زنگ‌زده‌اش چرخید، چشم عله افتاد به یک عالمه موریانه که داشتند سورس‌کُد جهان را می‌خوردند. عله دستش را دراز کرد تا کدش را نجات دهد که دیواری نامرئی پسش زد.

دیواره به شکل کلهٔ نیمفادورا تانکس در آمد و گفت:
- متاسفانه شما به این قسمت دسترسی ندارید.

تفو بر تو ای چرخ گردون، تفو! عله مار در آستینش بزرگ کرده بود. پدر بگرید برای عله‌ای که از نیمفادور تانکس رکب خورده بود.

اما اشتباه نکنید. عله بیدی نبود که با این بادها بلرزد. سریع موبایل جادویی‌اش را از جیب تنبانش بیرون کشید و زنگ زد به قوی‌ترین و خطرناک‌ترین و آرنولد شوارتزنگرترین و بی‌رحم‌ترین مأمور مخفی تاریخ.
- نیمفادورا تانکس. جسدش. جسد نیمفادورا تانکسو می‌خوام.

از پشت تلفن، صدایی جیغو و زیر جواب داد که:
- وینکی همه تانکا رو کشت. وینکی، جن آر پی جی!

خلاصه تا پایان پست(یعنی نیازی به خوندن پست نیست و همین خلاصه کفایت می‌کنه!):
مراسم سوگند سیریوس بلک، وزیر منتخب سحر و جادو، به خاطر گم شدن متن سوگندنامه نیمه‌کاره ماند. در میان این آشفتگی، ساختمان ستاد وزیر بمب‌گذاری شد، اما بمب را ریموس لوپین به موقع غیب کرد. درست قبل از ناپدید شدن بمب، ریگولوس بلک به شکلی نمایشی از یک پورتال سقوط کرد و بیهوش شد. اعضای ستاد ابتدا او را مرده پنداشتند، اما ریگولوس با یک سیلی جانانه به صورت برادرش سیریوس، ثابت کرد که خیلی هم زنده است. این سیلی، به جای صلح، آتش یک دوئل تمام‌عیار را روشن کرد؛ سیریوس با چکش‌های زوپس به دنبال «آدم کردن» ریگولوس، و ریگولوس با بالش‌هایش. در اوج این جنگ برادرانه، نیمفادورا تانکس از راه رسید و با تهدید به قطع دسترسی همه از چت‌باکس، هرج‌ومرج را به سکوت واداشت.

اما @سیریوس بلک مدیری نبود که با این سیلی ها بلرزه! پس بلند شد، دو سه بار سرش رو 60 درجه‌ای چپ و راست کرد و همونطور که از زوپس یاری می‌طلبید، پرید اون‌طرف اتاق تا از ابزار های کمک‌دوئلی استفاده های لازم رو ببره...
- آها!یکی دیگه!این‌قدر با چکش می‌زنمت تا آدم بشی ریگولوس لوس!

ریگولوس اما، اون‌همه ریگ رو توی کفشش قایم نکرده بود برای تفریح! پس سریعاً از جنگ‌افزار های نوین کمال استفاده رو برد.
- اینو چی میگی؟! هدشات!
‌‌‌
جنگ جدی شد. از یه طرف چکش های زوپس، مرتب ریگولوس رو مورد عنایت قرار می دادن و از طرف دیگه، بالش های ریگولوس که هربار پرتاب می‌شدن، فریاد «50 امتیاز!» داور دوئل که @هرپوی کثیف باشه، بلند می‌شد.

- ســـــــــــــکـــوت! سریع عذرخواهی کنین و با هم دیگه دست بدین تا دسترسی‌تون رو از چت‌باکس نگرفتم! دِ یالا!

دیالوگ بالا رو @نیمفادورا تانکس گفت که تازه وارد سوژه شده بود، البته حضورش در اون اتاق از قدیم‌الایام توسط کارآگاهان گمنام وزارت سحر و جادو شناسایی شده بود. بنابراین هیچ کسی تعجب نکرد، و اگر هم متعجب شده بود، چیزی بروز نداد، و اگر هم بروز داد، کم بروز داد، و اگر هم...

- راوی یه لحظه زبون به دهن بگیر ببینم میخوام چیکار کنم! نکنه میخوای دسترسی تو رو هم از چت باکس بگیرم؟ اصلا... دسترسی همه تون رو میگیرم! دست‌نرسی به تو! دست‌نرسی به اون! دست‌نرسی به همتون!

ریگولوس که در واقع نمرده بود و فقط می خواست سری به بهشت بزند و برگردد؛ آرام انگشت سبابه اش که از شدت لاغری مانند شاخه کوچکی به نظر می رسید را تکان داد؛ ولی کسی متوجهش نشد.

- خدابیامرز خیلی جوون بود.
- چقدر قیافش معصومه! آخه نگاش کن!

نه، نمی شد! ریگولوس دیگر نمی توانست بی حرکت آنجا دراز بکشد و شاهد سوگواری های رفقای محفلی برادرش باشد. با خودش فکر کرد چه کار کند که متوجه شوند زنده است. مطمئنا حرکات کوچک و ساده راه مناسبی نبود، زیرا احتمالا متوجه نمی شدند.
سیریوس به سمت برادرش رفت و او را چنان در آغوش کشید که جای قلب و ریه اش عوض شد. ریگولوس در نتیجه این جا به جایی، چنان سرفه ای کرد که ستاد دو متر از زمین بلند شد و دوباره سرجایش برگشت.

- سیریوس داداش فکر کنم این زنده‌ باشه ها.

ریموس این را گفت و سیریوس، مانند ابر بهار یا به عبارت بهتر، ابر طوفانی شروع به گریه کرد.
- تلاش نکن دلداریم بدی مهتابی. کسی که رفت دیگه رفته.
- ولی منم صداشو شنیدما!

سیریوس حرف آلنیس را هم دلداری تلقی کرد.
- آخی، چقدر شما مهربونین. ولی من می دونم...

حرف سیریوس با سیلی ای که از جانب ریگولوس به صورتش نواخته شد، ناتمام ماند. به خواب هم نمی دید آن دستهای لاغر و استخوانی، چنین توانی داشته باشند.

- بخاطر این‌که اون شکلاتی که داری تو دهنش میکنی مال قنادیه.

ریموس آنقدر به نصف کردن شکلات ادامه داد تا بلاخره دهان ریگولوس مثل عروس های ادایی بله را گفت و ریموس شکلات را در حلقش فرو کرد.
- حالا جادوی شکلات نجاتش میده.

اما شکلات روی ریگولوس تاثیر عکس گذاشت و به علت بی‌هوشی، شکلات در گلویش گیر کرده و حلقش که ادابازی های دهان را دیده بود، زیر لفظی می‌خواست و اجازه عبور نمی‌داد.

- چرا برادرت بنفش شده سیریوس؟
- چون الان که بی‌هوشه بش شکلات دادی.

سیریوس شروع به زدن ریگولوس کرد، اما حرکات او بیشتر از نجات از خفگی به فینال کشتی کج شباهت داشت، با این تفاوت که اینجا داوری وجود نداشت و مانعی هم از مرگ در اثر خونریزی ریگولوس جلوگیری نمیکرد.

- چرا برادرت قرمز شد سیریوس؟
- چون که... ها، چی گفتی؟

ناگهان برای بار دوم پورتالی بالای سر ریگولوس باز شد و روح او از آن بالا رفت. پورتال به سرعت بسته شده و محفلی ها ماندند و جسد ریگولوس.

- اِنا للمرلین و اِنا الیه راجعون، بازگشت همه به سوی اوست. غم آخرت باشه داداش. مرلین صبرت بده.

جعفر درحالی که بره‌ای را در دست داشت رو به سیریوس گفت:
- اصلا از قدیم گفتن پورتال آورده رو باد می‌بره، غمت نباشه.

قبل از این که بمب به پورتال برسد، ریموس چوبدستی اش را درآورد و بمب را در هوا ناپدید کرد. اصلا چرا این به عقل هیچ کس نرسیده بود؟ خیر سرشان جادوگر بودند، ولی مانند ماگل هایی رفتار می کردند که ضریب هوشی اشان از یک خیارک غده دار کمتر است.
ریموس برای اولین بار در عمرش طعم غرور را چشیده بود. خوشمزه به نظر می آمد، مخصوصاً اگر کمی شکلات به آن اضافه می شد. شاید هم بیشتر از کمی...
افکار ریموس، با سقوط پسر جوانی از سوی پورتال ناتمام ماند. پسری لاغر مردنی و ظریف که نمی توانست کسی باشد به جز...

- ریگولوس؟

ریگولوس جوابی نداد. سیریوس جلوتر رفت و چنان سیلی محکمی به برادرش زد که سرش صد و هشتاد درجه چرخید، ولی بازهم پاسخی نگرفت.
- این که غش کرده!

ریگولوس این قابلیت را داشت که در یک روز، پنجاه بار غش کند. سابقه هفتاد بار غش کردن هم داشت. معمولا هم در بدترین زمانهای ممکن از حال می رفت، ولی این یکی دیگر زیادی بی موقع بود.
ریموس شکلاتی از جیبش در آورد و تلاش کرد آن را در دهان ریگولوس بچپاند، ولی جا نشد. آن را نصف کرد، بازهم جا نشد. دوباره آن را نصف کرد، ولی بازهم جا نشد.
- چرا دهن برادرت اینقدر کوچیکه سیریوس؟

آیا عملیات ترور سیریوس موفقیت آمیز خواهد بود؟
آیا اصلا اسکورپیوس بمب اتمی را از "اون" برای همینکار میخواسته است؟
بمب گذاری به راستی کار چه کسی بوده است؟ اسکورپیوس، ونیتی یا اصلا عناصر دیگری؟
آیا سرانجام موفق به خواندن سوگندنامه و تشکیل دولتش خواهد شد؟
آیا...

گوینده وارد کادر شده بود و دیالوگهای پرسشی و گیج‌ کننده‌اش رو بدون وقفه تکرار می‌کرد. حضور گوینده، چهره جعفر رو ماسکه کرده بود و مانع از نمایش صورت جعفر شده بود و از پشت گوینده، دو دست جعفر که یکی پر از سیم و دیگری بی‌هدف در هوا آویزون بود، دیده می‌شدن.

- آیا...

شپلق

جعفر قبل از اینکه به اونجا بیاد، چندین سال در معابد شائولین به ریاضت پرداخته بود و بسیار در هنرهای رزمی خبره شده بود. با قودایی که از ته دلش برآمده بود، ضربه لگدی نثار روح پاک و مطهر گوینده کرد و گوینده ناگهان خود را در میان چند حوری قوری بدست دید.
- آیا من آمده‌ام ترکیه؟...

نگاهی به پایین پایش کرد و کادر خالی‌ای رو دید، که چند لحظه پیش خودش پر کرده بود و آلنیس، ریموس، سیریوس و جعفر کادر رو محاصره کرده بودن.

- نخیر! آیا من آمده‌ام به بهشت! آیا چه حالی دارم میکنم...

حالا همه هاج و واج به جعفر، که چند تکه سیم رو به دستش گرفته بود و آلنیس، که بمب رو توی دستش نگه داشته بود نگاه می‌کردن. بمب که با از دست دادن سیم هاش، قاطی کرده بود، آمپر چسبونده بود و سر سیما غیرتی شده بود، تایمرش با سرعت بیشتری گذشت. بمب داد زد:
- سیمای منو پس بدین!
- بگیر سیماته...

جعفر با تشر سیما رو توی بمب فرو کرد، بمب رو توی دستش گرفت و آماده شد که بمب رو به جای دوری پرت کنه تا از موج انفجار کم بشه و آسیب کمتری ببینن. گوینده که از یه پورتال باز شده از بهشت به زمین، شاهد ماجرا بود، نگاهی به پایین کرد و داد زد:
- آیا خاک برسرتون!

با شنیدن "خاک برسرتون" گوشای جعفر تیز شدن. جعفر به سمت پورتال چرخید و با قدرت فراوان بمب رو به سمت پورتال پرت کرد.

ستاد اسکورپیوس منفجر شده بود، ملت جادوگر در میدان اصلی شهدای محفل منتظر خونده شدن سوگندنامه توسط سیریوس بودند و ساختمان نزدیک محل سخنرانی که همه اعضای ستاد سیریوس داخلش بودن بمب‌گذاری شده بود. هیچ چیز سرجای خودش نبود! ریموس بعد از اینکه متوجه شد ساختمون بمب گذاری شده، هرخورده بود از تو سرش پرید و فریاد زنان ساختمون رو تخلیه کرد.
- همگی بـــریـــــد بیرون! بمب! بمب! ساختمونو تخلیه کنید!

همینطور که همگی از ساختمون پا به فرار گذاشتن، جعفر و سیریوس مشغول گشتن ساختمون شدن تا ببینن بمب رو کجا ممکنه کار گذاشته باشن. جعفر از لای پشمای گوسفندهاش شروع کرد. سیریوس زیر فرش هارو میگشت. تا اینکه ریموس فریاد زنان اونهارو از ابعاد یک بمب اتمی آگاه کرد. سیریوس عصبانی شده بود و رفت تو سینه‌ی ریموس:
- سر من داد میزنی؟ نحوه برخورد! فکر کردی کی هستی؟
- پای منو به اون تاپیک لعنتی باز نکن! آخه زیر فرش دنبال بمب میگردن؟
- خب خودت اگه خیلی عقل کلی بگو این بمب اتمی کجاست؟

ریموس و سیریوس مشغول دعوا و یقه کشی از هم شدن. جعفر اون وسط سعی میکرد از هم جداشون کنه ولی موفق نشد. حتی از گوسفنداش استفاده ابزاری کردن و اونهارو به سمت همدیگه پرت می‌کردن. اونقدر تو سروکله هم زدن که صدای تیک تیک بمب توجهشون رو جلب کرد. آلنیس که از همون اول خیلی متین به دنبال بمب می‌گشت و به دعوای اینا کاری نداشت، به سمت صدا رفت و دید که بمب توی آب گرمکن کار گذاشته شده.
- اینجا نوشته 40 ثانیه... عه شد 39!
- واااااای! بدبخت شدیم! الان منفجر میشه!

بعد از این دیالوگ میان آلنیس و سیریوس، جعفر به سمت بمب رفت و سیم های اونو از دلش کشید بیرون. توی فیلما دیده بود که باید یک سیمی رو قطع کنه تا بمب خنثی بشه.
- نگران نباشید! الان بمب ره از کار میندازم. فقط سیم قرمزه ره باید قطع کنم یا سبز؟

دوپامین و آدرنالین واقعا در رگهای همگی جریان پیدا کرده بود!

آیا عملیات ترور سیریوس موفقیت آمیز خواهد بود؟
آیا اصلا اسکورپیوس بمب اتمی را از "اون" برای همینکار میخواسته است؟
بمب گذاری به راستی کار چه کسی بوده است؟ اسکورپیوس، ونیتی یا اصلا عناصر دیگری؟
آیا سرانجام موفق با خواندن سوگندنامه و تشکیل دولتش خواهد شد؟

خلاصه:



مراسم سوگند وزیر جدید سحر و جادو نیمه کاره مانده بود چرا که سیریوس بلک (وزیر منتخب) متن سوگندنامه را گم کرده و مضنون شده بود اسکورپیوس مالفوی نقشه‌ای برای به هم زدن مراسم کشیده باشد. با نوشیدن معجون پیچیدۀ مرکب خود را به شکل اسکورپیوس درآورده و به محل ستاد او رفته بود (در راه موتورش را جایی در کنار ونیتی مخفی کرده بود درحالیکه ونیتی او را نشناخته بود). در ستاد مالفوی توانست کمی اطلاعات به دست بیاورد و فهمید که مالفوی از ماگل‌های سیاه دعوت به همکاری کرده که بمب‌های ماگل‌ساز با خود آورده‌اند و احتمالا قصد کشتن سیریوس بلک را دارند. در همین حین اثر معجون مرکب تمام می‌شود و با وجود پیدا کردن کلاه‌گیس مالفوی، تحت شرایط ناخوشایندی با ورود ناگهانی یک عنصر بی‌طرف اما شرور به نام نیکلاس فلامل، سیریوس به شکل سگ درمی‌آید و جیش‌کنان پا به فرار می‌گذارد. همه به جز نیکلاس به دنبال سگ می‌روند. نیکلاس در ستاد مالفوی می‌ماند و گلرت گریندلوالد را کنار خود می‌بیند. در شرایطی عجیب، دو شرور شروع می‌کنند با بمب‌های ماگل‌ساز ستاد مالفوی را به هوا می‌فرستند و بعد غیب می‌شوند. همین باعث شد که ستادی‌ها دست از سر سگ/سیریوس بردارند.


محل برگزاری مراسم سوگند وزیر سحر و جادو


سیریوس نفس‌نفس‌زنان از در پشتی ساختمان وارد می‌شود و به شکل انسانی خود برمی‌گردد.

- اِی خونه‌تون خِراب چه موکونید با خودتان؟! سیتاد چیرا هوا رفت؟ من چیرا لهجه گیریفتم؟!

کسی آن دور و بر نبود. یک ورد خواند و خود را تمیز کرد.

- باید ساختمون رِه تخلیه ک-و-نم. جانِ مَه و بِقیه در خِطَره. اَه شت.

به نظر می‌رسید تغییر عجله‌ای‌اش به سگ و بازگشتش به انسان قسمت لهجۀ مغزش را به هم ریخته بود.

لوپین مست و پاتیل کنارش ظاهر شد و گفت:

- کدوم گوری هستی سیروس؟ ملت عصبی شدن اینجا رو گذاشتن رو سرشون. برو یه کوفتی از خودت دربیار.... وای چرا سرم دور دنیا می‌چرخه؟

سیریوس با حالتی عصبی گفت:

- لوپین دست بوجونبان که وقت تنگه.

- چی تنگه؟

- وقت تنگه. وقت. اینجا بمب‌گذاری شده!!!

نیکلاس نیاز به توضیحات بیشتر نداشت. با دیدن بمب‌ها که از هسته‌ای بودن تنها به شکل هسته هلو بودن رو به ارث برده بودن، چنان برقی تو چشماش نقش می‌بنده که از شدت ذوق سن و سالش رو فراموش می‌کنه و با هیجان به سمتشون می‌ره. تا این که چیزی رو به یاد میاره!
- هی! من اصولا گروهی کار نمی‌کنم.
- دیگه دیره! انتخاب خودته که تو این سرگرمی شریک بشی یا نه.

گلرت بمبی رو پرتاب می‌کنه و قهقهه‌ شیطانیش به هوا بلند می‌شه. نیکلاس با دیدن لذتی که در خنده‌های گلرت نهفته، تاب نمیاره و اونم بمبی رو پرتاب می‌کنه و به دنبالش طلسمی برای فعالسازیش ارسال می‌کنه.

ستاد اسکورپیوس و گالیون‌هایی که جای‌جایش مخفی شده بود، طعمه آتیش می‌شه و انفجارها با پرتاب پیاپی بمب‌ها شدت می‌گیره. طرفداران اسکورپیوس که هم‌چنان به دنبال سگ سیاه مشکوک می‌دویدن، با شنیدن صدای انفجارها متوقف می‌شن.

- ستادم! سرمایه‌هام! گالیونام! سگو رها کنین گالیونا رو بچسبین!

طرفداران اسکورپیوس با صادر شدن فرمان از طرفش، ناگهان دور سیصد و شصت درجه می‌زنن و پشت به دشمن رو به میهن، رهسپار ستادی می‌شن که امیدی به نجاتش نبود. داخل ستاد، نیکلاس و گلرت هم‌چنان در حال شیطونی بودن.

نیکلاس که مدت‌ها بود این چنین به هیجان نیومده بود، همراه گلرت از شدت خنده خم شده بود. گلرت دستشو چند بار رو کمر نیکلاس می‌کوبه.
- دیدی چه کیف داد؟ به نظر میاد می‌تونیم تیم خوبی بشیم!

نیکلاس اشک‌های جاری شده‌ش از شدت خنده رو کنار می‌زنه و نگاهی به ستادی که دیگه به سختی می‌تونست رو پاش وایسه می‌ندازه.
- وقتش نیست بزنیم به چاک؟
- موافقم!

گلرت طلسم انفجاری به سمت دیوار پشت سرشون شلیک می‌کنه و راه خروج رو باز می‌کنه. اسکورپیوس و طرفدارانش هم بالاخره از جهت مخالف به ستاد می‌رسن و شیونشون به هوا بلند می‌شه. حالا نه‌تنها گلرت و نیکلاس حالی به خودشون داده بودن که ناخودآگاه سیریوس بلک رو هم از دست طرفداران اسکورپیوس نجات داده بودن!

بعدازظهر سگی سگی...

سمت سگی مغز سیریوس فریاد می‌زد: واق واق واق!
سمت جادوگر مغز سیریوس جواب می‌داد: تو سگی یا گوساله‌ای؟ مگه قرار نبود کلاهگیس مالفوی رو بذاریم سرمون بریم بیرون؟!
سمت سگی مغز سیریوس با فریاد: واق واق واق! (نه خداییش دوباره خوندید به امید اینکه چهار تا کلمه معنادار بگه؟ )

حقیقت این بود که سیریوس با تغییرچهره خود را به لانه زنبورهایی رسانده بود که نه‌تنها نقشه قتلش با ابزار ماگلی را ریخته بودند، بلکه می‌خواستند کل وزارتخانه را بفرستند هوا و پشم تحویل بگیرند! سیریوس وسط همه‌چیز ش... اهم اهم... جیش کرده بود و زده بود به چاک...

حالا سگ سیاه بدو و طرفداران مالفوی به دنبالش...

نیکلاس فلامل نقش بر زمین مانده بود و سعی داشت به یاد بیاورد کدام ورد برای پاک کردن ادرار از سروصورت مناسب‌تر بود اما یکی از باگ‌های اکسیر جوانی همین پرش ذهن‌های بی‌موقع بود.

ستاد مالفوی خالی شده بود و جز نیکلاس فلامل و فردی غریبه با موهای بلوند و یک چشم کمرنگ‌تر از چشم دیگر کسی دیده نمی‌شد.

«موهاهاهاهاها! پیرمرد تو بودی گفتی هیچ سمتی نیستی؟! شاشیشوس پاکولوس!»

نیکلاس فلامل همچون نوزادی که تازه حمامش داده باشند تمیز و براق شد. از جایش برخاست و رو به غریبه گفت:
«ها؟ تو کی هستی؟»
«دکمه ریستارتت کجاست؟»

گلرت شروع کرد به سیخونک زدن به پک و پهلوی نیکلاس فلامل تا دکمه ریستارتش را پیدا کند.
نیکلاس قژقژکنان خودش را عقب کشید و با خنده گفت: «نکن قلقلکم نده...خخخ.... نکن....»
گلرت: «یالا دیگه. یادت بیاد من کی‌ام. بدو وقت نداریم. زود تند سریع باید هم‌دست من شی. الان بهترین فرصته برای تیم شدن.»
«تیم شیم چیکار کنیم؟»

ناگهان نیکلاس به سبک بابااِتی در سریال ماگلی قهوه تلخ با دست ابرویش را بالا داد و گفت: «اِ گِلرت تویییی؟؟؟ گِلِرت؟ تویی؟» ناگهان لبخندش محو شد و با خشم گفت: «باز دیگه چه نقشه شومی داری؟ تو اومدی زمان حال یا من رفتم عقب؟!»

گلرت یه نگاه به بمب‌های هسته‌ای انداخت و یک لبخند شیطانی زد.
«نیکلاس... بیا یه حرکت دونفره بزنیم.»
«من متأهلم گلرت... من گرایشم مستقیمه.... ()»
«نه مرتیکه منحرف منظورم از اون دونفره‌ها نیست... اگه بود هم با تو آخه؟»
«مگه من چمه؟! سفید نیستم که هستم.»
«الان بحث ما رنگ پوسته؟! داداش آپدیت شو دیگه وقت کمه. یه چند تا بمب اینجاست می‌بینی؟؟! الان بیا مثل دو تا شیطان‌صفت خوب، یه حرکت بزنیم.»