كلاس دفاع در برابر جادوی سیاه

در مورد ظاهر پستت باید چند مورد رو بگم...
پاراگراف‌بندی مناسب بود، اما بهتره برای خوانایی بیشتر، بین پاراگراف‌ها دوتا اینتر بزنی. همچنین علائم نگارشی رو به کلمه قبلی بچسبون و با یک فاصله از کلمه بعدی جدا کن. این باعث میشه متن یکدست‌تر به نظر بیاد.

و اما در مورد محتوا...
جو و فضاسازی کوچه ناکترن رو خوب درآوردی، اما به نظر می‌رسه که سرعت روایت بالاست. جملات کوتاه و توصیفی که استفاده کردی به حس ترس و وحشت کمک کرده، ولی بعضی جاها جای بیشتری برای مکث و جزئیات دقیق‌تر داره. مثلا اون لحظه‌ای که شخصیت اصلی حس می‌کنه روحت داره یخ می‌زنه، می‌تونستی بیشتر توصیف کنی که این سرما چطوری بهش اثر گذاشته.

یه نکته دیگه هم اینه که «شما» به عنوان ضمیر برای شخصیت اصلی، کمی از حس درگیری مخاطب با داستان کم کرده. شاید اگه از زاویه سوم شخص یا اول شخص استفاده می‌کردی، حس بهتری منتقل می‌شد.

چیزی که بیشتر دوست داشتم:
صحنه‌های ترسناک و حال و هوای خیابان ناکترن عالی بود، مخصوصاً اون جمجمه با شمع‌های روشن و دست سیاه‌شده که گاهی تکون می‌خورد. یه جورایی فضای گوتیک و دارک داستان رو قشنگ نشون می‌ده.

چیزی که می‌تونی بهترش کنی اینه که
پایان‌بندی خوب بود، ولی یه مقدار ناگهانی حس شد. می‌تونستی کمی بیشتر روی احساس شخصیت موقع فرار کردن تمرکز کنی، مثلا اینکه ضربان قلبش چطور بود، نفسش به شماره افتاد یا نه، و آیا جادوگرا متوجه فرارش شدند یا نه.

چالش اول فعلاً تأیید نشد.
اگر با جزئیات بیشتری بازنویسی کنی و به حس و حال شخصیت و محیط دقت بیشتری کنی، و یه پست دیگه بنویسی حتما تایید میشه.
تایید نشد


اما چالش دوم
تو این چالش خوب بودی و نکات داستانی و نگارشی رو رعایت کردی در سطح خودت.

تایید شد

چالش دوم

تلفن همراه مشنگیش را در دست گرفته بود و برای بار هزارم در چت جی‌پی‌تی سوالش را تکرار می‌کرد.
- لعنت بهت! بهت میگم ناکترن رو توصیف کن زبون نفهم! اگه تونستی یه مشق درست و حسابی تحویل ما بدی.

به ثانیه نکشید که نوشته‌ها در نمایشگر تلفن پدیدار شدند.

نوکتورن گرفته شده از واژه فرانسوی noturnal به معنی شبانه، قطعه‌ای موسیقی است که بر پایه سنت اروپایی برای نواختن در شب ساخته شده‌است یا حال و هوای شبانه دارد.


- یعنی الان یه گرگینه واقعی هستی؟

شما با اخم نگاهش را از تلفنش گرفت و به دختر مو طلایی که سوال را پرسیده بود خیره شد. درون چشمان دختر هزاران قلب و امید و آرزو دیده می‌شد. رد نگاه دختر را گرفت و به پسر لاغر اندامی که به صندلی تکیه داده بود رسید. با اعتماد به نفس و مغرورانه پایش را روی پایش انداخته بود.
- آره! مامانم خوناشامه بابام گرگینه. خودم دورگه‌م برای همین اسممو گذاشتن گرگ‌آرشام.
- آرشام چه ربطی به آشام داره؟

شما نتوانسته بود جلوی دهنش را بگیرد و سرش به مشق ننوشته‌اش گرم باشد و سوالش را با صدای بلند پرسیده بود.

- داداش بزرگم گرگ‌آشام بود. منو گذاشتن گرگ‌آرشام.
- چه سعادتی! با گرگت گوشت شکارتو میخوری با خون‌آشامت خونشو میمکی استخونشم بفروش به ناکترن بکنن جاشمعی. وجودت سراسر سوده.

گرگ‌آرشام نمیدانست مورد تمسخر قرار گرفته یا جوانک مو سبز مقابلش در حالت جدی هم همینقدر عجیب است.
دختر مو طلایی با اکلیل‌های صورتی رنگی که از چشمانش به بیرون فواره میزد پرسید:
- بری جلوی آفتاب برق میزنی؟
- نه خب...
- میتونی یه کالسکه‌ی چهار تستراله رو با دست نگه‌ داری؟
- چی؟!

شما متوجه شد دختر به تازگی گرگ و میش ساخت هاگزمید را دیده. امان از فیلم‌های هاگزمید ساز.

- میتونی یکی رو بغل کنی توی چندثانیه از کوه بری بالا؟
- یعنی آپارت کنم؟
- نه نه! باید بدویی. با پا.
- خب آپارات که هست چرا بدوئم؟
- یعنی چی که چرا؟ چراشو باید خودت بفهمی.
-
- با قسمت گرگت میتونی سوارم کنی؟
- خانم گرگه، تسترال که نیست. ولم کن.
- پس چکار میتونی کنی؟

شما به پسر بخت برگشته نگاهی کرد. احتمالا اگر گرگ هم می‌شد شبیه به گرگ‌های معتاد به شیشه می‌شد. احتمال اینکه شما وقتی مضطرب می‌شود او را بخورد بیشتر بود تا برعکس این اتفاق.
- یه زوزه بلدی بکشی خیالش راحت شه؟
- آره، آره زوزه بکش.
- زشته آخه. سرظهره. توی قطاریم.
- راست میگ...
- باشه حالا که اصرار میکنید.

اصراری نبود اما گرگ‌آرشام نمیخواست فرصت نمایش زوزه‌های وحشتناکش را از دست بدهد. سرفه کرد و سینه‌اش را سپر کرد. چشمانش را بست. شما و دختر با ترس به او خیره شده بودند. نفس‌هایشان را در سینه حبس کردند و منتظر به او خیره شدند.

- عو!

سکوت کوپه را فراگرفت.
- بقیش چی؟
- بقیه نداره همینه!
-

شما فهمید که از پسر مقابل گرگ درنمیاید. نهایتا یک شغال مبتلا به سرماخوردگی باشد. مشغول کار قبلیش شد و دوباره سوالش را تایپ کرد و این‌بار دستور پخت کیک ناکتری را تحویل گرفت.

چالش اول

شما کاغذ پوستی را بین انگشتانش فشرد. با وجود هوای سرد زمستان، دستانش آنچنان عرق کرده بود که کاغذ پوستی خیس بنظر می‌رسید! جمله‌ی استاد چشم عجیبشان، که نامش را فراموش کرده بود، مدام تکرار می‌کرد مبادا که فراموشش کند.
- یجوری توصیف کن حس کنم اونجام. یجوری توصیف کن حس کنم اونجام. یجوری توصیف...هیع...کن حس کنم... هیع... اونجام.

فقط همین سکسه را کم داشت! کلاه پشمیش را پایین تر کشید و اولین قدم را به درون کوچه برداشت. کوچه نسبت به بیرون تاریک بود و نور شمع‌های جادویی و چراغ‌های قدیمی ذره‌ای از تاریکی آن کم نمی‌کرد. هر وزش بادی باعث می‌شد شما حس کند روحش منجمد می‌شود. صدای دندان‌هایش که بهم برخورد می‌کردند را می‌شنید.
خانه‌ها و مغازه‌ها همه متروکه بنظر می‌رسیدند. دیوارهای آجری اغلب ترک خورده بودند. جادوگرها و ساحره‌ها با رداهای پاره و قدیمی به دیوارها تکیه داده بودند و با نیشخند‌های ترسناک باهم صحبت می‌کردند.
  به ویترین کنار جادوگر پیری که در حال کشیدن پیپ بود نگاه کرد. جمجمه‌ی ادمی که درون چشم‌هایش شمع روشن بود از پشت شیشه‌ی کدر و کثیف مغازه مشخص بود. کنار جمجمه دست بریده شده‌ای به چشمش خورد که سیاه شده بود و هر از گاهی تکان عجیبی می‌خورد.
شما احساس کرد که مدرک جادوگریش انقدر هم ارزش ندارد. دنیای جادوگری که فقط جادوآموز نیاز نداشت. شما میتوانست بلاگر جادویی شود! قطعا امنیت بیشتری داشت. نمیخواست فردا در گوش او عود روشن کنند و سرش را پشت ویترین مغازه بگذارند.
کاغذ پوستی را روی سنگ‌فرش‌های یخ زده ناکترن رها کرد و با نهایت سرعتش از کوچه بیرون رفت.

دوشیره مدلی!

این‌بار خیلی خیلی بهتر شد.

تبریک میگم. کلاس دفاع در برابر جادوی سیاه رو با موفقیت گذروندی. با هوشیاری به مسیر ادامه بده تا بقیه کلاس‌ها رو هم با موفقیت بگذرونی.

چالش اول و دوم تایید شد.

چالش اول
لورا آرام وارد کوچه‌ی ناکترن می‌شود. ساعتی را انتخاب کرده است که هیچ کدام از سال اولی ها جرعت نزدیک شدن به آنجا را نداشته باشند. آنجا به خودی خود ترسناک بود، چه برسد به اینکه نزدیکی غروب و تنها به آنجا بروی. همین که سایه ها می‌لرزیدند و پیچ و تاب می‌خوردند باعث می‌شد که حتی فکر ورود به آنجا در این ساعت به ذهنشان خطور نکند. لورا اما انگار که از خودش مطمئن باشد در کوچه به راه افتاد. خودش نیز می‌داند که کارش خطرناک است اما تا چه حد را نمی‌داند.

همه چیز را به دقت وارسی می‌کند. ساحره های پیر با ردای ژولیده؟ دیوار های سیاه و مغازه های به ظاهر متروک؟ اینها که ساده است. از یک همچین جایی باید حتی انتظار بیشتر از این را داشت. ساحره ها وارد یکی از مغازه ها می‌شوند. لورا به ویترین مغازه ها نگاه می‌کند که خاکی و ترک خورده هستند. یک جعبه‌ی موسيقی آبی رنگ با طرح های طلایی کنار کلی خرت و پرت شکسته و باز شده درون ویترین جا خوش کرده است. شاید لورا بعدا برای خریدن آن بیاید. کمی در کوچه پیش می‌رود. کوچه به نظر مانند مکانی‌ست که در آن اشباح حکم فرمایی می‌کنند؛ خالی از سکنه. البته که در باطن اینگونه نیست.

آرام دست به دیواری می‌کشد که گویی از جنس شن است. خاکسترهای سیاهی به دستش می‌چسبد. عجیب است، بسیار عجیب. تا کنون خاکستری چونین گونه ندیده است. خاکسترها را به ترک غیر عادی یکی از ویترین ها می‌کشد. جمله‌ها و علائم نامفهوم یا شاید هم کم مفهوم روی شیشه پدیدار می‌شوند: خوش آمدید به &/§ با ¶¢‌‌£~¬__- اجازه ورود به شما داده شد. تاریکی درون شما پذیرفته شد.

لورا با شک به ویترین نگاه می‌کند. جالب است، بسیار جالب. شیشه شروع به ذوب شدن می‌کند. لورا خودش را عقب می‌کشد. سرما و گرما در هم آمیخته با شدت به سمت لورا هجوم می‌آورد و او را روی زمین می‌اندازد. به دیوار می‌چسبد و نگاهی به سمت کوچه ی دیاگون می‌اندازد. آجرها می‌لغزند و تلاش می‌کنند ورودی را ببندند. به دلیل اینکه باید سریع به هاگوارتز برگردد( فقط به این دلیل که باید سریع به هاگوارتز برگردد! ) به سمت ورودی می‌دود و قبل از بسته شدن آن رد می‌شود. نفس زنان به کوچه‌ی ناکترن نگاه می‌کند که انگار نه انگار اتفاقی افتاده باشد.

قطعا بعدا برمی‌گردد. تعطیلات یا بعد از فارغ التحصیلی، برمی‌گردد. تا ببیند درون آنجا چیست. اما حالا باید به هاگوارتز برگردد.

دوشیزه مدلی!

در مورد چالش اول:

در مورد ظاهر پستت باید چند مورد رو بگم... وقتی که پاراگراف تموم میشه، برای شروع پاراگراف جدید، دوتا اینتر بزن.

استفاده‌ت از علائم نگارشی خوب بود، ولی علائم رو به کلمه قبلی بچسبون، با یک اسپیس از کلمه بعدی فاصله بده.

و البته در مورد محتوا... یک مقداری سریع داستان رو پیش بردی و نا واضح. حس میکنم خیلی با عجله نوشتی.
و البته که مانور خیلی کمی روی اون ساعت دادی که هیچکس جرئت نزدیک شدن بهش رو نداشت.
ازت میخوام که این داستان رو با جزئیات بیشتری بازنویسی کنی و دوباره ارسال کنی.

چالش اول فعلا تایید نشد.

و اما چالش دومت:

خوب و بدون اشکال بود. مکالمه رو شرح دادی، نکات پایه دیالوگ نویسی رو یاد گرفتی، و این خیلی خوبه.

چالش دومت تایید میشه.

چالش دوم

- سلام... ام... خودت اینجا تنهایی یا برای کسی جا گرفتی؟
- خودم تنهام. بیا تو.
- اسمت چیه؟
- لورا.
- چی داری می‌خونی؟ سیاهی؟ در مورد چیه؟
- جادوی سیاه.
- برای چی در مورد جادوی سیاه می‌خونی؟
- برام جالبه. طلسم های تاریک، دمنتور ها، حتی خون‌آشام ها!
- خون‌آشام ها؟ خیلی ترسناکن! من که زیاد ازشون خوشم نمیاد. چرا برات جالبه؟
- آخ که نمی‌دونی چقدر دوست دارم چند تا شیشه خون خون‌آشام داشته باشم. و البته یکم هم بچشم!
- ام... یکم ترسناکی!

دختر خودش را کمی از لورا دور می‌کند.
- تا حالا خون انسان خوردی؟
- تو تا حالا دستت زخم نشده که بذاریش داخل دهنت؟
- خب از اون لحاظ چرا. تو کدوم موجود جادویی رو بیشتر دوست داری؟
- ام... من تقریباً همه رو دوست دارم. ولی خب گرگینه رو نمیشه کنترل کرد. از بقیه دردسر ساز تره.
- خوراکی نمی‌خواید؟ ... خوراکی!
-مـــن! من یدونه کیک پاتیلی می‌خوام!

چالش اول
لورا آرام وارد کوچه‌ی ناکترن می‌شود. ساعتی را انتخاب کرده است که هیچ کدام از سال اولی ها جرعت نزدیک شدن به آنجا را نداشته باشند. آنجا به خودی خود ترسناک بود، چه برسد به اینکه نزدیکی غروب و تنها به آنجا بروی. لورا اما انگار که از خودش مطمئن باشد در کوچه به راه می‌افتد.
همه چیز را به دقت وارسی می‌کند . چند ساحره هایی با رداهای ژولیده و بلند به سمت ردیفی از مغازه ها می‌روند. ویترین مغازه‌ها ترک خورده و خاکی است و وسایل گویی که بمبی منفجر شده باشد اینطرف و آنطرف افتاده اند. به نظر می‌رسد کوچه بعد از حمله اشباح خالی رها شده باشد اما رد شدن جادوگرانی از کوچه این ذهنیت را بر هم می‌زد.
به دیواری دست می‌کشد و به خاکستری سیاه که به دستش چسبیده نگاه می‌کند. به سمت یکی از یترین ها که ترک های عجیبی دارد می‌رود و سیاهه ها را روی ترک ها می‌کشد. خاکستر ها گویی که مایع باشند درون ترک پخش می‌شوند و علامت ها و نوشته های عجیبب و ترسناکی را نمایان می‌کنند: خوش آمدید به &/§ با ¶¢£~ ¬__- اجازه‌ی ورود به شما داده شد. تاریکی درون شما پذیرفته شد.
لورا با شک به ویترین نگاه می‌کند و قدمی عقب می‌آید. شیشه شروع به ذوب شدن می‌کند و گرما و سرما در هم آمیخته به سمت لورا هجوم می‌آورند و او را روی زمین می‌اندازند. خود را کنار دیوار می‌کشد تا کمت آسیب ببیند. آجر ها در محل به هم رسیدن کوچه‌ی دیاگون با ناکترن حرکت می‌کنند تا راه خروج را ببندند. لورا از روی زمین بلند می‌شود و قبل از اینکه آجرها راه را ببندند از کوچه بیرون می‌آید و نفس زنان به کوچه‌ی ناکترن نگاه می‌کند که مانند همان اول شده است.

دوشیزه کوئنتین!

هم توصیفاتت برای چالش اول خوب بودن و هم دیالوگات برای چالش دوم مکالمه خوبی بود.

دو تا مورد کوچیک. اول جمجمه رو اشتباها جمجه نوشته بودی و دوم فقط برای افعالی مثل "گفت، پاسخ داد، پرسید و..." از ":" استفاده می‌کنیم و باقی دیالوگ‌ها که چنین افعالی ندارن بهتره نقطه انتهای جمله بیاد. مثلا:
نقل قول:
هیلی بالاخره نگاهش رو به دختر انداخت.
- چون تو لحظه‌هایی که هیچ چیز دیگه جواب نمی‌ده، اون‌ها می‌تونن ورق رو برگردونن. ولی به قول معروف، بازی با آتیشه.

هم چالش اول و هم چالش دوم تایید می‌شه.

چالش دوم:

هیلی توی کوپه قطار نشسته بود، دستش زیر چونه‌اش، به منظره‌ای که از پشت شیشه رد می‌شد خیره شده بود. صدای چرخ‌های قطار روی ریل، ریتمی یکنواخت و آرامش‌بخش داشت. بغل‌دستیش، پسری با موهای تیره و نگاه مشکوک، بالاخره سکوت رو شکست:
-: هیچ‌وقت به این فکر کردی که چرا طلسمای سیاه این‌قدر جذابن؟

هیلی، بدون اینکه نگاهش رو از شیشه برداره، گفت:
-: جذاب؟ شاید چون همیشه قدرت آدمو سمت خودش می‌کشونه. ولی خب، بیشتر از جذاب بودن، خطرناکن.

دختر دیگری که روبه‌روی هیلی نشسته بود، با لبخند زهرآلودی گفت:
-: خطرناک؟ پس چرا همه می‌خوان یادشون بگیرن؟ حتی اونایی که دم از اخلاق و عدالت می‌زنن، آخر سر سراغش می‌رن.

هیلی بالاخره نگاهش رو به دختر انداخت:
-: چون تو لحظه‌هایی که هیچ چیز دیگه جواب نمی‌ده، اون‌ها می‌تونن ورق رو برگردونن. ولی به قول معروف، بازی با آتیشه.

پسر، با صدای آرومی که انگار از شنیدن این حرفا لذت می‌برد، زمزمه کرد:
-: مثل دمنتورها. همه ازشون می‌ترسن، ولی کسی که بتونه کنترلشون کنه، چی؟ اون آدم تبدیل به خطرناک‌ترین جادوگر دنیا می‌شه.

هیلی شونه‌ای بالا انداخت:
-: دمنتورها فقط ابزارن. نمی‌فهمن، احساس ندارن. ولی تک‌شاخ‌ها.. اون‌ها فرق دارن. خالص‌تر از چیزی هستن که جادوی سیاه بتونه بهشون دست بزنه.

دختر روبه‌رو قهقهه‌ای زد:
-: تک‌شاخ؟ داری از چی حرف می‌زنی؟ یه موجود بی‌فایده که فقط برای افسانه‌ها خوبه؟

هیلی خونسرد گفت:
-: آره؟ پس چرا خونشون این‌قدر ارزشمنده؟ چرا توی قدیمی‌ترین معجون‌ها همیشه ردپایی ازش هست؟ چون حتی یه قطره ازش می‌تونه هر طلسم و نفرینی رو خنثی کنه.

پسر با کنجکاوی گفت:
-: ولی گرگینه‌ها چی؟ فکر می‌کنی یه گرگینه توی هاگوارتز می‌تونه قایم بشه؟

هیلی لبخندی زد، ولی نگاهش تیز شد:
-: شاید بتونه. ولی کسی که بخواد قایم بشه، نباید کاری کنه که دیده بشه. اگه یکی از ما بود، تا حالا بو برده بودیم، نه؟

دختر با شیطنت سرش رو به سمت در کوپه خم کرد و گفت:
-: یا شاید هم همین الان، اینجا توی کوپه‌مونه.

هیلی مستقیم به چشم‌های پسر خیره شد:
-: شاید هم اون توی قطار، دنبال یکیه که شکارش کنه.

پسر با خنده گفت:
-: یا شاید هم تو اون شکارچی هستی.

هیلی پوزخندی زد و نگاهش رو دوباره به بیرون دوخت. صدای قهقهه‌ی دختر و زمزمه‌های پسر توی کوپه پیچید. ولی هیلی دیگه چیزی نگفت. نگاهش از منظره رد شد، اما تو ذهنش همچنان داشت طلسما، موجودات و احتمالات رو می‌سنجید می‌کرد.