ماندانگاس فلچر
از مرگ برگشتم! :|
ماگل
- تولد نقش
- 1396/08/07
- آخرین ورود
- چهارشنبه 5 آذر 1404 14:46
- عضویت
- 1393/02/06
- پستها
- 416
اشک های بی امان مکسین و رز قطره قطره فرو می ریخت. انگار که هیچ اتفاقای در دنیا نمی تونست اون ها رو متوقف کنه. حتی دانگ و لوک هم که گریه نمی کردن و به نظر قرص و محکم می رسیدن توی ذهنشون داشتند به این موضوع فکر می کردند که جا گذاشتن دوستانشون و نجات دادن خودشون واقعاً کار غیر انسانی ـه. اما بالاخره اون ها هم چاره ای نداشتند. این یه بیماری فوق العاده خطرناک و مسری بود که هنوز هم نمی شد به قطعیت گفت که هیچ کدوم از اون ها که خودشون فکر می کردند که سالم هستند، نگرفته باشن.
آروم آروم با قدم های سنگین پشت سر ویلیام راه می رفتند و صدای سنگین سکوت مطلق قلعه ی هاگوارتز اون ها رو کر کرده بود. هر کسی که توی این راهرو ها راه می رفت می تونست به جرأت بگه که مدت هاست هیچ انسانی پاش رو توی این قلعه نگذاشته و بیشتر شبیه به قلعه ی ارواح شده بود. صدای زوزه ی باد گرم تابستانی که از بین پنجره های نیمه باز قلعه وارد می شد و شمع های چلچراغ ها را به سو سو زدن می انداخت، یکی از تنها نشانه های ادامه داشتن حیات در هاگوارتز بود.
از هر پیچ راهرویی که می گذشتند چند نفر از اعضای اندوهگین و بهت زده ی بقیه ی گروه ها بهشون اضافه می شدن. انگار همه ی دانش آموزان هاگوارتز با همدیگه قراردادی امضا کرده بودن که هیچ کس حق نداره کوچکترین کلمه ای به زبون بیاره و سکوت رو بشکنه. حتی پچ پچ های ریز همیشگی که در همه ی اتفاقات خوب یا بد بین بچه ها رواج داشت هم به گوش نمی رسید.
شاید انتظار داشتند اگه با همدیگه صحبت نکنند یهو متوجه بشن که همه ی این داستان ها یه کابوس شبانه بوده و از خواب بیدار بشن!
اولین کسی که این سکوت رو شکست کسی بود که هیچ کس انتظار نداشت. لوک! دانش آموز کم حرفی که از تیپ و ظاهرش می شد فهمید که از فقیر ترین بچه هایی بوده که به هاگوارتز اومده. اگه دانگ یه سکه 5 گالیونی داشت همونجا باهاش شرط می بست که قطعاً پول ردا و کتاب ها و وسایل مورد نیاز هاگوارتز لوک رو خود هاگوارتز بهش داده.
- هی دانگ! من هر چی اونوقت تا حالا دارم چشم می ندازم رودولف و رز زلر رو نمی بینم. پس کجا موندن؟
دانگ دستی به موهای قهوه ای رنگش که روز به روز کم پشت تر می شدن کشید. فکری کرد و نگاهی به جمعیت انداخت.
- نمی دونم. من آخرین بار امروز صبح اون ها رو دیدم. با هم داشتن از در تالار بیرون می رفتن. داشتن راجع به اتفاقی که قراره امشب بیفته حرف میزدن. البته اون موقع من نمی دونستم که امشب قرار شده بیمار ها رو قرنطینه کنیم.
رز ویزلی و مکسین توجهشون به بحث بین پسر ها جلب شده بود. چند دقیقه ای بود که او ها تونسته بودن به خودشون مسلط بشن و گریه هاشون متوقف شده بود. هرچند نیاز نیست خیلی باهوش باشی تا متوجه بشی هر کدومشون به یه تلنگر برای شروع دوباره نیاز دارن.
رز دستمال پارچه ای زرد و سفید رنگ ش رو توی جیب ـش گذاشت و گفت:
- به نظرتون باید مسئولین رو در جریان بذاریم که اون ها نیستند؟ نکنه مشکلی براشون پیش بیاد؟
دانگ چند لحظه فکر کرد و گفت:
- نه نیازی نیست. احتمالاً اون ها یا زودتر از ما رفتن به سرسرای عمومی و یا به زودی خودشون رو می رسونن. بالاخره می دونن که وقتی دامبلدور همه رو احضار کرده حتماً یه کار مهمی داره.
مکسین که تا حالا ساکت بود با صدای لرزونی گفت:
- فکر می کنین دامبلدور باهامون چیکار داره؟ ممکنه راهی برای مقابله با این بیماری پیدا کرده باشن؟
لوک دوباره مجبور به صحبت کردن شد و گفت:
- بیاین بیخودی امید الکی به خودمون ندیم. همه می دونیم سال هاست که هیچ کس نتونسته این بیماری رو درمان کنه. دلیلی نداره یهو راه درمان براش پیدا شده باشه. همونطور که خودتون می دونید این بیماری تا جایی پیشرفت می کنه که فرد بیمار وحشی میشه و...
- بسه!
رز در حالی که دست های مشت کرده ش رو محکم به همدیگه فشار میداد، با چشمان پر از اشک و با لحنی تهدید آمیز این جمله رو به لوک گفت. مشخص بود که بی احساسی لوک و بدتر از اون این که شرایط رو درک نکرده و نفهمیده که الان موقع زدن چنین حرفایی نیست به شدت عصبانی ش کرده.
دانگ تلاش کرد قضیه رو آروم کنه و گفت:
- بیخیال بچه ها. الان به این چیزا نیازی نداریم. رسیدیم. اینم سرسرای عمومی. بیاین بریم تو ببینیم چه خبره.
به محض این که وارد شدن عمق فاجعه بیشتر از قبل مشخص شد. شاید نصف دانش آموزان هم اونجا نبودن و این یعنی بیش از نیمی از بچه ها به این بیماری دچار شدن و الان توی قرنطینه هستند.
پشت میز بزرگ اساتید، آلبوس دامبلدور در حال صحبت با چند نفر از اساتید بود. سرش رو بالا آورد و نگاهی به دانش آموزان انداخت. انگار متوجه شده بود که دیگر نباید منتظر شاگردان بیشتری باشه. از جاش بلند شد و آرام آرام چند قدم به جلو اومد.
صداش را صاف کرد و گفت:
- فرزندان من. همونطور که می دونین ما خیلی تلاش کردیم که روند این بیماری رو متوقف کنیم و جلوی سرایت و نشرش رو بگیریم. اما واقعیت اینه که موفق نشدیم. همونطور که می بینین الان نزدیک به نیمی از دانش آموزان هاگوارتز به این بیماری مسری دچار شدن. بهترین راه اینه که ما ازشون دور بشیم. پس در نتیجه یه مدتی رو توی چادرهای آماده شده توی جنگل ممنوعه می گذرونیم. به محض این که اوضاع بهتر شد مطمئناً به قلعه بر می گردیم.
به محض پایان این جمله ی دامبلدور همهمه ی بی سابقه ای سالن رو پر کرد و همینطور صداها بالاتر می رفت. صدای چند نفر به صورت واضح از بین جمعیت به گوش می رسید که سوالی که در ذهن همه بود رو می پرسیدند؛ «پس دوستامون چی میشن؟! ولشون می کنیم به امون خدا؟!»
دامبلدور که آماده ی چنین سوالاتی بود لحظه ای صبر کرد. همون لبخند مصنوعی هم از روی لب هاش رفته بود. حاضر بود یک جام زهر رو با اشتها و ولع سر بکشه اما مجبور نشه چنین چیزی رو به دانش آموزاش بگه. اون تا حالا هیچوقت در بدترین شرایط هم به اون ها دروغ نگفته بود. اما الان در این شرایط...
- وقتی ما بریم یه گروه از شفادهنده ها اینجا میان تا راهی برای درمان پیدا کنن!
چهره ی اساتید هاگوارتز به شدت متعجب بود. اون ها هیچ وقت تا به حال دروغ گفتن دامبلدور رو ندیده بودن. شاید این عجیب ترین چیزی باشه که یه نفر بتونه توی کل عمرش ببینه!
آروم آروم با قدم های سنگین پشت سر ویلیام راه می رفتند و صدای سنگین سکوت مطلق قلعه ی هاگوارتز اون ها رو کر کرده بود. هر کسی که توی این راهرو ها راه می رفت می تونست به جرأت بگه که مدت هاست هیچ انسانی پاش رو توی این قلعه نگذاشته و بیشتر شبیه به قلعه ی ارواح شده بود. صدای زوزه ی باد گرم تابستانی که از بین پنجره های نیمه باز قلعه وارد می شد و شمع های چلچراغ ها را به سو سو زدن می انداخت، یکی از تنها نشانه های ادامه داشتن حیات در هاگوارتز بود.
از هر پیچ راهرویی که می گذشتند چند نفر از اعضای اندوهگین و بهت زده ی بقیه ی گروه ها بهشون اضافه می شدن. انگار همه ی دانش آموزان هاگوارتز با همدیگه قراردادی امضا کرده بودن که هیچ کس حق نداره کوچکترین کلمه ای به زبون بیاره و سکوت رو بشکنه. حتی پچ پچ های ریز همیشگی که در همه ی اتفاقات خوب یا بد بین بچه ها رواج داشت هم به گوش نمی رسید.
شاید انتظار داشتند اگه با همدیگه صحبت نکنند یهو متوجه بشن که همه ی این داستان ها یه کابوس شبانه بوده و از خواب بیدار بشن!
اولین کسی که این سکوت رو شکست کسی بود که هیچ کس انتظار نداشت. لوک! دانش آموز کم حرفی که از تیپ و ظاهرش می شد فهمید که از فقیر ترین بچه هایی بوده که به هاگوارتز اومده. اگه دانگ یه سکه 5 گالیونی داشت همونجا باهاش شرط می بست که قطعاً پول ردا و کتاب ها و وسایل مورد نیاز هاگوارتز لوک رو خود هاگوارتز بهش داده.
- هی دانگ! من هر چی اونوقت تا حالا دارم چشم می ندازم رودولف و رز زلر رو نمی بینم. پس کجا موندن؟
دانگ دستی به موهای قهوه ای رنگش که روز به روز کم پشت تر می شدن کشید. فکری کرد و نگاهی به جمعیت انداخت.
- نمی دونم. من آخرین بار امروز صبح اون ها رو دیدم. با هم داشتن از در تالار بیرون می رفتن. داشتن راجع به اتفاقی که قراره امشب بیفته حرف میزدن. البته اون موقع من نمی دونستم که امشب قرار شده بیمار ها رو قرنطینه کنیم.
رز ویزلی و مکسین توجهشون به بحث بین پسر ها جلب شده بود. چند دقیقه ای بود که او ها تونسته بودن به خودشون مسلط بشن و گریه هاشون متوقف شده بود. هرچند نیاز نیست خیلی باهوش باشی تا متوجه بشی هر کدومشون به یه تلنگر برای شروع دوباره نیاز دارن.
رز دستمال پارچه ای زرد و سفید رنگ ش رو توی جیب ـش گذاشت و گفت:
- به نظرتون باید مسئولین رو در جریان بذاریم که اون ها نیستند؟ نکنه مشکلی براشون پیش بیاد؟
دانگ چند لحظه فکر کرد و گفت:
- نه نیازی نیست. احتمالاً اون ها یا زودتر از ما رفتن به سرسرای عمومی و یا به زودی خودشون رو می رسونن. بالاخره می دونن که وقتی دامبلدور همه رو احضار کرده حتماً یه کار مهمی داره.
مکسین که تا حالا ساکت بود با صدای لرزونی گفت:
- فکر می کنین دامبلدور باهامون چیکار داره؟ ممکنه راهی برای مقابله با این بیماری پیدا کرده باشن؟
لوک دوباره مجبور به صحبت کردن شد و گفت:
- بیاین بیخودی امید الکی به خودمون ندیم. همه می دونیم سال هاست که هیچ کس نتونسته این بیماری رو درمان کنه. دلیلی نداره یهو راه درمان براش پیدا شده باشه. همونطور که خودتون می دونید این بیماری تا جایی پیشرفت می کنه که فرد بیمار وحشی میشه و...
- بسه!
رز در حالی که دست های مشت کرده ش رو محکم به همدیگه فشار میداد، با چشمان پر از اشک و با لحنی تهدید آمیز این جمله رو به لوک گفت. مشخص بود که بی احساسی لوک و بدتر از اون این که شرایط رو درک نکرده و نفهمیده که الان موقع زدن چنین حرفایی نیست به شدت عصبانی ش کرده.
دانگ تلاش کرد قضیه رو آروم کنه و گفت:
- بیخیال بچه ها. الان به این چیزا نیازی نداریم. رسیدیم. اینم سرسرای عمومی. بیاین بریم تو ببینیم چه خبره.
به محض این که وارد شدن عمق فاجعه بیشتر از قبل مشخص شد. شاید نصف دانش آموزان هم اونجا نبودن و این یعنی بیش از نیمی از بچه ها به این بیماری دچار شدن و الان توی قرنطینه هستند.
پشت میز بزرگ اساتید، آلبوس دامبلدور در حال صحبت با چند نفر از اساتید بود. سرش رو بالا آورد و نگاهی به دانش آموزان انداخت. انگار متوجه شده بود که دیگر نباید منتظر شاگردان بیشتری باشه. از جاش بلند شد و آرام آرام چند قدم به جلو اومد.
صداش را صاف کرد و گفت:
- فرزندان من. همونطور که می دونین ما خیلی تلاش کردیم که روند این بیماری رو متوقف کنیم و جلوی سرایت و نشرش رو بگیریم. اما واقعیت اینه که موفق نشدیم. همونطور که می بینین الان نزدیک به نیمی از دانش آموزان هاگوارتز به این بیماری مسری دچار شدن. بهترین راه اینه که ما ازشون دور بشیم. پس در نتیجه یه مدتی رو توی چادرهای آماده شده توی جنگل ممنوعه می گذرونیم. به محض این که اوضاع بهتر شد مطمئناً به قلعه بر می گردیم.
به محض پایان این جمله ی دامبلدور همهمه ی بی سابقه ای سالن رو پر کرد و همینطور صداها بالاتر می رفت. صدای چند نفر به صورت واضح از بین جمعیت به گوش می رسید که سوالی که در ذهن همه بود رو می پرسیدند؛ «پس دوستامون چی میشن؟! ولشون می کنیم به امون خدا؟!»
دامبلدور که آماده ی چنین سوالاتی بود لحظه ای صبر کرد. همون لبخند مصنوعی هم از روی لب هاش رفته بود. حاضر بود یک جام زهر رو با اشتها و ولع سر بکشه اما مجبور نشه چنین چیزی رو به دانش آموزاش بگه. اون تا حالا هیچوقت در بدترین شرایط هم به اون ها دروغ نگفته بود. اما الان در این شرایط...
- وقتی ما بریم یه گروه از شفادهنده ها اینجا میان تا راهی برای درمان پیدا کنن!
چهره ی اساتید هاگوارتز به شدت متعجب بود. اون ها هیچ وقت تا به حال دروغ گفتن دامبلدور رو ندیده بودن. شاید این عجیب ترین چیزی باشه که یه نفر بتونه توی کل عمرش ببینه!
افرادی که لایک کردند
اولین لایک را ثبت کن!











... سه هزار گالیون!
- در حال تابیدن بود. شاید این موقع صبح توی سر سگ هم که میزدی توی این گرما از تختخواب نرمش و از زیر کولرهای خنک تالارش بیرون نمیومد. ولی یکی اومده بود!
خب ببین ژنرال جونی، الان ما یه گروه تنبل بی کار و بی عار علاف به درد نخورداریم که به سختکوشی مشهورن ولی همینطوری نشستن توی تالار دارن تلگرام بازی می کنن!




