کاتسوجی یامازاکی
از کیوتو
شناسه بستهشده
- تولد نقش
- 1405/04/21
- آخرین ورود
- جمعه 17 مهر 1405 21:18
- عضویت
- 1405/04/20
- پستها
- 59
نه، از این تراوش قلمم هم خوشم نمیآید. راستی، چندمین مرتبه است که نوشتههایم فرجامی جز خط خوردن نمییابند؟ این خشکی قلمم که نمیدانم از کجا آمده و گریبانم را گرفته، مرا در مخمصهای تلخ انداخته. آخ!
نه، چیزی نیست. یک درد قفسهی سینهی ساده بود. کاتسوجی بیدار نشده؟ نه...فقط کمی غلتید؛ اما هنوز خواب است. خوب شد که آرام نالیدم، وگرنه بیدار میشد. وقتی حاضر شده زیر نوازش پرتوی سرخپوش غروب بخوابد، یعنی خیلی خسته است.
جهان پیش چشمم آمیزهای بیمعنا شده، بهتر است پیش از انداختن رختخواب بر زمین، دمی بنشینم....به نظرم لازم است کمی به قفسهی کتاب رو به روی پنجره نظم بخشم؛ خیلی آشفته شده. البته زمانی این کار را انجام میدهم که...این نامه چیست؟
نشانی گیرنده، کیوتو، محلهی ایوانامی، خیابان نهم، پلاک سه، یامازاکی ایزومی. پس نامه برای من است؛ یحتمل یکی از آنها که جغدها صبح آوردند. قرار بود هنگامی بخوانمش که کارم در کتابخانهی مهوتوکورو تمام شد. فرستنده کیست؟ آهان، پدرم، هوشیزاوا ماکاتو.
-ایزومی جان...
دستخطش نامنظم است و چند قطره جوهر بر نامه افتاده؛ لابد دستش میلرزیده. بهتر است یکشنبه به دیدارش بروم. حتی در سطر بعدی نیز خطخوردگی وجود دارد.
-نمیخواهم تو را نگران یا خاطرت را مشغول کنم؛ میدانم خودت به اندازهٔ کافی دلنگرانی داری...
دلنگرانی؟ باید در رقعهای به او اطمینان بخشم که تنها مشغولیت این روزهایم کارهای کتابخانه است. ضربات قلمش کمرنگ و خجالتی هستند.
-اما نیاز دارم با کسی درد دل کنم و تو تنها کسی هستی که میتوانم با او از قلبم بگویم. شاید بگویی همکارانم هستند؛ شاید هم دانشآموزانم؛ اما...
دواژگانش پشت خطی پررنگ نهان شدهاند. حتما برایش شخصیتر از آن بوده که بر زبانش بیاورد.
-یگذریم. به هر حال، عضوی از خانواده بهتر از یک همکار میتواند به انسان کمک کند.
قلم همچو کودکی شده که چیزی را پنهان میکند؛ خطوط ریز و کمرنگی که انگار میخواهند بگریزند و نقطههایی که برخلاف عادت پدر، غیرقابلدید هستند.
-نمیدانم عموی کوچکت را به خاطر میآوری یا نه...
کودکی پنج ساله بودم و کیمونوی مشکی به تن داشتم. جسد مادرم را به تازگی سوزانده بودند. درست یادم نیست، شاید هم دفن شده بود. به هر حال، پدر به نقطهای دوردست مینگریست. به نظر میرسید هاکامای سیاهش محکمتر از آن چه باید بسته شده. عموی کوتاهقامت و چهارشانهام با قدمهایی استوار کنارش گام برمیداشت.
خاطرهی دیگری از او به یاد نمیآورم. بهتر است ادامهی نامه را بخوانم.
-او چند ماه پس از مرگ مادرت در سانحهای از دنیا رفت؛ اما به خاطر میآورم که همیشه میگفت زندگی در هر صورت ناپایدار است و امید بستن به آن غیرعقلانی...
تنها یک جمله از عمو به خاطر دارم. یادم هست دستی به موهایش کشید و نگاهی به درخت سربهافلاکی انداخت که پدر بدان تکیه کرده بود.
-دختر، مراقبب پدرت باش. او به همه چیز و همه کس دل میبندد.
نمیدانم چه چیز باعث شده بود این جمله را به یک طفل بگوید. او را به صورت خاکستر نیز به خاطر میآورم، زمانی که پدر با رخساری رنگپریده و دیدگانی خیره به تصویر مردی عبوس، یک قطره هم اشک نریخت و حتی کلامی بر زبان نراند..نه، .بعدا به آن روز فکر میکنم؛ اکنون بهتر است نامه را بخوانم.
-گاهی فکر میکنم حق با اوست. مادرت را به خاطر میآورم که همیشه با هر کاغذی به دستش میرسید، درنا درست میکرد...
در خانهی پدر، اتاقی بود که مادر زمان بیماریاش در آن اقامت داشت. طاقچهی پنجرهی عریض آن، همواره میزبان درناهای دستساز مادر بود..درناهایی قرمز، سفید و آبی؛ به همراه تصویری خندان از مادر در قابی سیاه.
-دو سال بعد، درناها آن جا بودند؛ اما مادرت نه. از سویی دیگر، هر گاه لبخندش را به خاطر میآورم..
دوباره خط زده شده. در ادامه چه نوشته؟
- به نظر تو، ارزشش را دارد؟
نه، چیزی نیست. یک درد قفسهی سینهی ساده بود. کاتسوجی بیدار نشده؟ نه...فقط کمی غلتید؛ اما هنوز خواب است. خوب شد که آرام نالیدم، وگرنه بیدار میشد. وقتی حاضر شده زیر نوازش پرتوی سرخپوش غروب بخوابد، یعنی خیلی خسته است.
جهان پیش چشمم آمیزهای بیمعنا شده، بهتر است پیش از انداختن رختخواب بر زمین، دمی بنشینم....به نظرم لازم است کمی به قفسهی کتاب رو به روی پنجره نظم بخشم؛ خیلی آشفته شده. البته زمانی این کار را انجام میدهم که...این نامه چیست؟
نشانی گیرنده، کیوتو، محلهی ایوانامی، خیابان نهم، پلاک سه، یامازاکی ایزومی. پس نامه برای من است؛ یحتمل یکی از آنها که جغدها صبح آوردند. قرار بود هنگامی بخوانمش که کارم در کتابخانهی مهوتوکورو تمام شد. فرستنده کیست؟ آهان، پدرم، هوشیزاوا ماکاتو.
-ایزومی جان...
دستخطش نامنظم است و چند قطره جوهر بر نامه افتاده؛ لابد دستش میلرزیده. بهتر است یکشنبه به دیدارش بروم. حتی در سطر بعدی نیز خطخوردگی وجود دارد.
-نمیخواهم تو را نگران یا خاطرت را مشغول کنم؛ میدانم خودت به اندازهٔ کافی دلنگرانی داری...
دلنگرانی؟ باید در رقعهای به او اطمینان بخشم که تنها مشغولیت این روزهایم کارهای کتابخانه است. ضربات قلمش کمرنگ و خجالتی هستند.
-اما نیاز دارم با کسی درد دل کنم و تو تنها کسی هستی که میتوانم با او از قلبم بگویم. شاید بگویی همکارانم هستند؛ شاید هم دانشآموزانم؛ اما...
دواژگانش پشت خطی پررنگ نهان شدهاند. حتما برایش شخصیتر از آن بوده که بر زبانش بیاورد.
-یگذریم. به هر حال، عضوی از خانواده بهتر از یک همکار میتواند به انسان کمک کند.
قلم همچو کودکی شده که چیزی را پنهان میکند؛ خطوط ریز و کمرنگی که انگار میخواهند بگریزند و نقطههایی که برخلاف عادت پدر، غیرقابلدید هستند.
-نمیدانم عموی کوچکت را به خاطر میآوری یا نه...
کودکی پنج ساله بودم و کیمونوی مشکی به تن داشتم. جسد مادرم را به تازگی سوزانده بودند. درست یادم نیست، شاید هم دفن شده بود. به هر حال، پدر به نقطهای دوردست مینگریست. به نظر میرسید هاکامای سیاهش محکمتر از آن چه باید بسته شده. عموی کوتاهقامت و چهارشانهام با قدمهایی استوار کنارش گام برمیداشت.
خاطرهی دیگری از او به یاد نمیآورم. بهتر است ادامهی نامه را بخوانم.
-او چند ماه پس از مرگ مادرت در سانحهای از دنیا رفت؛ اما به خاطر میآورم که همیشه میگفت زندگی در هر صورت ناپایدار است و امید بستن به آن غیرعقلانی...
تنها یک جمله از عمو به خاطر دارم. یادم هست دستی به موهایش کشید و نگاهی به درخت سربهافلاکی انداخت که پدر بدان تکیه کرده بود.
-دختر، مراقبب پدرت باش. او به همه چیز و همه کس دل میبندد.
نمیدانم چه چیز باعث شده بود این جمله را به یک طفل بگوید. او را به صورت خاکستر نیز به خاطر میآورم، زمانی که پدر با رخساری رنگپریده و دیدگانی خیره به تصویر مردی عبوس، یک قطره هم اشک نریخت و حتی کلامی بر زبان نراند..نه، .بعدا به آن روز فکر میکنم؛ اکنون بهتر است نامه را بخوانم.
-گاهی فکر میکنم حق با اوست. مادرت را به خاطر میآورم که همیشه با هر کاغذی به دستش میرسید، درنا درست میکرد...
در خانهی پدر، اتاقی بود که مادر زمان بیماریاش در آن اقامت داشت. طاقچهی پنجرهی عریض آن، همواره میزبان درناهای دستساز مادر بود..درناهایی قرمز، سفید و آبی؛ به همراه تصویری خندان از مادر در قابی سیاه.
-دو سال بعد، درناها آن جا بودند؛ اما مادرت نه. از سویی دیگر، هر گاه لبخندش را به خاطر میآورم..
دوباره خط زده شده. در ادامه چه نوشته؟
- به نظر تو، ارزشش را دارد؟
افرادی که لایک کردند
ویرایش شده توسط کاتسوجی یامازاکی در 1405/5/13 12:05:33
اگر آدمی میتوانست به کمال برسد، این زمانی بود که از برچسب زدن به دیگران دست بکشد.



