تالار عمومی هافلپاف!

فرار کردن از تالار هافلپاف کار سختیه! آدر هنوز با جفت هیولای وحشت آمیز اسلیترین که توی دستشویی هافلپاف زندگی می‌کرد، دیدار نکرده و گیر بچه شیرهای دزدیِ مانداگاس از تالار گریفندور نیافتاده بود. و حتی روحش هم از جک و جونور های جامونده از زمان اقامت نیوت اسکمندر تو تالار خبر نداشت؛ وگرنه توی راهروها به دنبال را خروج پرسه نمی زد.

- سلام آدر!

آدر ترسان چهار طرفش رو نگاه کرد ولی توی تاریکی زیرزمین چیزی مشخص نبود.
- کیستی؟
- راهرو!

عه نگفته بودم که هافلپاف راهرو داره؟ یا حداقل داشت! قبل از اینکه با ارنی پرنگ تاختش بزنه. ارنی از پشت سر به آدر نزدیک شد و در زمانی که او داشت صدا رو ردیابی می کرد، چوب دستی ش رو گرفت.
- مک میلان؟
- نه پرنگ! نمی دونم چرا همه منو با این پسره تسترال قاطی می کنن؟ ما که اصلا شبیه نیستیم!

- امم آره شبیه نیستین. صحبت خوبی بود. خوشحال شدم دیدمت پرنگ!
- چرا اینقدر زودمیری؟ بیا یه نوشنیدنی کره ای باهم بنوشیم!

آدر آب دهانش را قورت داد. نکنه بخوان با این نوشیدنی گیج و ویجش کنن؟ نکنه مسموم شه؟ شایدم یه کی شبیه خودشون شه؟
- مرسی الان میل ندارم.
- خوب دو آتیشه می زنیم!

- آره، حتما.
من طناب محکمی، از دورا گرفتم و به سمت آدر رفتم که دست او را ببندم. آدر مقاومت نکرد و گذاشت دست او را محکم ببندم.
- کجا ببرمش دورا؟

- توی تالار هافل. مطمئنی که می تونی مواظبش باشی؟

- البته. من یه عضو تازه واردم و اینطوری می تونم خودم را به هافلی ها ثابت کنم. اگر اتفاقی افتاد یا تصمیمی گرفتین، حتما به من خبر بدین.

- باشه. خداحافظ

- خداحافظ
دورا از سمت راست رفت و ما به طرف تالار، یعنی از سمت چپ رفتیم. اول آدر خیلی مقاومت می کرد اما در وسط های راه آرامتر شد. تا تالار هیچکداممان حرفی نزدیم. وقتی به در تالار رسیدیم،
پرسید: چرا من تو رو ندیدم؟
من اصلا حوصله نداشتم که به او جواب بدهم. پس در تالار را باز کردم و او را به سمت صندلی بردم. آن را به صندلی بستم و روبرویش نشستم.

- خب...

- چیه؟

- معمولا تو رو بیهوش می کنن؟

- معمولا نه. همیشه.

- چند روزه اینجایی؟

- نمی دونم. بابا، تا می اومدم که چشامو باز کنم، دوباره بیهوشم می کردن.

- باشه.چرا نمی خوای جزء مافیا بشی؟

- هیچکی دوست نداره. من نمی دونم با هافلیا چی کار کردن! شستشوی مغزی؟ به هر حال، با من همچین کاری نکردن. یا فعلا نکردن! با تو چی کار کردن؟

-با من کاری نکردن. امم... دوست داری از اینجا بری؟

- اینطور به نظر نمیاد؟

- باشه . پس کمکت می کنم. البته اگه دوباره گیر بیفتی . حتما میکشمت!

چشمان آدر از تعجب گشاد شد: چرا می خوای کمکم کنی؟

- چون واقعا از مافیایی ها خوشم نمیاد و خیلی دوست دارم که از بین برن. خب... منظورم مردنشون نیست. مثلا ترامپ و همه ی کسایی که باعث شدن هافلپافی ها مافی بشن، باید برن آزکابان. منم مثل تو نمی دونم با هافلی ها چی کار کردن. من وقتی تو رو آزاد میکنم. باید قول بدی که بقیه رو خبر کنی و مافیا رو نابود کنین. منم نجات بدین! من سعی می کنم که همه ی اطلاعات یا حرفایی که می زنن رو به تو برسونم. پس قول بده

با اینکه هنوز چشم های آدر از حدقه بیرون زده بود اما گفت: قول میدم. مواظب باش که بقیه نفهمن.

- مواظبم. خب حالا منو پرت کن.

- چی؟

- گفتم منو با چوبدستی پرت کن.

- با کدوم چوب دستی؟

- با مال من. چوب دستی منو واسه خودت بردار.

- خیلی سخته. مطمئنی چیزیت نمیشه؟

- آره . بدو.
من سریع چوبدستی ام رو به آدر دادم. اون چوبدستی رو به طرف من گرفت و من گفتم: موفق باشی آدر.
او چیزی زمزمه کرد. به طرف دیوار پرتاب شدم. دیدم تار شد. دهنم پر از خون شد. دیدم که آدر در تالار را باز کرد و فرار کرد. و بعدش بیهوش شدم.

آدر میخواست پیچ دستشویی مرلینگاه را بپیچد که صدای خرد شدن در دستشویی را در پشت سرش شنید. صدا به قدری بلند بود که باعث شد آدر لحظه‌ای شوک‌زده و سرجایش میخکوب شود. اما فرصتی برای از دست دادن نداشت ثانیه‌ای از دست دادن زمان موجب میشد که دوباره خود را روی صندلی، در حالیکه دست و پایش با طناب بسته شده و جوراب رودولف در دهانش بود و دورا سرنگ بنفش رنگش را از کیف بنفشش در آورده و نزدیکش میشد؛ پیدا کند.
به پاهایش سرعت بخشید و سریع‌تر حرکت کرد. باید خروجی را پیدا میکرد. سعی کرد اردوهای هاگوارتز در زمان حاج درک(!)، مدیر باتقوا را به یاد بیاورد که هر هفته اینجا بودند. عین مرغ سرکنده به این سو و آنسو میدوید و سعی میکرد کمترین صدا را تولید کند. ستون‌ها را دنبال میکرد و علامت‌ها را با دقت در ذهنش حلاجی میکرد.

_ راه خروج لطفا، لطفا پیدا شو من میخوام زنده بمونم! من تازه یه راه برای معروف شدن پیدا کردم.. لو دادن این مافیا میتونه نقطه سرآغاز شکوفا شدن اسمم توی همه جهان باشه.. لطفا!

دستش را روی دیواره‌های سرد اطرافش میکشد و به دنبال برجستگی‌ای بر رویش بود. دری برای موقعیت‌های اضطراری وجود داشت که به در خروجی اصلی میرسید. بالاخره حس سرمای سنگ زیر انگشتانش از بین رفت و دستش برجستگی در را لمس کرد. فشاری کوتاه بر آن وارد کرد و داخل فضای تاریک شد. باید سریع‌تر بیرون میرفت.

بالاخره نفس نفس زنان به ته راهرو رسید. اگر این در را باز میکرد، میتوانست خارج شود. در که باز شد، دورا روبه رویش همراه دختری با چشمان آبی کشیده ایستاده بود. نفسش برید.

_ تو.. تو اینجایی؟

و کنجکاوی‌اش آشکارا سرک کشید:
_ این کیه؟

دورا پوزخندی زد.

_ لازم نیست مافیایی تازه‌مون رو معرفی کنم. صح سر کلاس معجون دیدیش! به مغزت فشار بیار. و خیلی ابلهانست که انتظار داری من بدون خوندن ذهنت سرگردون دنبالت باشم! ماتیلدا؟ میشه دستاش رو با این ببندی؟

خلاصه:رز زلر به عنوان یک ناظر و یک قاچاقچی دستش با دست سران ملت های استکباری تو یه کاسه است و همه ی اعضای هافلپاف هم جزو گروه مافیایی رز هستن! تنها آدره که ادم خوبیه که اونم به میز زنجیر شده و دورا مواظبشه تا فرار نکنه و بقیه هم رفتن جلسه مواد مخدر.
---

رئسای مافیا دور میز به همراه رز در مورد معامله های جدید حرف میزدند و در تالار هافلپاف دورا از آدر بسته شده به میز مراقبت میکرد. آدر جوراب رودولف که در دهانش بود را به بیرون تف کرد و جوراب گلوله شده به سر دورا خورد.


-اوه دوباره به هوش اومدی!؟ متاسفم ولی هنوز باید بخوابی و به سمت کیف بنفشش رفت و سرنگی از ان در اورد تا به آدر تزریق کند. آدر با چشمانش که از دماغش هم جلوتر زده بود و کم کم داشت از حدقه کنده میشد به سر سوزن نگاه کرد و تمام تنش عرق کرد.

-نه اینکارو نکن دورا. نــــه جان مادرت.

ولی دورا گوش نمیکرد و سوزن را به آدر نزدیک تر کرد.

-دورا یادت میاد چه کارایی در حقت کردم؟ دوراااااا!

دورا سوزن را روی پوست آدر گذاشت. آدر صورتش را در هم فشرد و چشمانش را بست.

-حداقل بذار برم دستشویی.

دورا سوزن را عقب کشید. آدر چشم هایش را باز کرد و به دورا نگاه کرد، فکر نمیکرد این حقه کار کند.
-تو واقعا میذاری برم دستشویی؟
-البته. مگه من انسان نیستم ؟ حوصله ی بوی گند هم ندارم. ولی زود کارتو تموم میکنی وگرنه هر چی دیدی از چشم خودت دیدی.

آدر اب دهانش را قورت داد و بدنش که از طناب ها باز شده بود را تکانی داد. دورا آدر را به سمت مرلینگاه برد و او را محکم به داخل هل داد و در را با شدت تمام بست و قفل کرد و به در تکیه داد و روی زمین نشست تا از هر بابت خیالش راحت باشد.

آدر توی دستشویی به در و دیوار نگاه میکرد ظاهرش توی اینه وحشتاک شده بود و حتی خودش را هم میترساند. کم کم چشم هایش خیس شد و اشک از روی گونه اش روان شد.

-وای خدا چیکار کنم حالا؟

به این فکر افتاد که با چوبدستی اش سنگ توالت را تبدیل به تله پورتر کند و فرار کند. فکر خوبی بود دستش را زیر ردایش برد تا چوبدستی اش را از قلاف خارج کند.
-اوه لعنت حتما وقتی بیهوش بودم برش داشتن.

لبخندش به همان سرعت که امده بود به همان سرعت هم محو شد و دوباره ناامیدی و دل دردش را حس کرد. چاره ای نبود اگر میخواست فرار کند تنها یک راه وجود داشت که ان هم دورا به خوبی از ان محافظت میکرد.
دورا هم پشت در حسابی حوصله اش سر رفته بود و کمی هم مشکوک شده بود. چند بار به در کوبید.
-هی آدر زنده ای؟ نکنه داری دنبال راه فرار میگردی؟ هاهاها تمام دیوار های اونجا از بتنه و هیچ پنجره ای هم نداره بهتره اماده خوابیدن بشی. هاهاها... . آدر؟ بهت اخطار داده بودم با من بازی نکنی.

دورا از پشت در بلند شد و چوب دستیش اش را کشید و به سمت در دستشویی گرفت، در را باز کرد و ارام ارام داخل شد اما هیچکس انجا نبود. قیافه دورا تغییر حالت داد و رگهای پیشانی اش از عصبانیت بیرون زد. تقه صدای خیلی ارامی از سقف به گوشش رسید و همین که چوب دستیش را به سمت بالا گرفت آدر با قدرت تلمبه دستشویی را به صورت دورا کوبید و روی او پرید و به سرعت از دستشویی خارج شد و در را روی دورا قفل کرد.

-اوه لعنتی یادم رفت چوبدستیش را بردارم مسئله فقط زمانه قبل از اینکه تلمبه رو از صورتش در بیاره و در رو به صد تیکه تبدیل کنه. باید فرار کنم.

صدای دورا از داخل دستشویی میامد که به ادر بد و بیراه میگفت و میخواست صورتش را ازاد کند. آدر به سمت در دویید و در را باز کرد و به سرعت راهروهارا طی کرد و از ساختمان خارج شد. با خودش فکر کرد: قسم میخورم همه ی اون قاچاق چی هارو از بین ببرم.

آدر ناگهان به خود آمد و در حالی که به شدت نفس نفس می زد سعی کرد بفهمد که کجاست؟ پوستش مرطوب شده و به گوشتش چسبیده بود.چشم هایش در حدقه می چرخیدند. سعی کرد تکان بخورد. اما دست و پایش به میزی بسته شده بود.
چراغ بالای سرش چشمانش را می زد. سر هایی دور کله اش جمع شده بودند. یکی یکی آنها را شناخت : پیوز ، گبین ، رودولف ، آملیا ، نتانیاهو ، سران کشور ها ، ملکه ی خرفت انگلیس الیزابت ، دورا ، رز ویزلی و...
دهانش خشک خشک شده بود. در حالی که سرفه می کرد گفت :
- شما با من چی کار کردید؟

نتانیاهو در حالی که نیشخند می زد جواب داد :
- بهت مواد دادیم.

چشم های آدر در حدقه گشاد شد و نفسش را در سینه حبس کرد.

- مواد؟

رز زلر در حالی که با شصتش به نتانیاهو اشاره می کرد گفت :
- بود پیشنهاد این. گفت با این کار می گی هذیون و ما می تونیم بدون شکنجه و تلف کردن وقت بگیریم از تو هذیونات جواب سوالامونو .

رودولف در حالی که با تاسف سر تکان می داد گفت :
- ولی به هیچ نتیجه ای نرسیدیم.

آملیا رو به رز زلر پرسید :
- حالا چی کار کنیم رز؟ شکنجه؟

آدر با شدت نفسش را بیرون داد. رز زلر مثل همیشه ویبره ای زد. دستش را بر چانه گذاشت و در حالی که به آدر خیره شده بود فکر می کرد. آدر تصمیم گرفت یک کاری بکند و لب هایش را لیسید آب دهانش را قورت داد. حالا وقت زبون بازی بود.
- رز. رزی! تو که مهربون بودی؟ تو از همه مهربون تر بودی رز. یعنی می خوای منو شکنجه کنی؟ نگو!
- باش ساکت. دارم فکر می کنم.

آدر از او نا امید شد. ولی از تلاش دست بر نداشت :
- بچه ها. بس کنین تو رو خدا. من شنیده بودم هافلیا خیلی مهربون و سخت کوشن. حتی اسلیترینی ها هم با همگروهیشون این کار رو نمی کننا! هی ، چتون شده؟ بابا منم! آدر. آدر کانلی. گبین ، رفیق صمیمی ، تو یک چیزی بهشون بگو. بهشون بفهمون من آدرم ، هم گروهیشون ، و نباید اینجا به میز بسته شم.
- کاملا موافقم آدر. اما...
- خدا رو شکر. پس ... پس به اینا یک چیزی بگو. کمکم کن.
- خوشحال نشو. منظورم اینه که با کار بچه ها موافقم.

صورت آدر از ترس مچاله شد. نگاهش را از گبین گرفت و به آملیا معطوف کرد.

- آملیا! تو که دیگه با اینا نیستی! درسته؟ می دونم پشت اون نگاه عبوست که انگار می خواد تیکه تیکم کنه بده سگا جنازمو بخورن ، یک چهره ی مهربونو دلنشینه!
- نخیرم.
- آملیا! من عضو ارتش الف دالت شدم! با سربازات اینطور رفتار می کنی؟
- اگه نیاز باشه آره.

قلب آدر در سینه فرو ریخت. مثل اینکه هیچ راهی نبود. با التماس نالید :
- بچه ها ، تو رو خدا بگید من چی کار کردم که اینطور منو به میز بستین؟

دورا گفت :
- به زودی خودت می فهمی.
- دورا یعنی تو هم به من کمک نمی کنی؟
- چرا. کمک می کنم خوب جواب سوالو رو بدی.

و ساتورش را بالا آورد و خندید. سر تا پای آدر با هر قهقه انگار که به برق وصل شده باشد لرزید. یک دفعه کسی در زد و مردی وارد اتاق شد. همه به او نگاه کردند. گلویش را صاف کرد و گفت :
- خانوم رز. رییسا منتظرن. قرار بود درباره ی قاچاق مواد صحبتی داشته باشیم. یادتون که نرفته؟

آدر گفت :
- رز تو از کی قاچاق چی شدی که ما...
- خفه شو!

نتوانست حرفش را ادامه دهد چون تلسکوپ آملیا تا ته در حلقش فرو شد. رز گفت :
- اه ، یادم رفته بود. میام الآن.

رودولف با قمه به آدر اشاره کرد و گفت :
- ولی اینو چی کار کنیم؟

رز نگاهی به آدر که تلسکوپ در دهانش تکان می خورد و هر ثانیه پایین می رفت انداخت و بعد چند لحظه گفت :
- می رسیم بعدا به خدمتش. دورا باش تو نگهبانش.

دورا با نگاهی همراه با غرور و تحقیر به آدر نگاه کرد.
رودولف :

دورا :

آدر :

پیوز جلو آمد و گفت :
-چطوری آدر ؟ فک کنم هنگ کردی نترس مال شکنه سنگینه برات
(عه ببخشید این روزا زیاد با شکن کار کردم گیج شدم)

پیوز همانطور که میچرخید ادامه داد .
- آدر کانلی هافلپافی تازه وارد یکی از تنها پسرای هافلپاف چی داری بگی ؟
- مم...م...ن
- آدر ، آدر چرا داری هذیون میگی بلند شو
این صدای الفیاس بود که آدر را به خودش آورد

- ها چی شده من کجام اینجا کجاست پس مافیا کوشن
در همین حال آدر پفک پیگمی دید
- عوضی آشغال به من دست نزن تو هم یکی از اونایی
- میگی تو چی به من ، میدی فحش چرا ؟
- خودت بودی خود آشغالت .

الفیاس در حالی که سعی میکرد آدر را آرام کند. به آرنولد گفت که اتاق را ترک کند .
- درکت میکنم آدر ذهن تو مشغوله اشکالی نداره ، کمی بخوابی حالت بهتر میشه ، قبل خواب هم برو سرسرا یکم غذا بخور دل ضعفه نگیری

آدر هم بلند شد و از خوابگاه به سمت سرسرا رفت

آدر تقلایی برای آزاد شدن دست و پاهایش انجام داد که نه تنها آزادیی برایش به ارمغان نیاورد بلکه منجر شد تلسکوپی بر روی شقیقه‌اش بنشیند.

_ دست و پا زدنت فقط خستت میکنه کوچولو پس تلاش نکن! رئیس حالا قراره چکارش کنیم؟
_ تا شکنجش اعتراف کنید.
_ اعتراف به چی؟
_ به خودمون اونش مربوطه!

آدر همیشه میدانست که رز اونقدرها هم مهربان نیست. در همان لحظه فردی پفکی همان طور که ساطوری را بر روی زمین میکشید و صدای آزار دهنده‌ای را ایجاد میکرد وارد اتاق تاریک و نمور مافیا شد. آدر با خود فکر کرد:
_ ای کاش بازیکن بنفش جامگان بودم و نجات میافتم!

با این حال بنفش پوش نگاهی خصمانه به شخصی که بالای سر آدر بود انداخت و بعد تعظیمی کوتاه به رئیس کرد.

_ قربان دیشب تا سحر فیلم کره‌ای دیدم. از ناخناش شروع کنم یا با چوب بین زانواش رو باز کنم؟

آدر بر خود لرزید. ای کاش لاقل انقدر از لی مین هو تعریف نمیکرد! آخر دورا از خدای اعتماد به نفس متنفر بود و میگفت مغرور یکی اونم دورا! و بارها اون کلیپ... اه داشت به چی فکر میکرد؟

شکنجه گر که صورت خود را با پارچه‌ای ارغوانی پوشانده بود. اما با این حال از چشمان نقره‌ای رنگش تممام افکار پلیدد آشکار بود. چشمانش را بست.
با اولین فریادی که در اتاق پیچیده شد، آدر احساس سرمایی در وجودش کرد. لابد بر رویش آب ریخته بودند. اما هنگامی که چشمانش را گشود، خود و زمین اطرافش را خشک دید. پس سرش را بالا آورد و با روحی مواجه شد که روزی او را عاقل و مهربان میپنداشت. قرار بود به چه اعتراف کند؟ چرا این همه رئیس جمهور گرد هم جمع شده بودند و چرا نوچه‌هایشان و رئیس اصلی را میشناخت؟

پشت پرده!

اتاق كه نه، كنجي تاريك بود. درست مثل يك مافياي درست حسابي!

اعضاي مافيا به دليل يه جلسه ي مهم و اضطراري دور هم گرد آمده بودند.
وسط اتاق، ترامپ شاخ شمشاد، با صندلي چرخدارش بازي مي كرد. نتانياهو با خلال دندان هايش ابزار آلات جنگ مي ساخت.
از طرفي ريس جمهور گمنام جيبوتي در را بي توجه به سران كشور هايي كه ازش مي خواستند هر بار اين در را محكم نبندد، مي كوبيد و لفت د گروه مي داد.

هنوز آنجلا مركل ريس جمهور مذكور را اد نكرده بود كه پرده كنار رفت و نور روشني و حقايق به كنج تابيد و اعضا ريس مافيا را رويت كردند.

- گفتم من كه نكنين اينطوي خوب. ميشيم مظنون يه وقت لو مي ريم. قرار نبود كه ببره بويي از ماها.

ترامپ مثل يك بچه ي خطاكار با چشم هاي گربه اي درشت شده و مظلوم به ريس مافيا زل زد.

- شرمنده تون...من الان بايد برم...ادم كنين بعدا...مي بينتون.

و اينگونه بود كه شورا بي شيخ ادامه يافت.

چند روز بود که به همه چیز مشکوک شده بود. از دامبلدور و محفل ققنوس گرفته تا چمن حیاط هاگوارتز! وقتی چشم چپ گبین بیرون می زد ناخود آگاه اخم صورتش را می پوشاند و از خود می پرسید :
- چرا همش چشم چپش بیرون می زنه؟ نکنه حقه ای تو آستین داره؟

گبین بیچاره به خاطر اخم های احمقانه ی آدر به اشتباه فکر کرد که آدر از او بدش می آید و یکی دو باری نزدیک بود با هم دعوا کنند. یا آدر وقتی رز را می دید که ذوق زده به گل هایش آب می دهد با خودش می گفت :
- چرا انقدر به گلش علاقه داره؟ نکنه اون گل یک جور گیاه سمی و شیطانیه؟

یا وقتی رودولف را می دید که هرگز از قمه هایش جدا نمی شود این فکر به ذهنش می زد که او نقشه ی قتل کسی را دارد. حتی به مهربانی رز زلر هم مشکوک شده بود! با خود فکر می کرد که نکند پشت این مهربانی یک چهره ی خشن و مرگبار باشد؟
نمی دانست چرا ولی در آن چند روز نمی توانست به هیچ کس اعتماد کند. شاید به خاطر این بود که پیام شخصی هایش در گروه تلگرامی توسط کسی که فکرش را هم نمی کرد پخش شده بود!
همه ی دنیا یک جور عوضی شده بود. انگار واقعیت پشت پرده ی تاریک و گنگی پنهان شده بود که آدر نمی توانست آن سویش را ببیند. چند روزی گذشت. بچه های هافل از این رفتار های عجیب او حیرت کرده بودند. البته پیوز که پیر دانای هافلپاف بود به بچه ها گفت که نگران نباشند. این شک ها و رفتار های عجیب از علایم دوران نوجوانی و جوانی است و می گذرد. بچه ها هم به حرف پیوز اعتماد کردند و خیالشان راحت شد که این رفتار ها گذری هستند. البته هیچ کس به آدر در اینباره چیزی نگفت.
ولی هر روز بدبینی آدر به دنیای اطرافش بیشتر می شد. دیگر به صداقت گریفیندوری ها و به اینکه آیا قلب واقعا در سمت چپ است هم مشکوک شده بود. یک روز به خودش آمد که دید به کل هاگوارتز و دنیای جادوگری شک دارد!
آیا واقعا اینجا واقعا هاگوارتز است؟ آیا هاگوارتز برای اهداف و نقشه های پلیدی درست شده؟
یک صبح جمعه ی تعطیل که هر یک از بچه های تالار برای کاری به بیرون رفته بودند آدر در تالار خصوصی تنها بر صندلی چرمی کنار پنجره نشسته و کتابی درباره ی خیانت های تاریخ جادوگری می خواند. آهی کشید و چشمانش را مالاند. از پنجره ی تالار که رو به حیاط هاگوارتز است به بیرون نگاه کرد. آسمان صاف و آفتابی بود. برای شنبه تکلیف خاصی نداشت. تصمیم گرفت به بیرون برود و هوایی تازه کند. کتاب تاریخش را بست. شکمش قار و قور می کرد. کتاب تاریخ را در کتابخانه ی تالار گذاشت. نظرش عوض شد. تصمیم گرفت اول به آشپزخانه ی تالار برود و برای خودش یک ساندویچ درست کند و بخورد و بعد به بیرون برود. به آشپزخانه رفت. پرتو های زرد و گرم خورشید از پنجره به داخل می ریخت. میز گرد و چوبی صبحانه در وسط آشپزخانه بود. به سمت یخچال رفت و درش را باز کرد. خشکش زد. حتی نمی توانست پلک بزند و برای لحظاتی مبهوت به آنچه که در یخچال بود نگاه می کرد.
یک مرد چاق و با قدی متوسط خودش را به زور یخچال جا کرده و لبخند می زد. شکم بر آمده و چاقش از همه ی هیکلش جلو تر بود و چشم های آبی ملایمی داشت. یک لباس بلند پوشیده بود که بر قطعه قطعه اش پرچم آمریکا نقاشی شده بود. یک کلاه استوانه ای بلند هم بر سرش گذاشته بود که آن هم عکس پرچم آمریکا را داشت. موهای بور و نازکش بر کله اش به سمت راست شانه شده بود و با غرور اخم به آدر نگاه می کرد.
آدر از سیاست ها و تاریخ مشنگ ها هیچی نمی دانست. وگرنه حتما او را می شناخت. آخر چه کسی در دنیای مشنگی هست که رییس جمهور آمریکا ترامپ را نشناسد؟
آدر عقب رفت. مرد خود را از توی یخچال بیرون کشید.
- خدای من! تو دیگه کی هستی؟

لبخند بر صورت مرد پهن تر شد و دندان های آشغال زردش دیده شدند. قدمی به سمت آدر برداشت و گفت :
- دستای پشت پرده!
- چی؟
- دستای پشت پرده!
- یعنی چی؟
- دستای پشت پرده!
- کجا؟
- دستای پشت پرده!
- چه چیزی؟
- دستای پشت پرده!

آدر جوش آورد و داد زد :
- ااااه. هر چی می گم نگو دستای پشت پرده! مثل آدم خودتو معرفی کن و بگو کی هستی؟

ناگهان در بسته شد. آدر برگشت. بله ، همانطور که گفته شد متاسفانه آدر هیچی از دنیای مشنگی نمی دانست وگرنه او را هم می شناخت. آن مردک نسبتا چاق چشم آبی ، مو سفید عوضی هم کسی نبود جزء نتانیاهو رییس جمهور اسراییل. بی مقدمه داد زد :
- ما اومدیم تا ذهن تو رو عوض کنیم. می خوایم دیوونت کنیم آدر. ما تک تک همگروهی ها و دانش آموزای هاگوارتز و احمق و تهی می کنیم.
- تو از کجا پیدات شد؟
- ما باید ارزش ها و باور های مردم دنیا رو عوض کنیم و همه رو غرب زده و بی دین کنیم. اون موقع کشور ها تبدیل می شن به لانه های زنبور عسلی که زنبور هاش هیچ کاری برای محافظت از لونه شون نمی کنن. ما می تونیم عسل لونه ها رو بکشیم برای خودمون. نظم نوین جهانی ما اینه. به من نگو که این کار اشتباهه. این حرفی که می گم تجربه ی سال ها جنگ با روسیه است و جواب داده. وقتی مردم تغییر می کنن حکومت ها هم عوض می شن. ایرانی ها فکر می کنن که با دموکراسی و رابطه با ما می تونن پیشرفت کنن. اون احمق ها به زودی حکومتشون رو بر انداز می کنن و برده ی ما می شن. وقتی به خودشون میان که می بینن آمریکا همه ی سرمایه های کشورشونو غارت کرده و اون موقع برای تغییر خیلی دیره.
چشم های نتایاهو برق می زدند. آب دهان آدر خشک شد. عضلات بدنش سفت و آماده ی حمله شدند. مثل اینکه با یک مشت دیوانه طرف بود. به نظر نمی آمد درگیری با آنها کار چندان سختی باشد. هر دو یک مشت پیر زبار در رفته ی دیوانه بودند.
ناگهان آنتوان لاوی از پنجره سرش را داد داخل و گفت :
- دستای پشت پرده!

ترامپ یک ساعت از قدیمی از جیبش در آورد و از زنجیرش گرفت و آن را تاب داد. همه با هم شروع کردند :
- دستای پشت پرده!
همه با هم می گفتند و آرام آرام به سمت آدر می آمدند. نتانیاهو می خندید و بشکن می زد. آنتوان لاوی به داخل آشپزخانه آمد. مرلین منسون و گروهش از کابینت ها بیرون پریدند و شروع کردند به ساز زدن. با گیتار برقی هایشان خشن ترین صدا ها را تولید می کردند و مرلین منسون در حالی که دیوانه وار سرش را بالا و پایین می داد جیغ می کشید :
- دستای پشت پرده!

چند ثانیه ی بعد شیخی که بر حسب تصادف رییس جمهور ایران هم بود از تو هوا ظاهر شد. در حالی که بر میز دور خودش می چرخید و ردایش تکان می خورد همراه با بقیه شعار دستای پشت پرده سر داد. بعد سر و کله ی خیلی های دیگر مثل مایکل جکسون و شاهین نجفی از در و دیوار پیدا شد. قلب آدر در سینه فرو ریخت. در آشپزخانه قل قله ای بود و او در گوشه ی اتاق با مشت های بسته اش ایستاده بود و شر شر عرق می ریخت. چشم هایش از وحشت گشاد شده و بدنش یخ کرده بود. هر لحظه جمعیت به سوی او می آمد. جمعیت صد ها نفری که شعار دستای پشت پرده می دادند که ثانیه به ثانیه به تعدادشان اضافه می شد. تازه می خواست به جلو حمله کند و جمعیت را به سمت در بشکافد که کسی محکم از پشت بر سرش کوبید.سرش به شدت گیج رفت بر زمین افتاد. صدایی در گوشش زنگ می زد. دو نفر از دستای پشت پرده از پهلو های آدر گرفته و بلندش کردند. همه در یک لحظه ساکت شدند و سکوت سنگینی بر همه جا حاکم شد. ترامپ جلو آمد و ساعتش را رو به چشم های آدر گرفته و تکان داد.
- چشمات داره سنگین می شه. تو خوابت میاد. خیلی خوابت میاد. چشمات بسته شد.


چشم های آدر طبقن فرمان بسته شدند.

- حالا به هر چی می گم گوش کن. تو یک دیوونه ی پوچ ، بی احساس ، بتی. تو تحت فرمان من هستی. حالا وقتی دستمو به هم زدم تو باید بری بیرون و بقیه ی همگروهی هات رو بیاری پیش ما.

ترامپ یک دست محکم زد و آدر مثل فنر از جا پرید. چهره اش ور آمده و بی احساس شده بود. او رفت که بقیه ی هم گروهی هایش ر به دام بیندازد.

رز که مثل همیشه ویبره میرفت، جیغ بنفشی کشید و گفت:
- جون! هیجان!

آملیا هم که دیگر حوصله اش سر رفته بود، تلسکوپش را کف دستش کوبید.
- حوصلم سر رفت...
- تو که از سوسک نمیترسی، چرا اومدی اینور؟
- ذهنمو نخون دورا!

و به همین سادگی، درگیری بین دورا و آملیا صورت گرفت! در همین لحظه، رز با ویبره های جانانه اش، از دست برخی ماموران ساس ها فرار کرد و آنها را له و لورده، در دیوارهای فرو رفته جا گذاشت.
- قویم چقدر من!

ساحره های با کمالات هافل:

خب... از آنجا که آملیا هم هافلی بود و سخت کوش، با تلسکوپش به جنگ ساس ها رفت... مدیونید اگر فکر کنید برای حسادتش نسبت به قدرت رز بوده!
- اینو بگیر! و اینو!

و... خب... وضعیت پسرها چندان نرمال نبود... از آنجا که دخترهای هافل بسی خفن بودند، توانستند بر هفت-هشت ساسی که اطرافشان بودند، غلبه کرده و به کمک پسرها که نه... اسلی ها بشتابند! بازهم مدیونید اگر فکر کنید آملیا گفته "ستاره ها میگن چون پسرن، بذارین سرشون به کار خودشون باشه!"

و خوب... باید بدانید راجع به کدام اسلایترینی صحبت میکنیم و اینکه هافلیون به کمک کدام اسلایترینی رفتند. آستوریا؟ مگر ساس ها حریف آستوریا و ناخن هایش میشدند؟ هکتور؟ مگر ساس ها از جانشان سیر شده باشند که به سراغ هکتورِ معجون بده بروند! بازهم مدیونید اگر فکر کنید اینها مزخرفاتی بیش برای پیش بردن سوژه نبوده!

به هر حال... آدر و گیبن با تمام توان میدویدند و ساس ها به دنبالشان... ساسها بدو، پسرا بدو... اهم... چیزه... انگار قرار نبود ساس ها دست از سرشان بردارند!