کارگاه داستان‌نویسی

پرفسور اسنیپ: ازین شربت عشق یک جرعه بنوشید... یک احساس مجزا خواهید داشت...
مرد 1: عمو مو ویسکی خواستم
مرد 2: ها عمو... معجون عشق چیه
اسنیپ:از هزاران ویسکی بالاتر است... برای شما چه بویی میدهد؟
مرد 1: عجیبه همو بوی ویسکی میده.
مر د 2: برا من که بوی کوکایین میده
اسنیپ: من یک جادوگرم.... من را وارد دنیای خود نکنید!
مرد 2: بابا تو الان چن تا انداختی بالا؟ مو یه جادوگروم. هه هه!
اسنیپ: شما ماگلها ارزش این معجون عشق را درک نمکنید!
مرد یک: ها عمو؟ ماگل عمته! دداش ویسکی دری بده بیریم که دیر شد.
اسنیپ:درین بحبحه ی قدرت لرد سیاه، وقت هم مال اوست.
مرد 2: لرد سیاه دیگه چه سیخیه؟ عمو بده کشتی بندر رفت!
(سوت کشتی)
اسنیپ: من شما را با اپارات به محل سکونتتان خواهم برد... بنوشید و یک جرعه به معشوقه تان بدهید...
مرد 1: معشوقه مو دختر همسایه ی گفتنم میرم دبی کارمیکنم برمیگردم.. ولی اگه برنگردم دیگه مورو دوس نداره
اسنیپ:عشق شما یک چیز مجازیست... عشق واقعی این است.
مرد 2: عمو میدونم ویسکیه! بوش میاد... بده بوروم که کشتی رفت.
(صدای سوت کشتی)
مرد 2(داد زنان): عمو بده کشتی بندر رفتتت. ابول بریم این مردیکه زیادی کشیده حالش خرابه.
(مرد یک همراه مرد دو راه می افتد..
اسنیپ: بایستید!
مرد 1: جاسم این سیخه چیه دست آقا؟
مرد 2:نمیدونم. چیه اقا؟ نخ بنگه؟
اسنیپ: نخیر! آوادا کداورا!
(مرد 2 به زمین میخورد و مرد 1 کنار او مینشیند)
مرد 1:جاسم نمیر جاسسسسسسسمم!
اسنیپ: توهم ارزش این را درک نخوهی کرد. آوادا کداورا!
(مرد یک به زمین میخورد و اسنیپ از روی جسد هردوی آنان میگذرد)
اسنیپ:آههههه. کاش همه معجون مرا درک میکردند.
(به نرده ی محافظ تکیه میدهد و به افق آبی و مرغان دریایی خیره میشود...)
پایان
قشنگه برادران؟

(فلیتویک مال توهم خیلی قشنگه)

جنبش شکوفایی استعدادهای خفته

ای کمرمون زیر بار دوش وزن این فعالیتها خم شد!!
اخه مگه یه سگ چقدر توان داره؟ها؟
ولی جهنم ضرر دیگه چشممون کور معاون وزیر شدیم باید یه کم فعالیت کنیم که این عذاب وجدان مارو در بر نگیره.

در راستای همین فرمایشات بنده بران شدیم که یکی دیگر از تاپیکهای خاک خورده و رو به انقراض ولی با پیشینه ای درخشان سایت رو رونق ببخشیم.

دوباره در همین راستا باید یه سری نکاتی رو متذکر بشم:
شیوه ی کار این تاپیک فعلا مثل گذشته به اینصورت خواهد بود که هر هفته من عکسی رو اینجا قرار میدم و شما دوستان عزیز چه تازه وارد و چه کهنه وارد و چه میان وارد بر طبق اون عکس ک نمایشنامه به دلخواه خودتون حالا یا طنز یا جدی مینویسید و ده روز بعد(یا اگه استقبال بشه یک هفته ی بعد)نمایشنامه ها توسط من و دوستان دیگری که امیدوارم در اینده به من کمک کنند نقد و امتیازدهی خواهد شد و هر هفته و یا هر ده روز بهترین پست انتخاب میشه و من میخوام یه کم از این فراتر برم و یه مزایایی رو هم برای شخصی که بهترین نمایشنامرو هم میزنه در نظر بگیرم که حالا باید در موردش بحث بشه.

حواستون باشه که نمایشنامه هایی که میزنید به عکس مربوط باشه و ربطی به نمایشنامه نفر قبلیتون نداشته باشه.

موفق باشید برای هفته اول یه عکس سریع انتخاب کردم.
حواستون باشه از تمام چیزایی که تو عکس میبینید استفاده کنید خلاقیت و نو آوری امتیاز ویژه ای داره.

من این داستانو برای شرکت در مسابقه نوشتم تا شخصیت هرمیون را بگیرم که متاسفانه منو انتخاب نکردن به من گفتند که برای کارگاه داستان نویسی بفرستمش.... امید وارم که خوشتون بیاد....هر نظری رو می پذیرم...پس منتظر نظرهایتان هستم

هرمیون جادوگر

12 سپتامبر1979
نمای باغ در آن ساعت بعد از ظهر، بسیار دل فریب و خیال انگیز بود. انوار زرین خورشید به درختان پر شکوفه( قرانیا) که تا چشم کار می کرد اطراف باغستان را پوشانیده بود تابیده و در زمینه ی زمردین چمن منظره ای بدیع و تماشایی پدیدآورده بود.
در فاصله دوردست در وسط گذرگاهی که از میان درختان عبورمی کرد. دو اسب درشت کهربائی رنگ ایستاده و در کنار آن ها چند سگ شکاری،خشمناک باهم نزاع می کردند.
در میان باغ درخت بیدی بود که شاخه های خمیده ی زیبایش تا به زمین کشیده شده بود، در پایین درخت زنی با موهای قهوه ای و چشمانی عسلی در کنار شوهرش که موهای مشکی و چشمانی قهوه ای داشت به درخت تکیه داده بودو تعطیلات خود را به همراه شوهرش در باغ می گذراندند. هردو در انتظار مهمترین اتفاق زندگی شان بودند. هردو فکر می کردند که خوش بخت ترین زوج دنیا هستند.
مرد همان طور که ادای بیماری که دوروز پیش به او مراجعه کرده بود تا 6 تا از دندان هایش را بکشد درمی آورد گفت: - باور نمی کنی پیرمرد هفتاد ساله ی بداخلاق که کسی تا حالا جرأت نکرده بود بهش بگه برو پیش دندون پزشک این قدر غر زد که می خواستم یه گلدون خرج سرش کنم ... آخرشم به مجازاتش رسید...دست منو گرفت درهمون لحظه سوزن توی لثه ی پهلویی رفت وای..... نمی دونی چه جیغی کشید داشتم کر می شدم آخرش وقتی 6تا دندوناشو کشیدم نمی دونی چه قدر قیافهش خنده دار بود فکر کن پیرمرد با اون همه چین و چروک 6 تا دندون هم نداشته باشه.....
اما زن درعالم دیگری سیر می کرد به فکر روزهای بعد یاهمین لحظه یا دوساعت دیگه بود.
زن همان طور که به شکم برآمده اش نگاه می کرد گفت: فکر می کنی کی وقتشه؟
مرد دست ازتعریف ماجرا کشید و گفت : دوروز ، سه روز،یا شاید بیشتر از یک هفته اما هممون طور که دکتر گفت نباید زیاد نگران باشی عزیزم.
زن گفت: فکر می کنی چه شکلی باشه؟... من که دوست دارم چشماش قهوه ای باشه با صورتی سفید و موهای مشکی.
- برای من مهم نیست فقط دوست دارم هک دختر باشه.
اسمش! اسمش خیلی مهمه ... بعضی از دوستام پیشنهادهایی می دادند هرکدوم یه اسمی می گفتن.....کیت، شارلوت،سامانتا ،جورجینا... به نظرت چه طوره؟
- نه، زیاد خوب نیست....من فکر می کنم که این اسما زیاد مناسب نباشه.
- دعا می کنم که سالم باشه.


آقا و خانم گرنجر انسان هاس آرام و خوش قلبی بودند و در خانه ی نسبتا بزرگی زندگی می کردند و هر دو دندان پزشک بودند.

***********
19 سپتامبر1979
- عزیزم، من دارم می رم اگه اتفاقی پیش اومد تماس بگیر تا خودمو برسونم...... این را آقای گرنجر می گفت.
- باشه، مرسی
آقا و خانکم گرنجر از هم خداحافظی کردند وپس از بسته شدن در خانم گرنجر با خود فکر می کرد که امروز دیگه وقتشه. تا ظهردردی توی کمرش حس می کرد اما دوست نداشت که باور کنه وقتشه اما دیگه تحملش خیلی سخت یود تا این که تمام وسایلشو جمع کرد و با یک تماس.............
نور چراغ ها یکی پس از دیگری از جلوی چشمانش می گذشتند فقط چهره ی پریشان شوهرش را تشخیص می داد که به همراه تخت به دنبالش می آمد.... اون قدر درد داشت که دوست داشت ملافه ای که رویش انداخته بودند تکه تکه کند.......
بعد از 5/1 ساعت صدای گریه ی بچه ای فضا را پر کرد....دریکی از اتاق ها باز شد و پرستاریاز پشت آن نمایان شد آقای گرنجر پریشان تر از همیشه به طرف پرستار رفت.....پرستار با خنده گفت: بچه و مادر هردو سالمن ...مبارک باشه........دختره.
آقای گرنجر از خوشحالی نمی دانست چی باید بگه با سختی گفت: میشه...... و نگاهی به اتاق انداخت.
پرستاربا شادی گفت: البته ... مبارکتون باشه.

مرد با شور و اشتیاق بچه اش را در آغوش گرفت و کنار تخت همسرش نشست ....باور نمی کرد همونی بود که هردو آرزویش را داشتند دختری با موها و چشمانی قهوه ای با صورتی زیبا. هردو آن قدرخوشحال بودند که فقط با خنده به هم نگاه می کردند.
آن ها اسم دخترشان را هرمیون گذاشتند و هردو اعتقاد داشتند که اسم زیبا و مناسبیه.

**********


14 سپتامبر1990
صبح زیبایی بود ،لطافتی غیر قابل وصفی داشت، عطر گلها به راحتی احساس می شد، نسیم صبحگاهی از لای پنجره وارد اتاق می شد و صورت دخترک را نوازش می کرد.
هرمیون....هرمیون بلند شو باید بریم بیرون......اومدی...
این صدای خانم گرنجر بود که از طبقه ی پایین به گوش می رسید.
هرمیون چشم هایش را باز کرد تا روزدیگری را تجربه کند.
- الان میام مامان.
.....................................
- سلام بابا ....سلام مامان.........امروز چه خبره؟
خانم گرنجر گفت: بنشین عزیزم.... میرم پیراشکیتو بیارم.
آقای گرنجر گفت: باید کمی خرید کنیم
هرمیون گفت: مامان تو مگه نمیری مطب؟
خانم گرنجر گفت: اول باهم مب ریم خرید برای تولدت بعد می رم مطب.
.........................................

هرمیون بعد از این که به خانه رسید به طبقه ی بالا رفت تا لباسش را عوض کنه و بعد به آشپزخانه رفت تا سری به یخچال بزنه....
همان طور که به آهنگ گوش میاد و تکه ای از شکلات در دهانش بود از آشپز خانه خارج شد که چشمش به چتد تا نامه افتاد که به داخل خانه انداخته بودند. نامه ها را برداشت..... به نامه ی اولی نگاهی انداخت از طرف خاله ماری از بروکسل بود.....دومی ازطرف آقای تری ، دوست پدرش بود....
- اوه....اوه .... سیلیا رابرتز خودمون.... وای چه قدر مامان خوشحال می شه....خب .........مدرسه هاگوارتز!!!!
نامه ی چهارمی را باز کرد و مشغول خواندن شد:
برای دوشیزه هرمیون گرنجر ساکن لندن، خیابان ماکسن، شماره ی 16
اینجانب آلبوس دامبلدور مدیر مدرسه علوم و فنون جادوگری هاگوارتزشما را برای تحصیل دراین مدرسه دعوت می کنم.
در تاریخ 20 سپتامبر جادوگری به دنبال شما می آید تا بیش تر با این مدرسه آشنا و برای خرید لوازمتان شما را راهنمایی کند.
وسایل مورد نیاز:
شنل( فرم مدرسه)، چوب جادویی، پاتیل، قلم پر
کتاب ها: اصول اولیه تغییر شکل، روش شناختن وکاربرد گیاهان جادویی، باستان شناسی جادویی، تاریخ جادو و جادوگری، آشنایی با ساده ترین وردهای جادویی

هرمیون بعد از این که نامه را خواند از خنده منفجر شد و با خود گفت: کدوم احمقی بوده که همچین شوخی بامزه ای کرده ......واقعا خندیدم . ونامه را روی کاناپه انداختو رفت.
ساعت حدود 8 بود که هرمیون با صدای زنگ از جا پرید و به طرف در رفت .....
- سلام مامان..... کار چه طور بود.
- بد نبودعزیزم ... و دخترش را بوسید.
- پدرت نیومده خونه........کسی تلفن نزد؟
- نه مامان نه بابا اومده نه کسی تلفت زده .....اِ... فقط چندتا نامه اومده، توی آشپزخونه روی میز گذاشتم.
خانم گرنجر به طرف کاناپه رفت و روی آن نشست و گفت: وای چه قدر خسته شدم......این چیه دیگه؟......نامه از مدرسه ی چی چی؟
هرموین گفت: آهان... هاگوارتز....فکر کنم یه شوخی مسخره از طرف یکی از دوستام باشه .... وقتی خوندمش از خنده منفجر شدم....بخونش.
خانم گرنجر بعد از خواندن نامه با خنده گفت: شوخی جالبیه...کی این کارو کرده؟
- نمی دونم....فکر کنم کار نخوده!
خانم گرنجربا خنده گفت: این طوری صداش نکن، مگه دختر بیچاره چه عیبی داره ؟ .... گناه داره بچه.
- چی!!!! اون بچه اس از هر عولی بدتره.
هرمیون این را گفت و ادای دوستش لیندا را درآورد.
خانم گرنجر گفت: فعلا باید به فکر تولدت باشم.

**********

19 سپتامبر1990
- هرمیون اومدی....مهمونا اومدن.
هرمیون با عجله پایی آمد و خودش را به مهمان ها رساند. لباسی به رنگ آبی روشن پوشیده بود که زیبایش کرده بود. همه دوستانش بودند و هر کدام لباس زیبایی بر تن داشتند. هریمون با گرمی به همه ی آن ها خوش آمد گفت و.....
مهمانی خوبی بود وقتی همه مهمان ها رفتند هرمیون به مادرش گفت: می دونی مامان.... اون نامه رو لیندا نفرستاده بود.... یعنی کی می تونه باشه؟
پدرش که تعجب کرده بود گفت: چه نامه ای؟
خانم گرنجر تمام ماجرا را تعریف کرد. آقای گرنجر گفت: یعنی کی می تونه باشه؟
هرمیون می خواست جوابی بدهد که چشمش به پایین در افتاد، ده دوازده تا نامه بود....همه ی آن ها از طرف همان مدرسه بودند خیلی تعجب کرده بود مادر و پدرش هم همین طور....تاریخ آمدن اون شخص جادگر را دید..... فردا بود......می توانست صدای قلبش را بشنود.
بعد از این که به تختخواب رفت نمی توانست موضوع اون نامه را فراموش کند. هرمیون با خودش می گفت: اگه حقیقت داشته باشه چی؟!!!!!
..................................
صبح پریشان از خواب بیدار شد با عجله به طبقه ی پایین رفت، نگران بود از این که اتفاقی افتاده باشد. وقتی به سر میزصبحانه رسید خیالش راحتع شد، همه چیز عادی به نظر می رسید. در حال نشیتن روی صندلی بود که صدایی از توی شمینه آمد......تق ...صدای جیغی به گوش رسید: وای ....خدای من. این صدای جیغ خانم گرنجر بود.
- چیزی نیست..... آروم باشین....آروم باشین.
آقای گرنجر گفت: شما کی هستید؟مرد ایستاد و با احترام گفت: من رابرت ژنتون هستم، از وزارت سحروجادو به دستور آلبوس دامبلدور مدیر عالی رتبه مدرسه ی علوم وفنون جادوگری هاگوارتز اومدم که خانم هرمیونه گرنجر را در تهیه لوازم مدرسهراهنمایی کرده و او را برای رفتن به مدرسه هاگوارتز آماده کنم. خواهش می کنم بنشینید.
آاقی و خانم گرنجر و دخترشان، هرمیون که بسیار متعجب بودند نشستند، باورشان نمی شد که یک مرد بااین سرو وضع و با ورود غیر عادی به خانه یشان بیاید و از آن ها در خواست کند که آرام و خون سرد باشند.
- هوم.... بگذارید توضیحی درباره مدرسه بدم، مدرسه هاگوارتز مدرسه ای است که سال های زیادی پابر جاست و برای تعلیم جادو و استفاده درست از آن دانش آموزان بنا شده است . ما دخترتان را از آغاز تولد انتخاب کرده ایم تا در این مدرسه به تحصیل بپردازد و منتظر بودیم تا او11 ساله بشود. مطمئن هستیم که جادوگر خوبی خواهد شد. ما بعضی از مشنگها رو که استعداد عالی دارن انتخاب می کنیم .
آقا و خانم گرنجر با هم گفتند: مشنگ ها؟
مرد جواب داد: افرادی که جادوگر نیستند.
خب کجا بودم ..آهان... برای اینکه بتونید لوازم لازم برای مدرسه را تهیه کنید باید شمارو به کوچه دیاگون ببرم و باید پول های مشنگیتونو به گالیون تبدیل کنید ...ناراحت نباشین بانک گرینگورتز این کارو انجام میده.
آقای ژنتون هم چنان از دنیای جادو و جادوگری و عجایب آن، مردمانی که در دنیای جادویی زندگی می کنند، وزرات سحروجادو و مکان های مختلف جادویی که هیچ مشنگی از وجودش آگاه نیست برایشان می گفت و آاق و خانم گرنجر و هرمیون هم چنان گوش می دادند و تعجب به خوبی در چهره هایشان نمایان بود.
- خب دیگه فکر نمی کنم چیزه دیگه ای باشه ..... تموم شد. نگاهی به آنها کرد گفت: فهمیدید؟
مرد از قیافه ی متعجب آن ها جوابش را دریافت کرد.
آقای گرنجر گفت: نمی تونیم قبول کنیم....چون....چون....آماده گیشو نداریم.... از کجا معلوم که این یه شوخی نباشه و..
قبل از این که جمله ی دیگری بگوید مرد چوبدستیش در درآورد وبا یک تکان چهارجام به همراه نوشیدنی ظاهر کردو در هوا تکان داد و بعد روی میز گذاشت.
همگی از تعجب دهانشان باز مانده بود.آقای گرنجر گفت: خب ما حالا باید چه کارکنیم؟ از کجا بدونیم که این دنیایی که ازش حرف می زنید امن باشه....چون ..خب بالاخره دخترمونه.
مرد دستی به روی پیشانیش کشید و عرقش را پاک کرد و گفت: بهم گفته بودن که خیلی طول می کشه.....مطمئن باشید که امنیت در آن جا برقراره ، البته شما برای تهیه لوازم می تونید همراه دخترتون بیایین و اونجا رو از نزدیک ببینید.
اولین موج خوشحال توی چهره ی خانم و آقای گرنجرو هرمیون نمایان شد.
دخترک باورش نمی شدکه یک جادوگر باشد ، همیشه یه چیزایی از جادو شنیده بود اما حالا.... باورش برایش سخت بود که یک دنیایی وجود دارد که همگی جادوگر هستند با این همه شگفتی باخود می گفت:( نکنه دارم خواب می بینم) اما خواب نبود بلکه یک حقیقتی بود که باید می پذیرفت.....سرنوشت چنین برایش رقم زده بود.

چرا دیگه هیچ کس اینجا فعالیت نداره؟
نمی خواین یه فکری بکنید؟

اينجا نمي خواد بعد از مدت ها خاك خوردگي راه بيفته؟!

شب بود
مردي تنها در خياباني خلوت راه مي رفت گويي دنبال چيزي بود
او چهره اي جذاب داشت قدي بلند صورتي كشيده كه چند خراش اساسي روي آن ديده مي شد و
رداي مرگ خواريش پاره و نخ نما شده بود
و با عصبانيت تمام نقاط خيابان را برانداز مي كرددر خيابان هيچ نوري ديده نمي شد تنها نوري كه در چشم مي زد
از وسيله اي خارج مي شد كه در دست مرد بود
گويي تمام نوري را كه بايد در خيابان باشد در آن وسيله حبس شده بود
آن مرد آمايكيوس بود
ناگهان صدا هاي نا مفهومي از اطراف شنيده شد
مرد سرعتش را بيشتر كرد و دستش را به سمت چوبدستيش برد كم كم صدا ها به وضوح شنيده مي شدند
صداي عده اي آدم بود آمايكيوس آنها را مي شناخت
ايستاد و به خيابان مه گرفته ي پشت سرش نگريست كم كم در پشت توده هاي مه افرادي ديده شدند
هفت يا هشت نفر بودند كه شباهت زيادي به آمايكيوس داشتند آن ها مرگ خواران لرد ولدمورت بودند
در آن ميان زني با صداي جيرجيرك مانندش به سمت آمايكيوس آمد و او را در آغوش كشيد
زن:از ديدنت خيلي خوشحالم
آمايكيوس:متشكرم بلاتريكس
زن او را به سمت ديگر مرگ خواران هدايت كرد آمايكيوس به همه ي آنها كه
(بلتريكس لسترنج رودلفوس لسترنج رابستن لسترنج ايوان مكنر آلبرت روزي يرنارسيسا مالفوي فرانك مالسيبر و سيوروس اسنيپ)بودند دست داد
هنگامي كه آمايكوس با اسنيپ دست مي داد خشم بر چهره اش آشكار شد اما به موقع خود را كنترل كرد
مردي كه مالسيبر نام داشت لب به سخن گشود : آمايكيوس ارباب ما رو فرستاده تا تورو ببريم پيشش
آمايكيوس خنده ي معني داري كرد و گفت : يعني شما همتون اومدين منو ببريد ؟
سيوروس اسنيپ با پوزخند گفت : متاسفانه بله
آمايكيوس عصباني شد و خون به چهره اش دويد
اوبي اختيار چوبدستيش را بيرون آورد و فرياد زد : كروشيو
پرتو سرخ رنگي از نوك چوبدستيش خارج شد و به سمت اسنيپ حركت كرد اما قبل از اينكه به او برسد پرتو ديگري آن را منحرف كرد
تمام اين وقايع تنها در چند ثانيه رخ داده بود
آمايكيوس به قدري سريع عمل كرده بود كه اسنيپ حتي فرصت نكرد دستش را به سمت جيبش ببرد اما با انحراف افسون آمايكيوس او فرصت يافته بود تا چوبدستيش را آماده كند حالا ان دو در برابر هم قرار گرفته بودند و هر كدام اماده ي طلسم كردن ديگري .
تمام افراد حاظردر انجا به خوبي مي دانستند كه آمايكيوس به تنهايه مي تواند با دو برابر همين جمع بجنگد به همين خاطر بلاتريكس پا پيش گذاشت و ميان ميان آن دو قرار گرفت و در واقاع جان اسنيپ را نجات داد
اسنيپ كه ترس در چهره اش موج مي زد به سرعت چوبدستيش را پايين آورد و گويي كه به آمايكيوس رحم كرده است رفت و از رابستن براي منحرف كردن طلسم آمايكيوس تشكر كرد
در اين هنگام همه آستين دست چپشان را بالا زده و به علامت شوم روي دستشان نگريستند
بار ديگر پر رنگ شده بود و مي سوخت بدون هيچ حرفي همه غيب شده و در خانه اي كه بيشتر شبيه كاخ بود ظاهر شدند
از دري كه روبرويشان بود گذشتند
آن سوي در نختسين چيزي كه ديده مي شد صندلي بزرگ و زيبايي بود در و ديوار اتاق مملو ازاجسام عتيقه اي بود كه به نظر خيلي ارزشمند مي آمدند
روي صندلي مردي نشسته بود تاس كه انگشتان كشيده اش را به هم قلاب كرده بود و با پايش بدن ماري نسبتا بزرگ را كه پايين صندلي چنبره زده بود نوازش
مي كرد همه ي مرگخواران در آنجا حاضر بودند
با رسيدن آخرين نفرات همه تعظيم بلند بالايي كردند و صاف و بدون حركت ايستادند
لرد ولدمورت از روي صندلي برخواست و دور اتاق را زد و از جلوي همه ي خادمانش گذشت و درست جلوي آمايكيوس ايستاد
آمايكيوس به سرعت سرش را پايين انداخت لرد با دستش سر او را بالا آورد و با صدايي بلند گفت : امروز مي خوام يكي از بزرگترين اشتباهاتي رو در زندگيم مرتكب شدم به شما بگم البته خوشبختانه هنوز كاملا مطمئن نيستم كه اين اشتباه رو كردم يا نكردم
بعد دوباره رويش را به سمت امايكيوس برگرداند و گفت : و اما تو آمايكيوس تو در راس اين اشتباه قرار داري
رنگ از چهره ي آمايكيوس پر گشود و رفت
- تو اولين كسي بودي كه به درخواست من در مورد مرگ خوار شدن پاسخ دادي تو اولين مرگ خوار گريفيندوري من هستي
تو در مدرسه جز نوابغ بودي تو شايد از من هم در اين جمع اصيل زاده تر باشي و من برات احترام خاصي قائل هستم
و از طرفي تو چفت كننده ي بسيار ماهري هستي و من هم ذهن جوي خوبي هستم به همين خاطر من در طول اين سالها هيچ وقت نتونستم ذهن تو رو باز كنم
ولي با تمام وجودم به تو اعتماد داشتم و اصلا فكرشم نمي كردم همچين چيزي پشت سر تو بگن
آمايكيوس كه ديگر رنگ به چهره نداشت پرسيد:
ارباب به شما چي گفتند؟
ولدمورت: آها به من گفتن كه تو جاسوس محفل ققنوسي!!!
و با خشونت به آمايكيوس نگاه كرد برق شرارت در چشمان مار مانندش موج ميزد
بر خلاف انتظار آمايكيوس آرام شد و با حالتي عادي گفت :
ارباب من جاسوس باشم نه نه .......نه
- من از كجا بايد بدونم كه تو راست ميگي؟
-ارباب قسم مي خورم كه من به شما وفادارم.......وفادارم ارباب
و به پاي ولدمورت افتاد او بازيگر فوق العاده اي بود و به خوبي موضعش را حفظ كرده بود
- بلند شو آمايكيوس
آمايكيوس با دستپاچگي بلند شد ولدمورت دستش را بر شانه ي او گذاشت و گفت :
من هميشه به تو اعتماد داشتم و خواهم داشت و از همون اولي كه اين خبرو به من دادند فهميدم كه دروغه.....
حالا از همتون مي خوام بريد و به ماموريت هاتون برسيد.
همه غيب شدند
خطر از سر آمايكيوس گذشته بود او بار ديگر شانس اين را يافته بود تا به سپيدي خدمت كند پس به راه افتاد و راه سپيدي را دوباره در پيش گرفت

ادریان:


موضوع داستان جالب نبود تا حدودی هم غیر منطقی بود
لحن نوشتاریت توی ذوق می زد نتونسته بودی خوب از آ ب در بیاریش نه خودمونی بود نه رسمی نه مثل خود رولینگ کلماتی توی نوشته به چشم میخورد که قشنگ نبودند مثل


ترس را در دل هر شجاع دلي جاي ميكردند




یا
هري كه حال رون را بهتر از خود نيافت



تا اونجایی که میتونی نباید از چنین کلماتی استفاده کنی بیشتر از این که داستان رو قشنگ کنه مسخرش میکنه


هري در كنار رون و هرميون ايستاده و مشغول صحبت كردن در باره ي كلاس تغيير شكل بود و اينكه تكاليف خيلي زياد است و هرميون در نوشتن ان بايد به هري كمك کند


این طور توصیف گذشته اصلا جالب نیست


درسته توی سایت ما به گریفندور میگیم گریف ولی نباید توی نمایش نامه هایی مثل این از اختصار اسم ها استفاده کنی

یکی دیگه از جمله های بد نوشتت هم این بود .


اما اين دفعه بيشتر دانش اموزان اسلايتريني و كساني كه گرايشي به نيروي سياه و بد داشتند خنديدند


دلیل نداشت که اصلا دسته بندی کنی ذر ضمن در واقعیت کتاب هیچ وقت چنین اتفاقی نمی افته بیشتر مواقع تعداد معدودی اسلایترینی لبخند میزنن
.

دو تا خلف عادتی دیگه ای که کرده بودی هم اینا بود

1: اسنیپ هیچ وقت هری رو این طور مسخره نمیکنه که بگه بابات ابله بود
2: هری اونقدر توانایی نداره که اسنیپ رو تلسم کنه
در ضمن هری جرات این کار رو نداره


ورانیکا:

شروع داستان خیلی مناسب بود

این قسمت هم قشنگ نوشته شده بود


چهره ی منقبض شده ی دختری که در کنار یکی از پنجره ها به دیوار سرد تکیه داده بود، خودنمایی می کرد. یک نفر دیگر در کنار او به چشم می خورد.


اما بهتر بود این جمله رو نمی نوشتی


آن دو کسانی نبوند جز هری پاتر و هرمیون گرنجر!


خواننده با جمله ی بعدی همه چیز رو میفهمه یعنی این


سرانجام بعد از چند دقیقه سکوت دختر سخنی کوتاه به میان آورد: من نمی تونم بیام هری.


این جمله هم با لحن روایی داستان نمیخونه


او چه کاری می توانست داشته باشند که این طور ناگهانی تصمیم گرفت و از همه مهم تر... به هری نگفت؟


این جمله هم بد بود مثلا میگفتی کاری از دستش ساخته نبود


از طرفی نمی توانست جلو برود و آن فرد را شکست بدهد

کلا نوشتت قوی بود من خوشم اومد این که میبینی فقط اشکالا رو گفتم هم به خاطر این بود که بقیه ی قسمت ها خوب و بدون نقص بود

موفق باشی


رولاندا :
نوشته ی خوبی بود نمیشه اشکال خاصی بهش گرفت هم منطقی بود هم باور پذیر فقط یک مشکل کوچیکش این بود که توی اون قسمت در ها خواننده یاد کتاب پنجم و وزارت سحر و جادو می افته اگه توی متن ابتکار وجود داشته باشه خیلی بهتره


نمایش نامه ی منتخب هفته ی دهم پست ورانیکاست



دوستان به دلیل امتحاناتم یک مدتی میرم مرخصی ولی دوباره اینجاست خواهم زد

صداهای پشت سرش بلندتر شد. سرعتش را زیاد کرد.از یک دو راهی به سمت چپ پیچید. راهروی دراز و تاریکی نمایان شد که حتی نوری که از چوبدستی اش بیرون می امد از وحشت و تاریکی ان نمی کاست.حس خوبی نسبت به این راهرو نداشت .برای همین برگشت تا به سمت راست برود ولی با کمال تعجب دید که به جای ان دو راهی یک دیوار سنگی راهرو را پوشانده است.سعی کردروزنه ای برای بازگشت پیدا کند ولی دیوار انقدر ضخیم بود که تمام راهرو را پوشانده بود. پس راهی جز گذشتن از ان راهرو نداشت. هرمیون ادمی نبود که در مواقع مهم از روی احساس تصمیم گیری کند ولی این بار... خودشان را برای یک خواب مسخره به خطر انداخته بودند.در حالی که در راهرو پیش می رفت با خودش فکر کرد نباید به یک خواب اعتماد می کرد باید هری رااز رفتن منصرف میکردباید... ولی دیگر برای تصمیم گیری خیلی دیر شده بود. راهرو طولانی تر از انچه بود که هرمیون فکر می کرد. معلوم بود مدت هاسست که کسی با انجا کاری ندارد .دیوار های ان ترک برداشه بود ودر بعضی جاها ریخته بود. سقف ان نم داشت واز ان اب می چکید.هوای انجا مرطوب و خفه کننده بود به طوری که بعد از مدتی نفس کشیدن سخت می شد . ناگهان چشمش به دری پوسیده افتادکه به نظر می رسید تا چند ساعت دیگر فرو می ریزد. اما فقط این در نبود . شش در دیگر با فاصله های مساوی در امتداد این در وجود داشت که وضعیت بهتری نسبت به در اولی نداشتند وهرمیون فکر می کرد بلا فاصله پس از باز کردن فرو می ریزند . ولی هرمیون به امید اینکه یکی انها به جایی به غیر از این راهرو منتهی شود اولین در راباز کرد.در اتاق اول یک قفسه ی بزرگ وجود داشت .هرمیون با احتاط جلو رفت . گرد و خاک روی شیشه را پاک کرد.... جیغ کوتاهی کشید و چند قدم عقب رفت... در قفسه یک اسکت انسان وجود داشت که به طور فجیهی در ان جا گرفته بود. هرمیون به ارامی به قفسه نزدیک شد.صدای قدمهایش در اتاق طنین انداخت.در قفسه با زنجیر کلفتی بسته شده بود.هرمیون نگاه دقیقی به اسکت انداخت . زیاد هم ترسناک نبود. با دستش به ارامی به قفسه ضربه زد. ناگهان قفسه شروع به ارتعاش کرد .مثل اینکه.... اسکلت درون ان حرکت می کرد و می خواست بیرون بیاید !!!! هرمیون جیغ بلندی کشید و با وحشت از اتاق بیرون امد ودر را پشت سرش قفل کرد.سعی کرد ارام باشد و قبل از اینکه قلبش از هیجان با یستد درست نفس بکشد. سراغ در دوم رفت. دستگیره ی در راباارامی چرخاند.در با صدای ججییییییییرر باز شد.اتاق کاملا تاریک بود. ناگهان هرمیون احساس کرد چیزی از پایش بالا می اید.ان چیز یک مار سبز رنگ بزرگ بود.یک نظریه ی مشنگی صابت کرده بود بیشتر مارها طعمه هایشان را از حرکت ان تشخیص می دهندواز کنار اجسام بی تحرک می گذرند.ولی هرمیون نمی توانست زندگی اش را بر اساس یک نظریه پایه گزاری کند .با سرعت یک طلسم به سمت مار فرستاد وان را به درون تاریکی پرتاب کرد.در را با سرعت بستو تصمیم گرفت در های دیگر را باز نکند. درون راهرو شروع به دویدن کرد. در همان دقیقه با خودش عهد بست اگر از این ماجرا جان سالم به در ببرد دیگر هیچ وقت در مواقع حساس به حرف هیچ کسی گوش نکند.ناگهان احساس کرد چیزی درون تا ریکی تکان خورد . ایستاد. قلبش تند تند می زد.فریاد زد کسی اونجاست؟ اما صدایی که از دهانش خارج شد اصلا شبیه صدای خودش نبود. جوابی نیامد.هرمیون به جایی که احساس می کرد چیزی انجاست طلسمی شلیک کرد .فریاد کوتاهی شنیده شد. هرمیون در حالی که می ترسید با موجود دیگری روبرو شود به سمت منبع صدا رفت.ان موجود یک انسان بود . هرمیون به ارامی نور چوبدستی اش را روی صورت او انداخت. هرمیون گفت وای خدای من !!!! ان انسان سریوس بود!!!!! هرمیون مطمئن بود او فقط بیهوش شده بود. هرمیون در حالی که از سریوس دور می شد فریاد زد ککککمممممممککک

هاگوارتز از هر روز عادی دیگری تاریک و گرفته تر به نظر می رسید. برف های ریز و درشت به پنجره های مدرسه برخورد می کردند و بعد از گذشت چندین ثانیه به قطره آبی کوچک تبدیل می شدند. سکوت همه جای مدرسه را در برگرفته بود، اما گه گاهی صدای چند نفر در گوشه و کنار مدرسه به گوش می رسید.
چهره ی منقبض شده ی دختری که در کنار یکی از پنجره ها به دیوار سرد تکیه داده بود، خودنمایی می کرد. یک نفر دیگر در کنار او به چشم می خورد. آن دو کسانی نبوند جز هری پاتر و هرمیون گرنجر!
سرانجام بعد از چند دقیقه سکوت دختر سخنی کوتاه به میان آورد: من نمی تونم بیام هری.
هری با تردید به او نگاهی انداخت و با لحن معنی داری پرسید: چرا؟ همه دارن می رن هاگزمید.
دستش را بالا آورد و به پنجره ای اشاره کرد که هرمیون در کنار آن ایستاده بود. در بیرون پنجره سیلی از دانش آموزان هاگوارتز به چشم می خوردند که همراه با هم به طرف دهکده ی هاگزمید روانه شده بودند. همه در حال خندیدن و شادی بودند. به نظر می رسید تنها کسانی که اجازه ی رفتن به هاگزمید را دارند، ولی این کار را نمی کنند، آن دو هستند.
هرمیون به دلیلی نا مشخص از آمدن به هاگزمید امتناع می کرد. با حالتی تدافعی گفت: هری بهت یه بار گفتم نمی تونم بیام. خواهش می کنم دلیلش رو ازم نخواه. شاید بعداً بهت گفتم.
- اما من باید بدونم.
- نیازی به این کار نیست. کاری که من می خوام بکنم به کسی مربوط نمی شه.
هری با بی میلی یک قدم به سمت عقب برداشت. در حالی که چشمانش را به هرمیون دوخته بود، با صدایی که بیش تر به یک نجوا شباهت داشت، گفت: باشه. پس... خداحافظ.
هری به سرعت از آن جا دور شد. هرمیون ردایش را مرتب کرد و به طرف پنجره برگشت. به آسمان نگریست که به طور نامحسوسی خاکستری جلوه می کرد. آهی بلند کشید و همین کار او باعث شد که روی شیشه بخار بگیرد، اما دیگر سعی نکرد آن را پاک کند و دوباره به بیرون نگاه کند؛ به همین خاطر رویش را برگرداند و با نگاهی محزون راه نامعلومش را پیش گرفت.
در همان راهرو شروع به گام برداشتن کرد. بیش تر دانش آموزان به هاگزمید رفته بودند و این باعث شده بود که مدرسه در آرامش مطلق فرو برود و کم تر صدایی از نقاط مختلف آن شنیده شود. با این حال صدای گام های شمرده شمرده ی هرمیون در فضای راهرو طنین می انداخت و سکوت مطلق را در هم می شکست.
او چه کاری می توانست داشته باشند که این طور ناگهانی تصمیم گرفت و از همه مهم تر... به هری نگفت؟
چندین دقیقه به روال عادی گذشت تا این که صدایی علاوه بر صدای قدم های هرمیون به گوش رسید. صدا زیاد ضعیف نبود و این نشان می داد که از فاصله ای نه چندان دور نشئت می گیرد.
هرمیون متفکرانه گام هایش را آرام و بعد آرام تر کرد. سپس کاملاً ایستاد. راهرو به سمت چپ کشیده می شد و به نظر می رسید که صدا هم از همان جا ایجاد شده است. هرمیون در کنار بریدگی راهرو ایستاد و گوش هایش را تا حد ممکن تیز کرد.
- تو... من... فکر نمی کردم... که تو...
هرمیون بلافاصله صدای بریده بریده ی اسنیپ را شناخت. قلبش به تپش افتاد و حس کنجکاوی اش برانگیخته شد.
ناگهان صدای خنده... خنده ای مشمئز کننده تمام راهرو را در اختیار خود گرفت. صدای آن خنده ی موحش در گوش هرمیون منعکس شد. هرمیون به نفس نفس افتاده بود اما سعی می کرد تا حد امکان صدایی از خود ایجاد نکند. قلبش به شدت به ضربان افتاده بود. نمی توانست جلوی خود را بگیرد. از طرفی نمی توانست جلو برود و آن فرد را شکست بدهد.
صدای خنده به اتمام رسید: چی؟ پس چی فکر می کردی... به هر حال کارت تمومه.
صدای آن فرد نیز آشنا به نظر می رسید، اما چون صدایش خفه بود، هرمیون نتوانست آن را بشناسد.
همان فرد وحشیانه فریاد زد: پتریفیکاس توتالوس!
اما قبل از این که اسنیپ وردی را به زبان بیاورد، طلسم به او برخورد کرد. بعد از آن چیزی – بدن اسنیپ – محکم به کف آن جا برخورد کرد. هرمیون دیگر نتوانست دوام بیاورد. چوبدستی اش را بیرون کشید و آن را محکم در دستانش فشرد. یکی دو ثانیه صبر کرد و بعد بریدگی راهرو را طی کرد. حالا می توانست به راحتی صحنه را مشاهده کند.
فردی که شنلی سیاه به تن داشت وچهره اش شناسایی نمی شد، شیشه کوچک که محتوی مایعی سفید بود را به لب اسنیپ نزدیک کرده بود. آن فرد با دیدن هرمیون غر و لند کنان از جایش جست و با سرعت برق از آن جا دور شد. حتی هرمیون فرصت نکرد به دنبال او برود. هرمیون به طرف اسنیپ که انگار با طناب های نامرئی محکم بسته شده بود و بی حال روی زمین افتاده بود، رفت. تنها دعا می کرد که آسیبی جدی ندیده باشد. اما می دانست که طلسمی که آن فرد نا شناخته روی اسنیپ اعمال کرده بود، خطرناک نبود. تنها منجر به بستن دست و پا می شد.
هرمیون هدفش را فراموش کرد. در سمت راست اسنیپ ایستاد. چشمانش را بست و دستانش را روی دو طرف بینی اش قرار داد. اشک های او به پشت پلکش فشار می آوردند. چشمانش را باز کرد. چند قطره اشک نقره ای رنگ روی گونه های او سرازیر شد. با پشت دستش آن ها را پاک کرد و دوباره دستانش را نزدیک صورتش قرار داد. واقعاً نمی دانست برای چه می گرید؟ در دلش از چیزی اطمینان داشت. این که اسنیپ از آن معجون خورده است. شاید هرمیون دیر رسیده بود...
--------------------------------------------
ببخشید اگر خوب ننوشتم. آخر دفعه ی اولم است تو این سایت نمایشنامه می نویسم.

هرميون با چشماني خيس جلوي اسنيپ كه روي زمين افتاده بود ايستاده بود داشت ارزو ميكرد كاش هرگز با هري و رون به انجا نيومده بود
(((((((((((((((((((((((((((((برگشت به عقب))))))))))))))))))))))))))
هري در كنار رون و هرميون ايستاده و مشغول صحبت كردن در باره ي كلاس تغيير شكل بود و اينكه تكاليف خيلي زياد است و هرميون در نوشتن ان بايد به هري كمك كند كلاس بعدي دفاع در برابر جادوي سياه بود كه اسنيپ ان را تدريس ميكرد هري اهي كشيد و از اينكه اسنيپ به ارزوي ديرينه ي خود يعني تدريس اين درس رسيده بود ناراحت و نگران بود.
وارد كلاس شدند عكسهايي كه اسنيپ با ان كلاس را تزيين كرده بود با تاريكي كلاس اميخته و ترس را در دل هر شجاع دلي جاي ميكردند
باز هم مثله هميشه صحبتهاي اسنيپ هري را كسل كرد هري فقط در كلاس هرميون را پيدا كرد كه با دقت به صحبتهاي اسنيپ گوش ميداد حتي دراكو هم ديگر در جاي خود ارامو و قرار نداشت
هري كه حال رون را بهتر از خود نيافت با او مشغول صحبت در مورد كوئيديچ و تكاليف تغيير شكل شد
اسنيپ نگاه گزنده اي به انها نگاه كرد و با نجوا گفت:
جناب هري پاتر ميتونيد در مورد نفرين اكسونوس براي ما توضيح بديد اخه در مجلات خوندم خيلي خوب در مورد نفرينهاي سياه ميدونيد
هري با همان جسارت قبل بلند شد و با نجوا گفت:پروفسور جواب اين سوال رو نميدونم
اسنيپ نگاه معني داري به او كرد و سريع نگاهش را از او به كلاسي كه در حال خنديدن بود انداخت خنده كلاس دوام زيادي نداشت و زود قطع شد
اسنيپ با لبخندي به گوشه لب كفت:10 امتياز از گريفندور كم
و بلافاصله اضافه كرد:مثله پدرت استعداد زيادي داري در كم كردن امتياز از گروهت شايد همينا باعث شده كه گريف الان گروه چهارم باشه جناب پاتر
دوباره كلاس منفجر شد.!
اما اين دفعه بيشتر دانش اموزان اسلايتريني و كساني كه گرايشي به نيروي سياه و بد داشتند خنديدند.
هرميون با نگراني دست هري را گرفته بود تا كاري كه فكر ميكرد ميخواهد انجام بده را انجام نده.!
هري نشست و ساكت ماند و كمي بعد دوباره با رون و هرميون در مورد رفتار اسنيپ با عصبانيت شروع به سخن گفتن كرد
اين دفعه اتفاق بدي افتاد وقتي هري سر بلند كرد اسنيپ را ديد
10 امتياز ديگر هم از گيريفندور كم شد.!!
در اخر كلاس وقتي همه خارج شدند اسنيپ گفت:جناب پاتر درست مثله پدرت ابله هستي و جاي هيچ چيزي را نميدوني.!!
اين حرف اسنيپ همچون اب يخي بر پيكره داغ او بود
اسنيپ با ارامش از كنار او گذشت هري چوبدستييش را به سمت او گرفت و گفت:كروشيو
اسنيپ كمي به خود پيچيد!!
هري درد نفرين را پس از مدتي شكنجه از اسنيپپ دريغ كرد .!اسنيپ بيهوش روي زمين افتاده بود و هرميون از اتفاق افتاده داشت گريه ميكرد . هرميون با چشماني خيس جلوي اسنيپ كه روي زمين افتاده بود ايستاده بود داشت ارزو ميكرد كاش هرگز با هري و رون به انجا نيومده بود بلاخره اهل مدرسه جمع شدند هيچ كس نميتوانست بعد را پيش بيني كند