کارگاه داستان‌نویسی

یک ظهر تابستانی...زیر درخت راش... واقع در 51 درجه و 2 دقیقه ی شرقی از گرینویچ...مدرسه ای ارزشی به نام هاگوارتز

ملت دانش آموز ریختن تو حیاط و مشغول زرت و پرت کردنن. زیر درخت راش، سه جوان در حال سیخ کردن جغدایل خود میباشند. ( نکته: جغدایل= موبایل جادوگری)

پسر خوشتیپ: مهتابی جون من برام جغلودوثش کن! (نکته: جغدولوث: تکنولوژی بوجو آمده توسط مالدبر مخترع بزرگ جادوگری برای جامپیوتر(کامپیوتر) که میتواند پرونده های موجود در یک جغدوری (مموری)را به یک جغدوری دیگر منتقل کند)
بچه مثبت موسوم به مهتابی:
ـ نچ. من لامپ کم مصرفم مهتابی نیستم. منم از این چیزای غیر اخلاقی نمیریزم تو موبایلم.
پسر خوشتیپ رو به پسر مو پشپلو میکند و میگوید: تو داریش شاخی؟
پسر مو پشپلو که به یک ساحره در آن سوی حیاط خیره شده، میگوید:
ـ نچ نمدی جان. اسنی ولوس دامبل و مینروا رو داره. ازون بگیر.
چهره ی نمدی به این صورتــــ> میشود و به راهروی تالار اصلی چشم میدوزد.

نیم ساعت بعد
یک جوان خفن با موی بلند روغنی به سمت آن سه می آید و زیر یک درخت دیگر مینشیند و مشغول سیخ کردن جغدایلش می شود.
شاخی در گوش پانمدی میگه: حالا وقتشه.
پانمدی(لقب خزتر ازین نبود؟) بلند میشه و چوبشو سمت جوون خوشتیپ میگیرد و میگوید:
ـ هوی اسنی ولوس تو دامبل و مینروا رو داری؟
اسنی ولوس بلند میشه و رو به پانمدی مکنه و میگه:
ـ خیال نکن من همون اسنیپ قدیمم رفتم پیش روان پشک اعتماد به نفسم رو بدست آوردم! به تویم نمیدم!
یکدفعه صدای ضایع یک ساحره می آید:
ـ سلام سوروس!
ـ سلام لیلی!
سوروس بلند میشود و به سمت ساحره میرود.
جیمز: چی؟ با ناموس من شوخی میکنی؟
لیلی: جیمز ولش کن وگه نه باهات نمیام گردش!
سوروس: مگه تو با این پسره سروسر داری؟
ـ اونش به تو ربطی نداره
سیریوس: جغدولوثش کن وگه نه میکشمت!(توضیح: صحنه ی عکس!)
سوروس گیج گیج میره و صدای گوپ گوپ تو سرش بلند میشه یکی یکی به ملت حمله میکنه.

آنسوی حیاط
دامبل سوت زنان در حالی که دستش پشت کمرشه به ملت نزدیک میشه.
دامبل: منم مدیر هاگوارتس...اون مدرسه ای که خیلیی هستش با کلاس...
یکدفعه با صحنه ی درگیری ملت روبرو میشود.
دامبل هر پنچتای آنان را با پروتگو به یک طرف میراند و شروع میکند به نصیحت کردن.
ـ ببیند جوانان من، شما ایمد جامعه ی جادوگری هستید. امید من به شما جوانان است... اگر ما جوانان نبودید من...
جیمز: آقا اجازه؟ سوروس کلیپ شما و پرفسور مک گوناگال رو توی جغدایلش داره:yevil:
دامبل سه متر به آنسو پرت میشود و میگوید:
ـ چی؟ مگه این کلیپ رو ممنوع نکرده بودم؟
سوروس: خ...خ...وب...
دامبل: عمرا! تو از سمج مردودی! پونصد امتیازم از اسلی کم میشه! باباتم فردا بیار!
و دامبل در حالی که دستش پشت کمرش بود، قدم زنان از آنان دور شد!
ملت جوات هاگوارتز:
سوروس:

بنگ!

ناگهان هری از خواب پرید. این سومین کابوسش در این هفته بود.
آیا این چهره ی واقعی پدرش بود؟
با آشفتگی دنبال عینکش گشت و آن را پیدا نکرد. لیوان آب را کورمال کورمال جست وجو و آن را خورد. با َفتگی به خواب رفت و هرگز بیدار نشد!


-----------------------
آقا شرمنده سوژه اش خز شد. یک محدویتیتی توی عمس وجود داره... عکس قبلی بهتر بود و من یک نممایشنامه ی خوب برای اون نوشته بودم. عکس عوض شد و من ناکام موندم! به هر حال شرمنده از سوژه. بهتر میتونم سوژه بدم.


ناظر :
فضا سازی کم ، دیالوگ زیاد ، کلمات شکسته زیاد !
هر کدوم به نوعی نوشته رو به نابودی می کشونه ! بنابراین نمی تونم یه همچین پستی رو قبول کنم .
رد شد ، دوره ی بعدی بنویس ( بادراد ریشو )

آن روز نیز،مثل سایر روز های تابستانی،نسیم ملایمی،هوای گرم را به بدن سه دوست از هم جدا نشدنیT میکوبید.همه چیز روند عادی خود را داشت،تنها مشکل اینجا بود که پشت سرشان به طرز مبهم و نامعلومی خاکستری شده بود و گویی شمع هایی بر روی دیوار روشن هستند.هر سه دوست احساس گرما میکردند و این هیچ ربطی به درجه ی هوا نداشت.صورتشان گرم،و بر شدت ضربان قلبشون افزوده گشته بود.

فلش بک
پیتر:بچه ها یه چیز جدید از هاگزمید آوردم،همین هفته به بازار رسیده......آکه آکه(استیل جماعت شر خر)
ریموس:برو باب....همون سری بس بود
جیمز:تا یه روز مک بون،جغد و اژدها میدیدیم
پیتر:فازت منفی بوده .به من ربطی نداره....این رو بزن...تا چند روز گنج میبینی......قبلا امتحان شده.....
سیریوس: بده داداش.....خدا اژ اقایی کمت نکنه.....هرچی هشت بده.
پایان فلش بک

ریموس دیگه توان تحمل نداشت،دستش رو روی کمر قرار داد و شروع کرد
-حالا این وری....حالا اون وری.....(به شدت جلف بخوانید)
جیمز:آره؟......فقط عربی.....بابا کرم ،خز شد......
سیریوس:باب تکون نخورید....میپره....اشرافه به خدا


بیست متر اون طرف تر:
آلیس:ببین...ببین با چه آدمی میخوای ازدواج کنی....
لیلی:عشق مهمه....اینا حاشیه محسوب میشه



بیست متر، قبل از بیست متر اون طرف تر(یعنی همون جایی که از اول بود)
جیمز:اون کیه داره میاد این طرف.....اها....اسنیپه
لوپین:اون رو ولش کن.....قرو بیا...
جیمز که اصلا حواسش به لوپین نیست،به سمت اسنیپپ میره.......بیا وسط....تو این جمع ارزشی باید بیای برقصی!
اسنیپ:وقتی کشیده شدید به کمیته ی انضبا.طی،میفهمید
با شنیدن جملات اسنیپ،ترس تمام وجودشون رو میگیره و همه ی موادی که مصرف کرده اند،میپره.
سیریوس:بیا اینژا......فکر کردی الکیه.....میپرونی و میخوای در بری؟

دقایقی بعد اسنیپ به صورت معلق روی هواست و بدنش به شکل کاملا بیناموسی مشخصه.
ظرف آبش نیز به زمین میوفته و قطرات آب،خاک زیر پایش را نرم میکنه.


زیر زمین:
یک جن در حال ضربه زدن به سقف خاکی بالای سرش است تا راهی به بیرون پیدا کنه.....اما خاک به سختی سنگ شده و ضربه بیل،با جوابی مناسب برمیگرده.
کریچر با تمام قدرت اخرین ضربه اش را درست به جایی میزنه که ظرف آب افتاده و این بار ،بیل،زمین رو میشکافه.

سه ماه بعد:
اسنیپ با سکه های طلایی که از کریچر گرفته،یک عدد کمری به زیر پا انداخته و توی جردن ویراژ میده.



ناظر : تایید شد ! می تونین توی تاپیک معرفی شخصیت پست بزنین ! موفق باشین

عکس عوض میشود!


اش، شما هم با عکس جدید داستان بنویسید! چون به قول خودت ارزشی شد!

ها.....اقا این عکسه رو عوضش کنید...خیلی مشکله شرح دادنش و متن به ارزشی شدن میره چون هیچ فضاسازی نمیشه انجام داد
اون اقایی که سمت راسته:اسنیپ
اون اقا چاقه که وسطیه:دی جی علی گیتور
اون پسر خوشتیپ سمت چپیه:بادراد
-------------------------------------------
اسنیپ در حالیکه ظرف معجون را بالا می آورد،نگاهش را به سوی بادراد راند
اسنیپ: ......This is a strange

بادراد مستقیما در چشمانش خیره شد و سپس شروع به صحبت کرد.
-بیبن داداش.....فکر نکن اینجا استادی و از جوامع غربی تغذیه میشی.....(در اینجا با دستانش یه بطری اشاره میکنه)اگر این دیس ایز ده استرانگ لوکینگ
agar in this is strange looking

سپس به سمت مرد چاق برمیگرده و با دستش به اون اشاره میکنه
-دیس ایز ده دی جی علی گیتور
This is the dj ali gator


بعدش دست رو برروی سینه ی خودش قرار میده و در حالیکه مجددا به چشم های اسنیپ خیره شده،فریاد میزنه:
-و آی ام کت،آندر ده تیبل....دو یو وانت تو پلی وید می؟
I am cat under the table....do you want to play with me?

با انعکاس این سخنان در محیط هاگوارتز،بروبکس موسیقی دان به راهرو میریزند و دقایقی بعد،صدای سوت بلبلی و ....مدرسه رو میلرزونه.

اسنیپ:نو.....آی وانت تو رپ ویژو(لهجه ی وری خفن)
No...I want to rap with you

بادراد :علی جون اون دی جی رو آماده کن.....من حال این استاد قرطی رو بگیرم........
دقایقی بعد،یک سری وسایل خفن به همراه لیزر ،مه و رقص نور،در محل نصب شده و صدای گوپتس گوپتس میاد.بروبکس هاگوارتز هم در حال بالا رفتن از در و دیوار هستند......
علی:This is the dj ali gator
باراد:«بذار بشینم و یه نفس عمیق بکشم.میخوای رول بنویسیم؟چشم روی چشم.chesham
بده کاغذ و قلم...من کارم رو بلد هستم و نیست توش حتی یک غلط.
اینارو بده تا من روی رول قفل کنم.تاپیک رو قورت بدم،پست رو تف کنم.
الان چند سال میگذره،هیچ وقت بیکار نشسته ام..هیچ وقت نمیکشم دست از این کار.
آرشام میگفت از پست هات راضیم.گفتم من پدر رول فارسیم....»
و این شعر تا بلاک شدن هر سه نفر ادامه داشت.

-------------------------------------
باب خیلی سخته عکسش این ایفای نقش ارزشی هم نیاز داره دیگه

اخرین عکسی که اینجا گذاشته شده عکس زیر هست...لطفا فعلا از این عکس استفاده کنید!

*توجه*

این تاپیک از این لحظه به بعد برای وارد شدن اعضای تازه وارد به ایفای نقش مورد استفاده قرار میگیرد.

مرحله ی دوم ورود به ایفای نقش در این تاپیک انجام میگیرد و اعضا باید بر اساس عکسی که مسئولان تاپیک در این تاپیک قرار میدهند یک نمایشنامه بنویسند تا نمایشنامه ی آنها توسط مسئولین تایید گردد و به مرحله ی آخر ورود به ایفای نقش راه یابند.

برای کسب اطلاعات بیشتر به قوانین جدید ایفای نقش مراجعه نمایید.

مرد سیاه پوش و بلند بالایی بی قرار در اتاق قدم می زد،صدای گام های اشفته و سنگینش سکوت اتاق مستطیلی و نیمه رو شن رو در هم می شکست ، سورس اسنیپ زیر لب غرغر می کرد. که بلاخره انتظارش پایان گرفت تنها در بلوطی رنگ اتاق باز شد و جوانکی بد سیما با قدی متوسط و چهره ای خشن که رگه هایی از شقاوت در ان دیده می شد وارد اتاق شد. سورس اسنیپ: اگوستوس چرا اینقدر دیر کردی؟؟ جوان که لبخند موزیانه ای به لب داشت جواب داد : چی یه نگرانم شدی سورس؟؟ اسنیپ با دندان هایی بهم فشرده گفت: خفه شو . بگو کجا باید برم،بانمک! اگوستوس یکی از صندلی های میز کوچک وسط اتاق رو جلو کشید و نشست ؛ اگوستوس:باشه ......کوچه ی 52 شرقی درست وسط لندن . دوتا مرد که لباس ماگلی پوشیدن اونجا منتظرتن . رمز رو که یادت نرفته سورس؟؟ اسنیپ پرسید: لباس ماگلی ......وسط لندن .....چرا اونجا؟؟ اگوستوس باخشم جواب داد :چرا؟.....سورس از کی تا بحال اینقدرنسبت به اطرافت بی توجه شدی ....از وقتی دامبلدور مرده سفیدا از ترسشون همه جارو پر از جاسوس کردن چون دیگه کسی نیست که بتونه قدم بعدی ارباب لرد تاریکی ها رو پیش بینی کنه......تو هر سوراخی که سر بکشی ده تا جاسوس می بینی بعدشم اونجا یه کوچه ی پرته وسط شهره ،شرط می بندم به فکرشونم نمی رسه ،اونجا قراره یه همچین چیزی رد و بدل بشه .اوردیش؟؟
سورس با همون عصبانیت: معلومه . و بعد بطری نسبتا" کوچکی رو از زیر ردای مشکیش بیرون کشید و اضافه کرد : لرد سیاه به داشتن من افتخار خواهد کرد من بهترین معجون ساز قرن هستم ،هیچکس نمی تونه به پای من برسه. اگوستوس : اِ ....جدی ! ولی من شنیدم که یه نفر از سفیدا به اسم گرنجر پیدا شده که زده رودست تو .سورس اسنیپ که با بی خیالی داشت شیشه رو جلوی صورتش تکون می داد عین برق گرفته ها از جا پرید .
سورس: گرنجر !این احمقانه اس اون دختره ی خودشیرین احمق.......چه طور اینو می گی من خودم اونو تعلیم دادم هیچکس به پای من نمی رسه (بعد شیشه رو دوباره جلوی چشمای اگوستوس تکون دادو ادامه داد) : هیچکس نمی تونه معجونی رو که طی یک ماه درست میشه روپنج روزه درست کنه الا من .فهمیدی احمق دیگه ام نباید این حرفو جایی بگی ماگل نفهم .
اگوستوس چنان از روی صندلی بلند شد که صندلی رو واژگون کرد .اگوستوس : تو به من چی گفتی ؟ماگل خودتی و........! هردومرد به سمت هم دیگه رفتن و چوبدستی هاشون رو نشانه گرفتند .در ست در لحظه ای که سورس اماده می شد تا یه ورد مرگبار به زبون بیاره ،صدایی اشنا وارد ماجرا شد. صدایی زنانه ،پرموج و دل انگیز : اقایون بسه.....وقتی ما حتی با خودمون هم دعوا داریم چه طور انتظار دارین که سفیدارو شکست بدیم. هردومرد چوباشون رو پایین اوردن .سارا گفت: حالا بهتر شد . و چند قدم به جلو امد ؛از تمام حرکاتش عشوه و طنازی هویدا بود . دختری بود با موهای فر شرابی ،چشمانی سبزو پوستی زیتونی که ردای بلند جگری رنگش باعث می شد از همیشه زیبا تر به نظر برسه . سارا: سورس مگه نمی دونی ارباب لرد کبیر چه قدر به این دارو احتیاج داره پس زودتر حرکت کن. سورس اسنیپ ردای سیاه رنگش رو به دورش پیچید که در اون لحظه درست شبیه یه خفاش پیر به نظر می رسیدو بعد ترق و ناپدید شد . سارا نگاهی به اگوستوس کرد که بهش خیره شده بود .اگوستوس گفت: این خفاش پیر فکر کرده کیه.از وقتی دامبلدور رو کشته شده یکی از یاران نزدیک ارباب ؛باید یه فکری براش بکنم ،خیلی جاه طلبه و همین بزرگتری ضعفشه. نمی دونم چرا ارباب نمی خواد ببینتش . بعد نگاه گرسنه ای به سارا کردو گفت: ولش کن......خو دمونو عشق است. سارا با اخم جواب داد: بله!نفهمیدم ،چشماتو می بندی یا از حدقه درشون بیارم . اگوستوس :خیله خوب بابا،چرا دعوا می کنی من که هنوز چیزبدی نگفتم عزیزم .سارا با بی حوصله گی : اَ ه....بروبمیر عزیزم !


* * * * * *


گوشه ی خیلی تاریکی ظاهر شد. دوتا مرد یکی چاق و یکی لاغر وسط کوچه می پلیکیدند ، سورس لحظه ای شک کرد اگر اونها فقط ولگرد بودن چی ؟ خوب می تونست به راحتی دخلشون رو بیاره .بهتر بود بره جلو یه قدم به جلو برداشت و توی نور ضعیفی قرار گرفت که از چراغای خیابون اصلی به کوچه می رسید .مرد لاغر دیدش ،و با چشم به مرد چاق اشاره کردو هردوباهم به طرف سورس حرکت کردن . مرد چاق که چهره ی شرقی داشت و اگر یه توتون جویده شده می دادی گوشه ی لبش با اون کلاهش درست می شد مثل خلاف کارایی که تا بحال ده بار زندان رفتن از سورس پرسید: سنگ سفید می خوام داری ؟؟خیال سورس اسنیپ راحت شد مرد واژه رمز رو گفته بود . حالا نوبت می رسید به خودش که جواب داد:نه ولی هفتا سیاهشو دارم می خوای ؟؟ دومرد بهم نگاهی از سر اسودگی انداختند.مرد لاغر اندام موبلند برسید :اوردیش؟؟سورس نگاهی بهش انداخت قیافه اش در عین سفاهت خشن بود .سورس:اوردم ؛شما از طرف ارباب تاریکی ها چیزی برام ندارین؟؟ مرد چاق :چرا یه نامه داده. سورس:چرا شما دوتا رو فرستاده؟؟مرد لاغر: به تو مربوط نیست، اول بطری دارو رو بده. سورس: نه تواول نامه رو بده!مرد چاق داد زد: هی این دستور اربابه که تا دارو رو نگیریم نامه رو ندیم .زود باش . سورس اسنیپ با دستای لرزان بطری عزیزش رو به دستای نا مطمئن مرد چاق سپرد.سورس:حالا نامه. مرد لاغر نامه ای کو چک رو به سورس داد و هردو قدم زنان دور شدن . هنوز چند قدمی نرفته بودن که صدای فریاد(نه!) شنیدن و برگشتن،سورس اسنیپ دوزانو روی زمین زانو زده بود و به بازو هاش چنگ انداخته بود و هق هق های خشکی می کرد . دومرد با تعجب بهش نزدیک شدن مرد لاغر پرسید :چی شدی؟؟ سورس اسنیپ سرش رو بالا اورد و با چشمای خون گرفته اش به مرد نگاهی کرد و جواب داد:دامبلدور زنده است.

خوب دوستان امیدوارم برای بار اول بد نشده باشه بی صبرانه منتظر نقد و اشکال گیریش هستم
تا بعد یا علی

دالان مخفی
قسمت 1ساعت هفت ونیم بود.هری در کتابخانه بر روی انبوهی از کتاب های گیاه شناسی خم شده بود و سعی می کرد مقاله اش را کامل کند ولی احساس می کرد این کار غیرممکن است. با ناراحتی دندان هایش را بر روی هم فشار داد و با خودش فکر کرد که اگر هرمیون لجبازی نکرده بود و مقاله اش را به او و رون داده بود حالا این همه دردسر پیش نمی آمد. نگاهی به فهرشت کتاب" قارچ های سمی در جهان" نوشته ی لیبرا گالتون انداخت. صفحه ای را باز کرد و مشغول نوشتن شد.حدود بیست خط نوشت و بعد کتاب رابا بی حوصلگی بست.با خودش گفت شاید هرمیون دلش به رحم بیاید ودر نتیجه گیری مقاله به او کمک کند. با این فکر از جایش بلند شد.وسایلش را جمع کرد و می خواست از کتابخانه بیرون برود که فکری به نظرش رسید. مادام پینس مسئول کتابخانه برای انجام کاری ازآن جا بیرون رفته بود و کسی هم آن دور و بر نبود. هری می توانست با خیال راحت به قسمت ممنوعه برود و کتاب های آن جا را جست و جو کند. می دانست که چیزی در مورد جاودانه سازها پیدا نمی کند ولی ممکن بود اثر یا علامتی پیدا کند که به دردش بخورد. او کتاب های قدیمی ومخوفی را که کاغذ هایشان در حال پودر شدن بود یکی یکی از قفسه ها بیرون کشید وبا حوصله ی زیادی آن ها روی میز چید.دست خط بعضیاز کتاب ها نه تنها خوانا نبود بلکه به زبان عجیبی بود که هری ازآن سردر نمی آورد.آه...اگر فقط هرمیون آن جا بود... اما هری بعید می دانست هرمیون از جادوهای سیاه پیشرفته که به زبان باستان نوشته شده بودند چندان سر در بیاورد....اما خوب امتحان کردنش ضرری نداشت.او با عجله چند کتاب دیگر را که به درد بخور به نظر می آمدند از قفسه ها بیرون آورد وروی میز گذاشت.از کتابخانه بیروندوید و به طرف سالن گریفیندور راه افتاد.
_هی...هری داری کجا می ری؟چرا اینقدر عجله داری؟
هری برگشت وجینی را دید.در حالی که نفس نفس می زد به او سلام کرد و گفت:جینی می تونی یه کاری بکنی؟من با هرمیون یه کار خیلی خیلی فوری دارم. اگه پیداش کنی و بهش بگی که خودشو سریعا به کتابخونه برسونه لطف خیلی بزرگی به من می کنی.
جینی با تعجب شانه هایش را بالا انداخت و گفت:باشه. سعی ام رو می کنم.
هری لبخندی زد و تشکر کرد. و بعد به کتابخانه برگشت.عجیب بود. مادام پینس هنوز برنگشته بود و آن جا را همینطور به حال خود رها کرده بود. هری با بدجنسی فکر کرد شاید سر او زیادی با فیلچ گرم شده...بعد از ده دقیقه هرمیون به کتابخانه آمد.
_ا...سلام هری.جینی می گفت کار خیلی واجبی با من داری.
_درسته.هرمیون فکر می کنم تو با زبان باستانی جادوگری آشنایی داری....
_بستگی داره از چه نوعش باشه...اگه خیلی سنگین باشه...صبر کن ببینم تو که نمی خوای...
صدایش را پایین آورد و ادامه داد:تو کتابای قدیمی که به زبونای آرامی نوشته شدن دنبال نشونه ای از محل جاودانه سازها بگردی؟نه...نمی خوای که...
_چرا که نه هرمیون ...ممکنه ولدمورت در سال های تحصیلش تو هاگوارتز علامتی تو یکی از کتاب های قدیمی گذاشته باشه که این می تونه به من کمک کنه تا یه چیزایی رو بفهمم. بالاخره ارزش امتحان کردن که داره...نداره؟
_نمی دونم.با عقل جور درنمیاد. ولی من تلاشمو می کنم...
هرمیون در حالی که ابروهایش را بالا انداخته بود یکی از کتاب های سنگین و پر حجم را برداشت و مشغول بررسی صفحات آن شد.هری هم در این مدت مشغول گشتن قفسه ها بود.بعد از گذشت نیم ساعت هرمیون با خستگی سرش را بالا گرفت و گفت: اوه...هری.فکر نمی کنم تو این کتابا هیچ نکته ای در مورد جاودانه سازها باشه.اینا فقط یک مشت مزخرفات در مورد جادوی سیاه باستانی یه که من هیچی ازش سر در نمیارم. ضمنا مطمئنم که ولدمورت نمی تونسته هیچ...
_اوه...زود بیا اینجا رو نگاه کن.بیا...
هرمیون با بی حوصلگی از جایش بلند شد و در حالی که به سمت هری می رفت گفت:چیه؟...چی شده؟
هری کتاب کوچک و رنگ و رورفته ای که در دست داشت بالا گرفت و پاسخ داد : این کتاب هیچ عنوان یا سرشناسه ای نداره...نام نویسنده هم روی جلدش یا حتی داخلش نوشته نشده. به نظر می رسه که...
هرمیون کتاب را از دستش قاپید. آن را باز کرد و گفت:این یه کتاب کاملا معمولیه...
_ولی...
_می دونم. عجیبه که تو قسمت ممنوعه گذاشتنش. چون داخلش مزخرفاتی در مورد آداب و رسوم جادوگران در سرتاسردنیا نوشته شده.
_از کجا معلوم؟بیا آزمایشش کنیم.
هری چوبدستی اش را بالا گرفت و آن رابه طرف کتاب تکان داد. نگاهی به جلد و صفحه ی اولش انداخت. هیچ اتفاقی نیفتاده بود. این کار را سه بار تکرار کرد و چهارمین بار هم هیچ فایده ای نداشت. هرمیون گفت: شاید باید یه روش دیگه رو امتحان کنیم.
او نوشته های صفحه ی اول راسر و ته کردو آن ها را به همین صورت روی کاغذ پوستی منتقل کرد.
هری با شک گفت: فکر می کنی موثر باشه؟
_شایدآره شاید هم نه. فقط باید زودتر کارمونو انجام بدیم.ساعت نه و ده دقیقه است و اگه پینس ما رو اینجا گیر بیاره خودت می دونی چی می شه....
هرمیون چوبدستی اش را به طرف کاغذ پوستی گرفت. نوری آبی رنگ به آن برخورد ... هری هیجان زده کاغذ را نگاه کرد. ولی جمله های سر و ته شده هنوز هم به همان صورت بودند. هرمیون ورد های مختلفی را امتحان کرد تا اینکه بالا خره...
هری با خوشحالی گفت:اوه...نگاه کن. کمی از اون نوشته به یه صورت دیگه دراومده.
هرمیون با تعجب نوشته را با صدای بلند خواند:"اگر می خواهید به سرداب ممنوعه..." اوه.... فکر نمی کردم ورد محو کننده عصاره ی قارچ سمی روش موثر باشه...اصلا این چه ربطی به...
_مهم نیست. ولش کن. کارت فوق العاده بود.
_اما هنوز بقیه اش رو ظاهر نکردیم.ورد روش جواب نداد...
_اشکالی نداره. اگه همین قدرش ظاهر شده حتما برای بقیه اش هم یه راهی هست. این چه معنایی می تونه داشته باشه؟ "اگر می خواهید به سرداب ممنوعه..." شاید فعلی که براش به کار می ره (بروید) بوده...
_آره ...ولی این فقط یه حدسه... چه طوره یه بار دیگه امتحان کنیم. اما با یه ورد عجیب دیگه مثل...
ناگهان صدایی بلند به گوش رسید._آهای...کی اونجاس؟ بیاین بیرون ریاکارهای کثیف...شماها کجایین؟ بیاین تا...
هری با عجله کاغذ پوستی را تا کرد و آن را لای کتاب کهنه گذاشت. بعد کتاب را در جیب ردایش انداخت و در حالی که دست هرمیون را گرفته بود از پشت قفسه ها رد شد. درست هنگامی که مادام پینس به وسط کتابخانه رسید هری و هرمیون از قسمت پشتی آنجا خود را به در رساندند و با عجله بیرون رفتند.


ادامه دارد...

رون و هرميون دعوا ميكردند كه يهووو يه صدايه بلندى اومد.
هرى, رون و هرميون با صورت هايه وحشت زده اطراف خود را با دقت زير نظر قرار دادند.
در Gوشه اى فرد جرج به كارى كه كرده بودند بلند خنديدند.
رون: فرد اونى كه تو دستته CHيه؟؟
فرد: به تو مربوط نميشه!
رون: به مامان ميGاما! :grin:
جرج: هيCH غلطى نميتونى بكنى!!
جرج: راستى هرى, تو بيا ببين كه يه معجون جديد ساختم!
هرى با صورتى خندان به سويه فرد و جرج تكان خرد, اَما هنوز از رون و هرميون دور نشده بود كه رون دست هرى را محكم به سوى خود كشيد.
رون: هوووى هرى بايد قول بدى كه وقتى برات تعريف كردن, بياى برامون تعريف كنى كه اون داداشايه ديوونه من باز CHهه معجونى اختراع كردن.

هرى: باشه, حالا تو اروم باش تا من ببينم .
....

هری و هرمیون درست وسط جنگل ممنوعه ظاهرشدند. هرمیون با نگرانی گفت:اوه...هری به نظرت اینفری ها می تونن تااینجا دنبالمون بیان؟...تعداد اونا خیلی زیادترازاونی بود که من فکرمی کردم.هری اخم کردوبابدبینی گفت: هرچیزی ممکنه. بیابریم یه جای امن.
- هیچ جای امنی وجودنداره.من اینو می دونم. حتی اگه ازدست اینفری ها خلاص بشیم گیر موجودات بدترازآن هامی افتیم...و...
وقتی نگاه خشمناک هری را دیدادامه داد: اینو جدی می گم. تو کتاب موجودات مخوف جنگل ممنوعه نوشته ی تیرااسمیت روخوندی؟اگه خونده باشی که حتما نخوندی می فهمی من چی می گم...
هری باعصبانیت پاسخ داد:مهم نیست. فقط بیاازاینجا بریم. هرمیون درحالی که دست به سینه شده بود بابدگمانی به دنبال هری راه افتادوبعدازچنددقیقه سکوت گفت: باید رون وجینی روپیداکنیم.اونجا که
بودیم یکهو غیبشون زد...
- آره حق باتوئه...بایدپیداشون کنیم. نمی دونم تو کدوم قسمت جنگل ممنوعه ان؟فقط امیدوارم که ...
هرمیون آهسته گفت:هری ازجات تکون نخور...
-چی گفتی؟
-گفتم که تکون نخور... بعدازچندثانیه هری آهسته برگشت وموجودی غول پیکررادیدکه چشمانی ریز
ودمی کوتاه داشت که ازآن جرقه بیرون می زد. موجوددم انفجاری ناگهان به سمت هری وهرمیون هجوم آورد.آن دو با همه ی توانشان شروع کردند به دویدن. موجوددم انفجاری دمش را به سمت
آن ها گرفت ومایعی مذاب مانند راازآن سرازیر کرد.هری فریاد زد:ارکیدیوس...وهرمیون هم با طلسم
اکواتراکتو آتش مذاب شکل راخاموش کرد.دم انفجاری که گیج شده بودبرای چند لحظه بی حرکت ماند.
هرمیون هم دست هری را کشید واورابه سمتی دیگر برد. بعدآن قدر دویدند تا بالاخره به یک جای امن
رسیدند.هری درحالی که نفس نفس می زد گفت:فکر کنم این دفعه دیگه با یه بوتراکل یاارکلینگ روبه رو شیم یا شایدم یه عنکبوت غول پیکر. هرمیون با ناراحتی پاسخ داد:اوه...نمی دونم چرا هاگرید دوباره به فکر پرورش دم انفجاری هاافتاده؟...
- شایدم این موجودات دوستای برادر غول پیکرش هستند...
- هری من دارم جدی حرف می زنم.البته شاید این موضوع در حال حاضرچندان مهم نباشه. اما
این که اینفری ها توجمگل ممنوعه بودند نشون می ده که ما اشتباه نکردیم و حتما یکی ازجاودانه سازها
این جاست...
- فعلا بیا بریم دنبال رون وجینی.بعدا می تونیم راجع به این چیزاحرف بزنیم. فکر می کنم اونا باید سمت
غربی جنگل باشن. هرمیون باحالتی نه چندان مطمئن گفت: من هم همین فکرو می کنم.بیا به اونجا آپارت
کنیم.هری وهرمیون دست یکدیگرراگرفتندو درگوشه ی غربی جنگل ظاهر شدند.هواکاملا تاریک شده
بود وصدای حیوانات جنگل ازدور به گوش می رسید. دست هرمیون هنوز هم دردست هری بود وهری
به وضوح لرزش دست او رااحساس می کرد. آن ها هم چنان به راه خود ادامه می دادندوآهسته رون و
جینی راصدا می زدند. ناگهان هرمیون ایستاد وگفت:یه لحظه صبرکن هری...احساس می کنم صدای
رون رو شنیدم. هری گفت:صدااز کدوم طرف می اومد؟...
-فکرکنم از پشت سرمون بود...
آن ها دوباره به سمت عقب برگشتند.ازلای شاخ وبرگ ها ردشدندوبعد به سمت چپ رفتندو رون را
دیدند که با حالتی عاجزانه برروی زمین نشسته است.هری جلوتررفت وگفت: ا...تو این جایی؟...
پس جینی... اما ناگهان چشمش به جینی افتاد که روی زمین خوابیده بود. چشمانش بسته بودو
پلک هایش به طور عجیبی پف کرده و کبود شده بودند. چهره اش سفید ورنگ پریده شده بودوجای
چند انگشت برروی گردنش دیده می شد.هری احساس می کرد که فلج شده است.جینی مرده بود...
نه اونمرده بود...امکان نداشت...اونمی توانست مرده باشد...نه... هرمیون با وحشت پرسید:
چه اتفاقی افتاده؟...رون زود باش ...حرف بزن... اما ظاهرا رون هم مثل هری قادر به حرف زدن
یا اظهار تعجب نبود... هرمیون دستش را برروی قلب جینی گذاشت وگفت: رون...اون هنوز زنده اس...
ما...ما...بایداونو ببریم درمانگاه ...زودباشین...بلند شین دیگه...باید فورا به مدرسه برگردیم.
باصدای هرمیون رون وهری به خودشان آمدند.هری جینی رابغل کردو به همراه رون و هرمیون
جلوی درب ورودی قلعه ظاهر شد.باخودش گفت:اگر حال جینی بهتر نشود هرگز خودش را نمی بخشد.
هری که از طلسم های محافظ قلعه اطلاع داشت دررا باز کرد ودوباره جادوی محافظ
را فعال کرد.بعد از چند لحظه رون به طرف هری آمدو گفت:بذار من جینی رو بغل کنم...تو خسته...
اما قبل از اینکه بتواند حرفش را کامل کندنگاهش برروی چهره ی جینی متوقف شد ودهانش از شدت
تعجب باز ماند. دختر جوان چشمانش را گشوده بود وبا بی حالی اطرافش را نگاه می کرد.هرمیون
برگشت وگفت:شما دوتا چراعقب موندین؟بیاین دیگه ... زود باشین... اما بعد به سمت رون وهری
آمدوبا تعجب به جینی خیره شد.هری با خوشحالی گفت:اوه...جینی...تو حالت خوبه؟
هرمیون گفت:هری...معطل نکن...بدوبیا... هری. رون و هرمیون با سرعت به طرف درمانگاه
دویدند.هری با وجود اینکه می دانست بدترین جریمه ها و سرزنش ها به خاطر رفتن به جنگل ممنوعه
در انتظارشان است . بسیار خوشحال بود. چون که جینی عزیزش از حمله ی اینفری ها جان سالم به در برده بود.


پایان